Dhëndërri që nuk mori pjesë në dasmën e vet, por që e fajëson nusen…!

(satirë në shqip dhe serbisht)

Opozita jonë është si ai dhëndri që natën e parë të martesës e kaloi duke pirë raki dhe duke bërë seks të shfrenuar me tri shoqet më të ngushta të nuses së tij, e pastaj iu ankua fqinjëve të vet shqiptarë e serbë se nusja nuk ia kishte dhënë pid*in.

Fqinjët e dëgjuan me shumë kujdes.

Njëri prej tyre i tha:

— Prit pak. Nëse gjithë natën e ke kaluar me tri shoqet e saj më të mira, çfarë prisje nga nusja?

Dhëndri u zemërua:

— Nuk është puna aty! Ajo duhej të tregonte përgjegjësi politike!

Fqinji i dytë e pyeti:

— Po shoqet e saj ku ishin?

— Tek unë.

— Po rakia?

— Tek unë.

— Po ti?

— Edhe unë tek vetvetja.

— Atëherë, ku është problemi?

Dhëndri psherëtiu:

— Problemi është se ajo nuk tregoi mjaftueshëm sens diplomatik dhe vullnet të mirë për të ma dërguar pid*in përmes ndonjë postieri të besueshëm serb, i cili pi vetëm lëng të fermentuar kumbulle, por jo edhe raki rrushi.

Atëherë erdhi edhe fqinji i tretë, më i mençuri ndër ta. E pa mbi syze dhe i tha:

— O mik, ti je i vetmi njeri në Ballkan që arrite ta humbasësh nusen, tri dëshmitare, katër shishe raki dhe shumicën politike — dhe për të gjitha këto ta fajësosh nusen.

Që nga ajo ditë, opozita jonë e llastuar filloi të mbante konferenca për shtyp.

Në çdo konferencë e përsëriste të njëjtën gjë:

„Nuk kemi faj ne që nusja nuk na e dha pid*in.“

Ndërsa gazetarët e pyesnin vazhdimisht:

— Po ju, çfarë bëtë gjithë natën?

Opozita përgjigjej:

— Kjo nuk është temë.

Dhe kështu lindi teoria më e famshme politike e Ballkanit:

Nëse nuk arrin ta marrësh pid*in nga nusja, së pari fajësoje nusen, pastaj fqinjët, pastaj Albin Kurtin, pastaj bashkësinë ndërkombëtare — dhe vetëm në fund, nëse nuk të ka mbetur më askush tjetër për ta fajësuar, ndalu për një çast dhe mendo se çfarë bëre ti gjithë natën.

MLADOŽENJA KOJI NIJE UČESTVOVAO NA SOPSTVENOJ SVADBI, ALI JE OKRIVIO NEVESTU ŠTO MU NIJE DALA PIČKU

Autor : Lirim Gashi

Naša opozicija je kao onaj mladoženja koji je svoju prvu bračnu noć proveo pijući rakiju i neobuzdano se seksajući sa tri najbliže prijateljice svoje neveste, a onda se požalio svojim albanskim i srpskim komšijama da mu nevesta nije dala pičku.

Komšije su ga pažljivo saslušale.

Jedan od njih mu reče:

— Čekaj malo. Ako si celu noć proveo sa tri njene najbolje prijateljice, šta si očekivao od neveste?

Mladoženja se naljuti:

— Nije u tome stvar! Ona je morala da pokaže političku odgovornost!

Drugi komšija ga upita:

— A gde su bile njene prijateljice?

— Kod mene.

— A rakija?

— Kod mene.

— A ti?

— Takođe kod sebe.

— Pa u čemu je onda problem?

Mladoženja uzdahnu:

— Problem je u tome što ona nije pokazala dovoljno diplomatskog smisla i dobre volje da mi pošalje pičku preko nekog pouzdanog srpskog poštara koji pije samo fermentisani sok od šljiva, ali ne i rakiju od grožđa.

Tada dođe i treći komšija, najmudriji među njima. Pogleda ga preko naočara i reče:

— Prijatelju, ti si jedini čovek na Balkanu koji je uspeo da izgubi nevestu, tri svedokinje, četiri flaše rakije i političku većinu — i za sve to okrivi nevestu.

Od tog dana naša razmažena opozicija je počela da održava konferencije za štampu.

Na svakoj konferenciji ponavljala je isto:

„Nismo mi krivi što nam nevesta nije dala pičku.“

A novinari su je uporno pitali:

— A šta ste vi radili cele noći?

Opozicija bi odgovarala:

— To nije tema.

I tako je nastala najpoznatija politička teorija na Balkanu:

Ako ne uspeš da dobiješ pičku od neveste, prvo okrivi nevestu, zatim komšije, pa Aljbina Kurtija, pa međunarodnu zajednicu — a tek na kraju, ako ti više niko drugi nije ostao za krivicu, zastani na trenutak i razmisli šta si ti radio cele noći.