Don Fran Sopi, Pejë
Të dashur besimtarë të Kishës Katolike,
Është një moment në historinë e njerëzimit që nuk mund të matet me kohë, nuk mund të kufizohet me kalendarë dhe nuk mund të përkufizohet plotësisht me fjalë njerëzore, sepse ai i përket më shumë përjetësisë sesa kohës, më shumë misterit sesa arsyes, më shumë dritës sesa errësirës. Pikërisht është ai çast i heshtur dhe njëkohësisht tronditës, kur varri humbet fuqinë e tij, kur nata dorëzohet përpara agimit, kur historia ndalon për një çast për të parë lindjen e një realiteti të ri. Pra, ky është çasti i Pashkëve, çasti kur Hyji flet jo me fjalë, por me jetë, jo me premtime, por me përmbushje, jo me simbol, por me realitet të gjallë: Krishti është ringjallur.
Dhe me këtë ngjarje, që është njëkohësisht historike dhe e përjetshme, nuk ndryshon vetëm fati i një njeriu, por drejtimi i gjithë njerëzimit; nuk hapet vetëm një varr, por hapet vetë kuptimi i jetës; nuk ndriçohet vetëm një mëngjes, por ndriçohet vetë historia. Sepse në këtë çast, njeriu nuk është më i destinuar përfundimisht për humbje, por për jetë; nuk është më i mbyllur në kufijtë e vdekjes, por i hapur drejt përjetësisë.
Pas një rruge të gjatë të Kreshmëve, ku secili prej nesh ka ecur në një mënyrë apo në një tjetër nëpër shkretëtirën e vet të brendshme, duke luftuar me vetveten, duke kërkuar kuptimin, duke u përpjekur të pastrojë zemrën dhe mendjen, ne arrijmë në këtë prag të madh, ku gjithçka merr një dritë të re. Sepse Kreshmët janë rruga, por Pashkët janë mbërritja; Kreshmët janë kërkimi, por Pashkët janë gjetja; Kreshmët janë pyetja, por Pashkët janë përgjigjja që Hyji vetë jep për njeriun.
Në këtë ngjarje të jashtëzakonshme, filozofia e jetës merr një kthesë të thellë. Njeriu, që gjithmonë ka kërkuar të kuptojë pse ekziston, pse vuan, pse vdes, gjen në Pashkë një përgjigje që nuk është e thatë dhe abstrakte, por e gjallë dhe konkrete: jeta nuk është një rrugë që përfundon në një mur të mbyllur, por një udhëtim që, përmes dashurisë, hapet drejt pafundësisë. Kryqi, që në logjikën e botës është simbol i dështimit dhe humbjes, në dritën e Ringjalljes bëhet ura që lidh tokën me qiellin; varri, që dukej si pika e fundit, bëhet porta e një fillimi që nuk ka fund.
Dhe në zemër të këtij misteri qëndron një shenjë e thjeshtë, por e mbushur me kuptim: guri i varrit. Ai gur, i rëndë dhe i palëvizshëm, është figura e të gjitha barrave që rëndojnë mbi njeriun: frika që na paralizon, mëkati që na mbyll, dyshimi që na errëson, dëshpërimi që na bën të mendojmë se gjithçka ka marrë fund. Ai është guri që rëndon mbi historinë e njerëzimit dhe mbi jetën e secilit prej nesh.
Por në mëngjesin e Pashkëve, ky gur lëviz. Dhe kjo është një nga të vërtetat më të mëdha dhe më të bukura të fesë sonë: ajo që njeriu nuk mund ta lëvizë, Hyji e lëviz; ajo që duket e pamundur, për Të bëhet e mundur; ajo që duket e mbyllur, për Të hapet. Dhe në atë çast, nuk hapet vetëm një varr – hapet vetë horizonti i shpresës për mbarë njerëzimin.
Të dashur besimtarë të Krishtit, kjo ditë dhe kjo dritë e Pashkëve nuk mbetet vetëm në Jerusalem, nuk mbetet vetëm në një ngjarje të largët historike, por shtrihet në çdo kohë dhe në çdo vend, edhe në jetën tonë, edhe në historinë e popullit tonë shqiptar, edhe në rrugëtimin e Kishës sonë në Dioqezën Prishtinë–Prizren. Sepse edhe ne, si popull, kemi kaluar nëpër shumë “të premte të zeza”, kemi njohur peshën e kryqit, kemi përjetuar gurë të rëndë mbi historinë tonë: vuajtje, padrejtësi, humbje, ndarje, sfida të shumta që kanë lënë gjurmë në shpirtin tonë kombëtar. Por ashtu si në mëngjesin e Pashkëve, edhe në historinë tonë ka pasur gjithmonë një dritë që nuk është shuar. Një besim i thjeshtë, por i fortë; një qëndresë e heshtur, por e pathyeshme; një dashuri për Zotin dhe për njëri-tjetrin që ka mbijetuar edhe në kohët më të vështira. Dhe kjo është dëshmi se edhe mbi historinë tonë, Hyji ka lëvizur gurë, ka hapur rrugë, ka ringjallur shpresë.
Kisha jonë në Dioqezën Prishtinë–Prizren, e vogël në numër por e madhe në dëshmi, është si një dritë që nuk shuhet në mes të sfidave të kohës. Ajo nuk është vetëm një institucion, por një familje shpirtërore që mbart në vetvete kujtesën e kryqit dhe gëzimin e Ringjalljes, që ka kaluar nëpër sprova, por ka mbetur e qëndrueshme, që ka njohur vuajtjen, por nuk ka humbur shpresën. Sepse fuqia e Kishës nuk qëndron në madhësinë e saj, por në rrënjët e saj në Krishtin e Ringjallur. Dhe aty ku është Krishti, aty është jeta, aty është drita, aty është e ardhmja.
Në këtë dritë, edhe jeta jonë personale e merr një kuptim të ri. Sepse Ringjallja nuk është vetëm një e vërtetë për t’u besuar, por një realitet për t’u jetuar. Çdo herë që ne falim, ne e thyejmë një gur; çdo herë që ne duam, ne e hapim një varr; çdo herë që ne zgjedhim të mirën përballë së keqes, ne bëhemi pjesë e kësaj historie të madhe të jetës që fiton mbi vdekjen.
Dhe kështu, të dashur besimtarë, Pashkët na thërrasin të mos mbetemi në Jerusalemin e vjetër të frikës, të mëkatit dhe të mbylljes, por të ecim drejt Galilesë së jetës së re, drejt një mënyre të re të të menduarit, të të jetuarit dhe të të dashuruarit. Njëkohësisht na thërrasin të bëhemi njerëz të dritës në një botë që shpesh është e mbuluar nga errësira, njerëz të shpresës në një kohë që shpesh është e lodhur nga dëshpërimi, njerëz të dashurisë në një realitet që shpesh harron të dojë. Sepse në fund, e gjithë kjo ngjarje, e gjithë kjo dritë, e gjithë kjo histori përmblidhet në një të vërtetë të vetme, të thjeshtë dhe të pafundme: se dashuria është më e fortë se vdekja, se jeta është më e madhe se çdo humbje, se Hyji nuk e braktis kurrë njeriun, por e kërkon atë edhe në errësirën më të thellë për ta nxjerrë në dritë. Pra, kështu, në këtë mëngjes që nuk perëndon, në këtë dritë që nuk shuhet, në këtë jetë që nuk mbaron, ne qëndrojmë jo më përpara një varri të mbyllur, por përpara një horizonti të hapur; jo më si robër të frikës, por si dëshmitarë të shpresës; jo më në fundin e një historie, por në fillimin e një jete të re.
Sepse Krishti u ngjall – dhe me Të, u ringjall edhe kuptimi i jetës sonë, u ringjall edhe shpresa e Kishës sonë, u ringjall edhe shpirti i popullit tonë shqiptar, u ringjall edhe vetë njeriu.
Dhe kjo është drita që nuk shuhet kurrë, fjala që nuk hesht kurrë, jeta që nuk mbaron kurrë.
Për shumë mote e të bekuara Pashkët!’
I juaj don Fran Sopi
Më 5 prill 2026
