PJELLA E KEQE.
O Zoti madh, s’munda të duroj pa shpërthyer. Që jemi të vdekur, kjo ngjan e “natyrshme?”. Koha tregonë, kështu siç shpresoj se do ta vërtetojë edhe ky popull, se kam qenë i pagabuar në shkrimet e mija të sinqerta. Dihet se krimi nuk është larg nga historitë e tyre. Qysh kur erdhëm mjekërzinjtë, si vargan i gjatë arabësh, këta janë veç dhe kanë qenë pjellë e vdekjes. S’na lanë të qetë këty ku jemi, për të na detyruar të braktisim historinë dhe kulturën tonë dhe të marrim udhët, për të mbushur këtë Kosovë me të huaj… Ende sot e kemi të vështirë të tregojmë tmerret e luftës që përjetuam ato çaste. Dilni burra…
Mosë të mbetemi si në kurth…
Ndonjë natë do të na mbyllin portat dhe do të na therrin si berrat. Duhet dalim që këndej…. Dyhet të ngrihemi me çdo kusht, sa s’është bërë vonë. Ne çka, të përgjumur. Kosova ynë ështe pushtuar. Kjo do të thotë se në Kosovë ka ushtarë të huaj gjakprishur arabë mjekërzinj. – Ne nuk mund ta kuptojmë dot se ç‘do të thotë Kosovë e lirë, sepse ne po rritemi në robëri. Në asnjë mënyrë s’e kuptoja dot se si mund të sëmurej një shtetë, një qytet, një popull i tërë. Domethënë s’ka as shqiptarë, as gjak shqiptari? Sidoqoftë kjo duket si një kështjellë. Është mesjetë. Mesjetë. Më dëgjoni? Errësirë si në vitin një mijë. Asgë s’ka ndryshuar.
Duket sikur… por në thellb asgjë nuk ka ndryshuar e zbutur.
