A ka Shqiptarë në Shqipëri?

A mbetën më shqiptarë në Shqipëri apo ikën të gjithë? Tani ka marokan, kinez, serb, grek, arab, e çka tjetër përveç shqiptarë. Para disa vitesh një grup studentesh turq erdhën në Lezhë me profesorin e tyre turk u shpjegonte për Skënderbeun. Ai gjatë shpjegimit; Skënderbeun e shpjegojë si figurë të keqe, anti turke, të pa besë dhe tradhtare. Aty pati edhe shqiptarë që e përcillnin këtë delegacion, por qëndruan si mumie, kokë ulur dhe te heshtur, ndoshta frikoheshin mos po humbin ndonjë mëditje dhe për këta e hanin këtë turp me mëditje. Tani në Tiranë, në kryeqytet fyhet në formë më të ndyrë figura e Kombit shqiptarë, Gjergj Kastriotit- Skenderbeut, ne prezencë të terë asaj popullate, krejt pa ndjenja kombëtare. Aty janë edhe sigurimi i ministrive por edhe ato heshtin për fat të keq. Pastaj thuhet që është çështje nëse do të i gjënë apo jo policia shqiptare këta horra. Ohh mjerim, e mjerim! Kjo ngjarje që na preku shumë. Tani me kujtohet një tregim për Bekë Adem Shalën. Një kaçak i Komunës së Istogut. Me origjinë nga Isniqi. Ishte koha e kolonizimit të Kosovës. Një bari serb i motivuar nga misionaret që e kishin sjellë në Kosovë dhe popi serb kishte hipur mbi një varr të një shqiptari dhe po kryente nevojën. Beka e sheh, del nga pylli dhe i drejton pushkën. Serbi fillon të kërkoj falje dhe të lutët që të mos e vras. Beka i thotë haje këtë që e bëre dhe nuk të vras. Serbi fillon ta haj, por gjatë këtij ushqimi vjell disa herë, Beka i qëndronte më pushkë mbi kokë duke i thënë për të shpëtuar ti mundesh vetëm pasi që gurin varrit ta kesh pastruar më gjuhën tënde. Serbi lutët a mundëm ta përziej me një qep që e kam marrë për drekë. Beka tregohet i kujdesshëm dhe i thotë, mirë përzieje. Ai e përzien më atë qep deri sa e pastron gurin e varrit të shqiptarit duke e lëpirë. Para se ta pastroj mirë nuk e lejoj të ngritët. Pastaj e lëshon, për këtë ngjarje serbi i lajmëro, familjen dhe popin. Por Bekë Shala, ishte kaçak dhe nuk zihej lehtë. Ky gjest poshtërues, nuk u përsërit më në asnjë varr. Por u përsërit dje në Tiranë. Dje në Tirana duhej ta kishte së paku një Bekë Adem Shala. Që mbron me dinjitet dhe guxim vlerat e veta kombëtare.

Që ekipin diversant antishqiptar ta detyronin që këtë gjest ta paguanin shtrenjtë. Ta pastrojnë me gjuhën e tyre pjesën e ndotur nga kjo farë e fëlliqur. E pasi ta kenë lëpirë mirë e mirë të pastrohej nga higjiena e qytetit nga se kjo racë e ndytë edhe gjuhën e kanë të fëlliqur. Ky ekip me të njëjtat sharje shikuesit kanë pas rast të i shohin edhe në Beograd gjatë protestave serbe, duke sharë në atë gjuhën e tyre shqipe dhe duke dhe duke e shqyer flamurin serb. Këto skena do të bëjnë një histori të re serbe duke i sjellë si të fortit e Gadishullit Ilirik e njëkohësisht edhe si viktima. Ndërsa shqiptarët e dëmtuar nga ideologjia ruse, serbe turke islame etj, janë vu në shërbim të armiqve të tyre dhe bashkë me ta si të çmendur përdhosin vlerat e veta me të cilat krenohet Evropa dhe Bota. Në Gadishullin tonë Ilirik askush nuk vdes nga uria, nga se është humanizmi ai që i mban gjallë ata që nuk kanë, pyetje është si të jetohet? Me faqe të zezë apo me faqe të bardhë. Çka mund të quhet ata shqiptarë që nuk krenohet me vlerat e veta civilizuese, që këto vlera nuk i ndjejnë, nuk i mbrojnë dhe nuk i kultivojnë të gjeneratë e reja . A duhet gjithmonë të vrapojmë rrugëve të botës si lypsar, të përbuzur dhe persekutuar. A duhet që cilësitë tona kombëtare të i shpërndajmë nëpër botë që të tjerët të përfitojnë nga këto kurse ne të kënaqemi duke vu buzën në gaz dhe të themi eh po ky është shqiptarë. Ky ekip është konglomerat i përzier rus, serb, polak, rumun, arab, boshnjak dhe shqiptarë tru shpërlarë; kundër shqiptarë. Kjo histori po përsëritet dhe ri përsëritët por ne nuk po mësojmë nga pësimet tona. Jemi kapluar e ngulfatur nga inati dhe tërbimi për pasuri të shpejt dhe tani dinjiteti shqiptarë është bërë bukë.

Të zgjohemi…!