Shkruan e knon: Lirim Patrioti
____
FABRIKA E ÇMIMEVE NOBEL DHE MINISTRIA E MREKULLIVE QË NUK EKZISTOJNË
____
O, Hoxhë Hoxhinski, me emrin Shefqet Krasqinski, nga xhamia Podomeqinski, pranë manastirit Prohor Pçinski!
Ti që flet për botën arabe me krenarinë e një gjeli që krekoset në formatin kurqinski, a i lexon ndonjëherë statistikat?
Apo je aq i zënë duke ua qirë popave serbë svastikat, saqë nuk të mbetet kohë për t’i lexuar statistikat?
Në këtë botë ekzistojnë dy lloje popujsh: ata që pyesin se si prodhohet dija dhe ata që pyesin përse bota nuk ua njeh madhështinë. Të parët ndërtojnë laboratorë. Të dytët ndërtojnë foltore dhe mbajnë fjalime për padrejtësinë që u bëhet laboratorëve.
Rreth 500 milionë arabë dhe 16 milionë hebrenj jetojnë nën të njëjtin qiell. Sipas shifrave të përmendura, botës arabe i atribuohen 11 laureatë të Çmimit Nobel, ndërsa hebrenjve 223.
Ndër laureatët arabë përmenden Jaser Arafati, Ahmed Zewaili, Mohamed ElBaradei, Tawakkol Karman dhe Omar M. Yaghi, me prejardhje palestineze, i lindur në Jordani.
Nga ana tjetër, shifrat e paraqitura për laureatët hebrenj të Çmimit Nobel përfshijnë 56–60 në fizikë, 37–38 në kimi, 60–62 në mjekësi, 40 në shkencat ekonomike, 17 në letërsi dhe 9 për paqe.
Sikur këto shifra të përfaqësonin bilancet e dy kompanive, njëra do të kërkonte subvencione për ta mbajtur gjallë departamentin e saj të kërkimit, ndërsa tjetra do të diskutonte se ku ta ndërtonte laboratorin e ardhshëm.
E para do të organizonte konferenca për madhështinë e saj historike, do të shtypte flamuj dhe do të miratonte rezoluta kundër diskriminimit. E dyta, ndërkohë, do të punonte.
O, hoxhë Hoxhinski, mos e akuzo termometrin pse nuk e tregon temperaturën që dëshiron ti. Termometri nuk ka asgjë kundër askujt. Ai thjesht nuk mund ta shpallë verën vetëm sepse dikujt i pëlqen të dalë në rrugë me rroba banje.
Asnjë popull nuk lind me monopol mbi inteligjencën dhe asnjë fe nuk zotëron patentën ekskluzive mbi arsyen njerëzore. Shkencëtarët nuk i prodhojnë minaret, monumentet dhe fjalimet për lavdinë kombëtare. Ata i prodhojnë arsimi cilësor, liria e mendimit, universitetet funksionale dhe guximi për ta vënë në pikëpyetje edhe autoritetin më të shenjtë.
Një fëmijë që mëson të pyesë «përse?» mund të bëhet shkencëtar. Një fëmijë që mëson se disa pyetje janë të ndaluara mund të bëhet ekspert i heshtjes. Dhe heshtja, për fat të keq, ende nuk e ka fituar Çmimin Nobel në asnjë kategori.
Sikur krenaria të mjaftonte, çdo ministër do të ishte kandidat për fizikë teorike dhe çdo predikues do të mbante në xhep një formulë që i zgjidh të gjitha problemet e njerëzimit.
Por historia nuk është çek i bardhë që mund të arkëtohet pafundësisht në bankën e krenarisë kombëtare. Qytetërimi nuk matet vetëm me atë që ka prodhuar dikur, por edhe me atë që u lejon njerëzve të vet të krijojnë sot.
Statistikat nuk janë certifikatë e inteligjencës kolektive dhe as aktgjykim mbi vlerën njerëzore të popujve. Ato janë një pasqyrë që duhet lexuar me kujdes, duke marrë parasysh arsimin, institucionet dhe kushtet për kërkime shkencore.
O, hoxhë Hoxhinski, nëse nuk të pëlqen pasqyra, ke dy mundësi: ta thyesh dhe të shpallësh se xhami është pjesë e një komploti, ose të pyesësh veten përse realiteti nuk përputhet me fjalimet e tua.
E para është politika e zakonshme: shumë zhurmë, shumë flamuj dhe një komision që kërkon hetim për arsyen pse nuk është fituar Çmimi Nobel.
Albert Ajnshtajn
E dyta është fillimi i qytetërimit.
Sepse, ndërsa disa ende presin që mrekullia të zbresë nga qielli, të tjerët tashmë e kanë hapur laboratorin.
Dhe laboratori, për fatin e keq të Ministrisë së Mrekullive që Nuk Ekzistojnë, nuk i pranon lutjet si zëvendësim për rezultatet.
