Nga Aurel Dasareti
Shqipëria sundohet nga një grup qelbësirash të neveritshme që mbrojnë miun e kanalizimeve. Shpopullimi dhe largimi i rinisë e ekspertëve nga vendi është një plagë e rëndë sociale. Për ta ndalur këtë krizë vdekjeprurëse, shoqëria kërkon angazhim qytetar, llogaridhënie nga politikanët, si dhe krijimin e kushteve ekonomike e profesionale që i mbajnë njerëzit në atdhe.
***
Mos u tërhiqni zvarrë nëpër baltë ditë pas dite – nxirrni të gjithë kufomat nga dollapi në të njëjtën kohë.
Ata tani janë ulur shumë të qetë në barkë (varkë-jaht) dhe ne e dimë se ku po lundrojnë… thjesht duhet të bëjmë durim edhe për një kohë.
Shqipëria po bëhet një republikë bananeje! Të gjithë politikanët në regjimin kriminal antikombëtar kanë shumë për të fituar nga mosprekja e superyllit, qelbësit që mban erë shumë më të rëndë tualeti sesa të tjerët në fushën e tij të ndyrësisë kundër vendit dhe kombit shqiptar.
Por, edhe politikanët gjysmë-analfabet e tjerë (ata nga opozita inekzistente) janë ulur të qetë në barkë sepse e dinë se janë ulur në një shtëpi xhami. Të gjithë kanë derrat e tyre në pyll, dhe më pas, gjëja më e mirë që mund të bëjnë është të mbajnë një profil të ulët dhe të mbulojnë njëri-tjetrin. Por besimi në demokracinë shqiptare është në rrugën drejt greminës.
Është e mahnitshme se sa shumë hajdutë mendojnë se mund t’ia dalin mbanë duke treguar vetëm një pjesë të së vërtetës. Mendoj se shumica e tyre e dinë se do të vijë një ditë kur shtypi do të marrë rrugën e nxehtë për herë të parë dhe njerëzit e varfër do të marrin shkopinjtë në duar.
Siguria, besimi dhe shpresa, të gjitha këto po zhduken ngadalë por me siguri; banditë, shërbëtorë të pabesë, politikanë të zgjedhur që ngrihen mbi ligjin dhe një kryeministër i paligjshëm që mendon se është në rregull që Shqipëria (popullsia e saj) të presë në radhë për ushqim dhe të largohet nga vendi. Është thjesht e trishtueshme. Është sikur atdheu i paraardhësve të mi është humbur.
Mos u besoni politikanëve, medias që e ka shitur veten, burokratëve, policisë, gjyqësorit, institucioneve shëndetësore etj. Ata punojnë për veten e tyre, për të mirën e tyre dhe jo për të mirën e popullit. Kjo bëhet për shkak të korrupsionit, ku figurat/mjediset e autoritetit rregullojnë hyrjen e tyre në bord dhe kujdesen për pushtet shtesë.
Ata që kanë diçka dhe përpiqen të dalin kundër kësaj, kundërshtohen nga të gjitha anët e shoqërisë.
Pse mendoni se gazetarët dhe analistët “e zgjuar” nuk e ngrenë zërin në debatin shoqëror? Ata nuk janë më budallenj sesa i dinë pasojat.
Bëhuni pjesë e patriotëve të vërtetë për të mbështetur politikanë “të pastër” me përvojë pune, deri në zgjedhjet e ardhshme. Tani është bërë shumë kritike ndaj Shqipërisë dhe të ashtuquajturave “demokraci” perëndimore…
“Përshtypja e një elite pushteti që beson se për ta vlejnë rregulla të ndryshme sesa për shumicën e njerëzve”. Epo, po? Nuk ka dyshim se politikanët (e vetëshpallur) nuk interesohen fare për atë që dëshiron populli. Ata ekzistojnë vetëm për veten e tyre dhe do ta shkatërrojnë plotësisht Shqipërinë nëse lejohen të vazhdojnë. Sa kohë duhet të presim që popullsia të zgjohet nga gjumi i tepërt për të ndaluar mercenarët, tradhtarët, antishqiptarët, gënjeshtarët, hajdutët dhe banditët të hyjnë në Kuvend?
Disa këshilla të mira: sigurohuni që të keni kontroll duke i nxjerrë të gjitha kufomat nga dollapi në të njëjtën kohë. A mund t’i imagjinoni parlamentarët duke dhënë pak shpresë, pak hapësirë për fleksibilitet dhe ndoshta kreativitet ekonomik? Modeli shqiptar bazohet më shumë në besimin tek shteti sesa në besimin e shtetit tek ne.
***
Politikanët kriminelë në vendet jodemokratike nuk largohen përmes demonstratave, por me forcë.
Shpesh është e vërtetë që regjimet autoritare dhe udhëheqësit kriminelë në vendet jodemokratike rrallë heqin dorë nga pushteti vetëm për shkak të demonstratave paqësore. Regjime të tilla shpesh kontrollojnë ushtrinë, policinë dhe median, dhe ato shtypin ashpër opozitën popullore. Megjithatë, historia pikturon një tablo më komplekse.
Modelet historike
- Ndryshime paqësore të pushtetit: Disa diktatorë janë detyruar të japin dorëheqjen kur demonstratat bëhen aq masive sa paralizojnë të gjithë shoqërinë dhe presioni nga brenda ose nga jashtë bëhet shumë i fortë (për shembull, gjatë pjesës së parë të Pranverës Arabe ose “revolucioneve kënduese”).
- Përdorimi i forcës dhe grushtet e shtetit: Shpesh duhen elita të brendshme, grushte ushtarake shteti ose luftë e armatosur për të rrëzuar udhëheqësit që janë të gatshëm të përdorin dhunë të pakufizuar kundër qytetarëve të tyre.
- Presioni i jashtëm: Sanksionet, izolimi ndërkombëtar dhe mbështetja për opozitën shpesh luajnë një rol vendimtar së bashku me presionin e brendshëm.
09/08/2026
- Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike
