Mbrëmë bisedova me mikun tim më të dashur malazez, një njeri aq kronikisht përtac, saqë edhe vetë përtacia, po të kishte sindikatë, do ta përjashtonte nga anëtarësia për shkak të konkurrencës së pandershme.
Ishte në qiellin e shtatë nga lumturia, sepse inteligjenca artificiale së shpejti do t’ia vinte në dispozicion një robot personal, i cili do të punonte në vend të tij.
E pyeta:
– Mirë, filozof i epokës së re, po si do t’i sigurosh paratë për të jetuar kur të mbetesh pa punë dhe pa të ardhura nga puna?
M’u përgjigj me solemnitetin e një akademiku që sapo e kishte zbuluar formulën e pavdekësisë:
– Paratë do t’i siguroj nga mospuna. Roboti do të punojë për mua.
Duhet pranuar se kjo ishte një përgjigje madhështore. Për herë të parë në historinë e njerëzimit, dikush e kishte zbuluar mënyrën se si të jetonte nga një veprimtari që nuk ekziston.
Atëherë i thashë:
– Në rregull, por gjatë seksit me gruan tënde do të të duhet gjithsesi të bësh ndonjë punë. As inteligjenca artificiale nuk mund të të zëvendësojë në çdo front.
Më vështroi me qetësinë e një njeriu që nuk do të lëvizte as për ta shpëtuar qytetërimin nga shfarosja dhe m’u përgjigj:
– Jo, jo! Unë gjithmonë e detyroj të hipë sipër meje dhe të ulet mbi k*rin tim. Por, meqë edhe ajo është malazeze dhe edhe për nga përtacia një konkurrencë e denjë për mua, ma ka propozuar një zgjidhje krejtësisht demokratike: barazi të plotë në mospunë.
– E çfarë do të thotë kjo? – e pyeta.
– Shumë thjesht. Presim të bjerë një tërmet. Pastaj, falë forcës së tij lëvizëse, ajo hyn me p*dhin e saj në k*rin tim dhe pastaj del prej tij. Kështu askush nuk lodhet dhe të dy kontribuojmë në mënyrë të barabartë në jetën bashkëshortore.
Për një çast mbeta pa fjalë. Përballë meje nuk qëndronte më një njeri i zakonshëm, por një reformator i marrëdhënieve intime, i cili kishte arritur ta zëvendësonte edhe aktivitetin seksual me një katastrofë natyrore.
Por unë nuk u dorëzova.
E pyeta:
– Po sikur inteligjenca artificiale të ta dërgojë një grua robotike, dhjetë herë më të bukur dhe dy herë më të re se gruaja jote, me lëkurë më të freskët, më të butë dhe më të lëmuar se mëndafshi?
Një krijesë që nuk plaket, nuk ankohet, nuk kërkon para dhe nuk të pyet se ku ke qenë gjithë natën. Çfarë do të bësh atëherë?
Miku im u mendua për disa sekonda. Në fytyrën e tij u shfaq ajo gjendja e rrallë shpirtërore e njeriut që po përballet me një dilemë historike.
Pastaj m’u përgjigj:
– Nëse ajo nuk ha, nuk pi dhe nuk shkakton asnjë shpenzim, jam plotësisht i gatshëm ta pranoj. Madje, do t’ia vendos vetëm një kusht.
– Cilin? – e pyeta me kureshtje.
– Që ta shkaktojë vetë një tërmet sa herë që të më teket të bëj seks.
Në atë çast e kuptova se inteligjenca artificiale mund të prodhojë robotë, të zëvendësojë punëtorë, të drejtojë fabrika, të shkruajë libra, të operojë pacientë dhe ndoshta një ditë të qeverisë edhe shtete.
Por ende nuk ka arritur ta zgjidhë problemin më të madh të njerëzimit:
Si t’ia plotësosh dëshirat një njeriu që kërkon kënaqësi, por refuzon të marrë pjesë fizikisht në realizimin e tyre.
Shkenca mund të bëjë mrekulli, por kundër përtacisë malazeze do të duhet ta shpikë një degë krejtësisht të re të fizikës.
SIZMOLOGJINË E APLIKUAR NË SHËRBIM TË JETËS BASHKËSHORTORE.
Dhe, nëse kjo teknologji merr jetë, Malit të Zi nuk do t’i nevojiten më termocentrale, hidrocentrale e as centrale bërthamore.
Do t’i mjaftojnë një burrë, një robot dhe një grua që e pret tërmetin.
