







Sepse askush si ata nuk ka luftuar per egzistencen e mbrojtjen e Trojeve amtare shqiptare…
Sepse ata kurre nuk e mbeshteten komunizmin e kurre se shiten Atdheun e tyre tek serbi, rusi, kinezi, greku , turku e arabi…
Sepse ti Shqiperi ke rrojtur per dekada me radhe fale kromit, bakrit e mineraleve te tjera te rralla e te pa fund qe ne masen 90 % nxirrej prej punes rropatese te verioreve e Veriut te pasur shqiptar qe kurre nuk u vleresua e nuk u shperblye per c’ka i dha vendit te vet…
Sepse ti Shqiperi e ti shqiptar deri me sot je ndricuar e ke marre Drite e jo erresire pikerisht prej Hidrocentraleve te Veriut te Shqiperise e qe kurre nuk te tha njehere goja -faleminderit…
Sepse antikomunizmin e tyre jo me kot e diktatura e diktatori e shperblyen me urrejtje e praprapambetje te gjithaneshme qe nga Laci deri ne Vermosh…
Sepse jo me kot ish Byroja Politike e Hoxhes vetem nja ”dy kokrra” kishte nga Veriu e te tjeret dihet fort mire se prej nga ishin…dhe jo rastesisht…
Sepse pa ju ardhur keq fare duhet te pranoni se vetite e cilesite burrerore te verioreve tane jane ku e ku me ato te shume krahinave te tjera te Shqiperise…
Sepse Libri i shenjte i drejtesise e i kodit te miresjelljes njerezore shqiptare Kanuni i Lek Dukagjinit e ka prejardhjen e tij pikerisht prej Veriut …
Sepse Heroi yne i vetem kombetar Gjergj Kastrioti Skenderbeu lindi , luftoi e jetoi e u varros po ne pjesen veriore te Shqiperise …
Sepse Gjigandi e Vigani yne kombetar At Gjergj Fishta fatmiresisht ishte po nga kjo treve e mencur e patriotike e Shqiperise…
Sepse Kleri katolik jo me kot e urrente komunizmin e bolshevizmen shqiptare e jo me kot Diktatura e lau ate ne gjak…
Sepse trimi e nacionaliste Prek Cali jo me kot thirrjes se kriminelit Mehmet Shehu per tu dorezuar e per tu bere me ta ju pergjegj se…po si me u bo me ju kur ju u bete vellezer -gjaku me armikun e hasmin tone shekullor Shkjaun…
Sepse jo me kot te vetmet rrevolta e kryengritje antikommuniste u bene ne Postribe, Kelmend , Koplik etj…
Sepse Migjeni e Mjeda…L.Gurakuqi, P..Vasa e Marubi ishin bash prej Veriut e shkruan, punuan e luftuan per vendin e tyre si pak kush tjeter…
Sepse burgjet me te tmerreshme te diktatures Burreli, Spaci, Qafe Bari etj jo me kot ishin instaluar ne Veri te Shqiperise…
Sepse ju e keni urryer gjithmone Veriun e verioret shqiptare edhe per faktin tjeter se Mbreti i tyre Ahmet Zogu burri e njeriu …shtetari e shqiptari qe beri aq shume per kombin e popullin e vet ishte pikerisht nga Veriu…
Sepse ju vazhdoni ta urreni Veriun e verioret tane edhe pse Sali Berisha eshte po nga kjo zone gjeografike e Shqiperise…e harroni poshtersisht minimumi ti thoni nje Faleminderit kombetar qe me Rrugen e Kombit bashkoi de fakto Shqiperine me Kosoven…e futi vendin ne NATO …u hoqi shqiptareve nga fyti lakun poshterues te vizave etj etj…
Sepse ju ndjeni nje kenaqesi perverse kur keta shqiptare prej Veriut tone fisnik i shani e i fyeni teksa i quani maloke, shpellare, cecene e koke pa lare…dhe kush se…pikerisht ju qe vini era Mut koke e kembe … e se pari ju antinjerezit Rama e Veliaj…
Sepse ju nuk e duroni dot faktin se B.Curri, A. e Sh. Galica, M.Sokoli, H.Prishtina I.Boletini, Ded Gjoluli , , A.Jashari etj etj pa fund jane e mbeten burra e simbole kombetare te shqiptarise…
Sepse juve ju tmerron fakti qe Kosova ne Veri te Shqiperise eshte e mbetet krenaria kombetare e Atdheut tone Meme …ne te gjitha drejtimet…
Sepse ju beheni ligsht fort kur ne flasim per bujarine e dibraneve e besnikerine e kuksianeve…fisnikerine e tropojaneve e nacionalizmin e matjaneve…per kryenecesine e mirditoreve e burrerine e pukjaneve…per mencurine e krutaneve e dijet e lezhjaneve… e per mrekullite e pa fundme te shkodraneve …e natyrisht qe xhelozoheni keq kur ne as qe kemi ndermend ta heqim prej goje krenarine tone kombetare Kosoven te cilen ju e shitet tek serbi dekada me pare …
Sepse ju antishqiptaret qe organizuat se bashku me serbin e grekun 97 e tmerreshme qe synonte ndarjen e Shqiperise nuk guxoni dot as ta permendni Lidhjen Kombetare Shqiptare te Prizrenit qe ketu e 100 e kusur vite me pare synonte fuqishem Bashkimin tone kombetar…
Sepse ju beheni me dhimbje koke kur ne zeme e flasim per Qytet – Shtetin e Shqiperise sone – Shkodren e kultures e te historise sone kombetare…per djepin e qytetarise e te civilizimit per vatren e perjeteshme te antikomunizmit e djepin e demokracise shqiptare…per Universitetin kombetar shqiptar te artit, kultures, sportit, dijes e perparimit…etj etj…
Sepse juve ju ben keq fakti qe edhe sporti me i dashur e me popullor i shqiptareve futbolli lindi pikerisht ne Shkoder pra ne Veri te Shqiperise e qe jo me kot klubi sportiv i ketij qyteti mori emrin aq te dashur e simbolik Vllaznia,..
Sepse ju qe ja keni leshuar token tone te te pareve …varrezave te ushtareve greke… e kishave greke.,..e ju qe po i shisni edhe Detin e Shqiperise -grekut …portet e tija po ja jepni arabeve …aeroportet po ju a dhuroni turqve etj etj e keni shume te veshtire te kuptoni e te ndjeni se c’do te thote te luftsh e te derdhesh gjak nder dekada me ata qe kerkojne te te zaptojne Atdheun tend …
Sepse fisnikerine, burrerine, krenarine kombetare , atdhetarine , trimerine , besen e bujarine e Veriut e te verioreve shqiptare nuk ma do mendja se ju ”te civilizuarit e modernet e kohes se sotme” qe si fjale te pare keni tradhetine e pa besine, injorancen e poshtersine ….antishqiptarizmin e antinjezirllikun…do te arrini ti kuptoni dot…
Ndaj per keto por edhe per shume e shume te tjera une…me origjine familjare nga Jugu i Shqiperise…lindur, rritur, jetuar e formuar ne Tirane …ikur nga Shqiperia ketu e 21 vjet me pare e sot me banim ne USA…….sepse me detyruat e me larguat pikerisht JU vemjet qe sot guxoni e i etiketoni verioret tane me epitetet me fyese e banale e ferkoni duart qe na perzute ne asisoj…e dua dhe do ta dua Veriun e vendit tim e verioret e Shqiperise sime deri ne frymen time te fundit duke qene i nderuar e krenar qe shume miq te mire e te hershem te mijte i kam pikerisht nga Veriu …c’ka me ben te ndihem vertet i privilegjuar e i nderuar nen miqesine e shoqerine e tyre fisnike e te kah hereshme…
Shkruan: Adriatik Riza Dosti nga Permeti i Abdyl Frasherit, Sami Frasherit, Naim Frasherit, e Mithat Frasherit.
Sepse sa here qe ju i shani e kerkoni ti poshteroni une aq here e me shume i dua akoma e i respektoj ne ekstrem…
Sepse jeni pikerisht ju e antishqiptarizmi juaj qe me dashje e jo pa qellim keni kohe qe i fryni fort urave te ndarjes Veri – Jug e qe nuk e doni kurren e kurres bashkimin e Shqiperise me Kosoven…
Sepse une Veriun e verioret e Shqiperise i dua …pikerisht pse nuk i doni e nuk i keni dashur kurre ju pjella neveritese antishqiptare komuniste e bolshevike qe keni 76 vjet qe ja nxite jeten atij vendi e atij populli
… Une i dua sepse ata jane pjesa me atdhetare, me patriotike, me vitale e me nacionaliste e Atdheut tim…
Adriatik Rirza DOSTI
Marre nga https://www.facebook.com/photo?fbid=2156876471170755&set=a.205200826338339
Reuben Henry Markham (1887 – 1949)

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 14 Prill 2023
“The Christian Science Monitor” ka botuar, të shtunën e 9 shkurtit 1935, në faqen n°16, shkrimin e reporterit amerikan Reuben Henry Markham rreth dekadës në pushtet të Ahmet Zogut, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet blogut të tij “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar :
Dekada në pushtet e Zogut
Nga R. H. Markham

Burimi : The Christian Science Monitor, e shtunë, 9 shkurt 1935, f.16
Tiranë, Shqipëri.
Kohët e fundit këtu u festua dhjetëvjetori i ditës kur Ahmet Zogu, duke depërtuar në Shqipëri nga Jugosllavia, mori Tiranën dhe u bë zot i vendit. Vetëm katër vjet pas mbërritjes së tij ai u vetëshpall Zogu i Parë, Mbret i Shqipërisë, por që nga ajo ditë historike e dhjetorit 1924, Zogu ka dominuar plotësisht tokën e tij. Për një dekadë, historia e tij ka qenë historia e Shqipërisë dhe gjatë këtyre dhjetë viteve vendi i tij ka bërë përparimin më të madh në shumicën e fushave sesa gjatë çdo shekulli paraardhës.
Ai ka arritur të vendosë rend shembullor në Shqipëri. Është një tokë e egër malore, e banuar nga njerëz të fortë e të patrembur; fise liridashëse që përçmojnë taksat, të cilat për dy mijë vite kanë bërë atë që kanë dashur. Mbreti i ri ka brumosur këta njerëz në qytetarë besnikë dhe e ka bërë Shqipërinë një model rendi, sigurie dhe qetësie. Pak vende të tjera janë kaq të lira nga anarkia. Udhëtimi këtu është po aq i sigurt sa në Francë dhe rrëzimi dhe formimi i qeverive nuk shoqërohet me emocione më të mëdha se në Zvicër. Ky është një rend i imponuar, por prapëseprapë shërben si bazë për jetën normale borgjeze. Kjo është një arritje unike në Shqipëri.
***
Së dyti, Zogu ka krijuar një shkallë më të madhe të unitetit të shqiptarëve sesa ka ekzistuar ndonjëherë në vend më parë. Në Shqipëri ekzistojnë dy fise të dallueshme dhe tre besime të ndryshme. Aty ka malësorë e fushorë. Ka rrethe në të cilat ka dominuar kultura greke dhe të tjera ku serbët kanë ushtruar ndikim të madh. Dhe nuk kishte rrugë me anë të të cilave këto grupe të ndryshme mund të bienin në kontakt të ngushtë me njëri-tjetrin. Shqipëria është vetëm 180 milje e gjatë dhe e banuar nga më pak njerëz se sa në Detroit, por megjithatë Nju Jorku është shumë më afër Çikagos sesa Shkodra në Shqipërinë e Veriut me Korçën në jug. Asnjëherë nuk ka ekzistuar kombësia shqiptare apo shteti i bashkuar shqiptar. Zogu i ka krijuar të dyja.
Dhe përveç kësaj, një kulturë shqiptare. Kjo mund të duket një deklaratë disi arrogante dhe askush nuk do të pretendonte se kultura shqiptare mund të krahasohet me atë të Evropës perëndimore. Ajo është ende e papërpunuar. Por pavarësisht kësaj, ka pasur përparim të jashtëzakonshëm gjatë dekadës së fundit. Për shembull, është formuar një gjuhë standarde e shkruar. U hapën shkolla, u dhanë shfaqje teatrale, u krijua një rrjet i larmishëm dhe i dobishëm aktivitetesh sportive, u krijuan gazeta dhe u zhvilluan marrëdhëniet shoqërore. Ka poetë, romancierë, tekstshkrues, artistë dhe muzikantë shqiptarë. Është formuar një Kishë Ortodokse Lindore krejtësisht e re, e pavarur. Priftërinjtë katolikë romakë, hoxhallarët myslimanë, “papët” ortodoksë dhe mësues laikë po e ndihmojnë të gjithë këtë kulturë kombëtare.
***
Një sistem financiar i shëndoshë është krijuar. Kur Zogu filloi veprimtarinë e tij, nuk kishte para shqiptare dhe asnjë bankë shqiptare. Këtu u përdorën monedhat e argjendit dhe të arit të një duzinë vendesh. Në tregje qarkullonin kurora, dinarë, levë, lei, napolona, franga, lira, dollarë dhe paund. Por tani ka një monedhë shqiptare. Ekziston një buxhet i shtetit, jo i balancuar mirë, me siguri, por në përmirësim. Aty po rritet një klasë e mesme, një “inteligjencë”, një grup zyrtarësh të arsimuar shtetërorë dhe burra profesionistë që duan rend të vendosur, shtëpi të mira, rrugë, lehtësira transporti dhe krediti. Ata përbëjnë bazën e sigurimeve shoqërore, të taksapaguesve, të tregtisë, të biznesit dhe të buxheteve të ekuilibruara. Ata po ndihmojnë që Shqipëria të dalë nga stadi feudal. Ata janë më të rëndësishëm se bejlerët pronarë të tokave dhe e zëvendësojnë kapriçon aristokratike me ligje dhe gjykatës.
Pastaj Zogu po rindërton Shqipërinë. Ai ka ngritur më shumë ura dhe ka ndërtuar më shumë rrugë se kurrë më parë në këtë vend. As në kohën e romakëve nuk depërtuan në këto male kaq shumë rrugë të mira automobilistike. Asnjëherë më parë këta lumenj të egër nuk ishin përshkuar nga ura që nuk mund t’i rrëmbenin. Edhe Tirana, kryeqyteti, është shndërruar në një qytet të denjë. Është ndërtuar tërësisht dhe është furnizuar me bulevardë të gjerë, drita elektrike, shkolla, ambiente sportive, kazerma, aeroporte dhe godina të mira administrative. Po kështu, një port është ndërtuar në Durrës, i aftë për të pritur anije të mëdha.
***
Jo më pak e rëndësishme, Zogu ka ndjekur një politikë të jashtme mjaft të suksesshme. Ai e bëri Italinë miken kryesore të Shqipërisë, lidhi pakte të njëpasnjëshme me zotin Benito Musolini dhe mori ndihmë financiare shumë të konsiderueshme nga Roma. Më vonë, Zogu është bërë më miqësor me Jugosllavinë. Ai gjithmonë e ka bërë Lidhjen e Kombeve mbrojtëse të Shqipërisë.
Natyrisht, do të ishte e papërshtatshme të vizatohej një tablo shumë e ndritshme, ose të harrohet se Zogu mban dhjetëra kundërshtarë të tij politikë në burg, ose të mohohet se ka shumë favorizime dhe joefikasitet. Por e mira duhet të peshohet me të keqen dhe kur kjo bëhet shihet se në asnjë dekadë tjetër në të gjithë historinë shqiptare nuk është arritur aq shumë për këtë popull sa që nga dita e 1924 kur Zogu mori Tiranën dhe u bë zot i saj
* Aurenc Bebja, Francë. Blogu © Dars (Klos), Mat – Albania), https://www.darsiani.com/la-gazette/the-christian-science-monitor-1935-ahmet-zogu-nje-dekade-ne-pushtet-rrefimi-i-reporterit-amerikan-reuben-henry-markham/.
Atdhe Geci, Gjermani
Poezi
NË KODËR TË ROGANËS
Të gjithë ndiqemi nga e kaluara
një ëndërr Rogane e kam pranë
ajo erdhi si dritë rritje e gjuhës
nga një jetë në ngjizje e dashuri
*
Kam besuar e besoj tek poezia
tek e bukura e vargut, te prushi
saj, tek flaka dhe e urta e fjalës,
tek njerëzit që e duan Atdheun
*
Lulet e aty këtushme të fushave
m´i japin frymë motiveve në
poezi, kjo natyrë letrare e jetës
është shtëpia ime dhe fletorja
*
Kosova fitoi në saje të luftës
të rënët tanë prehen te varrezat
liria çmimin e ka të shtrenjtë
në luftën për liri edhe vdiset
*
Rini, jepi flakë pasionit tënd
himni i flamurit me zë thërret
njerëzit duhen për atë që duan
e kuqja himnit është gjaku ynë!…
___
Atdhe Geci – Roganë, Korrik, 2022

Nga Arif Ejupi
Musli Dumoshi-Podvorica, luftëtar dhe udhëheqës ushtarak i NDSH-së, në rrethin e Llapit, gjatë viteve 1946-1948,vetëm dymbëdhjetë ditë para se të ekzekutohej nga sllavo-komunistët jugosllavë, ia kishte dalë të ikë nga burgu i Prishtinës.
Ngjarjen mbi arratisjen e tij spektakolare nga ky burg shumëherë me lot në sy, por krenar e kishte rrëfyer bashkëfshatari i tij Abdullah Abas Kutleshi.
Abdullahu, atëherë i mobilizuar dhunshëm në Armatën jugosllave,me disa shokë të Brigadës së tij,si detyrë shtesë kishin edhe vëzhgimin e pikave kyçe të burgut të Prishtinës.
Ai, duke ditur që në këtë burg po mbahej Musli Dumoshi, i dënuar me pushkatim nga sllavo komunistët, ishte në kërkim të rrugës së duhur për ta ndihmuar.
Familjet, Podvorica dhe Kutleshi i kishte ofruar me njëra-tjetrën edhe fati i përbashkët tragjik.
Këto dy familje dhe mijëra të tjera Serbia, më 1887-1888 i kishte vrarë dhe përzënë nga trojet e tyre etnike të Sanxhakut të Nishit.
Kjo hapësirë gjeografike jo vetëm nga vendorët por edhe nga të huajit njihej edhe si Shqipëria verilindore apo Shqipëria e vjetër.
Abdullah Kutleshi dy-tri herë në burgun e Prishtinës, takohet shkurt me Musliun, të cilin e çmonte shumë për guximin e treguar në mbrojtje të Atdheut.
Në njërën prej këtyre takimeve ai porositet nga Musliu, që t’ia sigurojë një levë të metaltë.
Pastaj, Musliu me levën e sjell nga Abdullahu, planifikonte shembjen e murit dhe arratisjen nga burgu.
Abdullah Kutleshi çdoherë serioz dhe i vendosur porosinë e Musliut e kryen shumë shpejt.
Ai në grumbullin e mbetjeve të forta afër brigjeve të lumit Prishtevka e gjen një levë të çeliktë, të cilën e çon për përpunim dhe përshtatje sipas kërkesave të Musliut, tek vëllezërit Ibrahim dhe Salih Jashari, të njohur më tepër si djemtë e Sejdi Lladocit.
Ata si farkëtarë në zë në Prishtinë e Llap e lubrifikojnë mirë e mirë levën, duke ia bërë edhe një dorezë sipër dhe majë të mprehtë.
Ibrahimi nga kureshtja e pyet Abdullahun: Çfarë të duhet kjo levë ? Abullahu thotë ”Është porosi e babës Abas,i cili përveç kërkesës s’ më ka dhënë shpjegime të tjera”
Pas dy-tri ditëve Abdullahu ia del që levën e përpunuar nga vëllezërit Jashari,të një linje gjaku me heroin Hakif Sabit Zejnullahu,fshehtas t’ia dorëzojë Musliut në burgun e Prishtinës.
Me të rënë terri Musliu porsi një skifter i vërtetë me këtë levë shemb një pjesë të murit të qelisë, ku ishte i ngujuar dhe arratiset.
Ikja e tij nga burgu i tmerron rankoviqianët serbo-sllavë gjithandej ish-Jugosllavisë.. Ata ashpërsohen edhe më tepër ndaj shqiptarëve. Nga mllefi dhe zemërimi që para syve të tyre ishte arratisur Musliu, e rrethojnë fshatin Dumosh të Podujevës.
Pastaj, i arrestojnë të gjithë ata që kishin lidhje familjare apo farefisnore me Musliun. Torturat ndaj familjarëve dhe atyre që kishin marrë guximin ta strehonin Musliun, ishin të paimagjinueshme.
Mirëpo, Musliu edhe pas arratisjes nga burgu vepron pandërprerë kundër pushtueseve serbë të tokave tona. Ai pas çdo aksioni strehohet në fshatin Kalaticë të Orllanit,tek kushëriri i tij Zenel Podvorica.
Ozna famëkeqe me të kuptuar që Musliu po strehohet në shtëpinë e Zenelit,organizon aksion tinëzar dhe befas e arreston atë dhe të birin e tij Isën.
Ata gjatë qëndrimit në arrest keqtrajtohen rëndë. Isa në atë periudhë ende fëmijë lirohet me shumë plagë në trup. Ndërkaq, babai i tij Zeneli, vritet nga ushtarë e policë serbë.
Edhe pse me pranga në duar Zeneli kishte arritur t’ia marrë jetën një polici serb, i cili bënte punën e rojës në atfarë burgu të improvizuar.
Të inatosur nga heroizmi i tij i paparë pushtuesit serbo-sllavë kufomën e Zenel Podvoricës e hedhin në një humnerë të thellë. Veprim ky vetëm i fashistëve serbë që nuk kanë ndjenja e as shpirt.
Sadizmi i tyre u pa edhe në luftën e fundit në Kosovë, ku ata vranë e masakruan edhe fëmijë në djep.
Pas vrasjes së Zenilit hapësira për aksione të reja Musliut i ngushtohet mjaft. Çedo Topalloviq një xhelat e sadist si udhëheqës i OZN-ës, në Kosovë angazhon forca shtesë në kapjen e Musliut.
Musliu i vendosur që të mos bije i gjallë në duart e armiqve tenton të ikë në Shqipëri.
Gjatë përpjekjes për t’i ikur rrethimit ai papritur has në rojat jugosllave të kufirit, ndaj të cilave zhvillon luftë të rreptë. Në këtë përleshje të ashpër Musliu dhe shokët e tij i vrasinë disa nga rojat e kufirit.
Pas përfundimit të këtij aksioni të përgjakshëm ai prapë përpiqet të kaloj në territorin shqiptar.
Meqë ishte mjegull e dendur dhe terreni ishte i padukshëm Musliu detyrohet të kthehet në fshatrat e Llapit dhe Gallapit.
Pa i shkuar asnjëherë mendja se do ta gjejë vdekjen nga dora e shqiptarëve. Musli Dumoshi së bashku me Azem Bellaçevcin-Jashanicën shkojnë në fshatin Prapashticë të Gallapit.
Mirëpo, ata do të vriten me tradhti në konakun e një renegati shqipfolës, emrin e të cilit nuk po e japim përhirë të brezave krejtësisht të pafajshëm . Nuk është thënë rastësisht “ Çdo fis e ka nga një pis”
Musli Dumoshi-Podvorica dhe Azem Bellaçevci-Jashanica, duke qenë të bindur se besa shqiptare është virtyt i shenjtë i popullit tonë para se të ulën për të ngrënë bukë në sofër lirohen nga armët.
Ata me të filluar kafshatat e para të bukës vriten pabesisht. Ky akt i ultë tradhtie pritet me indinjatë dhe dëshpërim të thellë në gjithë Kosovën, veçmas në Llap e Gallap.
Në mënyrë që ndër shqiptarë të mbillet frikë e pasiguri të nesërmen kufoma e Musli Dumoshit, 44 vjeç ekspozohet nga mëngjesi e deri në mbrëmje në qendër të Podujevës.
Pastaj, udhëheqës të regjimit sllavo-komunist të instaluar në Kosovë, marrin urdhër nga Beogradi, që kufoma e Musliut, të hidhet tek përroi i Arave të Podit,në fshatin Obrançë,dy-tri kilometra në periferi të qytezës së Podujevës.
Ilaz Ibrahim Hoxha dëshmitar okular i këtij rasti sqaron që ekipi i përbërë nga katër-pesë veta i urdhëruar nga regjimi titisto-rankoviqian, dhe sahanlëpirësit e tij shqiptarë, kanë dashur që kufomën e Musliut, ta gjuajnë në përroin e Arave të Podit, ku fshatarët e Obrançës, i hidhnin kafshët e ngordhura.
Ilazi me mirësjellje e butësi u drejtohet atyre me fjalët“ A keni fëmijë? – Ata njëzëshëm thonë po. Atëherë nëse i doni ata dhe mendoni që Zoti, t’ua ruajë luteni që trupin e Musliut,ta groposni në arën pranë, pronë e Rashit Sylë Hoxhës.
“Ne e varrosim por mund të na zë belaja me Rashitin dhe pushtetin” thonë skuadristët. Ilazi ishte i sigurt që Rashit Sylë Hoxha,një burrë i besueshëm dhe me autoritet në Llap e më gjerë, s’do ta bëjë as vërejtën më të vogël.
Pas bisedës me Ilazin skuadristët ndërrojnë mendjen dhe trupin e Musliut e varrosin në një cep të arës së Rashit.
Të nesërmen Ilazi e njofton hollësisht Rashitin me rastin. Ai ndërhyrjen e tij e vlerëson si gjest fisnik dhe njerëzor. Madje, përpara Ilazit betohet në fëmijë dhe varre të etërve të tij që varrin e Musliut, do ta ruajë me kujdes dhe fanatizëm.
Në mënyrë që varri i Musliut të mos bije në sytë e atyre që dyshoheshin si hafije të sllavo-komunistëve Rashiti e kamuflon me shkurre.
E, në pranverën e vitit 1949,pranë varrit të këtij trimi të paepur ai mbjell edhe një fidan plepi.
Me qetësimin e stuhisë shovene serbe në mënyrë që varri i Musliut të jetë i identifikueshëm në çdo kohë ai, i vendos edhe dy gurë të vegjël.
Rashit Hoxha para vdekjes ua lë amanet djemve dhe nipërve të tij, mbrojtjen në heshtje të varrit të tribunit popullor dhe ushtarak Musli Dumoshi-Podvorica.
Edhe pse në Kosovë pati gjakderdhje dhe trazira të shumta varri i Musliut,nga familja Hoxha u ruajt i paprekur.
Eshtrat e tij u prehën në arën e Rashit Hoxhës,plot 54-vjet. Kurse në vitin 2002,familja Dumoshi – Podvorica, ata i barti në varrezat e fshatit Dumosh të Podujevës,ku kishte lindur Musliu.

Dom Lush Gjergji, Prishtinë
Përshpirtëria e Nënës Tereze:
“Shpirti Shenjt do të zbresë në ty e fuqia e Hyjit të tejetlartë do të mbulojë me hijen e vet. Prandaj ky Fëmijë do të jetë i shenjtë – Biri i Hyjit.” (Lk 1, 35)“
“Maria e pranoi Jezusin në emër të të gjithë neve dhe, edhe pse ishte Nëna e Hyjit, ajo e shpalli veten shërbëtorja e Zotit.” (Nëna Tereze)
Asnjë njeri nuk ka bashkëpunuar me Zotin si bëri Virgjëra Mari, me aq fe, dashuri, thjeshtësi, përkushtim. Aty edhe është madhëria e saj: e madhe, tejet e madhe, e vetme, sepse jetonte me Zotin dhe për Zotin, duke pranuar dhe zbatuar planin hyjnor në të gjitha. Kështu ajo është bërë Bashkëpunëtorja e Zotit dhe njerëzimit, Nëna e Birit të Hyjit, Jezu Krishtit, Nëna e Hyjit.
“Por kur erdhi koha e caktuar, Hyji dërgoi Birin e vet, të lindur prej gruaje, të nënshtruar Ligjit, që t’i shpërblente të nënshtruarit e Ligjit, që ne ta fitonim bijësinë në shpirt.” (Gal 4, 4-5)
Në një vend tjetër, Shën Pali shkruan kështu: “Kini në ju po ato ndjenja që ishin në Krishtin Jezus: i cili, edhe pse me natyrë Hyj, barazinë e vet me Të nuk e çmoi si një visar që s’mundet pa të, por ia mohoi vetvetes e mori natyrën e shërbëtorit dhe u bë i ngjashëm me njerëz dhe për kah pamja e jashtme dukej vetëm njeri. E përuli vetveten duke u bërë i dëgjueshëm deri në vdekje, mu deri në vdekje në kryq.” (Fil 2, 5-8)
Edhe Ungjilli e paraqet Jezusin si Birin e Hyjit, Birin e Marisë, Shëlbuesin e botës: “Ai do ta shëlbojë popullin e vet prej mëkateve të tija.” (Mt 1, 21)
Pohimi i Jezusit: “Zemër, biro! Të janë falur mëkatet!” (Mt 9, 2), kishte shkaktuar një reagim që ungjilltari Marku e përshkruan kështu: “Ç’po flet ky kështu? Po blasfemon! Kush mund të falë mëkatet përveç një Hyji të vetëm?” (Mk 2, 7)
Jezusi vetë, duke e përmbledhur jetën e tij, u thotë apostujve: “Dhe, ja, unë jam me ju gjithmonë – deri në të sosur të botës!” (Mt 28, 20)
Ungjilli i Lukës e paraqet Marinë si Nënën e Birit të Hyjit: “Shpirti Shenjt do të zbresë në ty e fuqia e Hyjit të tejetlartë do të mbulojë me hijen e vet; prandaj ky Fëmijë do të jetë i shenjtë – Biri i Hyjit.” (Lk 1, 35)
Elizabeta, tejet e lumtur se e pa Marinë, e përjetoi në Të Jezusin ende të palindur, thotë: çfarë fati, hiri, dhurate kam që të unë të vijë Nëna e Zotit! (krhs. Ml 1, 43)
Prandaj, Maria është personaliteti qendror – njerëzor për ndërhyrjen e Zotit në historinë e shëlbimit për mbarë njerëzimin. Kjo e vërtetë që shpallur qysh në Koncilin e Kostandinopojës (381), atë të Efesit (431), të Kalcedonisë (451), dhe që vërtetuar edhe në Koncile tjerë, së fundi në Koncili e Dytë të Vatikanit (1962-1965).
Koncili i Kostandinopojës saktësisht shpallë kështu: “Et incarnatus est de Spiritu Sancto ex Maria Virgine” – Dhe u bë njeri prej Shpirtit Shenjt prej Marisë Virgjër. Në Koncilin e Efesit, kjo e vërtetë qe thënë edhe më qartë, duke e shpallë Virgjërën Mari Nënë të Hyjit me këto fjalë: “Kush nuk e pranon që Jezusi është Hyji i vërtetë dhe Virgjëra Shenjte Nëna e Hyjit…, përjashtohet prej Kishës.”
Koncili II i Vatikanit, në kushtetutën dogmatike “Lumen Gentium”, në kreun e VIII vërteton plotësisht këtë të vërtetë, duke e quajtur Virgjërën Mari Nëna e Hyjit dhe duke e paraqitur atë edhe si Ndërmjetëse tonë.
Kjo festë, rikthehet prapë pas Koncili të Dytë të Vatikanit, “ditën e parë të janarit, sipas liturgjisë së moçme të Qytetit” me këtë emërtim: E kremtja e Marisë tejet të Shenjtë Nëna e Hyjit, duke e lidhur “me kohën e kërshëndellave.”
Festa dhe e vërteta që Virgjëra Mari e papërlyer e ngjizi dhe lindi Jezu Krishtin, Shëlbuesin tonë, për virtyt të Shpirtit Shenjt, nuk është nderim vetëm për Marinë, por edhe për ne, për mbarë njerëzimin. Biri i Hyjit ka lindur prej Marisë Virgjër për shëlbimin tonë. Shën Papa Pali VI e ka lidhur këtë festë me Ditën Botërore të Paqes, “që pranohet gjithnjë e më shumë dhe bënë të piqen në zemrat e shumë njerëzve frytet e paqes.” (MC 5)
Maria, gjithmonë Virgjër, domethënë Virgjër para, gjatë dhe pas lindjes së Jezusit, sepse kjo ishte vepër e Shpirtit Shenjt dhe e Virgjërës Mari (khs. Mt 1, 18-25; Lk 1, 26-38).
Zoja e Papërlyer: e zgjedhur dhe parapëlqyer për planin e shëlbimit që të jetë Nëna e Hyjit, qe pa mëkat burimor apo origjinal të Adamit dhe Evës, jetoi pa mëkat. (khs. Lk 1, 28. 41; Gjn 16, 13)
Virgjëra Mari, kurrë nuk ka qenë nën ndikim dhe sundimin e mëkatit, dhe as që mund të jetë, sepse ishte zgjedhur që të jetë Nëna e Hyjit, dhe si e tillë na ndihmon, përkrahë edhe ne në luftë kundër mëkatit, si bijtë dhe bijat e saja.
Maria, është ngritur në qiell me trup dhe me shpirt, që të mund t’i pranonte dhe gëzonte frytet e ngjalljes së Jezu Krishtit, të veprës së shëlbimit.
Maria – Nëna e Krishtit dhe Kishës, kështu ishte shpallur nga Shën Papa Pali VI ne seksionin e fundit të Koncilit të Dytë të Vatikanit.
“Për ne, është shumë e rëndësishme të kemi një dashuri të thellë për Marinë… Madhëria e saj është në përvujtëri, në fe dhe në dashuri. Ajo e ka pranuar Jezusin në emër të gjithë neve, dhe edhe pse ishte Nëna e Hyjit, ajo e shpallë veten shërbëtorja e Zotit… Kongregata jonë është nën mbrojtjen e sigurt të Virgjërës Mari. Edhe pse punojmë në rrethana të vështira dhe të rrezikshme, me ata që janë të përjashtuar dhe të braktisur, deri me tani nuk ka ndodhë asgjë e keqe motrave tona, sepse ne shkojmë në takim me botën me rruzare në dorë, me uratë në buzë, me zemër plot dashuri për Zotin dhe për të afërmin…
Virgjëra Mari e ka mësuar Jezusin të ecte, të lutej, të lahej, t’i bënte gjithë këto veprime të vogla, që e bëjnë jetën e njeriut kaq të bukur… Edhe tash ajo është e gatshme të na ndihmojë, mësojë si ta njohim, duam, shërbejmë dhe dëshmojmë Jezusin…
Unë mendoj që nëse Jezusi ishte i aftë ta dëgjonte Marinë, edhe ne do të duhej të jemi të aftë për ta dëgjuar atë. Te këmbët e kryqit Maria bashkëndau mundimin me Krishtin. Ajo vazhdimisht hynë në jetën tonë, në jetën e botës, që të na sjellë gëzim e paqe, që të na udhëheqë kah Zoti. Kjo është detyra e Marisë sot dhe gjithmonë.” (Nëna Tereze)
Prishtinë, 12 prill 2023 – Radio Maria – Kosovë
Në një ceremoni të veçantë, të organizuar sot në komunën arbëreshe të Italisë, Frasnitë, Presidentes së Republikës së Kosovës, Vjosa Osmanit, iu nda çmimi “Gjergj Kastrioti-Skënderbeu”. Ky çmim i është ndarë Presidentes nga kryetari i kësaj komune, z. Angelo Catapano.

Presidentja Osmani ia shprehu mirënjohjen e saj kryetarit Catapano dhe komunës së Frasnitës për çmimin dhe kujdesin e vazhdueshëm për ruajtjen dhe kultivimin e lidhjeve kulturore me hapësirat shqiptare. Ajo e vlerësoi atë si çmim që u ndahet përpjekjeve të popullit të Kosovës për liri dhe për ruajtjen e identitetit kombëtar.
Presidentja theksoi se Frasnita është e njohur në kulturën shqiptare si vend në të cilin, krahas Makit e vendeve të tjera arbëreshe, është mbrojtur ideja e rilindjes kombëtare dhe historia e heroit tonë nacional, Gjergj Kastriotit.

“Frasnita”, tha presidentja Osmani, “i ka dhënë letërsisë e kulturës shqiptare personalitete e vepra të shquara, të cilat qëndrojnë në themele të vlerave tona kulturore e letrare”. Vincenco Dorsa, Bernard Bilota, Vora Ujko e shumë personalitete të tjera janë pjesë e rëndësishme e thesarit tonë kulturor e letrar”.
Më tej, Presidentja Osmani tha se vizita në Kalabri bart më vete mirënjohjen e thellë të cilën ne e kemi për gjithë çfarë i kanë dhënë arbëreshët kulturës e trungut të tyre etnik, por edhe vendit mikpritës, Italisë. Identiteti kulturor e gjuhësor arbëresh është pjesë e identitetit dhe e kulturës shqiptare. Prandaj, ruajtja e saj arbëreshe është jetike për kulturën tonë.

“Ne i kemi inkurajuar institucionet e Kosovës dhe dëshiroj ta diskutoj me komunat arbëreshe mundësinë që të hartojmë projekte për ruajtjen e trashëgimisë gjuhësore e traditave kulturore, nëpërmjet regjistrimit e botimit të asaj që në shkencën bashkëkohore njihet si kujtesë gojore”, tha Presidentja Osmani.

Po sot, Presidentja Osmani, së bashku me kryetarin e komunës së Frasnitës, z. Katapano inauguruan sheshin “Kosova”, në qytetin e Frasnitës. Presidentja theksoi se inaugurimi i sheshit me emrin e Kosovës është dëshmi e ruajtjes së raporteve të thella të cilat ne i kemi kultivuar tradicionalisht me komunat arbëreshe.
Ne do të vazhdojmë t’u qëndrojmë afër arbëreshëve tanë, në mënyrë që ata t’i ruajnë e t’i kultivojnë më tej gjuhën, traditat dhe kulturën arbëreshe”, theksoi Presidentja.


Nga: Frank Shkreli
Kështu u shpreh Presidentja e Republikës së Kosovës, Vjosa Osmani gjatë vizitës së saj këto ditë në Kalabri. Ajo gjëndet në mesin e Arbëreshëve të Italisë me ftesë të komuniteteve të ndryshme arbëreshe të rajonit të Kalabrisë. Sipas portalit të zyrës së Presidentes Osmani, gjatë vizitës së saj në Kalabri, ajo zhvilloi takime veças me kryetarin e Rajonit të Kalabrisë, në Katanzaro, me kryetaren e Provincës së Kozencës, si dhe me kryetarët e komunave arbëreshë të atij rajoni, me të cilët do të diskutojë mbi mundësitë e thellimit të mëtejshëm të bashkëpunimit të Republikës së Kosovës me komunat arbëreshe të asaj zone. Ndërkohë që, në një ceremoni të veçantë, në komunën e Frasnitës, Presidentes Osmani do t’i ndahet çmimi “Gjergj Kastrioti”. Presidentja Osmani, në ditën e dytë të vizitës së saj në Kalabri, është takuar edhe me kryetarin e Rajonit të Kalabrisë, Roberto Occhiuto, me të cilin bisedoi mbi shtrirjen e mëtejme të bashkëpunimit mes Republikës së Kosovës dhe Rajonit të Kalabrisë.
Presidentja Osmani ishte ftuar të vizitojë Universitetin ‘Kalabria’ ku ka zhvilluar një bashkëbisedim me studentët dhe mësimdhënësit e atij universiteti të njohur. Në të gjitha këto takime, -thuhet në njoftimin e Presidencës së Republikës së Kosovës, se Zonja Osmani do ta shtrojë mundësinë e bashkëpunimit të Kosovës me komunat e Kalabrisë ku jetojnë arbëreshët, si dhe mbi bashkëpunimin e institucioneve të Kosovës për të ndihmuar komunitetet arbëreshe për ruajtjen e identitetit kombëtar, gjuhësor e kulturor. Mbledhja e traditës gojore arbëreshe, si dhe regjistrimi i pasurisë gjuhësore, si pjesë e ruajtjes së identitetit të tyre, do të jenë në qendër të vëmendjes së vizitës së Presidentes Osmani, -thuhet në njoftimin për vizitën. Ndërkaq, theksohet se gjatë vizitës së saj në Kalabri, Presidentja e Kosovës mori pjesë në aktivitete të shumta me një përqëndrim në traditën, ritet dhe kulturën arbëreshe.

Zonja Osmani e ka cilësuar komunitetin Arbëresh në Itali si një shtyllë e kulturës dhe e identitetit kombëtar të shqiptarëve, ndërsa ka shprehur mirënjohjen e saj për mikpritjen, që i bënë me këtë rast vëllezërit dhe motrat arbëreshe. “Për shekuj të tërë, ata e kanë ruajtur identitetin kombëtar e gjuhësor, traditën, ritet e kulturën e të parëve të tyre. Ideja e Rilindjes kombëtare dhe historia e heroit tonë kombëtar, Gjergj Kastriotit, e gjejnë burimin në tokën e arbëreshëve”, -është shprehur Presidentja e Republikës së Kosovës, në takimet e saj me Arbëreshët.
Udhëheqësja e Republikës së Kosovës i shprehu falënderimet e saja komunës së Frasnitës për çmimin “Gjergj Kastrioti”, akorduar asaj nga kjo komunë arbëreshe. Ky çmim është një mirënjohje, para së gjithash, për betejën historike të Kosovës për liri dhe për ruajtjen e identitetit kombëtar, ka- thënë Presidentja Osmani. Gjatë qëndrimit të saj në atë zonë, “në zemër të Arbërisë”, në praninë e shumë arbëreshëve të Frasnitës, është inauguruar sheshi, i cili tani e tutje, do mbajë emrin e Republikës sonë, sheshi, “Kosova” – një copëz Kosovë m’u në zemër të Kalabrisë,- ka theksuar Presidentja e Republikës së Kosovës, Zonja Vjosa Osmani.

Presidentja e Republikës së Kosovës ka thënë se: “Identiteti kulturor e gjuhësor është pjesë e çmueshme e identitetit dhe kulturës shqiptare. “Prandaj, ruajtja e tij është jetike për gjithë Kombin tonë”, ka shtuar ajo duke theksuar se, “Festa e Valleve” gjatë vizitës së saj në komunat Çift dhe Frasnitë, është një dëshmi e ruajtjes së këtyre traditave shekullore ndër Arbëreshët,- ka theksuar Zonja Osmani.
Kosova, Shqipëria dhe mbarë Kombi Shqiptar u kanë shumë borxhe Arbëreshëve, të cilët për pothuaj 600-vjet, ata ruajtën gjuhë e tradita në Italinë mikpritëse. Me në krye poetin e madh arbëresh, Jeronim De Radën, apostullin e parë të Rilindjes Kombëtare Shqiptare, shumë intelektualë arbëreshë, gjatë shekujve mblodhën dhe ruajtën vlerat, gjuhën dhe traditat, rezultatin e frutshëm, e shohim edhe sot të shpalosur gjatë vizitës së Presidentes së Kosovës në zonat arbëreshe të Italisë. “Pesë shekuj besnikërie të një jete kalue në hullin e dokeve arbnore, larg trollit të dheut të të Parëve, u ligjuen në vepër të De Radës, e cila i dha veshtrim të lumnueshëm mërgimit shekullor të Arbëreshvet”, ka shkruar Ernest Koliqi, edhe ky vet një kontribues i madh i ruajtjes së kulturës, gjuhës dhe traditave në komunitetet arbëreshe në Itali, në shekullin e kaluar. “Prandaj, na shqiptarët, që muarmë në dorëzim nga De Rada amanetin e lanun Arbëreshvet prej Skanderbegut, d.m.th fytyrimin e Shqipnisë së lirë, duhet t’i jemi mirënjohës, jo vetëm poetit të Makit (De Radës), por edhe vëllazënvet të nji gjuhe e gjaku që nën qiella të huaja, atë amanet ruajtën me besniki të patrandëshme”,- ka shkruar Profesor Ernest Koliqi, në artikullin me titull, “T’u jemi mirënjohës Arbëreshwve të Italisë”, botuar në revistën e tij Shejzat, VIII, 1964. Kombi shqiptar u është borxhli dhe duhet t’u jetë mirënjohës Arbëreshwve, sepse sipas Ernest Koliqit, “Nëpër poezi e apostullatë të Jeronim De Radës, Arbëreshët e Italisë kryen atë vepër të mistershme shpërblimi njerzor e kombtar, që i Nalti Perëndi u caktoi atyre, kur në nji stinë duhie e tmerri, kanë lanë brigjet e Atdheut dhe mërguan në vis të huaj, me ikonat (e tyre) fetare dhe me hire shqiptare”.
Këto hire, këto bukuri e hijeshi shqiptare, për të cilat ka shkruar Ernest Koliqi 60-vjet më parë në revistën Shejzat, përfshirë identitetin kulturor e gjuhësor të Arbëreshëve, e për të cilat foli edhe Presidentja e Republikës së Kosovës, Vjosa Osmani gjatë vizitës së saj në Kalabri e që sipas saj janë: “Pjesë e çmueshme e identitetit dhe e kulturës shqiptare. Prandaj, ruajtja e tyre është jetike për gjithë Kombin tonë”,- ka theksuar Presidentja e Republikës së Kosovës.

Ruajtja e identitetit kombëtar vërtetë është jetike, qoftë në trojet shqiptare, qoftë edhe jashtë tyre siç janë Arbëreshët e Italisë, për një të ardhme më të mirë për mbarë Kombin shqiptar, shpesh të gjunjëzuar gjatë historisë, por kurrë i humbur! Ky ishte edhe mesazhi i vizitës së Presidentes së Republikës së Kosovës, Vjosa Osmani në krahinat arbëreshe të Italisë, këto ditë, por dhe simbolika e pritjes madhështore, që i akorduan asaj vëllëzërit dhe motrat arbëreshe të “gjakut ynë të shprishur”!
Terroristët islamik që ranë “shehid” për islamin, Lavdërim Muhaxheri dhe Ridvan Haqifi

Gjergj – Skender Jashari
Thellohet agresion rus në Ukrainë, rriten tensionet në Lindjen e Mesme, ashtu edhe në lidhje me Tajvanin e gjetiu. Në Ballkan edhe Serbia, tensionon situatën, me gatishmërinë për të ndjekur hapat e Rusisë, sidomos në Bosnje por edhe në Kosovë. Këto nuk e shqetësojnë aspak “miletin” osman, islam e turkofil të cilët ende flasin shqip, as në Kosovë e as më gjerë në rajon. Për më keq, kërcënime serioze drejtuar edhe kundër Republikës së Kosovës, e që në permanencë Serbia ka shprehur hapur pretendime territoriale, kërcënime ushtarake kundrejt saj.
“Mileti” ngushëllohet me shprehje patetike “Allahu na mbronë” a të ngjajshme “çka e ka shkru Allahu ka me ndodhë.”
Instrumentalizimi i feve dhe ideologjive për qëllime politike, është shumë i vjetër, e që sërish Rusia kishte përpilu strategji kryesisht kriminale për ringritjen e saj pas rënijes së BRSS-së, e që konsistonte kryesisht në: korruptimin e personave të ndryshëm në vendet ku dëshironte shtrirjen e ndikimit a zbutjen e kundërshtimit; në përdorimin e krimit të organizuar dhe në përdorimin e islamizmit dhe terrorizmit kryesisht islamik, por edhe atijë pansllavist( si rastin e serbëve në Ballkan, rastin e rusëve në shtetet Baltike a Ukrainë), por edhe në propagandën ekstreme etj. Serbia të njejtën strategji adoptoi dhe zbatoi në Gadishullin Ballkanik.
Natyrisht nuk ka pasur asnjëherë asnjë studim objektiv, për çështjen e ndikimit të religjioneve në raport me çështjet dhe proceset kombtare, në periudha të ndryshme historike të kombit tonë. Nuk ka asnjë studim të mirfilltë dhe kritik, të ndikimit pozitiv a negativ që kanë pasur fetë, klerikët e feve, por shohim vetëm deklarime më shumë emocionale dhe propaganduese.
Me rritjen e ndikimit islam, janë rritur edhe problemet dhe problemet politike edhe në Republikën e Kosovës, është defaktorizuar në arenën ndërkombëtare, është shtuar edhe numri i dhunës, krimeve të ndryshme të nderit brenda familjeve që praktikojnë islamizmin etj etj. Derisa në anën tjetër të gjithë jemi të mendimit, që s’ka pasur asnjë ndikim pozitiv, përpos pasurimit të disa hoxhallarëve dhe individëve pseudo-humanist, madje edhe besimtarët që kanë qenë të radikalizuar, e që janë ndeshur me ligjin, janë zhgënjy.
Fatkeqësisht viteve të fundit me krijimin e “masës kritike” të ndikimit, të cilë e synonin që më herët, klerikët radikal islamik, shihet që edhe në kuvendin, qeverinë dhe institucionet e jera të Republikës së Kosovës, gjithnjë janë shtuar zërat që mbështesin ideologjitë islamike, turkofile, orientale dhe që janë kundërshtar a abstenues të orientimit Euro-atlantik të vendit tonë. Viteve të fundit, kemi pa që eksponentë të të gjitha partive politike shqiptare edhe në Repubikën e Kosovës, kanë flirtuar dhe kanë gjetur mbështetje edhe nga grupet e islamit radikal.
Republika e Kosovës, është produkt i përpjekjes së Kombit Shqiptar dhe ndihmës së pakontestuar të SHBA-së dhe aleatëve të tjerë nga Perëndimi. Derisa orientimi Euro-Atlantik i Kosovës në vazhdimësi ka qenë i rrezikuar nga islamizmi, e sidomos ndikimi serb që të forcohet islamizmi në mesin e shqipfolsëve, që në një të ardhme të afërt të riorientohen drejt lindjes, prej nga pastaj lehtësisht Serbia do riarrinte rezultate të mrekullueshme siç kishte arritur gjatë viteve 1878 deri në vitet 1989.
Fjalimi i kryeministrit të Kosovës, me rastin e përvjetorit të medresesë Alaudin në Prishtinë( dhjetor 2021), pastaj deklarimet skandaloze e zyrtarëve të lartë të institucioneve të Republikës së Kosovës në ngjarje të tilla fetare islame. Nëse krahasojmë dhe analizojmë, këtë përurim të vitit 2023 me atë të 2019, ka ngjajshmëri dhe disa aspekte që vlejnë për t’u theksu. Organizimet e tilla, janë organizime hibride subversive, kriminale dhe terroriste, me veprime të lejueshme për qëllime armiqësore. Prandaj seriozisht do duhej trajtuar, analizuar dhe nxjerrë konkluzione nga këto tre raste dhe të rasteve tjera të ngajshme, për të kuptuar sesa shumë është e rrezikuar Ardhmëria, Ekzistenca( Shtetësia) e Republikës së Kosobvës, nga rrezikimi i riorientimit në të ardhmen e afërt në drejtim të lindjes. Instalimi i mentalitetit të tillë qoftë edhe në shoqërinë tonë shqiptare, e lëre më në institucionet vendim-marrëse të Republikës së Kosovës a Shqipërisë, do ishte rrezik shumë i madh për vetë ekzistenncën tonë.
Pak ditë më parë në një përurim librash islam dhe event të darkës islame(iftarit) të organizuar nga një hoxhë Sh. K., i cili tashmë njihet gjerësisht në publikun tonë, se ishte arrestuar me dokumente, para dhe armë me shurdhues të Serbisë, i gjykuar për lidhje me terrorizmin islamik madje i akuzuar edhe nga familjarë të terroristëve islamik. Për më keq ky person edhe nga Departamenti Amerikan dhe Institucione të tjera të rëndësishme të Bashkimit Europian etj, e cilësojnë si rrezikues të paqes dhe stabilitetit, si dhe të sigurisë.
Fillimisht e për fatkeqësi më të madhe, asnjë Institucion i Republikës së Kosovës, nuk i trajton individët e këtillë si rrezik për sigurinë, integritetin, sovranitetin e Republikës së Kosovës.
Pjesëmarrja zyrtare a private e zyrtarëve të Institucioneve të Republikës së Kosovës, në ngjarje private a zyrtare të institucioneve fetare a individëve privat, e sidomos të individëve të cilët edhe më tej konsiderohen nga Departamenti Amerikan i Shtetit etj, si radikal dhe ekstremist islamik, do duhej trajtuar urgjentisht.
Pa hy më tej në skandalozitetin e deklarimeve të tilla, siç ishte deklarimi i kryeministrit të Kosovës, në jubileun e medresesë Alaudin në dhjetor 2021, në këtë rast edhe më skandaloz dhe kriminal është deklarimi i Zëvendës ministrit të pushtetit lokal të Qeverisë së Republikës së Kosovës-zt. Arbër Vokrri, me rastin e pjesëmarrjes së tij në promovimin e librave islam dhe darkës islame( iftarit) para pak ditës, të thirrur nga Sh. K. Në fjalimin e tij propagandues të “Xhihadit Global” me fjalë tërësisht të një “agjenti islamik të Serbisë”, nuk ka nevojë për t’i komentu, ato qartë kuptohen, citoj:”fatkeqësisht nuk mundet aq sa dojmë dhe aq shpesh sa kemi dëshirë ta materializojmë në punë të mira, në impakt në shoqëri, në impakt në kahjen në orientimin qytetrimor të përgjithshëm të shoqërisë e kjo uroj dhe shpresoj që gradualisht do të korrigjohet.”1 Kuptohet që orientimi i tanishëm Euro-Atlantik i Kosovës, të korrigjohet gradualisht ka orientimi qytetrimor Islamiko-Arabo-Aziatiko-Turk, e që falë këtij orientimi më shekuj të tërë ishim nën robërinë e Perandorisë Osmane në bashkësundim me sllavët( Patrikanën e Stambollit), derisa falë qytetërimit perëndimor dhe SHBA-së, ne fituam Lirinë, Shtetësinë e Republikës së Kosovës.
Vazhdon më tej, citoj:“Çfarë është përgjegjësia jonë si popull, kur them popull e kam fjalën në radhë të parë për etninë tonë, për Shqiptarët… Ne jemi produkt i kombinimit të së paku dy qytetërimeve, por kulturalisht elhamdurilah që më shumë se 6 shekuj jemi nën ndikim të fuqishëm të qytetërimit islam dhe mundemi me thënë me siguri që jemi populli i vetëm me sinjifikancë politike që mundemi me u krenu që jemi produkt i prirjes së islamit për me u përhap kah perëndimi. Sepse një prej misioneve të islamit është që fjalën e Allahut ta çojmë në çdo shtëpi dhe të jetë pishtar i qytetërimit njerëzor, të jetë busolla morale dhe qytetrimore e gjithë njerëzimit. Natyrisht se kjo, ky nuk është mision i lehtë, natryisht që hasë në pengesa, ndodhin edhe luftëra. E ne shqiptarët, nëse e shikojmë historinë jemi produkt i kësaj përpjekje dhe këtij ballafaqimi, për shkak se nuk kemi ekzistuar si entitet i veçantë me këtë emërtim shqiptar, para se me ndodhë ky ballafaqim në Europë dhe jemi të vetmit, pra i vetmi produkt i gjallë i historisë së islamit dhe prirjes së përhapjes së tij drejt qendrës së qytetrimit që ende frymojmë, që ende zhvillohemi, ende jemi këtu. Pra përgjegjësia e jonë është e jashtëzakonshme edhe si popull. Po rallë shqiptarët dmth e kemi hark kohor prej Spanjës deri në këtë kohë, kur ne kemi mbijetuar për me i ofru diçka botës, pra ne atëherë kemi dështuar qytetrimi që e ka ngritë islami e ka pësu një godiotje të madhe, kështu që si qytetar të vetëdijsum fetarisht e moralisht edhe politikisht duhet ta kuptojmë misionin tonë që ështëg konsolidimi i jo vec i besimit tonë por edhe i ndikimit tonë, së pari në rrethin tonë ma të afërm, familjet tona, mandej në lagjet tona, rrethin tonë e tutje sepse e kemi potencialin dhe Allahu ka një premtim tu na kujtu se shumë grupe të vogla kanë ngadhënjyer mbi grupe të mëdha…”2

Nuk ka nevojë për komentim a thjeshtëzim për ta kuptui, mjafton ta lexoni dhe ta dëgjoni këtë propagandë terroriste islamike të “Xhihadit Global” me fjalë tërësisht të një “agjenti islamik të Serbisë”, por ajo që kërkoj është:
Fatkeqësisht sesa është zhytur thellë Kosova, në kënetën e islamizmit, më së miri tregohet sesa janë në gjendje me shpejtësi tashmë të sulmojnë kundërshtarët e islamizmit. Rasti i gazetarit, i cili kritikon hoxhën M.M. të Prizrenit, të cilit i ishte dhuruar një makinë luksoze Mercedes, e pak orë më pas sulmohet fizikisht. Nuk mbaron me aq, sa që viktima deklarohet para gazetarit të një medium, në çastin që viktima i fajëson “fanatikët islamik”, ndërhyn një sigurim i QKUK-së, që ishte prezent e që nuk e kishte ndaluar me kohë, nëse rregullorja e ndalon filmimin, por e ndalon vetëm për ta mbrojtur “fanatizmin islamik.”
Të gjitha këto janë vetëm ato që janë bërë publike vizuelisht, por situata është shumë më e rënduar jashtë syrit të kamerave. E shumë më keq do degradoj në të ardhmen.
Më:12.04.2023

Gjergj – Skender Jashari ish i burgosur politik nga EULEX, për rastet e sulmeve kundër policisë dhe xhandarmërisë së Serbisë në Dobrosin komuna e Bujanocit.
Master drejtimi juridiko-penal dhe studime joformale ushtarake.