Gjykata e Sheriatit në Kosovë?

Kosova po hyn në një terren shumë të rrezikshëm.

Jo vetëm politikisht, por identitarisht dhe kombëtarisht.

Sot një shqiptar dënohet me burg dhe mijëra euro gjobë sepse përdhosi flamurin turk gjatë një iftari në Mitrovicë.

Mund të mos pajtohesh me aktin. Mund ta konsiderosh provokim apo gabim.

Por pyetja që djeg është tjetër:

Pse shteti i Kosovës sillet me një ashpërsi ekstreme kur preket simbolika turke, ndërsa bëhet i verbër kur përdhoset simbolika kombëtare shqiptare?

Sepse këtu fillon era e standardeve të dyfishta.

Dhe standardet e dyfishta janë fillimi i kalbjes së shtetit.

FLAMURI SHQIPTAR NË PLEHRA, HESHTJE ABSOLUTE

Ndërkohë, një tjetër personazh publik del hapur dhe hedh në kosh flamurin kombëtar shqiptar bashkë me plisin, duke e trajtuar si leckë pa vlerë.

Ku ishte atëherë drejtësia?

Ku ishte policia?

Ku ishin prokurorët patriotë të Facebook-ut?

Askund.

Sepse në Kosovën e sotme duket se është më e rrezikshme të prekësh simbolikën neo-otomane sesa të poshtërosh vetë identitetin kombëtar shqiptar.

Kjo nuk ashte më rastësi.

Kjo ashte klimë politike dhe ideologjike.

Një frymë e errët anadollake po futet në çdo cep të jetës publike:

Në politikë, në ekonomi, në universitete, në banka, në drejtësi, në media, në aeroport, në rrugë dhe mbi të gjitha në mendjet e një pjese të shoqërisë, qe komenton gjithe dite ne fb e rrjete sociale.

Kosova po mbushet me xhami, ndërsa shkollat boshatisen nga mendimi kritik.

Po prodhohen besimtarë fanatikë, jo qytetarë europianë. Prizreni flet si gjuhe të pare turqishten, çdo dite shtohet numri i vajzave të mbuluara me shami të zeza.

HESHTJA E PUSHTETIT DHE NORMALIZIMI I RADIKALIZMIT

Dhe kulmi i ironisë:

Kryeministri i Kosovës kandidon për deputet njerëz që publikisht nuk e pranojnë Gjergj Kastriotin si hero kombëtar dhe që flamurin shqiptar e trajtojnë si simbol pa vlerë.

Ky nuk është më pluralizëm demokratik.

Ky është dorëzim identitar.

Kur politika fillon t’i ledhatojë qarqet neo-otomane dhe islamizmin politik për interesa elektorale, atëherë kombi hyn në fazën më të rrezikshme:

Humbjen graduale të vetvetes.

Dhe sot pyetja nuk është më:

“Kush e përdhosi një flamur?”

Pyetja është:

Ku po e çojnë Kosovën?

Në Europë apo në Anadoll?

Në republikë moderne apo në mendësi sheriatike?

Në shtet kombëtar shqiptar apo në një territor pa identitet, ku historia, heronjtë dhe simbolika shqiptare trajtohen si pengesë?

Kosova nuk u çlirua që të turpërohej nga vetvetja.

Nuk u derdh gjak për ta kthyer kombin në provincë ideologjike të Lindjes anadollake.

Një popull që fillon të ketë frikë të mbrojë flamurin, historinë dhe identitetin e vet, është një popull që ka hyrë në krizë të thellë shpirtërore.

Dhe krizat shpirtërore janë më të rrezikshme se luftërat.