Nga: Feim Bllaca
Poezi
Në majë të Tomorit, ku
retë falen me mall
Baba Tomori flet me zë
të rëndë, si gur i lashtë
në valë,
*
E Andon Zako Çajupi
me shpirt të djegur, i
afrohet si bir,
Ku mbeti shpresa jonë,
pse zemra rënkon si e
ngrirë?
*
Baba Tomori
psherëtinë, mali
dridhet në heshtje,
Bijtë e mi i harrojnë
rrënjët dhe humbin në
mjegull e në etje,
Flamuri që dikur digjte
si diell në kraharor,
Sot valon i lodhur, pa
zjarrin e shpirtit
burrëror.
Anton Zako Çajupi
Çajupi ngre sytë
lart,me lot që digjen si
prush,
*
Do t’i zgjojmë prapë
zemrat, s’do mbesim në
terr e hush,
Se toka jonë flet
ende,në çdo gur e çdo
kujtim,
Dhe Shqipëria do
ngrihet,me gjakun
tonë të trazuar në
agim.
1.hush- shsh,heshtje e rëndë,mungesë zëri
