Lekë Mrijaj, Klinë
Të shkruash për shkrimtarin e mirënjohur shqiptar, prof. Mikel Gojanin, në 70-vjetorin e lindjes së tij, nuk do të thotë thjesht të renditësh disa të dhëna biografike, as të vendosësh disa fjalë nderimi pranë një emri të njohur të botës sonë kulturore shqiptare. Të shkruash për të në këtë moshë të pjekurisë së lartë do të thotë të ndalesh me respekt para një udhe të gjatë jete, para një rruge që nuk është tretur në kalimin e viteve, por është ngulitur si gjurmë e dukshme në ndërgjegjen tonë letrare e kulturore; para një përvoje që nuk është mbyllur në vetvete, por është shndërruar në vepër; para një përkushtimi që nuk është rraskapitur nga koha, por është bërë pjesë e qëndrueshme e kujtesës sonë.
Ka jetë që shuhen në zhurmën e ditëve dhe humbin si jehonë e vakët në brigjet e kohës. Por ka edhe jetë që marrin trajtën e një drite të qetë, të qëndrueshme, fisnike, e cila, pa bujë, ndriçon gjatë dhe mbetet e pranishme edhe atëherë kur koha kalon mbi shumë emra e shumë ngjarje. Jeta dhe veprat e prof. Mikel Gojanit i përkasin pikërisht kësaj drite. Sepse ka emra që njihen për një kohë, por ka edhe emra që mbeten. Pikërisht ka krijues që lexohen për një çast, por, veç tjerash, ka edhe krijues që, me kalimin e viteve, fillojnë të lexohen si shenja të një brezi, si dëshmi të një epoke, si bartës të një etike pune dhe të një fisnikërie të rrallë shpirtërore. Prof. Mikel Gojani është njëri prej këtyre emrave.
Ai nuk del para nesh si një figurë e rastit, as si një autor i ngritur mbi zhurmën kalimtare të vëmendjes publike. Ai del si një personalitet krijues që e ka ndërtuar profilin e vet në heshtje pune, në vazhdimësi, në përkushtim, në respekt për gjuhën, në ndjenjë përgjegjësie ndaj kulturës shqiptare dhe në një besnikëri të rrallë ndaj misionit të fjalës së shkruar. Ky përvjetor, prandaj, nuk është vetëm një rast urimi. Ai është një çast i denjë për nderim, për vlerësim dhe për reflektim më të thellë.
Pikërisht ky jubile na jep mundësinë ta shohim më kthjellët vendin që zë vetë shkrimtari Mikel Gojani në letrat shqipe; ta kuptojmë më mirë natyrën e veprimtarisë së tij shumëplanëshe; ta dallojmë me më shumë qartësi peshën e kontributit të tij në letërsi, në publicistikë, në gazetari dhe në studim; dhe, mbi të gjitha, të pranojmë se para nesh kemi një figurë që e ka fituar vendin e vet jo me vetëshpallje, por me punë të gjatë, me durim, me kulturë, me qytetari dhe me ndershmëri krijuese.
Figura e këtij shkrimtari paraqet interes të veçantë pikërisht sepse nuk kufizohet në një zhanër, në një rol apo në një trajtë të vetme të veprimit intelektual. Ai i përket atij tipi krijuesi që nuk mjaftohet me një formë të vetme shprehjeje, sepse vetë bota e tij e brendshme është më e gjerë se një kornizë e vetme. Në veprën dhe angazhimin e tij shfaqen qartë disa shtresa, të cilat nuk përplasen mes tyre, por bashkëjetojnë në mënyrë organike: shtresa e mësuesit, që e njeh peshën formuese të dijes; shtresa e shkrimtarit, që kërkon shprehjen artistike të përvojës; shtresa e publicistit, që reagon ndaj kohës dhe problematikave të saj; shtresa e gazetarit, që ruan lidhjen me realitetin konkret; dhe shtresa e studiuesit, që nuk mjaftohet me ndjesinë e vlerës, por kërkon ta analizojë, ta vendosë në kontekst dhe ta sistemojë.
Pikërisht kjo shumësi rolesh e bën figurën e tij më të plotë, më të pasur dhe më domethënëse në panoramën e letrave shqipe. Sepse jo rrallë kultura jonë ka njohur autorë të mirë në një fushë, por më rrallë ka njohur figura që kanë ditur të ruajnë ekuilibrin e brendshëm ndërmjet disa fushave njëherësh, pa rënë në sipërfaqësi dhe pa humbur seriozitetin krijues. Në këtë kuptim, Mikel Gojani paraqitet si një punëtor i palodhur i fjalës, si një njeri i kulturës që nuk e ka parë tekstin si stoli, por si mision.
Së pari, duhet të ndalemi te dimensioni i tij si ish-mësues, sepse ky aspekt nuk përbën thjesht një etapë biografike, por një nga themelet më të rëndësishme të profilit të tij intelektual dhe njerëzor. Mësimdhënia, kur mishërohet në një njeri të pajisur me ndjeshmëri krijuese, nuk mbetet vetëm profesion; ajo bëhet shkollë e brendshme e durimit, e qartësisë, e komunikimit, e përgjegjësisë dhe e përkujdesjes për tjetrin. Njeriu që kalon nëpër këtë përvojë mëson jo vetëm të dijë, por edhe të formojë; jo vetëm të shprehë, por edhe të përcjellë; jo vetëm të vëzhgojë, por edhe të kuptojë peshën që fjala ka mbi ndërgjegjen e tjetrit.
Te Mikel Gojani kjo prapavijë e mësuesit ndihet qartë në mënyrën se si ai i afrohet gjuhës: me përkujdesje, me masë, me kthjelltësi dhe me vetëdijen se fjala nuk është vetëm mjet arti, por edhe mjet edukimi, ndërtimi dhe fisnikërimi. Kjo ka rëndësi të veçantë, sepse shkrimtari që vjen nga bota e arsimit ruan zakonisht një lidhje më të drejtpërdrejtë me njeriun, me jetën reale, me gjuhën e gjallë dhe me përvojën e formimit. Ai nuk shkruan vetëm për ta dëshmuar veten, por shkruan edhe për të komunikuar me përgjegjësi. Në këtë kuptim, te Mikel Gojani mësuesi dhe shkrimtari nuk janë dy rrugë të ndara. Ata ushqejnë njëri-tjetrin. Mësuesi i jep shkrimtarit qartësi dhe ndjenjë mase; shkrimtari i jep mësuesit thellësi dhe ndjeshmëri. Dhe pikërisht ky bashkim i brendshëm e bën figurën e tij më të rrallë.
Në planin letrar, Mikel Gojani shfaqet si autor që e ka ushtruar penën me vazhdimësi dhe me larmi. Kjo larmi nuk është shpërndarje, por pasuri. Nuk është humbje fokusi, por dëshmi e një energjie krijuese që ka kërkuar forma të ndryshme për ta shprehur përvojën, kujtesën, mallin, dhembjen, shpresën, historinë, njeriun dhe botën shqiptare. Ka krijues që gjejnë një zhanër dhe qëndrojnë vetëm aty; ka të tjerë që, pa humbur identitetin, lëvizin nga poezia në prozë, nga letërsia për fëmijë në ese, nga publicistika në studim, nga fjala artistike në dëshminë kulturore. Mikel Gojani i përket kësaj kategorie të dytë. Dhe kjo e bën edhe më përfaqësues si model intelektuali që nuk e sheh krijimtarinë si territor të ngushtë, por si një hapësirë të gjerë shërbimi.
Në veprën e tij vërehet një lidhje e qëndrueshme me jetën, me njeriun dhe me realitetin shoqëror e kulturor. Ai nuk është autor i shkëputur nga toka ku qëndron. Nuk është shkrimtar që e përdor letërsinë si arratisje nga realiteti. Përkundrazi, te ai letërsia del si një mënyrë më e thellë e hyrjes në realitet. Ai ushqehet nga jeta, nga vendi, nga kujtesa, nga përvoja kolektive, nga dhembjet dhe pritjet, nga figura e njeriut shqiptar përballë historisë dhe kohës. Prandaj shkrimi i tij nuk tingëllon si jehonë e largët e një bote të shpikur, por si frymëmarrje e afërt e një përvoje të jetuar.
Një nga tiparet që e bëjnë figurën e Mikel Gojanit të dallueshme është fakti se letërsia tek ai nuk mbetet thjesht prodhim estetik, por bart edhe një funksion të fuqishëm kujtese. Në kohë kur harresa shpesh ecën më shpejt se vetë mendimi, krijues si ai bëhen të domosdoshëm. Ata nuk shkruajnë vetëm për të krijuar bukuri gjuhësore, por edhe për të ruajtur gjurmë, për të mbajtur të gjallë kujtesën e figurave, të vendeve, të përvojave, të ngjarjeve dhe të atmosferave që përbëjnë një pjesë të identitetit tonë kulturor. Kjo e bën veprën e tij të mos lexohet vetëm si tekst, por edhe si dëshmi; jo vetëm si letërsi, por edhe si mbrojtje e kujtesës kundër tretjes.
Prandaj figura e Mikel Gojanit mund të shihet me të drejtë si figurë e një krijuesi të kujtesës. Dhe krijuesi i kujtesës është më shumë se autor. Ai është ruajtës. Ai është njeri që nuk pranon që koha ta fshijë pa gjurmë atë që ka peshë për jetën shpirtërore të një kombi. Në këtë kuptim, shkrimi i tij merr nganjëherë trajtën e një arkeologjie të butë kulturore: ai kërkon, mbledh, ruan, rikthen, ndriçon dhe rivendos në qarkullim kuptimor atë që rrezikon të humbasë. Kjo është një meritë e madhe në çdo kulturë, e sidomos në kulturat që kanë kaluar nëpër sprova historike dhe përballje të shumta.
Në këtë vijë vlerësimi, nuk mungojnë as fjalët e çmuara të personaliteteve të njohura të letrave dhe kulturës shqiptare, të cilat e ndriçojnë edhe më shumë profilin krijues e studimor të Mikel Gojanit. Poeti dhe shkrimtari i njohur nga Tirana, Sulejman Mato, është shprehur me admirim të hapur për të, duke theksuar: “Mikel Gojani është shkrimtar dhe studiues me vlera të veçanta në letërsinë shqipe. Mikel Gojani, përveçse është një shkrimtar i mirëfilltë profesionist, është dhe një studiues me vlera të spikatura, i njohur dhe i respektuar në të gjitha trevat shqiptare. Mikel Gojani, unë e di mirë… Do të vijë një ditë që Kosova do të krenohet me ty dhe do të vërë në Panteonin e diturisë kosovare.”
Po aq domethënëse janë edhe fjalët e intelektualit të madh shqiptar, Moikom Zeqo, i cili e ka parë figurën e Mikel Gojanit si vlerë të përbashkët mbarëshqiptare, duke thënë: “Njeri i mrekullueshëm si Mikel Gojani është krenari për të gjithë ne, për të gjithë shqiptarët, letërsinë dhe kulturën tonë. Veprat e Mikel Gojanit zënë vend të merituar në letërsinë bashkëkohore shqipe. Emri dhe vepra e tij do të mbesin në panteonin e vlerave të letrave shqipe, në Kosovë, Shqipëri dhe gjithë hapësirat tjera të gjeografisë sonë shqiptare.”
Nga hapësira shqiptaro-amerikane, poeti dhe studiuesi Gjekë Marinaj ka dhënë një vlerësim të përmbledhur, por tejet domethënës, kur shkruan: “Pena e shkrimtarit Mikel Gojani na del qartë se është një penë e madhe që mund ta shohim më larg se sa fleta e bardhë.” Kjo thënie, sado e shkurtër, përmban një vlerësim të thellë estetik: ajo e vendos penën e tij jo vetëm në aktin e shkrimit, por edhe në horizontin më të gjerë të ndikimit, të mendimit dhe të jehonës që tejkalon vetë tekstin.
Ndërkaq, studiuesi dhe kritiku letrar Prend Buzhala, duke u ndalur më gjerë te larmia e veprimtarisë së tij, e paraqet Mikel Gojanin si një autor me gamë të gjerë krijuese e studimore: “Mikel Gojani, i cili shkruan libra të ndryshëm letrarë (poezi, romane, kritika e studime letrare dhe letërsi për fëmijë), dhe, në vazhdën e preokupimeve të tij me fjalën e shkruar, ai boton edhe libra të ndryshëm monografikë, publicistikë dokumentarë. Kur Fridrih Niçe jepte përgjigjet e tij se përse shkruan, dhe përgjithësisht, përse shkruan libra të mirë, ai nënvizonte: ‘Duhet të jesh një gjeni i zemrës, nga prekja e të cilës secili do të ketë mundësinë të bëhet më i pasur, më i pasur në vetvete, ndoshta më i ndjeshëm, më i thyeshëm nga pasiguritë, furitë, por gjithnjë e gjithnjë pajisesh me vullnet të ri…’”
Këto vlerësime të ardhura nga emra të njohur të botës sonë letrare e kulturore nuk janë vetëm fjalë mirësjelljeje. Ato janë dëshmi të qarta se emri i Mikel Gojanit është pranuar, vlerësuar dhe respektuar gjerësisht si një emër me peshë në letërsinë, kulturën dhe studimet shqiptare.
Po aq i rëndësishëm është edhe dimensioni i tij si publicist. Publicistika kërkon ritëm tjetër, vigjilencë tjetër, mprehtësi tjetër. Ajo është më pranë zhvillimeve të kohës, më e lidhur me aktualitetin dhe më e ngarkuar me nevojën për qartësi. Në këtë fushë, Mikel Gojani dëshmon jo vetëm shkathtësi shprehjeje, por edhe maturi. Dhe kjo është një cilësi themelore. Publicistika e mirë nuk fitohet me zhurmë, por me peshim; nuk mbahet mend për tonin e ngritur, por për aftësinë për të dalluar thelbësoren dhe për ta thënë atë me masë, me kuptim dhe me ndjesi përgjegjësie.
Te Mikel Gojani, publicistika nuk është rastësi anësore, por pjesë e natyrshme e misionit të tij kulturor. Ai nuk i afrohet çështjes publike si konsumues i momentit, por si njeri që kërkon të kuptojë, të vlerësojë dhe të orientojë. Në publicistikën e tij ndihet një vullnet për të ruajtur ekuilibrin e mendimit, për të respektuar peshën e çështjeve dhe për të mos e shpërdoruar fjalën publike. Kjo e bën zërin e tij të besueshëm. Dhe besueshmëria, sidomos në fjalën publike, është ndër vlerat më të rralla.
Edhe gazetaria e tij përbën një dimension me rëndësi. Gazetaria, në kuptimin e saj më të mirë, është art i vëzhgimit, i saktësisë dhe i kontaktit me jetën. Ajo e mban shkrimtarin pranë ritmit të kohës, pranë ngjarjes, pranë njeriut konkret. Kur kjo përvojë bashkohet me ndjeshmërinë letrare, lind një shkrim më i pasur: fakti nuk mbetet i thatë, ndërsa figura nuk shkëputet nga e vërteta. Te Mikel Gojani, ky bashkim i përvojës letrare me përvojën gazetare e ka ndihmuar të ruajë një ekuilibër të çmuar midis ndjeshmërisë dhe konkretësisë, midis mendimit dhe realitetit, midis shprehjes artistike dhe saktësisë së vëzhgimit.
Një vlerë tjetër e veçantë e figurës së tij është angazhimi në hulumtimet studimore. Kjo fushë nuk fal sipërfaqësinë. Ajo kërkon durim, lexim, kërkim, qetësi mendore dhe disiplinë. Fakti që Mikel Gojani ka hyrë edhe në këtë hapësirë tregon se ai nuk është mjaftuar vetëm me krijimin, por ka ndier nevojën ta kuptojë, ta analizojë dhe ta vendosë vlerën në një rend më të qartë. Kjo e bën profilin e tij më të plotë. Në të nuk kemi vetëm autorin që shkruan, por edhe njeriun që vëren, hulumton, sistemon dhe kontribuon në ndërtimin e një vetëdijeje më të rregullt kulturore.
Këtu fillon të qartësohet edhe natyra shumëdimensionale e figurës së tij. Sepse Mikel Gojani nuk është vetëm shkrimtar i poezisë, as vetëm prozator, as vetëm publicist, as vetëm studiues. Ai është një nyje ku takohen disa rrjedha të punës kulturore shqiptare: krijimi, edukimi, gazetaria, kujtesa, analiza, përkushtimi kombëtar. Kjo ndërthurje e bën jo vetëm një emër të respektueshëm, por një figurë të dobishme për kulturën tonë, sepse profile të tilla nuk prodhojnë vetëm libra, por edhe orientim shpirtëror, shembull pune dhe qëndrueshmëri morale.
Nëse do të duhej të përmblidhej me një fjalë tipari më i thellë i figurës së Mikel Gojanit, ajo fjalë do të ishte: qëndrueshmëria. Ai nuk del si figurë e rastit, as si emër i lidhur me një modë kalimtare. Përkundrazi, ai paraqitet si një punëtor i qëndrueshëm i kulturës, si një autor që ka ecur me ritëm të vetin, pa zhurmë, por me vazhdimësi. Dhe kjo vazhdimësi ka rëndësi të veçantë, sepse në kulturë nuk mbeten ata që ndezin për një çast një dritë të fortë e mandej shuhen, por ata që mbajnë për vite të tëra një kandil të palodhur.
Kjo qëndrueshmëri është, në thelb, virtyt karakteri. Nuk është vetëm çështje kohe, por çështje besnikërie ndaj misionit tënd. Të mbetesh për dekada pranë fjalës, pranë librit, pranë kulturës, pranë lexuesit, kërkon jo vetëm talent, por edhe vullnet, përulësi dhe aftësi për të mos e tradhtuar rrugën tënde. Mikel Gojani e ka dëshmuar këtë. Ai nuk është lëkundur nga tundimi i lehtësisë. Nuk është dorëzuar para harresës. Nuk është zbehur nga koha. Përkundrazi, koha e ka bërë më të lexueshëm si figurë dhe më të çmuar si emër.
Në këtë 70-vjetor, vlerësimi për Mikel Gojanin është njëherazi vlerësim për një model intelektuali që nuk e ka parë fjalën si stoli, por si mision. Ai i përket atij brezi krijuesish dhe veprimtarësh kulturorë që punën me gjuhën, me tekstin dhe me mendimin e kanë kuptuar si formë shërbimi. Ky është një aspekt që meriton të vihet në dukje me forcë, sepse sot, ndoshta më shumë se kurrë, kultura ka nevojë për figura që e mbajnë të bashkuar seriozitetin profesional me përulësinë krijuese, thellësinë e mendimit me kthjelltësinë e shprehjes, dashurinë për artin me përgjegjësinë ndaj shoqërisë.
Dhe këtu vjen edhe dimensioni atdhetar i veprës së tij. Jo atdhetaria si retorikë e lodhur e fjalëve të mëdha, por atdhetaria si shërbim i përditshëm ndaj gjuhës, kulturës, kujtesës dhe vetëdijes së popullit tënd. Atdhetaria e vërtetë e shkrimtarit nuk matet vetëm me temat që prek, por me mënyrën se si ai i shërben gjuhës shqipe, si e nderon kulturën e vet, si ruan kujtesën e vendit të vet dhe si ndihmon që një popull të mos mbetet i varfër në shpirt. Në këtë kuptim, Mikel Gojani i shërben atdheut pikërisht duke i shërbyer fjalës së tij; i shërben kombit duke i shërbyer kulturës së tij; i shërben brezave duke mos i lënë në varfëri kujtese.
Në veprën e tij ndihet një lidhje e fuqishme me botën shqiptare, me historinë, me njeriun dhe me truallin e vet shpirtëror. Kjo nuk është mbyllje e ngushtë, por themelim i shëndetshëm. Sepse vetëm ai që e njeh dhe e nderon tokën e vet shpirtërore mund të hyjë me dinjitet në hapësira më të gjera; vetëm ai që ruan identitetin kulturor mund t’i japë kuptim modernitetit; vetëm ai që e kupton peshën e kujtesës mund të ketë një fjalë me vlerë për të tashmen. Në këtë kuptim, Mikel Gojani del si një krijues që e ka kuptuar se kultura kombëtare nuk mbahet gjallë vetëm me deklarime, por me punë të pandërprerë në gjuhë, në mendim, në libër dhe në edukim.
Po aq i rëndësishëm është edhe dimensioni pedagogjik i figurës së tij. Jo vetëm sepse ai vjen nga bota e arsimit, por sepse vetë mënyra si shkruan dhe si vepron ka diçka formuese. Në kohë të trazuara, figura të tilla i japin shoqërisë një ndjenjë ekuilibri. Në kohë të zhurmshme, ato ofrojnë maturi. Në kohë harrese, ato ofrojnë kujtesë. Në kohë sipërfaqësie, ato ofrojnë thellësi. Në kohë kur gjuha shpesh shpërdorohet, ato e rikthejnë seriozitetin e fjalës. Kjo është arsyeja pse personalitete si ai nuk kanë rëndësi vetëm për bibliografinë, por edhe për shëndetin shpirtëror të kulturës sonë.
Nga ana letrare, emri i Mikel Gojanit lidhet me një krijimtari që nuk e kërkon madhështinë me patos të sforcuar, por e arrin atë përmes përmbajtjes, përmes lidhjes me njeriun, përmes respektit ndaj ndjenjës dhe përvojës. Kjo e bën veprën e tij më të afërt, por jo më të vogël; më të qetë në ton, por jo më të dobët në jehonë; më të thjeshtë në shprehje, por jo më të varfër në kuptim. Përkundrazi, një pjesë e forcës së tij qëndron pikërisht në këtë ndershmëri të brendshme të shkrimit. Ai nuk e përdor fjalën si stoli boshe, por si bartëse kuptimi.
Si publicist, ai ruan sensin e masës. Si studiues, ruan seriozitetin e kërkimit. Si gazetar, ruan kontaktin me realitetin. Si mësues, ruan përgjegjësinë formuese. Si shkrimtar, ruan lidhjen me shpirtin e njeriut. Kjo ndërthurje nuk është e zakonshme. Dhe pikërisht për këtë arsye, Mikel Gojani nuk del para nesh vetëm si një autor i shumë fushave, por si një figurë që ka arritur një lloj njëtrajtshmërie të brendshme: çdo fushë e punës së tij ushqen tjetrën, çdo përvojë e thellon tjetrën, çdo rol e bën më të plotë profilin e tij.
Në këtë përvjetor të shtatëdhjetë, është e drejtë të thuhet se Mikel Gojani nuk përfaqëson vetëm historinë individuale të një autori të suksesshëm, por një shembull të gjallë të asaj se çfarë do të thotë të jesh i përkushtuar ndaj kulturës për një jetë të tërë. Ai është nga ata njerëz që nuk e ndërtuan emrin e tyre kundër kulturës, por brenda saj; nuk e përdorën fjalën për të imponuar veten, por për të shërbyer; nuk e panë librin si dekor, por si përgjegjësi; nuk e trajtuan krijimtarinë si strehë vetjake, por si mënyrë për të lënë diçka të vlefshme pas vetes.
Prandaj, 70-vjetori i lindjes së shkrimtarit Mikel Gojani është një rast i denjë për të shprehur respekt të sinqertë për gjithë veprimtarinë e tij shumëplanëshe dhe për kontributin që ai ka dhënë në letërsi, në publicistikë, në gazetari dhe në studimin e vlerave kulturore. Është një rast për të pranuar se emra të tillë e pasurojnë jetën tonë shpirtërore dhe e forcojnë kujtesën tonë kulturore. Është një rast për të thënë se kultura shqiptare duhet të dijë jo vetëm të krijojë vlera, por edhe t’i njohë e t’i nderojë ata që i kanë shërbyer asaj me besnikëri, me përkushtim dhe me dinjitet.
Me këtë rast, shkrimtarit Mikel Gojani i urojmë nga zemra shëndet, jetë të gjatë, suksese të mëtejshme në krijimtari, në studim dhe në veprimtarinë e tij kulturore, si dhe çdo të mirë në jetën e tij personale e familjare. Urojmë që pena e tij të mbetet e kthjellët, mendimi i tij i frytshëm, fjala e tij e peshuar dhe prania e tij në kulturën shqiptare gjithmonë e çmuar, e nderuar dhe frymëzuese. Urojmë që vitet që vijnë ta gjejnë po aq të lidhur me librin, me mendimin, me përkushtimin dhe me atë qetësi të thellë krijuese që e ka bërë emrin e tij të respektuar.
Sepse, në fund të fundit, jeta e një krijuesi nuk matet vetëm me vitet që mbush, por me dritën që lë pas. Dhe në këtë kuptim, Mikel Gojani është një nga ata emra që nuk mbetet vetëm në faqet e librave të vet, por edhe në kujtesën e atyre që besojnë se fjala e ndershme, puna e gjatë dhe shërbimi ndaj kulturës janë ndër format më fisnike të jetës njerëzore.
Mirënjohje për vlerat e tij ndaj letrave shqipe.
Dhe urime të përzemërta për këtë 70-vjetor të denjë e domethënës.
Më 27 prill 2026
