Sot baba im dhe shokët e babës tim e panë një pamje që për shumë njerëz mund të duket si një ditë e zakonshme, por për ne ka një peshë shumë më të madhe. Sot u panë uniformat e Policisë, u panë emrat e atyre që u pranuan dhe, bashkë me krenarinë e disave, u ndje edhe zhgënjimi i madh i shumë të tjerëve që mbetën jashtë.
Dhe pyetja që nuk mund ta heshtim është e thjeshtë: a ka ende vend për meritën në këtë shtet, apo vendi i secilit vazhdon të varet nga lidhjet, njerëzit që njeh dhe politika që i shërben?
Shokëve të babës tim, njerëzve që kanë kaluar kohë të vështira dhe kanë ëndërruar për një Kosovë më të drejtë, dua t’u them një gjë: fëmijët tuaj nuk janë më pak të aftë, më pak të zgjuar apo më pak të denjë se fëmijët e askujt tjetër. Ata nuk duhet të ndihen të pavlerë vetëm pse nuk kanë zgjedhur të ulin kokën para politikës.
Por kjo është pikërisht ajo që dhemb më së shumti.
Të shohësh të rinj që kanë punuar, janë përgatitur dhe kanë pritur me shpresë një mundësi, e pastaj të mbeten jashtë, është e rëndë. Është edhe më e rëndë kur krijohet bindja se në këtë vend, për disa njerëz, dera hapet më lehtë, ndërsa për të tjerët mbetet e mbyllur.
Unë nuk kërkoj lëmoshë. Nuk kërkoj favor. Nuk kërkoj që dikush të më falë një vend që nuk e meritoj. Kërkoj vetëm një gjë: një garë të ndershme, ku secili vlerësohet për atë që di dhe për atë që është i aftë të bëjë.
Nëse një konkurs është publik, atëherë duhet të jetë publik për të gjithë. Nëse flasim për meritë, atëherë merita duhet të vlejë për të gjithë. Nuk mund të flasim për drejtësi gjatë fushatave dhe pastaj të heshtim kur qytetarët ndihen të anashkaluar.
Mjaft më me konkurse që mbi to rëndon hija e politikës. Mjaft më me premtime për ndryshim, ndërsa qytetari i zakonshëm vazhdon të pyesë veten nëse puna dhe aftësia e tij mjaftojnë.
Ne kemi parë pushtete të ndryshme. Kemi dëgjuar premtime nga parti të ndryshme. Dikur fajësohej njëra qeveri, sot fajësohet tjetra. Por qytetari që pret drejtësi nuk ushqehet me arsyetime. Atij nuk i intereson vetëm se kush është në pushtet – atij i intereson nëse sistemi po ndryshon apo vetëm po ndryshojnë njerëzit që ulen në karrige.
Sot mund të jenë në pushtet ata që dikur premtonin se gjithçka do të ishte ndryshe. Mund të flitet për ndryshim, për shtet, për drejtësi dhe për institucione të forta. Por ndryshimi nuk dëshmohet me fjalime. Ndryshimi dëshmohet kur djali apo vajza e një familjeje të zakonshme ka të njëjtën mundësi si secili tjetër.
Sepse uniforma e Policisë nuk është dekor politik.
Ajo uniformë është përgjegjësi. Është shërbim ndaj qytetarëve. Është besim që duhet t’i jepet njeriut të përgatitur dhe të denjë, jo të shndërrohet në një arsye tjetër që qytetarët të ndihen të ndarë në “tanët” dhe “të tyre”.
Dhe po, sot jam i zhgënjyer. Jam i revoltuar. Sepse është e vështirë të pranosh se mund të japësh maksimumin, të përgatitesh dhe të presësh me shpresë, ndërsa në fund të ndihesh sikur nuk ke qenë pjesë e një gare të barabartë.
Por zhgënjimi nuk do të thotë heshtje.
Unë do të flas. Do të kërkoj përgjigje. Do të kërkoj transparencë. Sepse heshtja jonë është gjëja që u leverdis më së shumti atyre që duan që qytetari të mësohet me padrejtësinë.
Nuk dua që askush të largohet nga vendi i tij sepse humb shpresën. Nuk dua që një i ri të besojë se puna e ndershme nuk ka vlerë. Nuk dua që fëmijët e njerëzve që kanë sakrifikuar për këtë vend të ndihen sikur duhet të kërkojnë një favor për të pasur një mundësi.
As fëmijët e luftëtarëve të UÇK-së dhe as fëmijët e askujt tjetër nuk duhet të kenë privilegje për shkak të mbiemrit të prindërve. Por askush nuk duhet të përjashtohet, të anashkalohet apo të ndihet i pavlerësuar për shkak të mungesës së lidhjeve politike.
Kjo është ajo që kërkojmë: jo privilegj, por barazi. Jo favor, por meritë. Jo derë të hapur për disa e të mbyllur për të tjerët, por të njëjtin standard për secilin.
Shokëve të babës tim dua t’u them: mos e ulni kokën. Fëmijët tuaj nuk kanë dështuar sepse nuk kanë vlerë. Asnjë rezultat nuk mund ta masë dinjitetin, karakterin dhe mundin e një njeriu. Ata duhet të vazhdojnë të kërkojnë atë që u takon me të drejtë: një mundësi për të konkurruar në mënyrë të ndershme.
E për të gjithë ata që sot kanë pushtet, pavarësisht se cilës parti i përkasin, mesazhi duhet të jetë i qartë:
Pushteti nuk është pronë. Institucionet nuk janë pronë. Policinë nuk e ka krijuar asnjë parti për ta trajtuar si pronë të saj. Ato janë institucione të qytetarëve dhe duhet t’u shërbejnë qytetarëve.
Sot mund të keni pozitën. Nesër mund të mos e keni. Partitë ndërrohen, qeveritë vijnë e shkojnë, por padrejtësia që i bëhet një të riu mund të mbetet gjatë në kujtesën e tij.
Prandaj, para se të flisni për sukses, para se të publikoni fotografi dhe të festoni me fitore politike, mendoni edhe për ata që sot kanë mbetur jashtë. Mendoni për familjet që kanë pritur me shpresë. Mendoni për të rinjtë që kanë besuar se përgatitja dhe puna e tyre do të vlerësoheshin.
Kosova nuk ka nevojë për më shumë fjalë. Kosova ka nevojë për më shumë drejtësi.
Nuk ka rëndësi nëse dje ishte PDK, sot është VV apo nesër do të jetë dikush tjetër. Nëse politika vazhdon të vendosë mbi meritën, atëherë nuk kemi ndryshuar sistemin – kemi ndryshuar vetëm emrat e atyre që kanë pushtetin.
Dhe kjo nuk është drejtësia për të cilën kanë shpresuar prindërit tanë.
Unë nuk do të kërkoj kurrë që dikush të më japë një vend vetëm pse njoh dikë. Nuk dua të hyj në asnjë institucion me ndërhyrje apo me favor. Por as nuk do ta pranoj në heshtje një sistem ku lidhja politike shihet si më e fortë se puna dhe aftësia.
Kërkoj vetëm një mundësi të drejtë.
Një konkurs të drejtë.
Një shtet ku mbiemri nuk të hap derën dhe mungesa e lidhjeve nuk ta mbyll atë.
Një Kosovë ku fëmijët nuk pyeten se cilës parti i përkasin, por pyeten çfarë dinë, çfarë mund të bëjnë dhe sa të përgatitur janë për përgjegjësinë që kërkojnë.
Deri atëherë, do të vazhdojmë të flasim. Jo nga urrejtja ndaj dikujt që ka fituar, por nga dashuria për drejtësinë që ende mungon. Jo për të kërkuar privilegje, por për të mos lejuar që padrejtësia të bëhet normale.
Sepse dinjiteti nuk shitet për një vend pune.
Dhe njeriu që nuk pranon të nënshtrohet nuk duhet të dënohet për këtë.
Sot mund të na kenë lënë jashtë një dere, por nuk mund të na mbyllin zërin.
Merita nuk duhet të ketë parti. Drejtësia nuk duhet të ketë ngjyrë politike. Dhe institucionet e këtij shteti nuk duhet të jenë kurrë shpërblim për bindje politike.
Kjo është ajo që kërkoj.
Jo më shumë. Por asnjëherë më pak.Merita nuk ka parti. Drejtësia nuk ka ngjyrë politike. Dhe uniforma e Policisë duhet t’i shërbejë vetëm Kosovës dhe qytetarëve të saj.
