Fitim Çaushi, Gjirokastër
Vasil Gjika, ish punonjës i seksionit të urbanistikës në Përmet dhe ish deputet, ndjehet i mangjëllyer për pozitën e mikut të tij Vasil Toles, se “nuk e kanë thirrur për ta dëgjuar apo për të dhënë shpjegime, përballë kamerës së gazetarit Marin Mema, ku të gjithë të ftuarit “rezononin një avaz, të linçonin një person (akademik Vasil Tolen), blasfemonin një dosje të aplikuar në UNESCO për mbrojtje te ISO-Poliphony shqiptare, e cila e “përgatitur në fshehtësi përmbante gabime të renda e parimore, në dëm të interesit kombëtar … na ofrojnë të “pjekur në saç”, fajtorin V.T.” etj., etj.!
Kjo mëshirë ndaj Vasil Toles është e tepërt z. Gjika, sepse Tole është ende gjallë, dhe e dyta ka qenë Vasil Tole që nuk ka patur “mëshirë” ndaj studiuesve dhe etnomuzikologëve shqiptarë. Me një keqardhje dhimbëse, në ditët e fundit të jetës së tij, Ramadan Sokoli shkruante: “Mohohen arritjet e muziktarit që parapriu në disa degë të muzikologjisë shqiptare”. Ky mohues i veprës shkencore të prof. Ramadan Sokolit ishte Vasil Tole.
Vasil Gjikës nuk i vjen keq për këtë kolos të studimeve etnomuzikologjike, nuk i vjen keq as ndaj trashëgimisë shpirtërore të popullit shqiptar, i ardhka keq për një manovrator si Vasil Tole, të cilit i ka bërë hosanara dhe ditirambe perandorake, sikurse në maj të vitit 2014 në një nga lokalet e “Shallvareve”, për futjen e “isopolifonisë” në UNESCO. Vasil Toles iu dha rasti në televizon tek gazetari Mustafa Nano, të kundërshtonte denoncimet ndaj tij, por ai mohoi të ketë futur në UNESCO “iso-polifoninë”, me pretekstin se kishte futur “polifoninë me iso”, të cilën e kishte “ngatërruar përkthimi anglisht”! Kush ia ka fajin se Tole iu shmang denoncimeve dhe i adresoi ato përmes Vasil Gjikës? Vasil Tole i ka të pakufizuara mundësitë për të dalë në televizion dhe të sqarojë:
1-Përse e tjetërsoi emërtesën e polifonisë, të studiuar prej studiuesve shqiptarë, në “isopolifoni”? Askush në botë, as në Greqi, shkenca etnomuzikologjike nuk e njeh “isopolifoninë”! Në simpoziumin ballkanik të polifonisë në 6-7 tetor 1989 në Tiranë, studiuesi grek Nikos Dionisopulos kumtoi: “Kushdo që studion këngën tradicionale greke, menjëherë e vërteton praninë e dy sistemeve të ndryshme muzikore. Të parin e hasim në Greqinë Kontinentale, në Steria, Epirius dhe Thesali…Për mendimin tim kjo është një polifoni primitive dhe rudimentale, një rast unik në një shumëllojshmëri të madhe melodish në këtë rajon. Në fund do të formulonim dy pyetje: A është rastësore që këto dy raste të polifonisë rudimentare në Karpathos, të lidhen me praninë e gajdes dhe ceremonisë së dasmës, dhe a janë këto, fenomene polifonike, apo janë dy raste pa implikime të mëtejshme si përjashtime më interesante të rregullës së monofonisë në muzikën lindore? (Kultura Popullore, nr 1, 1990, f. 94-96)
Sikundër shihet vetë studiuesi grek e konsideron polifoni dhe është në dilemë nëse këngët dyzërëshe rudimentare, të studiuara prej tij në Epiri dhe Thesali, janë fenomene polifonike, apo duhen konsideruar përjashtim nga monofonia që këndohet në Greqi? Studiusi grek pranon se polifonia dyzërëshe greke në Epir është rudimentare, primitive, a mund të krahasohet ajo me polifoninë dy, tre dhe katërzërëshe shqiptare që përmban brenda saj qindra simfoni muzikore? Nuk e di Vasil Tole këtë realitet artistik? Nëse nuk e di, ç’këron ai në Akademinë e Shkencave të Shqipërisë?
2-Vasil Tole duhet të shpjegojë “prejardhjen e polifonisë shqiptare prej sirenave greke” dhe të mos i shmanget “zbulimit” të tij historik! Studiuesi serioz, dr. Zeno Jahaj, në gazetën “Panorama” të datës 26 prill 2013: ka ekspozuar materiale nga faqja zyrtare e UNESCO-s, në të cilën Tola ka futur dosjen e “Isopolifonisë”: “Në një video të dërguar nga institucionet shqiptare me titullin “The Albanian Iso-polifoni”, isoja kushtëzohet me mitologjinë e sirenave. Por kalohet më tutje sesa kushtëzimi mitologjik: “Etnomuzikologjia siç është vëzhguar që nga ekzistenca e sirenave në mitologjinë e stërgjyshërve tanë…”
Nuk po qëndrojmë në idiotizmat e Vasil Toles për etnomuzikologjinë qysh në kohën e sirenave, por meqënëse Vasil Gjika merr përsipër avokatinë e Vasil Toles, duhet t’i jap spjegime popullit shqiptar, krijuesit të polifonisë popullore: Për cilët stërgjyshër flet Tole në dosjen e UNESCO-s, për stërgjshërit shqiptarë apo grekë, sepse stëgjyshërit e popullit shqiptar nuk kanë asgjë të përbashkët me mitologjinë dhe ekzistencën e sirenave greke! Përse Tole e kushtëzon mitologjinë e stërgjyshërve tanë, pra strëgjyshëve shqiptarë, me sirenat greke?
Me vendosmërinë e një mercenari besnik, Vasil Tole në videon e futur në UNESCO, ka deklaruar vendosmërisht: “Polifonia do të mbetet gjithnjë një këngë magjike e sirenave, ose një kaba me klarinetë e performuar nga Mjeshtri Laveri…” Hata e zezë që e ka gjetur Shqipërinë e gjorë; nga maja e Akademisë së Shkencave, trashëgimia shpirtërore e popullit shqiptar i është dhënë sirenave greke, sirenave që nuk kanë jetuar e kënduar kurrë! Deklarata e Toles dërguar në UNESCO, se populli shqiptar nëpër shekuj ka kënduar e këndon ende, polifoninë popullit grek, duhet ta kishte tronditur Akademinë e Shkencave të Shqipërisë, si edhe Ministrinë e Kulturës, e cila ka patur për mision të saj vetëm ndarjen e të dhjetave.
Profesori bullgar, Nikollai Kaufman, në simpoziumin e polifonisë Ballanike në Tiranë, ka kumtuar: “Më 1952 prof. Cvjetko Rihman, muzikolog jugosllav, shkruante se të kënduarit folklorik shumëzërësh në Ballkan, ishte ndoshta mbeturinë e kulturës së vjetër trako-ilire. Disa vjet më vonë, më 1958, edhe unë shkrova të njëjtën gjë. Të kënduarit folklorik shumëzërësh i popujve të Ballkanit, është një traditë shekullore që dëshmon një faktor të frytshëm në studimin e gjenezës së popullsisë”. (Kultura Popullore nr. 1 1990, f. 64-67)
Sikurse shihet, të kënduarit folklorik shumëzërësh, na qenka një traditë trako-ilire dhe jo traditë e sirenave greke. Kaq poshtë kanë rënë akademikët shqiptarë sa të pranojnë një diversionist që jeton me mashtrime dhelpërore, si Vasil Tole?
Prof. Kaufman, dëshmoi se të kënduarit e shumëzërëshit folklorik, shërben për studimin e gjenezës së popullsisë. Po ja kujtojmë edhe një herë inxhinierit Vasil Gjika, se shumëzërëshi folklorik, shërben për të përcaktuar gjenezën e popullsisë. E dinte këtë mision të shumëzërëshit polifonik Vasil Tole, kur dërgoi në UNRSCO studimin mbi isopolifoninë e sirenave greke? Sigurisht që e dinte, prandaj Vasil Tole e përdori “isofolifoninë” e sirenave greke, për të dëshmuar se gjeneza e popullisë në Epir, ku këndohet kënga e sirenave na qenkërka greke. Me këtë synim kolonel Vasil Tole e shtrin hartën e “isopolifonisë”, si të ishte hartë ushtarake deri në Shkumbin.
Tole është krejtësisht i paditur për probleme teorike të etnogjenezës së polifonisë shqiptare, përderisa shkruan broçkulla, se polifonia jonë vjen nga kënga e sirenave, që nuk kanë ekzistuar kurrë, prandaj çuditemi se kush e ka afruar këtë – Padituri të Dëmshme – në Akademinë e Shkencave dhe përse e mbajnë akoma, kur ai ia ka shitur vlerat albanologjike shovinizmit fqinj!
Sami Frashëri nga Përmeti, nga është edhe Vasil Tole dhe Vasil Gjika, ka shkruar: “Në ka një gjë, për të cilën shqiptarët duhet të kujdesen më tepër, ajo pa dyshim është dituria”. Vasil Gjika na tërheq vëmendjen drejt paditurisë, drejt prejardhjes së polifonisë shqiptare prej sirenave greke! Ky është kulmi i injorancës!
Avokat Gjika duhet ta pyesë kllounin Tole për akrobacitë në UNESCO; “Isopolifonia shqiptare ndahet në “Polifoni të thatë dhe Polifoni detare…Bazuar në Isopolifoninë Mesdhetare dhe këngët tradicionale…” (Panorama, 26 prill 2023) Këtu lind pyetja; cilën kulturë ka futur Tole si trashëgimi botërore në UNESKO, kulturën shpirtërore të popullit shqiptar, apo të popujve mesdhetar? E kanë të qartë mercenarët e Toles përmbajtjen e veprimit të tij “novator”? Z. Gjika, meqënse Tole të futi në këtë debat, si është polifonia shqiptare; “isopolifoni e thatë”, apo detare?
3-Vasil Tole duhet të japë shpjegime përse hartën e “isopolifonisë” së sirenave greke e shtrin deri te lumi Shkumbin dhe Epirin e trajton si territor dhe popullsi greke! Vasil Tole nuk e ka kurajon dhe as ndershmërinë, t’i sqarojë veprimet e tij diversioniste. Vasil Gjika mbase ka arsye ta mbështetë Vasil Tolen në qëndrimet e tij antishqiptare, por të paktën ta njohi produktin antikombëtar të Toles : ”Muzika isopolifonike shtrihet në një territor gjeografik ku përfshihet shumica e Shqipërisë jugore. Dy zona të mëdha etnografike dallohen në këtë territor gjeografik, Toskëria dhe Labëria. Gjysma jugore e këtij shteti është quajtur Epir dhe pjesa tjetër është quajtur Iliri”. (Panorama, 26 prill 2013, materiali marrë nga faqja zyrtare e UNESCO-s.)
Për këtë ndarje gjeografike, përveç hartës së “isopolifonisë” deri në Shkumbin, Tole ka future në UNESCO edhe hartën gjeografike të përpiluara nga të huajt, njëra prej të cilave e sjell Serbinë deri në Prizren. Këtu kthjellohet misioni diversionist i Vasil Toles, Serbinë e zbret në Prizren, ndërsa Gërqinë e ngjit deri në Shkumbin. Ç’ka qenë nevoja t’i dërgohet UNESCO-s ndarja gjeografike e Shqipërisë – Epir – Iliri, kur Epiri dhe Iliria janë një, sepse kanë patur të përbashkët elementin kryesor që pëcakton identitetin – gjuhën arbërore! Dardani, Epir, etj. kanë qenë fise ilire, të trajtuar edhe prej prof. Aleks Budës në “Etnogjenezën e popullit shqiptar në Shekuj”. Edhe Çamëria edhe Kosova edhe Labëria edhe Toskëria flasin shqip.
Prof. Beniamin Kruta në Simpoziumin Ballkanik të Polifonisë, ka kumtuar: “Shqipëria sidomos ajo jugore, me shumëllojshmërinë e stileve dhe të formave vokale dhe instrumentale dy, tre dhe katërzërëshe, paraqitet një nga trervat më të gjera, më të zhvilluara dhe tipike. Nuk gabohemi po ta quajmë atë epiqendër e polifonisë së Ballkanit. Polifonia shqiptare mbulon një territor që shtrihet që nga hapësirat verilindore përreth Strugës, e krahut lindor të liqenit Ohër e Prespë e rrethinave të Kosturit dhe krejt jugut të Shqipërisë deri në thellësi të Çamërisë. Por atë në forma dyzërëshe e ndeshim edhe nëpër Dibër, Kosovë, (Opejë, Kaçanik) te shqiptarët që jetojnë në Maqedoni në fshatrat e Pologut, prej rrethinave të Tetovës, Gostivarit e deri në rrethinat e Kërçovës. Në Shkup në zonën e Dervenit… Polifonia më shumë e më pak, gjallon në pjesën më të madhe të truallit gjuhësor të shqipes.” (Lorenc Antoni, “Trajtat polifonike të muzikës polifonike, vokale të gegëve në Jugosllavi”, Gjurmimie Albanologjike, II 1972, Prishtinë, 1974. Arkivi i Institutit të Folklorit “Marko Cepenkov”, Shkup, 1977, AIKP, Bobina 830/1, 15, etj. Kultura Popullore nr 1, 1990. Simpoziumi Polifonia e popujve të Ballkanit. 6 -7 tetor 1989)
Ky fakt ka rëndësi të veçantë, pasi dëshmon, se shtrirja e polifonisë te shqiptarët në këtë apo atë formë, përkon plotësisht me trojet ku është bërë kalimi nga kultura e ilirëve në kulturën e kombësisë shqiptare. Përse Tole e veçon Epirin nga Iliria dhe e konsideron atë territor grek, territor i sirenave greke, dhe vendos deri në Shkumbin hartën e “isopolifonisë” së sirenave? Akademiku Pëllumb Xhufi në studimin e tij monumental “Arbërit e Jonit”, ka dokumentuar, se të paktën për 1000 vjet përpara nuk ka patur grekër në Epir. Çuditemi, se si e mban Akademia e Shkencave brenda mureve të saj një mercenar të shovinizmit grek, dokumentuar në dy librat e tij “Odisea dhe sirenat…”, “Pse qajnë kuajt e Akilit”, dhe “isopolifoninë” e futur në UNESCO.
Ne kemi bindjen se inxhinier Gjika nuk e ka kulturën folkorike për të bërë avokatin e Toles, për këtë na bind edhe plagjiatura e mëposhtme: “Në kërkim të argumentave boshe, modusi nacionalist zbulon/kundërshton vetveten, tek trajton përciptas argumentin se prejardhja e polifonisë tonë s’mund të jetë nga këngët e sirenave greke (kjo, nje hipotezë e ndonjë të ashtuquajturi profesor), pasi i duhet të hedhë poshtë lendën e proferuar nacionaliste te fakteve se sirenat jane pjesë e mithologjisë pellasgjike/ilire dhe jo greke, se gjetjet e tyre ndodhin rëndom në gjeografinë pallasgo-ilire të Epirit jogrek, se këngët e sirenave siç shpjegon Homeri përngjajnë me polifoninë apo ison e trevave shqiptare, etj. “Odiseja dhe Sirenat, grishje drejt viseve isopolifonike të Epirit, 2005 nga Vasil S. Tole.” Vetëm për atë fjalë greke ISO, moderatori dhe profesorët braktisin platformën e tyre “kombëtare”, duke harruar që edhe fjala Poliphony, që ata e mbrojnë stoikisht, përsëri eshtë fjalë greke. Kjo e bën qesharake analizën e çfaqjes pasi dihet që bota në terminologjitë muzikore, shkencore, fizikën, mathematikën, mjekësinë, etj., kanë në përdorim latinishten dhe greqishten e vjetër, pra sulmi purifikues kësisoj, eshtë as më shumë as më pak, një nga partet e këtij revolucioni kulturor në studio!?!?!? Jashtë atij emisioni, revolucionarët shpërndanë platformën e tyre “kulturore” duke renditur pa inventar argumenta si: ISO eshte terminollogji qe i jep polifonise shqiptare perkatesi (autoresi) greke; marrja e vajtimit apo ligjerimit te sirenave te mitologjise greke te Epirit si baze e krijimit te polifonise, i jep emertese greke polifonise tone; trajtimi i ndikimit te ISON-it bizantin si ndikim te ISO POLIFONISE, i jep origjine bizantine; tjetersim i identitetit te kenges shqiptare.; revolucionarët evokojnë të njëjtën papajtueshmëri me drurin në identitet dhe ngasje të plotë me bandat e “gardistëve të kuq” (Revolucioni Kulturor kines 1966-1976, në Shqipëri Revolucioni Kulturor filloi një vit më von), të cilët shkatërruan të gjitha veglat muzikore prej druri, si kulturë e huaj perëndimore”.
Vasil Tole po të jetë burrë i shkruan këto me emrin e tij dhe s’ka përse të fshihet pas një anonimi, por ai e di se e gjithë godina e veprës së tij të “isopolifonisë” së sirenave rrëzohet vetëm nga përtkatësia iracionale e Vasil Toles, sepse sirenat janë qenie ireale dhe as duhet diskutuar për to, e ca më pak të përdoren si krahasim apo prejardhje të polifonisë shqiptare. As Vasil Tole dhe as Vasil Gjika, nuk mund të na mbushi mendjen për krijimin e kulturës polifonike shqiptare nga hiçi i sirenave, dhe nga pretendimi se ky hiç duhet të pushtojë Shqipërinë e Jugut deri në Shkumbin. Këtu shqepet e gjithë thurrja dhelparakee e Vasil Toles.
Në denoncimet ndaj Vasil Toles, nuk flitet për mitologjitë, por për një krijimtari konkrete të popullit shqiptar, që asgjë nuk e lidh me mitologjitë dhe sirenat, por me popullin e gjallë, që ka qenë autokton në këto brigje e troje të lashta. Për ç’arsye Tole dhe Gjika kërkojnë ta ngatërojnë kulturën e lashtë shqiptare me mitologji dhe sirena, le ta kërkojnë organet kompetente. Specialistët e muzikës dhe kulturës kombëtare duan kulturën, që ua kanë lënë studiuesit shqiptarë të mbledhur në popull, jo në kulisa agjenturore.
Nuk është argument mbrojtës manovrimi i Vasil Tole Gjikës, se bota në terminologjitë muzikore, shkencore, fizikën, mathematikën, mjekësinë, etj., kanë në përdorim latinishten dhe greqishten e vjetër. Po ato kanë, z. Gjika, po në cilin fjalor të latinshtes dhe Greqishtes së vjetër, ekziston fjala “isopolifoni”? Asgjëkund, ky është krijim i një të çmenduri si Vasil Tole, sepse po të ishte një krijim shkencor, do ta kishin fjalorët latinisht dhe greqishtja e vjetër, sikurse ka patur fjalët: polifoni, filozofi, psikologji etj. Këto fjalë janë fjalë universale që përdoren nga shumë studiues në vende të ndryshme të botës, po nuk ka asnjë studiues dhe popull që të të ketë pranuar, se kultura popullore e vendit të tij të quhet “isopolifoni” e ca më pak të pranojë se kultura e tij polifonike të ketë prejardhje prej sirenave greke, apo qenieve mitologjike të popujve të tyre. Janë njerëzit që prodhojnë mitologjitë dhe jo mitologjitë të prodhojnë kulturën njerëzore.
Problemi është fare i thjeshtë, dhe pikërisht këtë thjeshtësi duan ta eliminojnë dhe ta komplikojnë mercenarët e Toles me opinione të bujshme dhe intriga të fshhta. Nuk ka nevojë për asnjë avokati të Gjikës, mjafton që ai së bashku me Tolen të na sjellë për demostrim praktik një minutë të këngës së sirenave dhe të gjithë referuesit dhe kritikuesit e Toles janë të gatshëm t’i kërkojnë të falur atij dhe tërë opinionit publik për shqetësimin e tij, njëkohësisht t’i përgjigjen organeve të drejtësisë sipas procedurave civile. Por, nëse Tole dhe Gjika, nuk na sjellin një demostrim të sirenave, duhet ti kërkojnë falje popullit shqitar që i kanë tjetërsuar krijimtarinë shpirtërore shumëshekullore.
Këtu merr fund diskutimi, për këtë duhet të kontribuojë Akadrmia e Shkencave, Ministria e Kulturës dhe UNRESCO, të vrapojnë të gjejnë ndonjë sirenë që këndon dhe ne do t’u sjellim dhjetë grupe polifonike nga labëria dhe Toskëria, për të kënduar polifoninë shqiptare. Kjo është zgjidhja konkrete dhe jo fjalët, mashtrimet dhe frazeologjitë e Toles, që ua vesh atyre që vuajnë nga injoranca.
Avokat Gjika ka shkruar disa përjetime për dobësimin e jetës folklorike në periudhën e pas viteve ’90, dhe tërheq vëmendjen e referuesve tek emisioni “Gjurmë shqiptare” që nuk interesohen për vazhdimësinë e grupeve folklorike, por merren me “linçimin” e Vaso Toles! Gjika nuk e di, se në vitin 2008, ekziston në UNESCO një Projekt “ODA” të përpiluar nga Vasil Tole, për krijimin dhe funksionimin e “Iso-Polifonisë”. Për këtë veprimtari folklorike ka bashkëpunuar me pushtetin vendor, Qendrën Kulturore të Fëmijëve dhe Departamentin e Arsimit në Korçë, Gjirokastër, Përmet dhe Vlorë. Është nënshkruar edhe Marrëveshja për mbështetjen e “Projektit ODA”. Janë emëruar 4 Mjeshtra dhe 4 Koordinatorë të Projektit Oda, si: Ilir Çulli, Niko Mihali, Aleks Xhelili, Josif Minga, Muhamet Tartari, Sejmen Gjokoli, Stefan Arseni, Arian Shehu, emrat, firmat dhe portretet e të cilëve, si bashku me firmat e Toles dhe surretin e tij, janë në UNESCO. Ka edhe një kontratë për realizimin e projektit dhe përzgjedhjen e grupeve të fëmijëve për çdo qytet.
I gjithë ky aktivitet është bazuar në Kontratën e Financimit të Aktivitetit ndërmjet UNESCO-s dhe Këshillit të Muzikës Shqiptare, (Kontrata nr. 8791057, FR 3240160131, dt 20.12.2007), për realizimin e projektit të trashëgimisë kulturore ndërkombëtare: “Ruajtja e iso-polifonisë popullore shqiptare”, “Një Kryevepër në UNESCO e Trashëgimisë Kulturore Orale dhe Jomateriale të Njerëzimit”, financuar në bazë të Fondit Japonez të Besimit për ruajtjen dhe promovimin e Trashëgimisë Kulturore Jomateriale.
Sikundër shihet, z. Vasil Gjika, Vasil Tole ka ndërmarrë masa intensive për ruajtjen dhe vazhdimësinë e Polifonisë shqiptare edhe në lidhje me UNESCON, dhe ka siguruar prej saj edhe fondet financuare, të cilat i ka pranuar edhe në “Enciklopedinë e isopolifonisë”. Përse ankoheni z. Vasil Gjika, se puna me “isopolifoninë” shqpitare është në gjendje vajtuese? Kemi në çoban, një veqil, për “isopolifoninë”, Vasil Tole, patriarkun e etnomuzikologjisë dhe UNESCO-s!
E gjithë kjo pasqyrë ndodhet në faqen elektronike zyrtare të UNESCO-s. Në 15 vjet tajnim për ruajtjen e këngës polifonike, askush prej të trajnuarve, nuk di të këndojë dhe t’ia kthejë këngës polifonike. Ne nuk e kemi shtruar dhe as do ta shtrojmë ndonjëherë si problem, se sa përfitim financiar kanë marrë nxënësit, sa kordinatorët dhe sa Vaso Tole, ne na intereson problemi parimor; përkatësia shqiptare e popullsisë së Epirit dhe kultura jonë polifonike, por për këtë mund të merren akademikët e Akademisë së Shkencave dhe jo Vasil Gjika, që tërë jetën me tulla dhe llaç është marrë.
Ne mendonim, se Gjika do kishte dy pare mend, për të mos rënë në këtë batak të Toles dhe të mos ndërmerte krahasime banale, e pa sens, si “revolucioni kulturor kinez” në Shqipëri dhe emisioni “Gjurmë shqiptare”. Mercenar Vasil Gjika, dhe të tjerë mercenar të Toles, nuk analizojnë devijimet skandaloze dhe “mirëbërësitë“ e Vasil Toles ndaj shovinizmit grek, por ironizojnë dhe akuzojnë intelektualët që mbrojnë kulturën e popullit tonë, veçanërsiht muzikantët dhe intelektualët e shquar që i kanë dhënë vlera kulturore Fondit të Artë të Kulturës Shqiptare.
Gjika guxon, themi Gjika. sepse në fakt pas tij qëndron Tole që e ka përgatitur dhe postuar “mbrojtjen” e Gjikës, të ironizojë dhe fyejë gazetarin e talentuar dhe kurajoz Marim Mema, sepse denoncimi i emisionit, e ka tronditur pozitën mashtruese, artificiale të Vasil Toles në opinion e gjerë, ku ai maskohej dhelpërisht si personalitet i muzikës shqiptare. Prandaj Vasil Tole Gjika, ka lëshuar një vrer që do t’i shkonte një njeriu të degraduar: “prokuror/gjykatës M.M., i cili në pediestalin ku ka hipur, i duket vetja patriark i kombit, i vetëquajtur/shpallur president në hije, i pushtuar nga të gjitha deliret e mitomanëve që trajtojnë “çeshtje të mëdha”, si i drejti, i qarti, kopetenti që i çkoqit gjërat, në mbrojtje të interesit të lartë të kombit…”
Duket qartë se Vasil Gjika ka firmosur parafabrikatet e Vasil Toles, i cili në faqen e tij në fb, i shpërndan si krijimtari të adashit Gjika. Edhe Gjika edhe Tole duhet të dinë se nuk i afrohen dot kontributeve atdhtare të gazetarit Mema, dhe nuk është seroze që kur gazetari të nxjerr lakrat në shesh ta denigrosh. Referuesit në emisionin “Gjurmë shqiptare” dhe në simpoziumin e Shoqatës “Labëria”, nuk kishin për detyrë të sillnin fakte të reja përtej Ramadan Sokolit, por të vërtetonin, se botimet e Vasil Toles ishin të gabuara shkencërisht dhe etnikisht, sepse mohojnë krijimtarinë shpirtërore të popullit shqiptar. Këtë mision muzikanët dhe profesorët e kryen me shumë kompetencë dhe iu drejtua shtetit shqiptar Rezoluta, për të bërë ndërhyrjet e nevojshme në UNESCO, për të afirmuar trashëgiminë shpirtërore të popullit shqiptar dhe jo “isopolifoninë” e popullit grek. Të shtrosh problemet e mësipërme, nuk ësht linçim, por detyrë para kulturës së popullit tonë dhe gjithë atij brezi studiuesish që kanë hulumtuar në fushën e Polifonisë Popullore Shqiptare në çdo cep të Shqipërisë.
