Luan – Asllan Dibrani, Durrës
Elegji e dhimbjes, protestës dhe ndërgjegjes njerëzore — kushtuar Arlinda Zekajt
Poezi elegjiake
Mos më vrisni edhe në varrin tim,
Se mjaft më vrau jeta pa mëshirë!
Unë kërkova mbrojtje, jo vajtim,
Por zëri m’u shua në terr e në ngrirë!
Trokitja ime mbeti në dyer të mbyllura,
Me letra në duar e me shpirt të trazuar.
Kërkova drejtësi në orët më të vështira,
Por vdekja më gjeti duke pritur e vetmuar!
Ku ishit ju kur frika më zinte frymën?
Kur nata më dukej pa fund e pa agim?
Pse sot ma thërrisni me aq zë emrin,
Kur dje nuk ma dëgjuat lutjen për shpëtim?!
Mos mblidhni vota mbi gjakun tim,
Mos ngrini pushtet mbi një arkivol!
Mos bëni pazare me timin pikëllim,
Mos ma ktheni tragjedinë në spektakël e në rol!
U zgjuan tribunat, u ndezën ekranet,
U ngritën zërat që dje nuk u dëgjuan.
Dikush kërkon lavdi, dikush pushtet,
Dikush lotët e mi në monedhë i shndërruan!
Në Kuvend e në rrugë, në oda e kafene,
Në Facebook e ekrane, me fjalë e me betime,
Secili kërkon të dalë më i zëshmi ndër të tjerë,
Por kush e dëgjoi klithmën time?!
O tregtarë të dhimbjes, o ndërgjegje të shitura,
Mos i ktheni varret në shkallë për lavdi!
Mos u zgërdhini para kamerave të ndezura,
Kur pas shpinës suaj qan një fëmijë!
Ju shtrëngoni duart, ndani merita e fjalime,
Sikur arkivoli im të ishte tribunë fitoreje!
Por asnjë fotografi nuk ma kthen frymën,
Asnjë duartrokitje s’ma kthen jetën time!
Mos kërkoni gjak mbi gjakun tim,
As pranga pa prova, as gjyqe prej turmës!
Unë kërkoja ligj, mbrojtje e shpëtim,
Jo drejtësi të mbytur nga britmat e rrugës!
Tri herë më vratë, o botë pa ndërgjegje:
Një herë me dhunë, një herë me heshtje,
Të tretën kur më kthyet në përfitim,
Kur mbi varrin tim ngritët protagonizmin!
Por plagën më të madhe nuk ma mbulon as dheu,
Ajo ka dy sy që më kërkojnë çdo mëngjes!
Është biri im, që në pragun e shtëpisë
Pret një nënë që nuk kthehet më në jetë!
Kur të lindë dielli, kush do ta zgjojë?
Kush do t’ia puthë ballin me dashuri?
Kur të perëndojë, kush do ta përqafojë?
Kush do t’i thotë: “Fli, biri im, jam këtu me ty!”
Në sofër do të mbetet një vend i zbrazët,
Një pjatë pa duar, një karrige pa nënë.
Ai do ta thërrasë emrin tim nëpër ëndrra,
Por vetëm heshtja do t’i përgjigjet: “Ajo s’vjen më!”
O Zot, ç’dënim ka më të rëndë mbi dhe,
Se kur një fëmije i këputet përqafimi i nënës?!
I mbetet fjala “nanë” pezull në buzë,
Si zog pa fole në mes të dimrit e furtunës!
Do të rritet biri im, do të ndërrohen stinët,
Do të çelin lulet, do të bien dëborët.
Por në çdo gëzim do t’i mungojë një zë,
Në çdo ditëlindje — dy duar që s’e përqafojnë!
Mos ma prekni fëmijën me duar hipokrizie,
Mos ia shisni dhimbjen nëpër ekrane!
Ai nuk ka nevojë për lavdinë tuaj,
Por për dashuri, mbrojtje dhe duar njerëzore!
Arkivoli im nuk është podium për ju,
As dheu im nuk është fletë votimi!
Turpi nuk mbulohet me kurora lulesh,
Kur një jetë u shua duke kërkuar shpëtim!
Mos më sillni kurora nga duar të ftohta,
As fjalime që harrohen sapo fiket mikrofoni!
Nëse doni ta nderoni jetën time të këputur,
Një grua tjetër nga vdekja shpëtojeni!
O njerëz, ngrijeni gruan, mos e përulni!
Se në duart e saj rritet e ardhmja e kombit.
Kur shkolloni një grua, ndriçoni breza,
Kur mbroni një nënë, mbroni themelet e shtetit!
S’ka shtet të madh me gruan të nëpërkëmbur,
S’ka drejtësi kur klithma e saj nuk dëgjohet!
S’ka lavdi në flamuj e pallate pushteti,
Kur një nënë në shtëpinë e vet nuk mbrohet!
Le të flasë drejtësia, jo etja për pushtet,
Le të zbardhet çdo veprim e çdo mosveprim!
Kush pati përgjegjësi, të përgjigjet para ligjit,
Që asnjë klithmë të mos përfundojë në varrim!
Mos më vrisni edhe në varrin tim!
Mos më përdorni për urrejtje e përçarje!
Më lini të prehem, më ruani kujtimin,
Dhe bëjeni drejtësinë mburojë për çdo grua!
Unë nuk kthehem më, as me lutje, as me lot,
As me fjalë që tundin qiellin e dheun.
Por nëse një grua shpëton nesër nga dhuna,
Atëherë zëri im s’është shuar në këtë botë!
Dhe kur biri im të pyesë: “Ku është nana?”
Mos i tregoni vetëm varrin ku më lanë.
Tregojini se një ditë kjo botë u zgjua,
Dhe më në fund mësoi ta mbrojë gruan!
Më 29 tetor 2026
Arlinda Zekaj — u prehsh në paqe!
Le të jetë kujtimi yt një kambanë ndërgjegjeje për çdo institucion, çdo familje dhe çdo qytetar: gruaja nuk ka nevojë të shpallet heroinë pas vdekjes; ajo ka të drejtë të jetojë e lirë, e sigurt dhe me dinjitet.
