Kur Nana më ishte diagnostiku me kancer isha idhnu keq me Zotin. E paragjykoja e fajësoja, ku e gjeti në mes miliarda njerëzve të botës një bijë të devotshme të Tij ta godasë? Ku mbeti mëshira e Tij, çka deshi nga ne të dyja, apo ishte xheloz në kordelat e luleve që mbanin duart e njëra tjetrës bashkë?
Nuk desha të bisedoj as ta përgjëroj, i shpalla luftë, Atij dhe kancerit. Përçafoja Nanën me sa forcë që kisha i premtoja se veq e imja ishte.
Në luftën time për ti dhënë jetë asaj që më dha jetë, dikush tentonte të bisedonte me mua, por dhimbja më kishte shurdhuar, e ndërkohë lufta po kërkonte një armë.
“Bija ime, ma jep dorën ta ndajmë dhimbjen bashkë, të bijës time e nënës tënde. Kështu do ta kemi më lehtë ta pyesim dhimbjen, pse dhemb kaq shumë”.
Kur Nënën e zinte gjumi pas morfiumit, e mbështetur në krahërorin e Tij i dëgjoja rrëfimet në formë përrallash. Kishte lindur i vetëm, nga një Zot që nuk e njihte, në një parajsë që po lindte tani me besimin ndaj Tij. Ishte vetë, kur gjeti dy vezë nga të cilët lindën, Eva e Adami. Ishte i lumtur, po krijonte familjen e tij. Punonte ditë e natë përderisa familja shtohej e rritej. Fëmijët luanin në oborret e shtëpive, hanin pemët e perimet, notonin në ujërat e pakufishme, malet gufonin nga drujtë që lëshonin rrënjët e civilizimit. Dielli ndriqonte parajsën mbi tokën e lumtur e cila më gjithë pastërtinë e saj u takonte të gjithëve.
Në fillim nuk doja ta dëgjoja. Më dukej si një zë që donte të më bindte, të më shesë dhimbjen time në emër të një mëshire që nuk e ndjeva. Por sa më shumë fliste, aq më shumë ndihesha si një fëmijë që po mëson të qajë sërish, jo nga dhimbja, por nga kuptimi.
Kaluan 8 orë dhe dhimbjet filluan. Trupi i Nënës kërkonte drogën e mallkuar.
“Ah moj bijë, ti ende nuk e kupton çësht droga”.
“Kur lindën religjionet e u hapën kisha e xhami që i quajtën shtëpi të Zotit, isha shumë i lumtur. Lulet e tokës ishin shtuar, ngjyrat e llojeve ishin art në vete, me gjithë aromën e tyre që besoja do ta mbushin njerëzimin me paqe. Njerëzit po bashkoheshin njëherë në javë dhe jetën po e kthenin në një festë dashurie, mirëkuptimi e tolerance mes veti”.
“Pastaj, erdhi një kohë kur hipokrizia lindi midis nesh dhe solli paranë. Atëherë ju lëkundën themelet dashurisë, zbriti ferri në tokën e bekuar të parajsës. Filluan luftat për pushtet brenda tokës. E copëtuan e helmuan me fjalë e municion dhe nuk di cilat ishin më të rënda: mashtrimet që shkatërronin shpirtërat apo bombat që shkatëronin tokën dhe mbillnin gjak me trupat e njerëzve të parajsës.
Më shndërruan në varrmihës. Dhe nuk dija për kë të lutem më parë: për këta që po vrisnin, apo për ata që po vdisnin çdo ditë nga ndikimi që po merrte materia me rolin e saj.”
Dhimbjet po shtoheshin. Nëna kishte filluar të shuhej. Trupi po i kërkonte dozë më të lartë morfiumi. Injeksioni në dorën time nuk ishte vetëm ajo që i jepej Nanës për të ndalur dhembjen, ishte një armë që e shoqëronte vetmin, lutjen e munguar, besimin e braktisur, armë që e bënte shpirtin të pajtohet me dështimin përballë dashurisë.
“Ah moj bijë, ti ende nuk po e kupton cili është roli i drogës”.
“Njerëzimi përqafoi kurorën e martesës me djallin. Dhe më djalli u ba Zoti . Unë ngela lart, aty ku isha gjithmonë. I plakur, i vetmuar, me dhimbje që oxhaku i shpis kishte marrë udhën e fikjes. Më të afërmit e mi filluan tregëti të bënin me fjalët e shenjta. Më poshtëruan duke gënjyer e premtuar në emrin tim. Disa të tjerë ma shitën shpirtin, duke vrarë e plaçkitur në emrin tim. Të tjerët ma morën pronën, mi thanë rrënjët e luleve që i ujitja me djersën e ballit. Shpirtin ma zavendësuan me makina që bëjnë zhurmë hekuri e prodhojnë akullnaja, ndërkohë që zemra ime rrihte lehtë e ëmbël, me kujdes për të mos i zgjuar nga gjumi”.
Nana po shuhej. Trupi i saj i helmuar nuk kishte vend më për drogë. Unë vazhdoja e vazhdoja ta kërkoj pak cop mishi të mbetur ku mund ti hidhja edhe dy tri pike jete me drogë.
“Ah moj bijë, a nuk po e dëgjon lutjen e Nanës që po të kërkon përshëndetjen? Shikoja edhe njëherë sytë e liroji ato duar nga kordelja e lules së dashnisë. Lejoji engjujt me flatrat e tyre të ju shtrojnë udhën me lulet më të bukura të parajsës, asaj në amshim, e ty me besimin në dashni”.
Nëna ndërroi jetë. Po ndërrova dhe unë. Tash isha jetime. E vetmuar në një udhëkryq të jetës. E humbur pa krahërorin e babës ku gjeja fuqinë, e pa aromën e nanës që jetës i jepte shije e dritë.
Muaj lufte me dhimbjen. Natë e ditë dëgjoja zërin e gjallë të saj duke më thirrur. Vrapoja në varreza ditën e natën, doja të bindesha për diçka: a ka vdekur vërtet, apo vetëm dhimbjet i kanë pushuar?
Në gjashtëmujorin e saj, me lule në dorë, po prisja hapjen e derës së varrezave.
“Bija ime, këto dyer nuk hapen për të gjallët. Mund ti hap vetëm një dorë jetimi që e ka mësuar dhimbjen ta përballoj në vetmi. Eja ta hapim bashkë, të marrim nga një grusht dhe nga varri i Nanës Mire. Kjo është vdekja. Në një dorë mban një grusht dhe, tjetrën e shtrin për të kapur një dorë të re që ta gjejnë bashkë ringjalljen”.
“A e kuptove tani çështë droga? A e kuptove tani që unë kisha nevojë më shumë se ti për një dorë zemre?”
“Eja bija ime të luajmë një tango tradicionale, bashkë si dy jetima. Të vallëzojmë nën tingujt e Valsit Hyjnor, i cili këmbëve natyrshëm do tu japë atë ritëm të dashurisë për të cilën ka nevojë njerëzimi”.
Nana është vetë dashnia për të cilin zemra ka nevojë në të gjallë e në të vdekur.
Zoti është fjala që nuk u tha kurrë, ajo dorë që nuk u shtrëngua, ajo jetë që sna e mësoi askush, por që e ndjejmë si mungesë e kërkojmë në çdo frymëmarrje.
Zoti është dashnia e Nanës, ajo që nuk vdes kurrë.
___
Më 4 mars 2024
