Ta quash “banalitet” mbrojtjen e kulturës dhe identitetit shqiptar është një deklaratë që bie si grusht në fytyrën tënde prej tradhëtari. Për çdo popull normal në botë identiteti është i shenjtë. Vetëm këtu dalin disa që kur dikush mbron gjuhën, traditën dhe kulturën e vet, menjëherë e etiketojnë si “urrejtje”.
Ky është një truk i vjetër: kur nuk ke argumente, përpiqesh ta mbyllësh debatin duke akuzuar tjetrin për intolerancë. Por mbrojtja e identitetit nuk është urrejtje. Është instinkt normal i çdo kombi që respekton veten.
Pastaj thua se gjithçka është “zgjedhje e lirë”. Kjo është një thjeshtim i madh i realitetit. Kur për vite të tëra politika, media dhe hapësira publike shtyjnë vazhdimisht një model të caktuar kulturor, është e pamundur të pretendosh se shoqëria nuk ndikohet.
Historia e Kosovës e rrëzon drejtpërdrejt pretendimin tënd. Brezi i gjyshërve tanë kishte kryesisht emra orientalë sepse ashtu ishte realiteti historik i kohës. Por pikërisht ata gjyshër, me kalimin e viteve, filluan t’u vendosin fëmijëve emra shqiptarë, ilirë apo europianë. Pra shoqëria ndryshon dhe orientimet kulturore ndryshojnë.
Prandaj, kur thua se këto gjëra nuk ndryshohen, po injoron vetë historinë tonë. Ajo e ka treguar tashmë se ndryshimi ndodh dhe ndodh fuqishëm.
