LABIRINTI VETËKURTHUES, OSE SI NJË GJYKATË NUK BËHET TRADHTARE VETËM KUR VOTOHET NGA PDK DHE LDK
____
Kam arritur tashmë në një pikë ku logjikën e tyre nuk po arrij ta kuptoj më as me mjetet e logjikës.
E kam provuar me arsyetim.
Me kronologji.
Madje edhe me durim.
Më kot.
Në fund më mbeti vetëm një mundësi: ta studioj këtë fenomen siç studiohen dukuritë e rralla të natyrës – me distancë, me kujdes dhe, mbi të gjitha, duke u përpjekur të mos e fus kokën shumë thellë brenda tij.
Sepse mund të ngecësh.
Dhe, për ta kuptuar këtë labirint, ndoshta mënyra më e mirë është të ecim nëpër të sipas rendit kronologjik.
PARA GJYKATËS SPECIALE
Shumë kohë përpara se Gjykata Speciale të bëhej realitet, u kisha thënë publikisht lexuesve të mi se Hashimi duhej ta padiste Dick Martyn për pretendimet e tij monstruoze lidhur me ekzistencën e të ashtuquajturës „Shtëpi e Verdhë“.
Hashimi deklaronte se do ta bënte.
Ideja ishte jashtëzakonisht e thjeshtë:
Nëse pretendimi ishte shpifje, atëherë duhej përballur me të në gjykatë.
Nuk nevojitej fizikë kuantike.
As filozofi gjermane.
As ndonjë gjeni i jurisprudencës.
Vetëm një padi.
Por padia nuk erdhi kurrë.
Me sa duket, dikush nga këshilltarët e tij e kishte bindur se nuk ishte ide e mirë.
Dhe këtu fillon një nga misteret e vogla të kësaj historie.
Një ditë do të ishte jashtëzakonisht interesante të mësonim se kush ishte ai këshilltar.
Jo për ta ndëshkuar.
Larg qoftë.
Vetëm për t’ia dhënë një dekoratë.
Sepse, nëse këshilla e tij ndikoi në një vendim me pasoja kaq të mëdha, atëherë historia të paktën duhet ta ruajë emrin e këtij gjeniu.
Ai ishte njeriu që arriti ta bindte një shtetar se përgjigjja më e mirë ndaj një akuze monstruoze ishte të mos e padiste autorin e saj.
2009: EPISODI QË MË VONË DO TË FITONTE NJË KUPTIM TJETËR
Tani duhet të kthehemi edhe më pas, në vitin 2009.
Në raportimet publike për një rast të atij viti përmenden Millutin Radanović, Predrag Zheljković dhe Igor Jucinac, të arrestuar në Çagllavicë gjatë një operacioni të Policisë së Kosovës.
Rasti lidhej me pretendime për përpjekje për sigurimin e dëshmive të rreme mbi krime të supozuara të UÇK-së.
Në të njëjtën histori përmendet edhe Branislav Nikolić.
Në atë kohë, askush nuk mund ta dinte se ky emër do të rikthehej vite më vonë në një kontekst politik shumë më të lartë.
Por historia, siç dihet, ka një zakon të keq:
i ruan disa emra në sirtar dhe i nxjerr përsëri kur askush nuk i pret.
2015: GJYKATA SPECIALE BËHET REALITET
Pastaj erdhi viti 2015 dhe Gjykata Speciale u bë realitet institucional.
Hashimi, pasi kjo tashmë ishte shndërruar në një projekt politik ndërkombëtar, ushtroi presion mbi deputetët që të votohej në Kuvendin e Kosovës.
Dhe këtu fillon paradoksi i parë i madh.
Ata që nuk e votuan, që abstenuan ose që bojkotuan votimin, u quajtën tradhtarë.
Këtu lind një problem i vogël.
Matematikor.
Nëse të votoje kundër ishte tradhti, çfarë ishte atëherë të votoje pro?
Patriotizëm?
Vetëflijim?
Vizion strategjik?
Apo një votë që, për ndonjë arsye të panjohur të fizikës politike, e humb cilësinë e tradhtisë sapo futet në kutinë e votimit?
Kjo është ajo lloj logjike para së cilës edhe Aristoteli, po të ishte gjallë, do ta mbyllte librin, do ta vendoste lapsin mbi tavolinë dhe do të kërkonte pension të parakohshëm nga filozofia.
2016–2019: BRANISLAV NIKOLIĆ BËHET KËSHILLTAR I THAÇIT
Dhe tani kthehemi te emri që e lamë në vitin 2009.
Branislav Nikolić.
Nga viti 2016 deri në vitin 2019, Nikolić ishte këshilltar politik i Hashim Thaçit.
Pra, personi që ishte përmendur vite më parë në raportime lidhur me episodin e vitit 2009, disa vite më vonë gjendej në rrethin politik të Presidentit të Kosovës.
Kjo, natyrisht, nuk do të thotë se çdo pretendim i bërë në media për të është fakt i vërtetuar gjyqësisht.
Por historia është mjaft e pazakontë për të ngritur pyetje serioze.
Sidomos kur një emër i përmendur në një episod të tillë rikthehet më vonë si këshilltar politik i Presidentit.
Në qershor 2019, Thaçi e shkarkoi Nikolićin, pasi në media u publikuan pretendime se ai kishte lidhje me shërbimin sekret serb BIA.
Zyra e Presidentit deklaroi se më parë nuk kishte pasur informacion zyrtar nga institucionet e sigurisë për përfshirjen e tij në aktivitete të tilla.
Në këtë pikë, lexuesi normalisht duhet të ndalet dhe të pyesë:
„A jam ende në Kosovë apo kam hyrë pa leje në një episod të Monty Python?“
Sepse kur një histori fillon në vitin 2009, kalon nëpër dëshmi të dyshimta, shërbime sekrete dhe përfundon te këshilltari i Presidentit, edhe lexuesi më i durueshëm ka të drejtë për një pushim për kafe.
2017: TENTATIVA PËR SHFUQIZIMIN E GJYKATËS
Pas themelimit të Gjykatës, historia hyri në një fazë edhe më absurde.
Ata që kishin votuar për të filluan të përballeshin me idenë se ndoshta Gjykata duhej shfuqizuar.
Pra, e votuan.
Pastaj donin ta shfuqizonin.
Dhe në këtë pikë doli përsëri Hashim Thaçi:
„Ndaluni. Gjykata Speciale nuk duhet të shfuqizohet.“
Kjo ishte situata:
Gjykata duhej votuar.
Pastaj nuk duhej shfuqizuar.
Por ata që nuk morën pjesë në eksperimentin e radhës vazhduan të ishin tradhtarë.
Ndërsa ata që tentuan ta shfuqizonin nuk u trajtuan domosdoshmërisht me të njëjtin standard.
Në fund, fajtorë dolën edhe ata që nuk kishin mundësi reale ta shfuqizonin, sepse mekanizmi juridik tashmë ishte futur në sistemin tonë juridik.
Dhe këtu duhet kujtuar një fakt politik:
Gjykata ishte futur në sistemin juridik të Kosovës me votat e deputetëve të Kuvendit, përfshirë deputetë të PDK-së dhe LDK-së.
Me aq shumë zell, saqë nganjëherë dukej sikur po e gozhdonin deri në themelet e shtetit.
Kjo nuk është më logjikë politike.
Kjo është një pajisje që prodhon faj nga ajri.
Mjafton ta ndezësh.
Dhe, për fat të keq, nuk ka buton fikjeje.
2017: VETËVENDOSJA NUK ZHDUKET
Në të njëjtin vit, 2017, ndodhi edhe një tjetër zhvillim që unë e kam interpretuar ndryshe nga shumë të tjerë.
Në atë periudhë, SHIK-u, në bashkëpunim me Devollët, e ndau Vetëvendosjen në dy pjesë.
Unë isha, me sa mbaj mend, i pari – dhe ndoshta i vetmi – që publikisht parashikova se kjo nuk do ta zhdukte Vetëvendosjen nga politika, por do ta forconte atë.
Kur ia thashë këtë një anëtari të kryesisë, ai nuk më besoi.
Madje më tha se do të ishin të kënaqur nëse në zgjedhjet e ardhshme do të renditeshin si partia e tretë.
Ndoshta edhe unë duhej të dyshoja për një çast në veten time.
Nuk dyshova.
MARS 2019: TAKIMI ME BESA GAXHERRIN
Në mars të vitit 2019, takova Besa Gaxherrin në hotelin Sirius.
Ajo më pyeti se kë duhej ta propozonte LDK-ja si kandidat kundër Albin Kurtit.
Përgjigjja ime ishte e shkurtër:
„Vjosën, natyrisht.“
Pak para zgjedhjeve bëra një bast me mikun tim Nasim Haradinaj.
Parashikimi im ishte se Vetëvendosje do t’i fitonte zgjedhjet me një epërsi të ngushtë, ndërsa PDK-ja do të përfundonte e treta.
Kur pashë se Vjosa Osmani po trajtohej kryesisht si gjeneratore votash, i propozova Albin Kurtit t’i bashkonte forcat me të.
I thashë gjithashtu se Hashimi po ia përgatiste një surprizë pas tre muajsh.
Megjithatë, e këshillova të lidhte koalicion me LDK-në, edhe nëse kjo e fundit do t’ia kërkonte Ministrinë e Drejtësisë dhe Policinë.
Madje i thashë:
„Kurdo që të mbahen zgjedhjet e ardhshme, Vetëvendosje do t’i marrë mbi 51 për qind.“
Albin më shikoi sikur t’i kisha thënë se të nesërmen në mëngjes do të zbarkonin marsianët në Prishtinë dhe, para se të zbrisnin nga anija, do të kërkonin marrëveshje koalicioni.
Në fund më ftoi të bëhesha pjesë e delegacionit të tij gjatë një vizite të ardhshme në Gjermani ose në ndonjë shtet fqinj, që të kishim kohë të shkëmbenim mendime për shumë tema të rëndësishme.
Por kjo nuk ndodhi.
Pandemia e prishi planin.
Edhe pandemia, me sa duket, kishte vendosur të ndërhynte në politikën kosovare.
PAS 2019: KOHA BËN PUNËN E VET
Koha më pas bëri atë që zakonisht bën koha:
Nuk kërkoi leje nga askush.
Dhe shumë nga parashikimet e mia u zhvilluan më pranë realitetit sesa do ta kishte pritur edhe Baba Vanga, po të kishte pasur një filxhan kafeje në tavolinë dhe gjithë arkivin elektoral të Kosovës përpara.
Nuk po them se isha Nostradamusi.
Nostradamusi kishte më shumë mjegull.
Unë kisha vetëm Kosovën.
Dhe Kosova, herë pas here, mjafton.
Kam ende shumë gjëra të pathëna.
Shumë.
Por për sot mjafton.
Sepse edhe lexuesi ka të drejtë të pushojë.
Sidomos kur një histori është aq e lodhshme, saqë edhe absurdi ka nevojë për një pushim.
DHE SOT?
Dhe tani vijmë te kapitulli i fundit.
Sot, fakti që anëtarët e familjeve Thaçi, Krasniqi dhe Veseli nuk po i përgjigjen ushtrueses së detyrës së Presidentes së Republikës së Kosovës, zonjës Albulena Haxhiu, më kujton një përfundim të thjeshtë:
Labirinti që Hashimi ka ndërtuar në kokat e tyre duket se është bërë vetëkurthues.
Në fillim ua ndërtoi labirintin për të mos e gjetur tjetri rrugën.
Pastaj e harruan vetë hartën.
Më vonë e humbën çelësin.
Dhe në fund filluan t’i akuzonin të tjerët se pse dera nuk po hapet.
Ky është ndoshta sekreti i madh i politikës sonë:
Disa njerëz ndërtojnë aq shumë korridore në kokat e tyre, saqë një ditë zgjohen dhe zbulojnë se nuk kanë më nevojë për kundërshtarë.
Labirinti i tyre e kryen gjithçka vetë.
Ai i humb.
Ai i rrotullon.
Ai i kthen te e njëjta derë.
Dhe pastaj i bind se dikush tjetër ua ka mbyllur.
Kjo është, në fund të fundit, forma më ekonomike e vetëkurthit:
Nuk të duhet askush për të të mbyllur brenda.
Mjafton t’i kesh ndërtuar vetë muret.
Pastaj të mbetet vetëm t’i quash të tjerët tradhtarë, sepse nuk po të tregojnë ku është rrugëdalja.
