Shkruan e këndon: Lirim Patrioti nga Prishtina
(Lirim Gashi)
____
ABSURDITETI YNË POLITIK ËSHTË PO AQ ELASTIK SA PERZERVATIVI MISTIK
Në një fshat kodrinor, ku mrekullitë dhe absurditetet jetonin në harmoninë më harmonike, jetonte profeti Muha Hadzi Ibret, mjeshtër i artit të vetëpastrimit trupor dhe shpirtëror, dhe shpikës i filozofisë së çlirimit nga streset e dhunshme në mënyrën më krijuese të mundshme.
“Me kismet, do t’i ngremë këmbët vetë në ajër”, do të thoshte ai, duke shtuar me krenari: “Pastrimi i vetes është kënaqësi. “
Ishte ftesë për meditim apo kurs i avancuar akrobacie në spektrin intimo-politik?
Një ditë, pas një rituali të sofistikuar, profeti Muha Hadji Ibret hyri në tualet me këmbën e majtë (sepse, siç dihet, sytë e djallit nuk janë të verbër vetëm se ku pasi hyn me këmbën e djathtë shtrydh rastësisht mut), por papritmas një mision hyjnor nderi dhe atij i ndodhi besimi: për të liruar nusen e tij Zeinepa nga telashet martesore.
Si një shpëtimtar me përvojë, ai iu përkushtua misionit të çlirimit të Zeinepës nga stresi i Vatanit… me përkushtim të plotë, mes kofshëve, nën fundin e saj.
Por ai çlirim nuk zgjati shumë – vetëm deri në Pashkë, sepse nga hyrja dhe dalja e palodhur e mjetit të tij të madh, Zejnepit i ra një grykë nga gomari.
Pse kështu?
Sepse gjatë hulumtimeve të tij shkencore, mes kofshëve, nën fund, Zeinepa, ajo artiste e pazbuluar, i ngjeshi mjetet e tij me thëngjill pikërisht në Pashkë, me bekimin e Papa Radovanit, duke krijuar një skenë aq surreale, saqë do ta kishin zili edhe surrealistët më modernë – njësoj si gjyshi i saj, që ishte edhe haxhi.
Zejnepa u lehtësua aq shumë nga stresi i Vatanit nga “hulumtimet” e tij të palodhshme, saqë la pas vezën e tij të plasaritur, dhe britmat e saj u dëgjuan deri në fshatin Ko šare.
Më pas, në skenë shkeli babai i Huseinit dhe Hasanit, një figurë misterioze, i cili me qetësinë e një spiuni të vjetër i kërkoi Profetit që t’i jepte hua vajzës së tij Haxhi Ridwan për një favor të pacaktuar.
“Jo o njeri”, u përgjigj profeti, duke ngritur dorën si aktor drame. “Engjëlli i Allahut Gjeleshan më dha të drejtë vetëm mua të shqyej vrimat e vajzave nga fshatrat Studençan, Slapušan, Restan, Lešan, Pećan dhe Rećan. “
E kështu, në këtë utopi të çuditshme, ku vera e kuqe nga Suhareka rridhte si uji i shenjtë nga vrimat e vrimave të atyre fshatrave, gjithçka ishte pjesë e “projektit të shenjtë të Papës Radovanit, të transformuar në Haxhi Ridvan, me bekimin e Shefket Sejtanit. “
Por gjithsesi, një pyetje është e varur në ajër gjatë gjithë kohës:
A është e gjithë kjo një tragjikomedi njerëzore apo një Kurban i thjeshtë humoristik që tallet në mënyrë krijuese me absurditetin tonë mistik?
