Cili “aleat” na mbeti besnik nga paslufta…?

“Ato ditë Dardania i ngjante një shteti të vdekur!”.

Cilat do të kenë qenë aspiratat e partive drenicake, ato nuk dispononin asnjë forcë për të luftuar për to, të paktën në parlamentë. Politikanët dinak dolën “fitimtar” në shumë raste dhe me anë të aftësive së bindjeve arritën ta bënin të përhershme këtë gjendje fatkeqe të politikës, dhe në të njëjtën kohë të thellonin edhe më shumë rrënjët e saj. Shumë deputet shqiptar të paditur bënë marrëzinë e radhës – pas Debëlldes e Çakorrit të këshilluar nga Hashim Thaçi, Murat Meha, Kadri Veseli, Enver Hoxha, Skënder Hyseni e Isa Mustafa pa pasur idenë më të vogël se ata në fakt po e dorzonin veten dhe tokat shqiptare Malit të Zi. O Zot! Për ta bërë këtë masakër të menjëhershme dhe ma të bujshme deri me hedhjen e një valle kollo, një lloj valle cërnagorçe me përqafime dhe ulërima. Ç’njerëz, ç’komb, ç’dreq janë, vallë, këta? Thashë “shqiptarë?!”. Jo, gabim. Gjithçka tjetër, por shqiptar jo.

Ky është i përdhjeri i përzgjedhuri, i yni president i Dardanisë së mjerë. President i odave! Dardania vendi më i varfër i Europës, vendi më i izoluar i botës, dilte si shteti me udhëheqësin më “gjenial Hashim Thaçin” që duhet të udhëhiqte tërë shqiptarët me idetë e tij. Krahas kësaj dhune politike, partia e tij ndërtoi shtetin më absurd, më iracional dhe më korruptiv që mund të ketë ekzistuar në historinë e shqiptarëve.

Ҫfarë ka ndodhur me hundën e Hashimit dhe turqëve të tij në Dardani? Diçka e bllokon hundën e tij. Për shkak të kësaj hunde, çdo që hyn brenda tij, fillimisht kalon nëpër këtë hundë. Dhe kjo shqisë e nuhatjes shkatërron, shtrembëron, manipulon, jep ngjyrën e saj, projekton, shpik dhe realiteti i tij bëhet krejtësisht i mjegullt dhe nuk lë gjurmë si gjarpëri (nëpërka helmuese).

Shqiptari ka humbur shumë organe të shqisave – bie fjala, nuhatjen në politikë. Hashimi pothuajse e ka hyumbur shqisën e nuhatjes. Presidenti e ka prishur ndjenjën e aromës. Ne dëgjojmë çdo ditë fjalët e tij; ne nuk e vështrojmë atë në fytyrë sepse fjalët dhe fytyra e tij janë në kundërshtim me njëra – tjetrën. I përdhjeri ynë thotë një gjë dhe tregon tjetër gjë. Dalgadalë ne e kemi humbur fare aftësinë për ta parë fytyrën, sytë, gjestet e tija të vërteta. Ne dëgjojmë vetëm fjalët e jo veprimet e tij.

Dardania vendi më i varfër i Europës, vendi më i izoluar i botës, dilte si shteti me udhëheqësin më “gjenial Hashim Thaçin” që duhet të udhëhiqte tërë shqiptarët me idetë e tij. Krahas kësaj dhune politike, Partia e tij ndërtoi shtetin më “absurd”, më iracional dhe më korruptiv që mund të ketë ekzistuar në historinë e shqiptarëve. Historia e këtij presidenti ka ecur gjithmonë paralelisht me sulltan Erdoganin dhe me historinë turke.

Cilat do të kenë qenë aspiratat e partive drenicake, ato nuk dispononin asnjë forcë për të luftuar për to, të paktën në parlamentë. Politikanët dinak dolën “fitimtar” në shumë raste dhe me anë të aftësive së bindjeve arritën ta bënin të përhershme këtë gjendje fatkeqe të politikës, dhe në të njëjtën kohë të thellonin edhe më shumë rrënjët e saj. Pyeta vetën nëse ndoshta sytë e deputetëve të vdekur ishin një referim për të gjithë trupat e deputetëve të kalbur të shpërndarë nëpër parlamentë nga vdekja e zezë. Të paktën njolla e turpit do të ishte një shpjegim për maskën e mortajës së tyre…

Shumë deputet shqiptar të paditur bënë marrëzinë e këshilluar nga Hashimi, Murati, Kadriu, Hyseni Mustafa e Hoxhaj pa pasur idenë më të vogël se ata në fakt po e dorzonin veten dhe tokat shqiptare për ta kënaqur Malin e Zi!? Pesëshja famëkeqe është gati dhe po përpiqen që ta bëjnë Dardaninë tymë e flakë për t’i shpëtuar ndëshkimit nga drejtësia…

Cilat do të kenë qenë aspiratat e partive drenicake, ato nuk dispononin asnjë forcë për të luftuar për to, të paktën në parlamentë. Politikanët dinak të prontos dolën “fitimtar” në shumë raste dhe me anë të aftësive së bindjeve arritën ta bënin të përhershme këtë gjendje fatkeqe të politikës, dhe në të njëjtën kohë të thellonin edhe më shumë rrënjët e saj. Lëvizja e prontos që luftoi sot flamurin kuq e zi shpalosi flamurin e tyre me simbolet afrikane të shtetit tonë të ri. Këta kanë mbrritur lavdin shumë shpejtë, por me turp do të jetojne gjatë.

Pasi kishin kapitulluar, në marsin e vitit 2018 u zbatua një politikë e cila, sipas të gjitha gjasave, kishte si qëllim që të na çonte dalëngadalë në nënshtrimin tonë të plotë si kombë. Shembuj të ngjashëm nga historia tregojnë se me shitje, coptime e krime politike kapitullojmë duke qënë shtrëngesa skajore për ta bërë një gjë të tillë, deputetët për rrjedhojë, parapalqejnë të pësojnë poshtërimet dhe nënshtrimet më të mëdha në vend që të përpiqen për ta ndryshuar fatin e tokave shqiptare duke iu drejtuar përseri përdorimit të votimit të tyre.

Nga pikpamja jo thjeshtë antikombëtare, kjo është e kuptueshme. Një pushtues mendjemprehtë do të ushtrojë pushtetin e tij mbi të pushtuarin, për aq sa është e mundur, vetëm faza faza. Në këtë mënyrë ai mund të shprësojë që një popull i cili ka humbur të gjithë forcën e karakterit – çka ka ndodhur gjithnjë me kombin tonë që i nënshtrohen vullnetarisht “kërcënimeve” të kundërshtarit e cila tingëlloi e përligjur në sytë e popullit e të kushtetutës.

Rënia e kufirit (përcaktimi i ri i vijës së kufirit) është një shembull i tmerrshëm i agonisë së ngadaltë të një populli i cili përfundoi në një shkatërrim që erdhi për vetë fajin tonë. Njolla e turpit e marrë nga një nënshtrim fikacak nuk mund të fshihet kurrë. Pika e helmit që hyn në këtë mënyrë në gjakun e një kombi do të transmetohet edhe më pas – brez pas brezi. Kjo tradhti do të shkatërrojë e do të paralizojë forcën e brezave të ardhshëm. Por, përveç kësaj: “Madje edhe humbja e lirisë dhe e territoreve pas një lufte të papërgjakëshme e heroike të popullit jep garancinë për mosngritjen e një kombi që ka derdhur aq shumë gjak i cili përbën thelbin vital prej të cilit një ditë do të rritet sërish nga rrënjët një filiz i ri tradhtarësh”.

Në mënyrë jo të natyrshme, një komb që ka humbur krejt ndjenjën e nderit, moralit dhe krejt forcën e karakterit nuk do të arrijë të ndiejë fuqinë e një doktrine të tillë. Por, çdo komb që do ta ndiqte këtë doktrinë me gjithë zemër, nuk do të binte kurrë në pikën më të ulët. Vetëm ata që harrojnë të shkuarën, apo që nuk duan ta shikojnë e ta njohin, do të rrëzohen. Prandaj, ata që janë përgjegjës për nënshtrimin frikacak nuk mund të pritet që të bëhen të vetëdijshëm për qëndrimin e tyre. Përkundrazi, ata do ta hedhin poshtë një doktrinë të tillë, ose derisa populli do të mësohet përfundimisht me zgjedhjen e skllavërisë, ose derisa elementë më të përparuar do ta çajnë rrugën e tyre dhe do të marrin pushtetin me forcë nga duart e një regjimi të ulët e të korruptuar.

Qysh se në menyrë tinzare e firmosi demarkacionin për vijen e re të kufirit Hashim Broja, populli ynë sikur nuk mundi të gjejë kurajo dhe energji të mjaftueshme për t’i thënë ndaj sjelljes së kundërshtarit tonë dhe masave shtypëse që ushtroheshin vazhdimisht prej tij. Tradhëtia e tij ishte aq e mendjemprehtë sa të mos nxirrte në shesh të gjitha njëherësh marrëveshjet e tij. Ai shkonte gjithnjë deri në atë kufi ku, sipas mendimit të tij dhe të Partisë së tij, mund të arrihej për momentin: në këtë menyrë, ai nuk rrezikonte një shpërthim të ndjenjave të popullit. Por, ndërsa nënshtrimet e njëpasnjëshme zinin vend sipas radhës që toleroheshin. Kjo është pika e marraveshjeve për të cilën ne duhet të flasim. Sapo arrihet në këtë pikë të humbjes së karakterit kushtet bëhen përfundimisht shumë të rënda dhe marrin peshën e një trashegimie të keqe mbi të gjitha vendimet e ardhshme. Kjo mund të kthehet në një tradhti të rëndë e lidhur rreth qafës së kombit, tradhti që nuk mund të hiqet nga ato forca që ia vunë atë në qafë popullit të skllavërar. Kështu, në Dardani, ligjet për çarmatimin, për shtypjen dhe për coptimin e territoreve ndoqën njëra tjetrën, duke na bërë Hashim pashën e Brojës, politikisht, ekonomikisht, të pashpresë.

Rrezulltati i gjithë kësaj ishte krijimi i asaj situate në parlament që i bëri deputetët të kërkonin shpëtimin e Presidentit dhe ta quanin votimin e “demarkacionit” si sukses. Në një këndvështrim më të përgjithshëm, ne mund të flasim vetëm për një gjë të mirë në mes të kësaj tradhëtie kaq të madhe. Qysh pasë luftës, mjerimi dhe tradhëtia kanë qenë shoqëruesit e përheshëm të popullit tonë dhe shkatërrimi është i vetmi aleat që na ka mbetur besnik.

Duke qenë se ne nuk dim ta nderojmë nderin, fati na ka mësuar të “çmojmë vlerën e tradhtisë” për të siguruar servilizmin e përkuljen ndajë armikut. Rënia e kombit tonë vitet që pasuan pasë luftës ishte e hidhur dhe shumë e dukëshme. E megjithëkëtë, kjo ishte koha e zgjedhur për ta na përsekutuar në menyrën më të poshtër që mund të shpiknin injoranca e tyre, (analfabetizmi i PDK-ës).

Qeverisë së cilës iu nënshtrua populli ynë ishte po aq i paaftë sa ç’ishte edhe injorantë, çka u tregua veçanarisht në mosdëgjimin e atyre që bënë çfarëdo paralajmërimi shqetësues apo papëlqyeshëm. Më tej ne pam, por shikojmë edhe sot e kësaj dite, leshkot më të hatashëm në parlament, druvarë, teneqexhinjë, samarxhinjë, bukëpjekës, opingaxhinjë e argatë të dreqit e të birit pa nivel jo vetëm në zanatin e tyre, sepse kjo pak rëndësi do të kishte, por të tillë që u ngritën papritmas në piedestalin e burrave të shtetit dhe që u predikonin moral prej andej vdekatarëve të poshtëruar me një llafazanie të paprerë, shfaqet më në fund siçështë në të vërtetë dhe bëhet objekt i talljeve dhe i qesëndive të popullit, duke e kthyer atë në skllavë të Serbisë e Turqisë…