Nuk mbështes individë, une mbështes parime

____

Shpesh më thonë:

“Ti e mbështet Kurtin, por ai ty të mban larg jetës institucionale.”

Kjo fjali është simptomë e një keqkuptimi të thellë mbi natyrën time, mbi natyrën e pushtetit dhe mbi natyrën e lirisë së mendimit dhe qëndrimit tim të përgjegjshëm dhe të ndërgjegjshëm.

Unë nuk mbështes individë.

Nuk mbështes emra, karrige, poste apo hierarki.

Unë mbështes parime.

Mbështes mendjet e kthjellëta kur ato refuzojnë kompromisin me padrejtësinë.

Mbështes politikën e drejtë kur ajo nuk përkulet para interesit privat.

Mbështes vizionin shtetformues kur ai buron nga dinjiteti e jo nga pazari.

Mbështes atdhedashurinë racionale duke mos e mbështetur kurrë folklorin patriotik, por patriotizmin që ndërton institucione të ndershme dhe qytetarë të lirë.

Dhe po, në këtë fazë të rrezikshme të historisë, këto parime mishërohen më qartë se kurrë në politikën e Albin Kurtit.

Jo sepse ai është i pagabueshëm, por sepse në këtë konfigurim të paparashikueshëm të rendit të ri botëror, ai është i pazëvendësueshëm – si antitezë morale ndaj një klase politike që e ka shndërruar shtetin në plaçkë dhe në mall për treg.

Sa i përket jetës institucionale, le ta sqarojmë një herë e mirë:

Unë nuk jam jashtë institucioneve.

Unë jam përtej tyre.

Sepse institucionet, në kuptimin historik dhe filozofik, nuk mbijnë si bimët nga toka; ato lindin nga dija, vetëdija dhe ndërgjegjja.

Siç do të thoshte Immanuel Kant:

“Ligji moral brenda meje është më i fortë se çdo autoritet jashtë meje.”

Prandaj sot jam institucioni më i pavarur, më i fuqishëm dhe më i besueshëm –

jo sepse kam vulë, por sepse kam integritet;

jo sepse kam mandat, por sepse mbaj përgjegjësi morale;

jo sepse jam i emëruar, por sepse jam i lirë.

Në fund të fundit, institucionet janë vetëm struktura administrative,

ndërsa unë jam ndërgjegjja kritike që i vë ato në lëvizje – ose i rrëzon kur kalben.

Historia e dëshmon këtë qartë:

– Sokrati nuk ishte institucion, por Athina u turpërua duke e vrarë.

– Spinoza jetoi jashtë pushtetit, por sot pushteti studion mendimin e tij.

– Vaclav Havel ishte disident derisa u bë edhe zyrtarisht modeli më i mirë i shtetit çek – sepse morali i pastër, i paraprin institucionit të pastër.

Ideologjikisht, unë nuk jam i majtë për modë, as i djathtë për interes.

Unë jam kundër padrejtësisë, kudo që ajo shfaqet.

Ideologjia ime është e thjeshtë – dhe pikërisht për këtë arsye e rrezikshme për sistemin:

Unë besoj pa asnjë kompromis se dinjiteti i njeriut është mbi çdo kalkulim politik.

Sistemet nuk më frikësohen sepse jam jashtë tyre,

por sepse nuk më ndjekin dot mendërisht.

Në planin edukativ dhe kulturor, besoj se shoqëritë nuk shpëtohen nga teknokratët e pa shpirt, por nga intelektualët e lirë që refuzojnë të shndërrohen në shërbëtorë.

Kultura ime nuk është dekor – është armë rezistence.

Letërsia ime nuk është luks – është gjykata morale e historisë.

Siç thoshte George Orwell:

“Në kohë mashtrimi universal, të thuash të vërtetën është akt revolucionar.”

Atdhetarisht, unë nuk e dua Kosovën si pronë private të politikanëve injorantë, tradhtarë, lakmitarë dhe zhvatës.

E dua si projekt etik dhe moral, që mbron interesat ekzistenciale të kombit dhe shtetit; në aspektin historik, politik, filozofik, diplomatik, ekonomik, ushtarak, financiar, mjedisor, edukativ, letrar, kulturor, artistik, strategjik, taktik, arsimor, shkencor, shëndetësor, sportiv dhe zhvillimor.

Prandaj patriotizmi im nuk matet me flamuj në fjalime,

por me refuzimin për ta përdorur shtetin si bankomat personal.

Konkretisht, ofertat nuk më kanë munguar kurrë.

Ajo që më ka munguar ka qenë vullneti për ta shitur dhe reduktuar lirinë time.

Sepse pushteti që e blenë heshtjen e individit të papërshtatshëm, është pushtet që prodhon turp.

Dhe pikërisht këtu qëndron arsyeja pse nuk më “përjashtojnë” dot:

sepse nuk i përkas asnjë sistemi.

Unë i përkas vetëm një sistemi – sistemit të ndërgjegjes.

Dhe ky sistem nuk rrëzohet me vendime administrative.

Ai sfidon, gjykon, mbijeton – dhe në fund i mund të gjithë ata individë të papërgjegjshëm dhe destruktivë, që krijojnë struktura kriminale, mafioze dhe tradhtare, për t’i kërcënuar interesat e kombit dhe shtetit.

Sepse, siç thoshte Friedrich Nietzsche:

“Individët më të rrezikshëm për pushtetin janë ata që nuk kanë nevojë për të.”

_____

____

Oft sagt man mir:

„Du unterstützt Kurti, aber er hält dich vom institutionellen Leben fern.“

Dieser Satz ist ein Symptom eines tiefen Missverständnisses – über meine Natur, über die Natur der Macht und über die Natur meiner freien, verantwortungsvollen und bewussten Denk- und Haltungskraft.

Ich unterstütze keine Individuen.

Ich unterstütze keine Namen, keine Sessel, keine Posten und keine Hierarchien.

Ich unterstütze Prinzipien.

Ich unterstütze klare Geister, wenn sie den Kompromiss mit der Ungerechtigkeit verweigern.

Ich unterstütze gerechte Politik, wenn sie sich nicht vor privaten Interessen beugt.

Ich unterstütze staatstragende Visionen, wenn sie aus Würde entstehen und nicht aus Handel.

Ich unterstütze rationalen Patriotismus – niemals folkloristischen Patriotismus, sondern jenen, der ehrliche Institutionen und freie Bürger aufbaut.

Und ja, in dieser gefährlichen Phase der Geschichte verkörpern sich diese Prinzipien klarer denn je in der Politik von Albin Kurti.

Nicht weil er unfehlbar wäre, sondern weil er in dieser unberechenbaren Konstellation einer neuen Weltordnung unersetzlich ist – als moralische Antithese zu einer politischen Klasse, die den Staat zur Beute und zur Ware degradiert hat.

Was das institutionelle Leben betrifft, lassen Sie uns eines ein für alle Mal Klarheit schaffen:

Ich bin nicht außerhalb der Institutionen.

Ich stehe über ihnen.

Denn Institutionen entstehen – historisch und philosophisch betrachtet – nicht wie Pflanzen aus dem Boden; sie werden aus Wissen, Bewusstsein und Gewissen geboren.

Wie Immanuel Kant sagte:

„Das moralische Gesetz in mir ist stärker als jede Autorität außerhalb meiner Person.“

Deshalb bin ich heute die unabhängigste, mächtigste und glaubwürdigste Institution –

nicht weil ich ein Siegel trage, sondern weil ich Integrität besitze;

nicht weil ich ein Mandat habe, sondern weil ich moralische Verantwortung trage;

nicht weil ich ernannt wurde, sondern weil ich frei bin.

Letztlich sind Institutionen nur administrative Strukturen,

während ich das kritische Gewissen bin, das sie in Bewegung setzt – oder sie stürzt, wenn sie verfaulen.

Die Geschichte beweist das eindeutig:

– Sokrates war keine Institution, doch Athen beschämte sich, indem es ihn tötete.

– Spinoza lebte außerhalb der Macht, doch heute studiert die Macht sein Denken.

– Václav Havel war ein Dissident, bis er auch offiziell zum besten Modell des tschechischen Staates wurde – weil reine Moral der reinen Institution vorausgeht.

Ideologisch bin ich weder links aus Mode noch rechts aus Interesse.

Ich bin gegen Ungerechtigkeit – überall, wo sie erscheint.

Meine Ideologie ist einfach – und gerade deshalb gefährlich für das System:

Ich glaube kompromisslos daran, dass die Würde des Menschen über jeder politischen Kalkulation steht.

Systeme fürchten mich nicht, weil ich außerhalb von ihnen stehe,

sondern weil sie mir geistig nicht folgen können.

Im Bildungs- und Kulturbereich glaube ich, dass Gesellschaften nicht von seelenlosen Technokraten gerettet werden, sondern von freien Intellektuellen, die sich weigern, zu Dienern zu werden.

Meine Kultur ist kein Dekor – sie ist eine Widerstandswaffe.

Meine Literatur ist kein Luxus – sie ist das moralische Gericht der Geschichte.

Wie George Orwell sagte:

„In Zeiten universeller Täuschung ist das Aussprechen der Wahrheit ein revolutionärer Akt.“

Patriotisch liebe ich Kosovo nicht als Privateigentum ignoranten, verräterischen, gierigen und räuberischen Politikern.

Ich liebe es als ethisches und moralisches Projekt, das die existenziellen Interessen von Nation und Staat schützt – historisch, politisch, philosophisch, diplomatisch, wirtschaftlich, militärisch, finanziell, ökologisch, bildungspolitisch, literarisch, kulturell, künstlerisch, strategisch, taktisch, wissenschaftlich, gesundheitlich, sportlich und entwicklungsbezogen.

Deshalb misst sich mein Patriotismus nicht an Flaggen in Reden,

sondern an der Weigerung, den Staat als persönlichen Geldautomaten zu benutzen.

An Angeboten hat es mir nie gefehlt.

Was mir gefehlt hat, war der Wille, meine Freiheit zu verkaufen und zu reduzieren.

Denn eine Macht, die das Schweigen eines unbequemen Individuums kauft, ist eine Macht, die Schande produziert.

Und genau hier liegt der Grund, warum man mich nicht „ausschließen“ kann:

weil ich keinem System angehöre.

Ich gehöre nur einem System an – dem System des Gewissens.

Und dieses System wird nicht durch administrative Entscheidungen gestürzt.

Es fordert heraus, urteilt, überlebt –

und am Ende besiegt es all jene verantwortungslosen und destruktiven Individuen, die kriminelle, mafiöse und verräterische Strukturen errichten, um die Interessen von Nation und Staat zu bedrohen.

Denn, wie Friedrich Nietzsche sagte:

„Die gefährlichsten Menschen für die Macht sind jene, die sie nicht brauchen.“

____

____

I am often told:

“You support Kurti, but he keeps you away from institutional life.”

This sentence is a symptom of a profound misunderstanding – of my nature, of the nature of power, and of the nature of my free, responsible, and conscious way of thinking and taking a stand.

I do not support individuals.

I do not support names, chairs, positions, or hierarchies.

I support principles.

I support clear minds when they refuse to compromise with injustice.

I support just politics when it does not bow to private interests.

I support state-building vision when it emerges from dignity rather than from bargaining.

I support rational patriotism – never folkloric patriotism, but the kind that builds honest institutions and free citizens.

And yes, at this dangerous stage of history, these principles are embodied more clearly than ever in the politics of Albin Kurti.

Not because he is infallible, but because in this unpredictable configuration of the new world order, he is irreplaceable – as a moral antithesis to a political class that has turned the state into loot and merchandise.

As for institutional life, let us clarify this once and for all:

I am not outside the institutions.

I am beyond them.

Because institutions, in historical and philosophical terms, do not grow like plants from the ground; they are born from knowledge, awareness, and conscience.

As Immanuel Kant said:

“The moral law within me is stronger than any authority outside me.”

Therefore, today I am the most independent, most powerful, and most credible institution –

not because I bear a seal, but because I possess integrity;

not because I hold a mandate, but because I carry moral responsibility;

not because I am appointed, but because I am free.

Ultimately, institutions are merely administrative structures,

while I am the critical conscience that sets them in motion – or brings them down when they rot.

History proves this clearly:

– Socrates was not an institution, yet Athens disgraced itself by killing him.

– Spinoza lived outside power, yet today power studies his thought.

– Václav Havel was a dissident until he officially became the finest model of the Czech state – because pure morality precedes pure institutions.

Ideologically, I am neither left-wing by fashion nor right-wing by interest.

I am against injustice, wherever it appears.

My ideology is simple – and precisely for that reason dangerous to the system:

I believe, without compromise, that human dignity stands above every political calculation.

Systems do not fear me because I am outside them,

but because they cannot keep up with me intellectually.

In education and culture, I believe societies are not saved by soulless technocrats, but by free intellectuals who refuse to become servants.

My culture is not decoration – it is a weapon of resistance.

My literature is not a luxury – it is the moral court of history.

As George Orwell said:

“In a time of universal deceit, telling the truth is a revolutionary act.”

Patriotically, I do not love Kosovo as the private property of ignorant, treacherous, greedy, and predatory politicians.

I love it as an ethical and moral project that protects the existential interests of the nation and the state – historically, politically, philosophically, diplomatically, economically, militarily, financially, environmentally, educationally, literarily, culturally, artistically, strategically, tactically, scientifically, in healthcare, sports, and development.

Therefore, my patriotism is not measured by flags in speeches,

but by the refusal to use the state as a personal ATM.

Offers have never been lacking.

What has been lacking is my willingness to sell and diminish my freedom.

Because a power that buys the silence of an inconvenient individual is a power that produces shame.

And this is precisely why they cannot “exclude” me:

because I do not belong to any system.

I belong to only one system – the system of conscience.

And this system cannot be overthrown by administrative decisions.

It challenges, judges, survives –

and in the end defeats all those irresponsible and destructive individuals who create criminal, mafia-like, and treacherous structures to threaten the interests of nation and state.

Because, as Friedrich Nietzsche said:

“The most dangerous individuals for power are those who do not need it.”