“Patriotizmi me huazim dhe lista e armiqve të përditësuar” !
Deklarata e Musliu nuk është as analizë, as shqetësim shoqëror. Është një recitim i vjetër: kur mungojnë argumentet, shpallen armiq.
Sot “ish oficerë”, nesër “bij të UDB-së”, pasnesër kushdo që nuk i përkulet narrativës së tij.
Lista ndryshon, por metoda mbetet: etiketim, viktimizim dhe zhurmë.
Sepse kur dikush e sheh çdo kritikë si “urrejtje patologjike ndaj Islamit”, atëherë problemi nuk është te shoqëria – por te pasqyra që ai refuzon ta shohë.
Ironia është e dukshme:
njeriu që flet për “patriotizëm”, e redukton kombin në një filtër fetar.
Njeriu që akuzon të tjerët për ideologji, vetë nuk del asnjëherë jashtë saj.
Kjo është ajo lloj retorike që kërkon ta ndajë shoqërinë në dy kampe të thjeshta: “me ne” dhe “kundër nesh”.
Por realiteti është më kokëfortë – dhe shumë më i gjerë se kaq.
Metaforikisht, kjo i ngjan një tregtari që del çdo ditë në pazar me të njëjtin mall:
etiketa të vjetra, të ripaketuara si “të reja”.
Por sa më shumë që i shet, aq më pak i beson kush.
Dhe pyetja që lind natyrshëm është:
A është kjo mbrojtje e besimit, apo përdorim i tij si mburojë për të sulmuar këdo që mendon ndryshe?
Sepse besimi nuk ka nevojë për roje që bërtasin.
Ka nevojë për njerëz që e nderojnë – jo që e përdorin.
