Pal Idrizi, Gjermani
___
-Pas tubimit që mbajtëm në Stuttgart, thirrur nga „Shoqata Kulturore Kufijtë e Arbërit“, mora një telefonat,përmes msn, Facebook.
Zakonishtë nuk e hapi telefonin.
Çuditërishtë, atë ditë (pardje 15.11.2023), e hapa, pranova thirrjen. Do t’ju japi, apo do të ndaj me ju miqtë e mi bisedën që zhvillova më k’të plak të urtë. Por ndjesin që pata gjatë bisedës…atë nuk mundem t’ua jap, sepse ajo nuk përshkruhet me fjalë.
-Përsoni që ndava këtë bisedë, nuk e njohë. Jo deri në ditën që bisedova me të. Por që nga kjo ditë, e kam mikun më të mirë dhe jo vetëm atë, por gjithë famijlen e tij. Është në faqen time si mik dhe nëse ai do, mund të identifikohet.
Unë nuk dua ta bëjë këtë, jo pa pëlqimin e tij. „ O mik, o Pal, dua të them diçka, jam plot gaz, shpia ime u ringjall!“ dhe vazhdon…
-Pas plot 13 vite për herë të parë më zgjati dorën reja (nusja e djalit). „Mirëmëngjesi“ më tha. A ke fjet mirë, babë? Mu afrua e më fliste me dorën zgjatur, kërkonte t’ia zgjatnja edhe unë dorën. Unë i habitur e pafjalë, nuk dija se çfarë po ndodhte, hera e parë në jetë, reja ime po zgjaste dorën për t’më përshëndetur. U ngrita e qëndroja në këmb pa lëvizur, sa shikoja tim bir i cili ishte buzagaz e kokëulur sa shikoja plakën time, a mos vallë ajo dinte diçka e nuk m’a kishte thënë mua.
Ndërkohë që po fliste reja e shikoja nuk ishte e mbuluar si zakonishtë, e as nuk ecte me kokë ulur, siç bënte zakonishtë, vinte bënte mëngjesin, krejtësishtë e heshtur dhe pasi e përfundonim s’ngrëni, ikte në dhomën e saj dhe mbyllej, kurse sot, kishte një qëndrim…si t’a them, krejtësishtë tjetër. Qendrimi i saj…sikur donte të thoshte: “ Jam unë, reja, nusja e djalit tuaj, bijë e kësaj shtepie“.
Hera e parë në jetë, që e shihëja pa shami. Qeshte ndërkohë që po fliste, i shkëlqenin syte, më dukej sikur dielli kishte hyrë në dhomë në këto ditë vjeshte, po rrezatonte gjithçka rreth e rrotull. Më dukej sikur kishin qenë në mërgim gjithë këto vite dhe ishin kthyer që andej, e po i shihja për herë të parë, në fakt i kisha një kat sipër nesh, nën një çati. Më dukej si një ëndërr, sa doja të zgjohesha, por edhe doja të zgjaste kjo ëndërr e bukur.
Mu afrua plaka: „Mor burrë, çka po pret, zgjatja dorën nusës“.
Nuk e di si por e kisha shtërnguar dorën aq fortë sa filloj të ankohej reja. Unë hapa krahët dhe thirra që të dy, djalin dhe nusën e tij, një përqafim që zgjati nuk e di se sa, nuk e përshkruaj me fjalë. Që të katër… sikur po shiheshim përherë të parë, nuk ndaheshim nga njëri tjetri. Edhe më bukur (siç thuhet, çërshia mbi tortë), kur erdhën edhe nipi e mbesa, u ngjitën me ne, përqafimi dhe të qeshuarat, nuk po mbaronin.
Buzëqeshja i’u kthye shtëpisë. Një mëngjes, përplot gaz, që unë, nuk do ta harroj kurrë. Pasi u ulëm (thotë plaku i urtë), unë doja të shijoja atë ndjenjë knaqësie, djali filloi të fliste, unë, unë as që e dëgjoja, isha humbur, edhe pse doja një shpjegim, nuk doja që t‘më ndante askush nga ajo çfarë përjetova në këtë mëngjes vjeshte.
-„Babë, sot e përgjithmonë, ne (fliste duke belbëzuar), pra, unë e nusja, me djalin e vajzën, më nuk i përkasim fesë, besimit islam!
Dëgjuam fjalë për nismën për braktisjen e fesë islame… e menduam mirë e gjatë dhe prandaj, ne bashkë morëm sot këtë vendim.“
I thot i biri, babës s’vet. Ahë mor birë…na marshin të keqën kushdo çofshin ata që na ndanë kaq vite e vite. Por, leri tash k’to, për mua është një ditë e shenuar, kjo dita e sodit…sa më vjen të bërtas nga gëzimi, e ti l’shoj zë kujtdo për t‘na bashkur në k’të festë familjare.
Dhe në fund të bisedës! Plaku i urtë thotë:
„Një falemnderim nga zemra për nismëtarët e Deçanit dhe gjithë mbështetësve të kësaj nisme.
Faleminderit,faleminderit e paqi faqen e bardhë“.
Pal Islam Idrizi 17.11.2023 Ingolstadt.
