Pascal Bruckner. Foto: Fronteiras do Pensamento / Wikimedia Commons (cc by-sa 2.0).
Christian Skaug , Document.no
Filozofi Pascal Bruckner jeton në qendër të Parisit. Gjatë kaosit më 17 tetor, ai doli për të bërë vëzhgimet e tij, dhe më pas t’i tregonte ato për Le Figaro. Bruckner vetë pa sesi policia mungonte për një kohë të gjatë ndërsa një grup burrash me maska depërtonte në një dyqan luksoz në qendër të qytetit. Fqinjtë telefonojnë policinë, që përgjigjet, por nuk vjen, kështu që grabitja mund të vazhdojë e papenguar për mbi gjysmë ore. Pak më herët gjatë ditës ai kishte parë një pritë me burra të veshur me të zeza e me maska me flamurin e Palestinës, dhe më pas një përleshje me policinë ku aktivistët brohorisnin «Ne jemi të gjithë fëmijë të Gazës!». Bruckner vëren disa slogane që përsëriten.
Një prej tyre është wallah, te Allahu:
Në mesditë vonë, hyjnë brenda me zhurmë. Dyqanet mbyllen, njëri pas tjetrit, po ashtu edhe kafetë. Le Progrès në këndin e Rue de Bretagne vetë-barrikadohet, dhe kamarierët, të armatosur me shkopinj, qëndrojnë brenda, gati për të luftuar me demonstruesit. Që në orën 18 shihet një pamje apokaliptike: Grupe të të rinjve, që qeshin dhe argëtohen, tregojnë njëri-tjetrit për arritjet e tyre, imitojnë përplasjet me policinë dhe kërkojnë objektiva të rinj. Kjo është ajo që të godet: gjendja e mirë mes pjesëmarrësve, që thërrasin “Wallah, wallah!”. Ata janë të lumtur, kanë pushtuar kryeqytetin e terrorizuar, janë zotër të kryeqytetit të pasur dhe indiferent që i tall me pasurinë e tij. Tjetra është “bismillah”, në emër të Allahut. Në Boulevard du Temple digjen biçikleta, disa persona ngjiten në katet e ndërtesave dhe trokasin në dyert e banorëve të trembur; dyqani Kitsuné pushtohet, po ashtu edhe dyqani Salomon në Rue Vieille-du-Temple.
Dyqanet e bizhuterive, dyqanet e këpucëve dhe dyqanet e veshjeve luksoze janë objektivat kryesore të pushtuesve. […] Dhe kudo është e njëjta slogane e spërkatur në mure ose në dyqane: «Bismillah, është errësirë», dhe atëherë ne do të mbajmë mend veçanërisht fundin: premtimin për një periudhë të errët me plaçkitje, shkatërrim dhe dhunë.
Protestat shkollore u kapën nga «vëllezërit e mëdhenj» që shpallin luftë kundër shoqërisë dhe shtetit, vëren Bruckner.
Një pjesë e Francës dëshiron që pjesa tjetër të paguajë për të, dhe ekzistojnë grupe politike pranë majtë ekstrem që e mbështesin këtë në emër të drejtësisë sociale.
Kjo është pika në një fjali të gjatë, mendon ai:
Ajo që ndodhi më 17 tetor nuk është një rast i izoluar; është pasojë e një serie të gjatë të kushteve të dështuara që disa prej nesh i kanë kritikuar të paktën për njëzet vjet: toleranca për dekadencë të brendshme, për shpërthime të dhunshme në periferitë që shpjegohen me “racizëm”, ndjenja faji postkoloniale, një duhuri për pafytyrësi që justifikohet me kapitalizmin dhe “dhunën policore”. Ajo që ndodhi të shtunën e fundit, pa dyshim do të përsëritet, si një shije e asaj çmendurie që po vjen.
Bruckner i përkiste një krahurie intelektualisht të respektueshme të majtës që tani ka mbetur shumë pak nga të vjetrit, dhe kështu është politikisht pa vend. Si mbështetës i një sekularizmi që toleron fetë nëse ato qëndrojnë në vendin e tyre, ndoshta do të mendonit se ai do të thoshte diçka për islamin pas të gjitha vëzhgimeve mbi “wallah” dhe “bismillah”, por madje edhe ai heziton të ndjekë atë rrugë.
Ai i bën apel shtetit në vend të kësaj. Ata duhet të përmirësohen vërtet:
Përndryshe, bandat qesharake nga 17 tetori do të duken si aktorë miqësorë krahasuar me ata që vijnë pas tyre: bandat kriminale të udhëhequra nga e majta ekstreme për të detyruar vendin tonë të bije në gjunjë. Një grusht shteti i qetë.
Pra, Bruckner nuk ka frikë nga parashikimet e guximshme, por ndoshta nga ndikimi potencial i fjalëve që ai nuk i thotë.
