Kur unë provova për herë të fundit në Ushtrinë e Kosovës, në FSK, ndodhi diçka që më la një plagë të thellë në shpirt. Në atë kohë, komandanti Rrahman Rama ishte shok i babait tim. Ata kishin qenë bashkë gjatë luftës, kishin ndarë ditë të vështira, kishin luftuar për lirinë e Kosovës dhe kishin pasur lidhje shoqërore që kishin lindur në kohët më të rënda të vendit tonë. Edhe për çështjen e armatimit kishin qenë bashkë, ashtu siç kishin qenë shumë bashkëluftëtarë të asaj kohe.
Prandaj, kur unë mbeta padrejtësisht jashtë, kur ndjeva se nuk po më jepej mundësia që e meritoja, dhimbja nuk ishte vetëm e imja. Ishte dhimbje e gjithë familjes sime. Prindërit e mi u mërzitën shumë, sepse e dinin sa shumë kisha shpresuar, sa shumë kisha dëshiruar dhe sa shumë kisha besuar se një ditë do të kisha mundësinë t’i shërbeja vendit tim përmes uniformës së FSK-së.
Në një moment, i thashë babait tim: “Babi, a thua duhet të shkosh në FSK dhe të flasësh me shokun tënd, Rrahman Ramën? T’i tregosh se unë jetoj në Kosovë. Pse duhet të më largojnë nga provimet? Pse duhet të kërkohet që të jem jashtë vendit, kur unë jam këtu, në vendin tim, dhe dua të shërbej këtu?”
E dija që babai im kishte njohje, e dija historinë e tij dhe e dija se sa shumë njerëz kishte njohur gjatë luftës. Por përgjigjja e tij ishte diçka që nuk do ta harroj kurrë.
Ai më tha: “Unë misionin tim e kam kryer. E kam çliruar Kosovën bashkë me shokët e mi. Kam dhënë gjithçka që kam pasur për këtë vend. Kam rritur shtatë fëmijë pa i kërkuar kurrë asgjë shtetit. Nuk kam nevojë të shkoj e të përulem para askujt. Unë për Kosovën kam bërë gjithçka me zemër, jo për interesa, jo për poste dhe jo për të marrë diçka në këmbim.
Ju kam rritur me bukën time, me mundin tim dhe me sakrificat e familjes sonë. Ju kam mësuar të ecni me kokën lart. Nëse ti e ke merituar një mundësi, nuk duhet të kesh nevojë t’i përulesh askujt për ta kërkuar atë. Ne nuk kemi jetuar duke u përkulur para njerëzve.
Nëse Kosova ka pasur nevojë për ne dikur, ne kemi qenë aty. Bashkë me shokët tanë kemi dhënë kontributin tonë. Sot, pas gjithë atyre viteve, unë kam detyrën të jem krenar për atë që kam bërë dhe për shtatë fëmijët që kam rritur.”
Ato fjalë më mësuan më shumë se çdo padrejtësi që kisha përjetuar.
Atë ditë kuptova se prindërit e mi kishin vendosur të mos shkonin më nëpër zyra, të mos trokitnin më në dyer dhe të mos kërkonin më llogari nga askush. Jo sepse nuk kishin dhimbje, jo sepse nuk u interesonte e ardhmja ime, por sepse kishin arritur në një pikë ku dinjiteti i tyre ishte më i shtrenjtë se çdo derë që mund të hapej përmes njohjeve.
Dhe sa shumë gjëra mbetën pa u thënë!
Kanë kaluar vite, por unë ende mendoj për ata prindër që në kohët më të vështira e lëshuan shtëpinë, lanë pas gjithçka që kishin ndërtuar dhe u përballën me pasigurinë, vetëm që fëmijët e tyre të kishin një të ardhme. Mendoj për netët pa gjumë, për frikën, për sakrificat dhe për ditët kur askush nuk e dinte se çfarë do të sillte e nesërmja.
Mendoj për ata që luftuan, për ata që mbetën me plagë të luftës, për familjet që dhanë gjithçka dhe për njerëzit që nuk kërkuan kurrë medalje, poste apo privilegje. Shumë prej tyre nuk kërkuan asgjë. Nuk kërkuan që dikush t’ua kthente mundin, por të paktën meritonin të mos harroheshin.
Dhe ndoshta kjo është pjesa më e dhimbshme: pas gjithë atyre sakrificave, shumë familje nuk dëgjuan as një pyetje të thjeshtë: “A jeni gjallë? A jeni mirë? Si po ia kaloni pas gjithë asaj që keni përjetuar?”
Njerëz që dikur kishin ndarë bukën, rrezikun dhe ditët më të vështira, me kalimin e kohës u larguan. Ata që kishin qenë bashkë në kohën kur gjithçka vihej në rrezik, jo gjithmonë e kujtuan njëri-tjetrin në kohën e paqes.
Unë nuk po e shkruaj këtë për të kërkuar mëshirë dhe as për t’i kërkuar dikujt të më japë diçka që nuk më takon. Po e shkruaj sepse padrejtësitë dhembin, sidomos kur vijnë në një vend për të cilin familja jote ka sakrifikuar kaq shumë.
Unë nuk kërkova privilegj pse babai im kishte qenë luftëtar. Nuk kërkova të më hapej dera vetëm pse ai kishte njohur njerëz gjatë luftës. Kërkova vetëm një mundësi të barabartë. Kërkova të vlerësohesha për atë që jam, për përpjekjen time dhe për atë që mund të jap për vendin tim.
Dhe sot, kur i kujtoj fjalët e babait, e kuptoj se ai më dha një mësim që vlen më shumë se çdo uniformë: mos e humb kurrë dinjitetin duke kërkuar atë që duhet të të takojë me meritë.
Babai im nuk më mësoi të urrej askënd. Më mësoi të mos harroj prej nga vij. Më mësoi se liria nuk është dhuratë, se buka ka çmimin e vet dhe se njeriu duhet ta mbajë kokën lart edhe kur i mbyllen dyert padrejtësisht.
Unë jam vajza e një njeriu që nuk kërkoi asgjë për veten nga shteti që ndihmoi ta çlironte. Jam vajza e një babai që rriti shtatë fëmijë me mundin e duarve të veta dhe që edhe përballë zhgënjimit zgjodhi të ruante dinjitetin.
Ndoshta nuk arrita ta vesh uniformën ashtu siç e kisha ëndërruar, por një gjë e di: dashurinë për Kosovën nuk ma përcakton askush me një provim, me një vendim apo me një derë të mbyllur.
Sepse babai im ma la një trashëgimi që nuk matet me grada, poste apo uniforma. Ma la krenarinë, sakrificën dhe dinjitetin. Dhe për këtë do t’i jem mirënjohëse gjithë jetën.
Kosova ishte ëndrra për të cilën prindërit tanë sakrifikuan. Por ne, fëmijët e tyre, kemi të drejtë të kërkojmë që në atë Kosovë të ketë drejtësi, barazi dhe mundësi për të gjithë. Sepse liria nuk duhet të jetë vetëm kujtim i së kaluarës, por edhe drejtësi në të tashmen.
Dua t’i them diçka Rrahman Ramës dhe shumë politikanëve të Kosovës.
Baballarët tanë dikur nuk e pyetën Kosovën se çfarë do të fitonin duke sakrifikuar për të. Ata u gjendën aty kur vendi kishte më së shumti nevojë. Luftuan, sakrifikuan, lanë shtëpitë dhe familjet e tyre, duke shpresuar se një ditë fëmijët e tyre do të jetonin në një Kosovë të lirë, me dinjitet dhe me mundësi të barabarta.
Por sot, pas gjithë atyre sakrificave, lind një pyetje që dhemb: pse ne, fëmijët e tyre, duhet të detyrohemi ta kërkojmë të ardhmen në Evropë? Pse duhet të largohemi nga vendi për të cilin prindërit tanë dhanë aq shumë?
Rrahman Rama, babai im dikur ka qenë bashkë me ju në ditët më të vështira të Kosovës. Por kur unë u përballa me një padrejtësi në rrugën time drejt FSK-së, babai im nuk pranoi të shkonte të kërkonte ndihmë, as të përulej para askujt.
Ai më tha: “Unë misionin tim e kam kryer. Kosovën e kam çliruar bashkë me shokët e mi. Kam rritur shtatë fëmijë me mundin tim dhe nuk i kam kërkuar kurrë asgjë shtetit. Ju kam rritur që ta mbani kokën lart.”
Por dua t’ju them juve dhe të gjithë atyre që sot kanë përgjegjësi në Kosovë: ne jemi fëmijët e atyre që nuk u larguan kur Kosova kishte nevojë. Ne jemi rritur me historitë e sakrificës, me kujtimet e luftës dhe me shpresën se do të jetojmë në një vend ku askush nuk do të ndihet i huaj në vendlindjen e vet.
Nëse Kosova ka përsëri nevojë për ne, ne do të jemi aty, ashtu siç ishin prindërit tanë.
Prindërit tanë luftuan që ne të mos iknim nga shtëpitë tona. Sot ne po përballemi me një realitet ku shumë të rinj nuk po shohin më të ardhme në vendin e tyre.
Mos na kujtoni vetëm kur flitet për luftën, për sakrificat dhe për historinë. Na kujtoni edhe sot, kur kërkojmë një mundësi të barabartë, një vend pune, një të ardhme dhe një arsye për të qëndruar në Kosovë.
Ne jemi krenarë për prindërit tanë. Por duam që edhe ata të jenë krenarë që fëmijët e tyre mundën të ndërtojnë jetën në Kosovën për të cilën ata sakrifikuan.
Kosova nuk duhet të na kujtojë vetëm si fëmijë të luftëtarëve, por të na japë mundësinë të jemi qytetarë të barabartë të saj.
Dhe unë sot po ja them të gjithëve: prindërit tanë nuk do të ju vijnë kurr me ju përkul para askujt. Ata e kanë dhënë pjesën e tyre për këtë vend.Unë jam vajza e një njeriu që Kosovës i dha gjithçka dhe nuk kërkoi asgjë në këmbim.
Unë e kam fituar betejën time me dinjitet. Ndoshta nuk e fitova mundësinë që ëndërroja në FSK, por nuk e humba krenarinë dhe as mësimin që mora nga babai im.
Nëse Kosova ka nevojë për ne, do të jemi aty, ashtu siç ishin prindërit tanë.
Unë jam vajza e dikujt që i dha Kosovës gjithçka dhe nuk mori asgjë. Dhe në asnjë moment nuk do ta lejoj që babai im të përkulet për atë që unë duhet ta fitoj me meritë.
Krenaria e familjes sime nuk ka çmim
