Lule Alidema, psikologe dhe poete nga Prishtina
KTHEHU NËNËLOKE
Poezi
Nënëlokja ime shqipe
Kthehu shiko çfarë po ndodhë
Vuajtje, smurje, urrejtje, na rrethojnë
Me sy me pa njëri me tjetrin nuk dojmë.
Sikur toka po e ndjen e po plasarinë
Çfarë bëhet mos jemi në jetëçmendinë
Njerëzit çdo ditë më shumë të tronditur
Nga kjo lloj jetë e çoroditur.
Nënëloke, kjo tokë peshë po na çon
Nuk po sheh dritën me sy
Kthehu na beko sërish
Na kthe prore atë dashuri.
Atë djep që ti përkunde
Ai djep humbi traditën e hedhi për tokë
Vallë kush na mallkoi në këtë ditë
Ky popull i shkretë po vuan t’zijtë e ullijt.
Vuajtje, mashtrime, anë më anë
Jo-jo kjo nuk është traditë e jonë
Këtë të parët nuk na lanë
Mos të njihen vëllau me vëllanë.
Çfarë është kjo që po na ngulfat në fyt
Nuk po shohim ditë me dritë
Shiko moj nënëloke shqipe
U tret mëshira ku mbeti besa shqiptare.
Eja shiko se çfarë po ndodhë
Shiko mjerimi ka kaplu këtë vend
Armiqësi deri në fund
Duam të hajmë njeri tjetrin me dhëmbë.
Jemi bërë ujqër mes vete
Askush askënd nuk e don
Harrojmë se një ditë nuk do jemi
Po ç’na duhet t’a nxëmë krejt dynjanë.
Ngopu o njeri, duaj mos urrej
Mos lakmo gjitha për vete t’i kesh
Sepse ditët ikin qorrazi
Vjen një ditë gjitha do t’i lësh.
Askush nuk është i përjetshëm
Sikur unë as edhe ti
Të shijojmë çdo ditë me diell e dritë
Ashtu siç i ka hije qënies NJERI…!
___
Lule Alidema, psikologe klinike
Më 02.08.2020
