Kreu Blog Faqe 1161

Në bashkëpunim me SHBA dhe aleatët të ekzekutohet një operacion i gjerë për arrestimin dhe shkatërrimin e strukturave paralele kriminale që veprojnë në veri

0
Nga: Gjeneral Dr. Dritan Demiraj

Prej disa vitesh kam denoncuar nëpër shkrime dhe intervista për provokimet serbe në veriun e Dardanisë, për mbështetjen e tyre me inteligjencë nga ana financiare, logjistike dhe me pajisje luftarake të grupeve mercenare serbe, të cilat përdoren dhe urdhërohen nga BIA dhe lidershipi i Serbisë.

Nga ana tjetër këto provokime janë krejtësisht në linjë me politiken e jashtme ruse të mbështetjes së grupeve “proxy” për të destabilizuar situatën në vendet e tyre të interesit në mënyrë të fshehtë, duke përdorur ato metoda që në rusisht shërbimi GRU dhe SVR i quan ‘maskirovka’, nëpërmjet kombinimit të masave aktive (aktivnyye meropriyaatiya), luftës asimetrike (asimetrichnym), konfrontimit informativ (informatsionnoye protivoborstvo), sulmeve kibernetike dhe doktrinës ruse të luftës së gjeneratës së re (RNGW).

Situata e sigurisë në veri vazhdon të jetë e tensionuar jo vetëm për shkaqet sa më lart, por edhe për fajin e Qeverisë së Dardanisë dhe politikës jo të prerë që po e ndjek BE-ja dhe SHBA-ja në raport me Serbin.

Çdo ditë e më shumë që kalon, sa më shumë që tolerohet Serbia ta provokojë qeverinë dhe popullin e Dardanisë, aq më shumë diplomacia perëndimore gënjen veten se po ti jap edhe pak kohë më shumë Serbisë, do të çlirohet nga Rusia dhe do të afrohet nga perëndimi.

Aleksander Vuçiqi në çdo rast me zë, figurë, deklarata dhe vendime e ka treguar orientimin dhe vartësinë e tij nga Putini, gjë të cilën e pranoi së fundi edhe gjatë samitit Europian në Tiranë.

Toleranca e mëtejshme, mosdënimi dhe marrja e masave konkrete për këto rreziqe dhe kërcënime që bën vazhdimisht presidenti i Serbisë, bashkë me kryeministren e tij përfshirë edhe këtë të fundit se do fusin në Dardani 1000 ushtarë serb, po krijojnë një precedent të rrezikshëm nga njëra anë, duke krijuar idenë sikur NATO-ja e ka frikë Serbinë dhe nga ana tjetër sikur nuk ka interes shumë të madh në këtë rajon për shkak të luftës në Ukrainë.

Gjykoj se sa më shumë që të tolerohet kjo situatë, aq më shumë mund të krijohen kushtet që në një moment të caktuar, nëpërmjet një skenari për të cilët rusët dhe serbët ‘dallohen’, situata të agravojë në nivele të frikshme.

Këtij qëllimi i shërben edhe infiltrimi i mercenarëve serbë dhe ruso-sllavë në veri të vendit nga Grupi Wagner, por jo vetëm, nga shefat e tyre në Moskë të cilët gjenden atje në pritje të një urdhri për të ekzekutuar skenarin e përcaktuar.

Kjo situatë e tensionuar i intereson padyshim presidentit Putin që të tërheqë vëmendjen dhe të dëmtojë unifikimin e aleancës nga asistenca ushtarake në Ukrainë dhe të ulë presionin e krijuar në frontin e lindjes dhe në jug.

Dardania është çliruar me ndihmën e Amerikës në vitin 1999. Liria e saj është fituar me gjakun e luftëtarëve trima të UÇK-së dhe pavarësisht presioneve të vazhdueshme të milosheviçëve në pushtet sot në Serbi, nuk mund të falet në tavolinën e bisedimeve.

Varianti i shkëmbimit të territoreve është një kërkesë e padrejte dhe një intrigë politike e Serbisë për krijimin e “Botës serbe”, fatkeqësisht e përkrahur nga politikanë të korruptuar dhe tradhtarë shqiptarë ne te tri krahët e kufirit.

Në gjykimin tim, Serbia nuk duhet të përkëdhelet dhe të tolerohet, deri në momentin kur qeveria e saj të pranojë gjenocidin historik që ka realizuar përgjatë dekadave të fundit kundër popullit Shqiptar, pa paguar gjithashtu dëmshpërblimet për grabitjen e pasurisë kombëtare të Dardanisë.

SHBA-të si vendi që drejtuan fushatën kundër kriminelit të Ballkanit Sllobodan Milosheviç, si vendi që ka ndihmuar përgjatë gjithë historisë vendin tonë, kanë forcën dhe përgjegjësinë që të na ndihmojnë më tej në forcimin e ushtrisë dhe të shtetndërtimit të Dardanisë.

Në këtë këndvështrim për këto arsye, por edhe shumë të tjera, Serbia në rast se nuk ndryshon qëndrim vazhdon të jetë armiku më i rrezikshëm i Kombit Shqiptar, por edhe i sigurisë në rajon.

Mund të jetë një imazh i 2 persona, Place de la Bastille dhe teksti

Prandaj, ka vetëm një zgjidhje, që në bashkëpunim me SHBA-të, forcat e NATO-s dhe forcat e policisë së Dardanisë, të planifikohet dhe ekzekutohet me profesionalizëm një operacion i gjerë anti-terrorist për arrestimin dhe shkatërrimin përfundimtar të strukturave paralele kriminale që veprojnë në veri.

Ka ardhur koha që në Ballkanin Perëndimor të mos lejohen më vatra nga ku Rusia dhe aleatët e saj në Ballkan të kërcënojnë sigurinë dhe të destabilizojnë rendin në rajon.

Profesori i historisë së artit Dr. Hivzi Muharremi, mbështetë kërkesën për lulëkuqen si simbol të gjenocidit në Kosovë 

0

Hivzi Muharremi ka titullin doktor i historisë së artit. Është i lindur në Pejë më 1948. Ka pasur disa funksione të rëndësishme në botën e artit dhe akademike. Profesor i shkollës së mesme, profesor në universitetin e Prishtinës, të Tiranës, të Beratit etj., dekan i Fakultetit të Arteve në Prishtinë për dy mandate, anëtar i Këshillit Drejtues të Universitetit të Prishtinës dhe Kryetar për ngritjen e Kompleksit Memorial “Ademi Jashari” në Prekaz.  

Në qytetin e tij të lindjes në Pejë, ka qenë drejtor i Teatrit të Qytetit për dy mandate.  

Ka botuar një varg librash, kryesisht të botës së artit. Po ashtu është laureat i shumë shpërblimeve dhe mirënjohjeve, duke filluar nga artet pamore, e deri tek ato për kontribut të pakursyer në zhvillimin dhe afirmimin e arteve në përgjithësi. 

Mbështetja që ai i ka dhënë kërkesës që lulëkuqja të bëhet simbol unik i përkujtimit të gjenocidit në Kosovë, është vlerësuar si shumë e rëndësishme nga ideatorët e kësaj kërkese, Qendra «Gjenocidi në Kosovë – Plagë e Hapur». 

«E mbështes kërkesën e Qendrës “Gjenocidi në Kosovë-Plagë e hapur”, qe ky simbol të njihet, të pranohet dhe të vihet në përdorim për të shënuar e përkujtuar gjenocidin e Serbisë ndaj shqiptarëve të Kosovës.» – ka shkruar ai, duke shpërndarë në profilin e tij lulëkuqen me katër petale, ashtu siç është propozuar. 

5-vjet nga themelimi i Shoqatës Shqiptaro-Amerikane “Skënderbej”

0
Nga Frank Shkreli

E konsiderova nder dhe privilegj që  Këshilli i Shoqatës, Kryetari aktual, Zotit Imer Lacaj, ish-Kryetarit, Zoti Mark Qehaja dhe Kryetari i parë i Shoqatës “Skënderbej”, Zotit Bashkim Shehu, më ftuan në takimin e Shoqatës, që mban emrin e Heroit Kombëtar Gjergj Kastrioti- Skënderbeut.

Pesë vjetë nuk janë shumë në jetën e një shoqate si kjo e juaja, e cila krenarisht, mban emrin e Heroit Kombëtar të Shqiptarëve, Gjergj Kastrioti –Skënderbej.

Në këto 5 vite të shkurtëra – por të mbushura me veprimtari kombëtare e kulturore të Shoqatës tuaj: kini treguar atdhedashurinë, seriozitetin dhe përkushtimin tuaj në zbatimin e misionit të Shoqatës “Skënderbej”, për të bashkuar komunitetin shqiptaro-amerikan, duke ruajtur traditat, trashëgiminë kulturore dhe identitetin.

Dua të përmend 2-3 raste aktivitetesh në të cilat kam patur nderin dhe privilegjin të marr pjesë, gjatë këtyre viteve: Simpoziumin shkencor që Shoqata “Skënderbej” ka organizuar me Kishën Katolike “Zoja e Shkodrës”, në nderim të Poetit Kombëtar At Gjergj Fishtës.

Akademinë Përkujtimore kushtuar Veprës së Komandantit Legjendar të Kosovës e të Kombit, Adem Jasharit. Dhe ndër shumë të tjera! Tubimi i organizuar nga Shoqata “Skënderbej, më herët këtë vit, në kuadër të 100-Vjetorit të Marrëdhënieve Diplomatike Shqiptaro-Amerikane.

Kështu që, 5-vjetori i Shoqatës “Skënderbej”, me të drejtë është një rast për të festuar arritjet dhe sukseset, por është gjithashtu një moment reflektimi për të kujtuar.

Për të gjithë ne edhe këtu në Amerikën e lirë e demokratike është edhe një çast betimi për të mbrojtur kauzat dhe interesat madhore kombëtare, por edhe ngjarjet historike dhe personalitetet e historisë së Kombit shqiptar, si Gjergj Kastrioti – Skënderbeu – i quajtur, ndër të tjera, edhe Kryetrimi, i Përgjithmonshmi i Kombit dhe Kryendërtuesi i Atdheut – i cili gjatë shekujve, na ka dhënë emrin dhe identitetin e shqiptarit.

Pa dashtë me shkue më gjatë: megjithëse me të drejtë është një rast festimi sot, nuk mund t’i shmangemi realitetit aktual politik në trojet tona. Dua të theksoj se duhet të jemi të sinqertë me veten tonë dhe me njëri tjetrin, si shqiptarë kudo që jemi, por sidomos në Shqipëri dhe në Kosovë dhe anë e mbanë trojeve shqiptare, përfshirë diasporën tonë të madhe: se bashkimit midis nesh i mbetet shumë për t’u dëshiruar, veçanërisht, politikës shqiptare të ndarë dhe të përçarë, në Shqipëri dhe në Kosovë.

Më lartë thashë se kjo ditë duhet të jetë një ditë festimi, por uroj që të shërbejë edhe si ditë kujtimi dhe lutjeje kështu që, “Zemrat e të gjithë (shqiptarëve) të zbuten e të hapen për të pranuar këshillat e Perëndisë, që e ardhmja e Kombit Shqiptar bujar, të jetë e dênjë për të kaluarën e tij të lavdishme dhe për atë mision që i Madhi Zoti i ka caktuar atij, në këtë shekull.” (Papa Pali VI me rastin e 500-vjetorit të Skënderbeut drejtuar shqiptarëve në Vatikan, 1968).

Urimet e mia më të përzemërta me rastin e 5-vjetorit të Shoqatës “Skënderbej”! Gjithmonë u takofshim e festofshim të gëzuar dhe të bashkuar!

Ju falënderoj nga zemra për ftesën! Gjithmonë dalshi me faqe të bardhë në shërbim të komunitetit shqiptaro-amerikan dhe të Kombit!

Pak histori për Shoqatën Shqiptaro-Amerikane, “Skënderbej”-

Albanian American Association Skënderbej ëas created on December 10, 2017, in Queens Neë York.  – The council made up of 15 members elected Bashkim Shehu as the first president of the organization. Since its creation, the organization has organized many important cultural events and is dedicated to promoting the Albanian American community in Neë York and in the United States. The organization received its non-for-profit 501(c) 3 tax exemption status on February 28, 2019, under the leadership of Bashkim Shehu, Mark Qehaja and Imer Lacaj.

Our Mission – Our mission is to bring the Albanian American community together for important causes and activities. Ëe ëill dedicate our efforts into promoting the Albanian culture, language and traditions to the future generations. Host numerous lectures, dinners, musical performances, sports and other activities to bring us together to celebrate our heritage and build a strong community.  Ëe encourage everyone to join us and become part of our organization. Ëe promise you ëill meet amazing and dedicated people and ëill have the pleasure and satisfaction of helping felloë Albanians and strengthening our community in Neë York and the United States.

Libri i parë me kujtime i oficerëve britanikë në Shqipëri

0

Gjithnjë më kanë tërhequr tregimet e oficerëve britanikë që luftuan dhe
bashkëpunuan në Shqipëri gjatë viteve 1942-1944. Në kohën e socializmit,
zakonisht ata citoheshin vetëm kur shkruanin diçka kundër ballistëve dhe
zogistëve, për t’i etiketuar ata si “bashkëpunëtorë të gjermanëve”. Interesant,
gjithnjë theksi vihej te gjermanët, italianët anashkaloheshin, ndonëse kanë ndenjur
mbi katër vjet te ne si pushtues.
Përballë fuqisë së madhe të Gjermanisë Hitleriane, Britania u ndodh e vetme që në
1940, por qendroi heroikisht, derisa sa iu bashkuan në 1941 Bashkimi Sovjetik, i
sulmuar edhe ai nga nazistët dhe më pas SHBA dhe tërë rezistenca europiane.
Burrat dhe gratë britanike e përballuan me guxim, me sakrifica të mëdha luftën.
Ata erdhën edhe në Ballkan për të nxitur çdo lëvizje kundër gjermanëve, apo
sikurse shpreheshin vetë “për të vrarë gjermanë”. Sa shumë sish kanë ardhë edhe
në Shqipërinë tonë të vogël, një pjesë janë vrarë.
Interesant, ata janë pritur, ruajtur dhe ndihmuar kryesisht nga ballistët dhe zogistët
që e kishin nisë luftën për çlirim që në 1939! Por në vjeshtë të 1943 komunistët
nisën luftën civile kundër forcave nacionalistë balliste dhe zogiste, pasi ata synonin
të merrnin pushtetin pas lufte. Në këto kushte, jo krerët, por individë nga këta të
fundit edhe bashkëpunuan me gjermanët. Ndërkohë edhe ata i luftuan si italianët
ashtu edhe gjermanët, gjë që pasqyrohet tashmë në vellimin 4 të Historisë së
Popullit Shqiptar, botim i akademive të shkencave të dy shteteve shqiptare.
2
Ajo që më tërhoqi nga libri “Tetë orë nga Anglia” e ish oficerit britanik dhe më pas
aktorit të mirënjohur të teatrit dhe kinematografisë, Anthony Quayle, është se ai i
shkruan kujtimet e veta që në vitin 1945, menjëherë pas lufte, pa u ndikuar nga
ngjarjet që rodhën paskëtaj në Ballkan e në Shqipëri, dmth me më pak
subjektivizëm. Ҫudi, si nuk u përkthye në shqip ky libër, në mos para 1990, të
paktën pas 1990!
Leximi i librit është i këndshëm falë përkthimit mjeshtëror të Ilir Hashorvës, i cili
ka shkruar edhe epilogun.
“Kur erdhi Kuejlli- shkruan Iliri- ai u gjend midis tri palëve, midis partizanëve të
Brigadës 5, midis Ballit të përfaqësuar nga eksponenti i saj, Skënder Muço dhe
midis fshatarëve të Dukatit, të Ҫelës, që hiqeshin si të pavarur, por që anonin nga
Balli. Janë shumë interesante bisedat që Kuejlli zhvillon me të tria palët. Me
partizanët bisedon kryesisht për ndihmat ushtarake, me Skënder Muçën bisedon
për politikën e Ballit dhe me fshatarët e Dukatit bisedon për t’i bindur që të
luftonin kundër gjermanëve dhe për të siguruar misionin e tij, me qenë se bazat e
tij ndodheshin në territorin e Dukatit, ndonëse nga ana e pabanuar e tij.
Amerikanët dhe anglezët në misionin ku bënte pjesë Kuejlli kishin mendime të
ndryshme për trajtimin e partizanëve dhe për ndihmat ndaj tyre. Amerikani Benson
ishte i shqetësuar për atë që do të ndodhte pas luftës. Ai e shihte me dyshim luftën
e partizanëve dhe nuk donte që ndihmat britanike të çoheshin symbyllurazi te ta.
Ai thotë se politika fillestare aleate për të ndihmuar të gjithë ata që luftonin
gjermanët, pa marrë parasysh motivet, rridhte nga një pozicion i dëshpëruar i tyre
dhe qe e justifikuar, por, më pas, kur mundja e Gjermanisë po dukej gjithnjë e më
mirë, ajo politike duhej rishqyrtuar, pasi, sipas tij, partizanët vepronin në ndihmë të
Bashkimit Sovjetik dhe jo të atdheut të tyre….
Në libër tregohen raste të ndryshme të panikut që shpërthente kudo, në të gjitha
frontet, nga shfaqja vetëm e një patrullë ushtarake gjermane dhe nuk jepet as edhe
një rast i vetëm që një patrulle të tillë t’i kundërviheshin ushtarakisht as partizanët,
as ballistët, as fshatarët e as misionet aleate. Të gjithë largoheshin ku të mundeshin
nga prania e gjermanëve.
Disa vese të shqiptarëve të zonës, si mburrja, hipokrizia, gënjeshtra, vjedhja,
zbavitja me fatkeqësinë e tjetrit, madje edhe vrasja e tjetrit për ta grabitur, si edhe
3
puna e tyre në ndihmë të misionit aleat, që bëhej vetëm për pare e jo për idealizëm,
i bënë shumë përshtypje Kuejllit.”
Dhe ja tani disa fragmente nga libri në fjalë:
f.15-18
..Kur isha ende në Kajro për kursin e sabotazhit, më takoi Klithi, i cili kish qenë i
ngarkuari për zonën rreth portit shqiptar të Vlorës dhe kishte themeluar një bazë
dëtare në bregun malor, disa kiometra në jug të qytetit. E kishte quajtur atë me
humor të prishur Sea View dhe ky emër i kish mbetur. Një natë ishte nisur me
varkë që t’i shpjegonte personalisht komandës nevojën për një duzinë komandosh
aleate.
Është e vetmja mënyrë për të vrarë ndonjëherë ndonjë gjerman- kishte shpjeguar
ai- shqipot janë krejt pa vlerë.
– Nuk e di se përse do të vish në Shqipëri – më tha – është vendi më i ndyrë,
më i keq që kam parë.
– Dëgjo – më tha – po të tregoj një ngjarje me këta shqipot. Isha para një muaji
me partizanët. Po pritnim furnizime nga ajri. Unë dhe një duzinë
partizanësh, kishim vajtur në majë të malit për të mbledhur furnizimet kur të
na i lëshonin. Avioni erdhi për mrekulli, por u rrëzua. Të gjithë vdiqën. U
krijua një rrëmujë e frikshme. Pjesë të trupave u shpërndanë kudo në zonën e
lëshimit. Dhe, e di se ç’bënë ato agërsira?..Vrapuan andej këtej, duke u
tëhequr këpucët të vdekurve. Gjeta njërin që tërhiqte një krah të prerë prej të
cilit po përpiqej të hiqte orën e dorës. As nuk ndihmuan të mblidhnim
pjesët. Oh, jo! Por, kur fillova t’i mbildhja unë, duke punuar gjithë
natën,m’u desh t’i mbaja shqipot larg me revolverin tim, përndryshe do të
kishin grabitur çdo trup. A e di se ç’donin të bënin më pas?..Donin të
ndiznin një zjarr dhe t’i digjnin. Shtazë, kafshë, këta janë shqiptarët.
f.40
Duke kërkuar Gjirin e Gramës, takova shqiptarin e parë
4
Kur u afrua , pashë se ishte një i moshuar me tipare fisnike, por me fytyrë të
rreshkur. Kishte veshur një xhaketë të zezë mbi një jelek kadifeje, kilota të errëta,
më kërcinjtë dhe pulpat e këmbëve të mbështjella me një copë të ashpër me ngjyrë
të çelët. Në qafë i varej një zinxhir argjendi i mirë. Opingat ku kishte futur këmbët
e tij të ashpra e të zbathura ishin të modelit turk, por të bëra me goma të vjetra
makinash. Ishte I pari shqiptar real që po shihja. Kisha më parë Ҫelën, por tek ai
kufiri i origjinalitetit racial ishte zbehur nga lidhja e tij me grupin e vogël të
oficerëve anglezë.
Bariu i vjetër na përshëndeti me shumë dinjitet dhe seriozitet dhe kur kuptoi nga
një italian se kishim vështirësi për të gjetur rrugën për në Gjirin e Gramës,
menjëherë mori përsipërt të na udëhhiqte. Ai u nis me hap të ngadaltë. Opingat e tij
prej gome kapeshin lehtësisht pas shkëmbinjëve, ndërsa unë mundohesha nga
prapa me këpucë alpine, thumbat e të cilave dilnin dhe shtrëmbëroheshin
vazhdimisht.
Nga ora pesë arritëm në luginën ku banonte udhërrëfyesi ynë. Me shumë
solemnitet, na ftoi të futeshim në shtëpinë e tij dhe megjithëse qe vonë dhe kishim
ende rrugë për të bërë, ishte e pamundur ta refuzoje. Njëri pas tjetrit ulëm kurrizin
për t’u futur te dera e ulët dhe, kur sytë tona u mësuan me errësirën, pamë se
ndodheshim në një kasolle me një dhomë me dysheme dhe mure guri. Qilima, disa
thasë me miell të zi dhe një sasi leshi i papërpunuar ishin vendsosur në një anë të
kasolles, në anën tjetër, pranë derës, bubulonte një zjarr i hapët me dru, tymi i të
cilit dilte nga çatia, që qe bërë me dërrasa të pazdruguara.
I moshuari hodhi opingat, mbajti në kokë kësulën dhe u ul këmbëkryq, pranë
zjarrit. Duke kujtuar se më kishin thënë se në shtëpinë e myslimanëev duheshin
hequr këpucët, fillova të zgjidhja lidhëset, por plaku më pa dhe bëri me shenjë me
të cilën më dha të kuptoja se nuk qe e nevojshme.
Dy vajza serioze erdhën dhe na sollën një bukë të sheshtë të madhe misri dhe një
tas druri me qumësht dhie. Buka u copëtua në qumësht dhe tasi u vendos në mes.
Qumështi qe i yndyrshëm dhe shumë i ftohtë, dhe, ndërsa zhytnim lugët e drunjta
në të, familja solemne na ndiqte në heshtje, vajzat qendronin në një largësi
respekti. Ato kishin veshur jelekë me shumë qëndisma si dhe pantallona të mëdha
e të gjëra, ashtu si vajzat në reklamat për ciganet e Ballkanit.
5
f.48
Takimi me parinë e Dukatit
Majori duhet të kuptonte, tha kësulbardhi, se njerëzit e Dukatit qenë në një pozitë
shumë të vështirë. Patriotizmi i tyre ishte i padiskutueshëm, kjo ishte provuar me
shumë aksione kundër pushtuesve gjatë okupimit italian, por tani ata po
përballeshin me kërcënimin e luftës civile. Muajin e fundit, partizanët kishin
sulmuar fshatin e tyre dhe, megjithëse dukatasit nuk kishin ndërmend të
ndërmerrnin veprime hakmarërse, ditë e natë burrat bënin rojë nga frika e një sulmi
të dytë. Folësi nuk e mohoi se shumë partizanë ishin motivuar nga ideale të mira,
por m’u lut të besoja se udhëheqësit e tyre, në shumicë, ishin njerëz ambiciozë e të
paturp, që kishin për qëllim vetëm të merrnin pushtetin. Për këtë arsye, tha, Dukati
nuk mund të bashkohej kurrë me partizanët dhe kishin vendosur të mbanin
pozicion asnjanësie.
f. 58
Takimi me Shqfqet Peçin dhe Hysni Kapon, drejtuesit e Brigadës 5 partizane
Shefqeti
– Partizanët e kanë nisur luftën pa ndihmat e aleatëve. Po të jetë e nevojshme
do ta vazhdojnë po kështu luftën..
U përpoqa t’u propozoja të bashkëpunonin me Dukatin, pasi aty kishim të vetmen
bazë ku mund të vinin ndihmat nga deti. Por ne mund të krijojmë edhe një bazë të
territorin e partizanëve..Burrat e Dukatit pranojnë, në se ju nuk i sulmoni..
Hysniu
– Shumë mirë. Dukati shmang punë shumë të rrezikshme dhe kërkon që ne të
mos e sulmojmë! Përse nuk na hidhni armë nga ajri? Ne me Dukatin nuk
bëjmë kompromise. Të drejtën për t’i goditur apo jo e kemi ne, në qoftë se
vetmja mënyrë për të marrë armë është nëpërmjet Dukatit, ne do të bëjmë
6
edhe pa to. Po ju mund të keni një bazë në bregdet në territorin e
partizanëve.
– Ku?
– Në Vuno, në jug të bazës që keni.
– Në rregull, le ta shikoj atë vend.
– Mirë, mund ta leni bazën e Dukatit edhe për sigurinë tuaj. Do vendosim një
kompani, madje një batalion për sigurimin e bazës. Ne kemi dëgjuar që
qeveritë tuaja kanë deklaruar se nuk ndërhyjnë në punët e brendëshme të të
tjerëve. Pra, na e lini neve sjelljen ndaj Dukatit.
– Por duke ju dhënë armë juve, a nuk ndërhyj në punën tuaj të brendëshme?..
f.117
Takimi me eksponentin e Ballit, Skënder Muçon
– Është Skënder Muçoja!
– Je i sigurt?
15 minuta më pas, i shoqëruar nga një truprojë, udhëheqësi i Ballit u fut në kamp.
Kishte veshur një xhakavente lëkure të zezë motoçiklistësh, pa mëngë, dhe një
kapele të zezë me veshëza.
Edhe në përshtypjen e parë ishte i pëlqyeshëm. Ishte i dobët dhe delikat, me fytyrë
të rënë dhe me buzëqeshje shumë magjepëse. Sipas meje, duhej të ishte 35 vjeç.
Më vonë, u mor vesh se ishte 42.
Ai u paraqit duke folur me një frëngjishte të saktë. E futa në barakën time, u ula
dhe i dhashë një pije të fortë rumi. Vetëm atë kishim.
Biseda, që nisëm gjatë mbrëmjes, vazhdoi dy ditë. Nuk folëm vetëm për çështjen e
Shqipërisë. Muçoja ishte njeri i mësuar dhe mundohej ta tregonte këtë. Nga
Shqipëria, ku ai kishte praktikuar ligjin dhe qe bërë një avokat i dëgjuar, kishte
udhëtuar në të gjithë Europën për pushime.
– Unë besoj në një gjë – fliste si me gojë të lidhur, duke më vështruar fort –
unë besoj në lirinë dhe dinjitetin e individit dhe do të luftoj kundër çdo
forme detyrimi, qoftë ajo e djathtë apo e majtë.
7
Kam qenë antizogist, me qënë se Zogu ishte tiran. Kam qenë dënuar me
vdekje nga mbreti Zog, por dënimni m’u kthye në burgim të përjetshëm.
– Sa vjet bërë burg?
– Shtatë- buzëqeshi- ishin vite shumë të dobishme. Përveç ndarjes nga gruaja,
për gjë tjetër nuk më vjen fare keq. Gjatë burgimit, lexova të gjitha librat për
të cilat më parë nuk kisha pasur kohë, Kur italianët pushtuan vendin tim, u
lirova.
– Po pastaj?
– Pastaj shkova në male dhe luftova kundër pushtuesve.
– Po tani, I luftoni gjermanët?
– Jo, unë po luftoj bashkë me ta.
Sinqeriteti i tij më habiti.
– Po habitesh që po dëgjon t’i them këto?- u përkul duke u afruar- do të ta
them arsyen. Lufta jonë nuk është lufta juaj. Është për të ardhur keq për ne
shqiptarët, por është e vërtetë.
– Përse?
– Një ditë aleatët do ta mundin Gjermaninë. Kjo është e sigurt. Një ditë
gjermanët ose do dëbohen nga Ballkani, ose do të ikin vetë. Atëhere do të
fillojnë telashet tona, telashet e vërteta për Shqipërinë, edhe për Jugosllavinë
dhe për Greqinë.
– Përse?
– Sepse atëhere neve do të na kenë lënë me komunistët në mes, me terroristët
dhe anarkistët, dhe, për ne, këta janë armiq më të këqinj se gjermanët..
Shqipëria është një vend i vogël dhe shumë larg Anglisë dhe Amerikës. A do
të merrni pjesë ju në punët tona, kur lufta kundër gjermanëve të ketë
përfunduar?
– …
– Ju e dini shumë mirë se nuk do të merrni. Ne do të mbetemi vetëm për të
zgjidhur mosmarrëveshjet tona.
– Përse nuk e bëni këtë kur të mbarojë lufta dhe jo tani, në mesin e saj?
– Sepse lëvizja komuniste, nën maskën e një lëvizjeje patriotike, atëhere do të
jetë shumë e fortë. Atëhere gjithkush do të ketë një pistoletë të drejtuar në
brinjën e tij dhe do detyrohet të përshëndesë me grusht shtrënguar. Para
8
kësaj, unë do të përdor gjermanët, që tani ndodhen në Shqipëri, si armë për
të shkatërruar komunistët.
f.185
Shkova te shtëpia e Ҫelës, ku kish mbërritur Muçoja. Shkova me zell.
Më tha:
– E kam jetën në rrezik, si nga gjermanët, ashtu nga partizanët. Gjermanët
kanë marrë vesh që jam takuar me ju në Grama dhe po përpiqen të më kapin.
Muçoja rrinte këmbëkryq, duke vështruar zjarrin. Dukej sikur buzëqeshte.
– Përse buzëqesh?- e pyeta unë.
– Sepse ne të dy, që rrimë këtu, jemi si dy simbole. Ju i përkisni një populli të
madh, ju i hapni këmbët dhe vendosni njërën këmbë në Indi dhe tjetrën në
Kanada. Unë jam antar i një vendi të vogël në Europë, prandaj unë i mbaj
këmbët të futura nën vete.
Muçoja u largua në Vlorë në mëngjes. E dinte se loja e tij kishte dështuar.
Partizanët nuk ishin shkatërruar, ndërsa partia e tij ishte implikuar më shumë se
kurrë me gjermanët.


Bardhyl Selimi, 12 dhjetor 2022

Presidentja Osmani takoi të dërguarin e posaçëm të SHBA, z. Gabriel Escobar 

0

Presidentja Osmani takoi të dërguarin e posaçëm të Shteteve të Bashkuara të Amerikës për Ballkanin Perëndimor, z. Gabriel Escobar 

Presidentja e Republikës së Kosovës, Vjosa Osmani, priti në takim  të dërguarin e posaçëm  të Shteteve të Bashkuara të Amerikës për Ballkanin Perëndimor, z. Gabriel Escobar.  

Presidentja Osmani shprehi falënderimin për mesazhin e qartë të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, të shprehur dje, lidhur me zhvillimet e fundit në veri të vendit dhe kërkesën për heqjen e menjëhershme të barrikadave e ndalimin e kërcënimeve dhe frikësimit të qytetarëve lokal, si dhe sulmeve ndaj Policisë së Kosovës, zyrtarëve të komisionit zgjedhor dhe misionit të EULEX në Kosovë. 

Në takim është diskutuar për zhvillimet e fundit në vend dhe në rajon. Presidentja Osmani ka theksuar nevojën urgjente të heqjes së barrikadave në veri të vendit të vendosura nga strukturat ilegale të organizuara në banda kriminale dhe të dirigjuara nga Vuçiqi.  

Ajo potencoi se sulmet ndaj institucioneve të Republikës së Kosovës dhe atyre ndërkombëtare janë krime për të cilat autorët e këtyre sulmeve duhet të përballen urgjentisht me drejtësinë.  

Në takim me emisarin Escobar, Presidentja Osmani ka potencuar se Kosova vazhdon të jetë palë konstruktive në procesin e dialogut, dhe se veprimet e Serbisë janë tentim për të minuar dialogun për njohje të ndërsjellë. 

Forhåndsvisning av bilde

Në takim u diskutua se si të avancohen edhe më tej raportet mes Republikës së Kosovës dhe SHBA-ve, dhe në veçanti kërkesën e Presidentes Osmani të bërë në qershor 2022 për fillimin e dialogut strategjik në mes dy shteteve, si dhe integrimin e Kosovës në strukturat euroatlantike. 

Artistët e mëdhenj në mbështetje të kërkesës që lulëkuqja të bëhet simbol i gjenocidit në Kosovë 

0

Kërkesa që Qendra «Gjenocidi në Kosovë-Plagë e Hapur» ia ka drejtuar institucioneve të Kosovës, që lulëkuqja të bëhet simbol i gjenocidit në Kosovë, ka hasur në mbështetje edhe tek artistët e mëdhenj si Ilir Shaqiri, Kastriot Tusha, Genc Prelvukaj, Hysni Klinaku etj. 

 

Nëpërmjet llogarisë së tij në Facebook, këngëtari, kompozitori e shkrimtari Ilir Shaqiri, njëherësh edhe ikonë e këngës shqipe në Kosovë, ka shprehur mbështetjen e tij për këtë propozim. 

«Së bashku, në mbështetje të iniciativës së qendrës “Gjenocidi në Kosovë – Plagë e hapur”, në shërbim të kujtesës sonë kolektive!» ka shkruar Ilir Shaqiri duke shpërndarë lulëkuqen me katër petale në profilin e tij. 

Edhe artisti tjetër i madh, tenori Kastriot Tusha ka shpërndarë kërkesën që lulëkuqja me katër petale të bëhet simbol unik i gjenocidit në Kosovë. 

Në një komunikim me Bardhyl Mahmutin, Kryetar i qendrës «Gjenocidi në Kosovë – Plagë e Hapur» ai ka shkruar:  

«Eshte gjetje shumë interesante dhe shpresoj të bie në vesh jo të shurdhët…  

Urime për këtë angazhim që mendoj do të përkrahet!» 

Të theksojmë se edhe artistë të tjerë si Genc Prelvulaj e Hysni Klinaku i kanë dhënë mbështetje kërkesës që lulëkuqja të bëhet simbol i përkujtimit të gjenocidit në Kosovë. 

«Lulëkuqja me katër petale, që sipas ideatorëve simbolizojnë katër format e veprimeve gjenocidale të shtetit serb ndaj shqiptarëve, e që janë vrasjet, dhunimet, spastrimi etnik dhe shkatërrimi i trashëgimisë kulturore e cila shpreh identitetin tonë etnik, është shenja më adekuate për ta kthyer në simbol përkujtimi. 

Brenda petaleve, në mes me ngjyrë të zezë, shfaqen figura njerëzish, të cilët u vranë, dhunuan apo ende nuk dihet gjë për fatin e tyre. Për ti shtuar kuptimin, simboli ka dy ngjyrat shpirtërore të shqiptarëve.  

Prandaj, institucionet e vendit duhet ta mbështesin kërkesën e qendrës “Gjenocidi në Kosovë – Plagë e hapur” që kjo shenjë të njihet, pranohet dhe të vihet në përdorim për të shënuar e përkujtuar gjenocidin serb ndaj shqiptarēve të Kosovës, si një prej barbarive më të mëdha njerëzore të shekujve të fundit.» – ka shkruar Genc Prelvukaj. 

Hysni Klinaku, pas shpërndarjes së flyerit me thirrjen për mbështetje të kërkesës që lulëkuqja të bëhet simbol i përkujtimit të gjenocidit në Kosovë, ka ndryshuar edhe fotografinë e profilit duke e vendosur lulëkuqen në vend të fotografisë së tij. 

Letër dashurie Serbisë & Drage komšije, Srbi iz Srbije

0
Autor : Lirim Gashi
_________
LETËR DASHURIE SERBËVE TË SERBISË
(në shqip, serbisht, gjermanisht dhe anglisht)
Të nderuar fqinjë, serbë nga Serbia.
Politika serbe është penge e ish-agjentëve të dyfishtë të UDB-së dhe KGB-së, të cilët kanë kryer dhunë të paparë ndaj shqiptarëve të Kosovës që nga viti 1945 e deri në vitin 1999.
Në kohën kur Sekretariati i Brendshëm Jugosllav drejtohej nga Aleksandar Rankoviqi, dhuna e UDB-së dhe policisë së tij i ndoqi si hije shqiptarët e shkretë, mëkati i vetëm i të cilëve ishte se nuk ishin serbë e sllavë, por pasardhës krenar të ilirëve vendas, të cilët mezi mbijetonin nga varfëria dhe mjerimi në kasollet e tyre gjysmë të rrënuara , sepse kishin më pak të drejta se kafshët shtëpiake serbe.
Në Mbretërinë Serbo-Kroato-Sllovene, e cila më vonë u bë Mbretëria e Jugosllavisë, shqiptarët quheshin maqedonas, sepse politikanët gjakatarë serbë që i urrenin nga thellësia e zemrës, ishin aq budallenj sa nuk e kuptonin se edhe maqedonasit e Aleksandrit të Madh dhe babait të tij Filipit, ishin një fis ilir pa zinxhir gjenetik sllavë.
Emri Nish vjen nga gjuha shqipe dhe do të thotë Një (1).
Janë mijëra dëshmi historike që dëshmojnë thelbin autokton të shqiptarëve nga jugu i sotëm i Serbisë, ndaj të cilëve autoritetet serbe kryen gjenocide të njëpasnjëshme, që nga koha e Ilija Grashaninit e deri në kohën e Aleksandër Karagjorgjeviqit.
Kushdo që përpiqet të gjejë një arsye të shëndoshë logjike për urrejtjen e autoriteteve serbe ndaj shqiptarëve, nuk do ta gjejë atë as me mikroskop, sepse ushtria shqiptare, edhe gjatë gjenocidit të fundit të ushtrisë dhe milicisë së rregullt dhe të parregullt serbe ndaj shqiptarëve të pafajshëm të Kosovës të të gjitha moshave, nuk e ka kaluar asnjë herë kufirin shqiptaro-jugosllav.
Nga ana tjetër, ushtria serbe edhe pas kthimit nga fronti i Selanikut, pa asnjë arsye të vetme kreu masakra të paprecedentë kundër popullit të pafajshëm të Shqipërisë, vetëm pse e dinte se ishte i pambrojtur.
Shqiptarët në ish-Jugosllavi patën qetësi të brishtë nga stuhia e dhunshme dhe gjakatare serbe vetëm pasi Tito e shkarkoi kanibalin udbash Aleksandar Rankoviq.
Pra, flasim për një paqe sipërfaqësore nga stuhia e dhunshme dhe gjakatare serbe vetëm pas ndryshimeve kushtetuese të vitit 1974 deri në vdekjen e Titos.
Vetëm në Turqi jetojnë pesë milionë shqiptarë, të cilët u dëbuan prej Serbisë së sotme jugore nga hordhitë e armatosura klero-fashiste të shërbimeve sekrete serbe, në të njëjtën mënyrë brutale si shqiptarët e Kosovës në vitin 1999.
Shpallja e Kosovës si djep mitologjik i Serbisë së Lashtë është një gënjeshtër aq e pacipë sa as fjalët nuk mund ta shpjegojnë.
Në fakt, ky truk mitologjik i shërbeu kriminelit të luftës Sllobodan Millosheviq për ta shpallur popullin serb “popull qiellor” dhe për të dërguar disa peshkopë të çmendur të kishës ortodokse serbe në qiell te Zoti pagan apo mitologjik Vido, për të kërkuar leje prej tij, për të kryer génocide të njëpasnjëshme kundër të gjithëve fqinjëve tokësorë.
Dy mijë fëmijë engjëllorë shqiptarë nga 1 deri në 15 vjeç, së bashku me nënat e tyre të mjera, e paguan me jetë këtë etje tuaj të çmendur për gjak shqiptari.
Ku?
Në pragun e shtëpive të tyre.
Pse në pragun e shtëpive të tyre ?
Sepse në venat e ushtarëve dhe policëve serbë në vend të gjakut rridhte benzinë.
Ngaqë ishin ushqyer dhe frymëzuar me urrejtje te paparë ndaj shqiptarëve, nga politika e dhunshme serbe që e kishte mbështetjen e pakufizuar të Kishës Ortodokse Serbe dhe Akademisë Serbe të Arteve, Shkencave dhe Pakulturës. .
Fatkeqësisht, populli serb i Serbisë, në vend që t’i bashkë-ndjejë vuajtjet e papara të fqinjëve të tij shqiptarë dhe boshnjakë, i zgjodhi sërish në pushtet djemtë politikë të Millosheviqit dhe Sheshelit.
Në anën tjetër, politika, Kisha dhe Akademia Serbe, në vend që t’u kërkonin falje shqiptarëve të Kosovës për gjakun që ua kanë pirë pa asnjë arsye logjike njëqind e pesëdhjetë vjet rresht, po e vazhdojnë marshimin e tyre gjenocidal dhe ripushtues drejt Kosovës, përmes një politike akoma më perfide dhe më tinzare se sa në kohën e Millosheviqit.
Të dashur serbë!
Vendosni duart tuaja të përgjakura në zemrat tuaja gjoja paqësore dhe pyesni veten:
Si do të ndiheshit nëse ushtria dhe policia shqiptare do t’jua bënte në Beograd, Kragujevc, Nish dhe Novi Sad, atë që ushtria dhe policia serbe ua bëri civilëve të pambrojtur shqiptarë të të gjitha moshave, për njëqind e pesëdhjetë vjet me radhë?
Si do të ndiheshit nëse edhe kufomat tuaja do të transportoheshin me kamionë frigoriferik nga vendi i lindjes, në mënyrë që t’u humbën të gjitha gjurmët krimeve të përgjakshme?
Pyes veten dhe ju:
A jeni të vetëdijshëm se sa urrejtje dhe mëkat keni ngarkuar në zemrat tuaja?
A jeni të vetëdijshëm se këto mëkate të politikës, kishës, akademisë, ushtrisë dhe policisë suaj që kanë traditë dyqind vjeçare do ta shkatërrojnë përgjithmonë karmën paqësore të shpirtrave tuaj dhe do t’ju kthejnë në mumie që vegjetojnë para vetes si hije?
A jeni të vetëdijshëm se viktimat e kanë shumë më të lehtë të jetojnë me dhunën dhe vuajtjet e shkaktuara ndaj tyre sesa autorët e krimeve të papërshkrueshme?
A jeni të vetëdijshëm se sa po e dëmtoni, shkatërroni dhe rrezikoni të ardhmen e popullit dhe vendit tuaj duke e mbështetur Putinin më masivisht se vetë rusët?
Nga ne shqiptarët nuk e keni përjetuar kurrë Jasenovcin, Bljesakun dhe Olujen, siç e keni përjetuar nga kroatët dhe nuk do ta përjetoni kurrë.
Por mos mendoni se këtë herë do të presim ushtrinë dhe policinë tuaj me parullën “Ushtri dhe polici e dashur, ju lutemi mos na merrni jetën”.
Krimineli i pandëshkuar gjithmonë kthehet në skenën e krimit jo për t’u kërkuar falje familjeve të viktimave, por për t’ua shuar jetën në të njëjtën mënyrë mizore.
Edhe këtë herë qëllimi i tij do të jetë i njëjtë.
Por ju betohem në gjakun e fëmijëve tanë engjëllorë, se kësaj radhe nuk do ta gjejë një popull të paarmatosur dhe një ushtri të dobët të Kosovës.
Përkundrazi, këtë herë ai do të përballet jo vetëm me këmbësorinë e ushtrive më të fuqishme të botës, por edhe me bombat e avionëve të tyre mbi kokë.
Mos thuani pastaj se nuk dinit se çfarë bëtë.
Dhe sidomos mos ulëritni pastaj në stilin horror KUKU LELE.
***
Drage komšije, Srbi iz Srbije
_________
Srpska politika je talac bivših dvostrukih agenta UDB-e i KGB-a, koji su počinili neviđeno nasilje nad kosovskim Albancima od 1945. do 1999. godine.
U vrijeme kada je SUP Jugoslavije vodio Aleksandar Ranković, nasilje njegove UDB-e i policije pratilo je kao sjena nedužne Albance, čiji je jedini grijeh bio što nisu bili Srbi i Sloveni, već potomci ovdašnjih Ilira koji su jedva preživjeli u svojim jadnim kolibama od siromaštva i bede, jer su imali manje prava od srpskih domaćih životinja.
U srpsko-hrvatskoj-slovenačkoj Kraljevini, koja je kasnije postala Kraljevina Jugoslavije, Albance su zvali Makedoncima, jer su krvavi srpski političari koji su ih mrzeli iz dubine duše, bili toliko glupi, da nisu shvatili da su Makedonci Aleksandra Velikog i njegovog oca Filipa bili također pripadnici ilirskog plemena Makedonci, koji nisu imali veze sa slovenskim genetskim lancem.
Ime Niš dolazi iz albanskog jezika i znači Jedan (1).
Postoje hiljade istorijskih svedočanstava koja dokazuju autohtonu suštinu Albanaca sa današnjeg juga Srbije, nad kojima su srpske vlasti, od vremena Ilije Grašanina do vremena Karađorđevića, vršile uzastopne genocide.
Tko god pokuša da pronađe zdrav logičan razlog za mržnju srpskih vlasti prema Albancima, neće ga naći ni pod mikroskopom, jer je albanska vojska i tokom nedavnog genocida regularne i neregularne srpske vojske i milicije nad nedužnim Albancima svih uzrasta, nikada nije prešla albansko-jugoslovensku granicu.
S druge strane, srpska vojska je i po povratku sa Solunskog fronta bez ikakvog razloga izvršila neviđene masakre nad nedužnim narodom Albanije, samo zato što je znala da je bespomoćan.
Albanci u bivšoj Jugoslaviji imali su krhki odmor od nasilne i krvave oluje srpske, politike, vojske i policije tek nakon što je Tito smijenio udbaškog kanibala Aleksandra Rankovića.
Dakle, riječ je o površnom miru od nasilne i krvave oluje srpske klarofašističke politike tek posle ustavnih promena 1974. godine do Titove smrti.
Samo u Turskoj živi pet miliona Albanaca, koje su naoružane kleriko-fašističke horde srpskih tajnih službi proterale sa današnjeg juga Srbije na isti brutalan način kao i kosovske Albance 1999. godine.
Proglašenje Kosova mitološkom kolevkom Drevne Srbije je toliko drska laž, da se rečima ne može objasniti.
Zapravo, ovaj mitološki trik poslužio je ratnom zločincu Slobodanu Miloševiću da srpski narod proglasi “nebeskim narodom” i da neke lude vladike SPC pošalje na nebo paganskom mitološkom Bogu Vidu da od njega traže dozvolu da izvrše genocid nad svim zemaljskim susjedima.
Dve hiljade albanske anđeoske dece od 1 do 15 godina, zajedno sa svojim jadnim majkama, platili su životima Srpsku ludu žeđ za albanskom krvlju.
Gdje?
Na pragu svojih domova.
Zašto na pragu svojih domova?
Jer umesto krvi, u venama srpskih vojnika i policajaca tekao je benzin, jer su bili hranjeni i inspirisani neviđenom mržnjom prema Albancima od nasilne srpske politike, koja je imala neograničenu podršku Srpske pravoslavne crkve i Srpske Akademije Umetnosti, Nauka i Nekulture.
Nažalost, srpski narod Srbije, umesto da u dubini duše saoseća neviđenu patnju svojih komšija Albanaca i Bošnjaka, ponovo je na vlast izabrao političke sinove Miloševića i Šešelja.
S druge strane, srpske Politika, Crkva i Akademija, umjesto da se izvinjavaju kosovskim Albancima za krv koju su im bez ikakvog logičnog razloga pili sto pedeset godina zaredom, nastavljaju svoj genocidni i osvajački pohod prema Kosovu, čak i na perfidniji način nego u vreme Miloševića.
Dragi Srbi!
Stavite svoje krvave ruke na svoja navodno miroljubiva srca i zapitajte se:
Kako biste se osećali da su vam albanska vojska i policija uradile u Beogradu, Kragujevcu, Nišu i Novom Sadu, ono što su srpska vojska i policija uradile nezaštićenim albanskim civilima svih uzrasta sto pedeset godina zaredom?
Kako biste se osjećali da se i vaši leševi transportuju u hladnjačama iz zemlje rođenja, tako da se izgubi svaki trag krvavih zločina?
Pitam sebe i vas:
Jeste li uopće svjesni koliko ste mržnje i grijeha natovarili u svoja srca?
Jeste li svjesni da će ovi dvjestogodišnji grijesi vaše politike, crkve, akademije, vojske i policije zauvijek uništiti mirnu karmu vaših duša i pretvoriti vas u mumije koje vegetiraju pred sobom kao sjene?
Jeste li svjesni da žrtve mnogo lakše žive sa nasiljem i patnjama koje su im nanošene nego počinitelji neopisivih zločina?
Jeste li svjesni kakvu ogromnu štetu nanosite budućnosti svog naroda i svoje zemlje masovnijom podrškom Putina od samih Rusa?
Što se nas Albanaca tiče, Jasenovac, Bljesak i Oluju nikada niste doživjeli od nas kao od Horvata,i nećete je nikada doživjeti.
Ali nemojte misliti da ćemo ovaj put čekati mirno vašu vojsku i policiju sa sloganom “Molimo vas, ne oduzimajte nam živote”.
Nekažnjeni zločinac se uvijek vraća na mjesto zločina, ne da bi se izvinio porodicama žrtava, već da bi na isti okrutan način ugušio njihove živote.
I ovoga puta njegov cilj će biti isti.
Ali kunem vam se krvlju naše anđeoske dece, da ovaj put neće naći nenaoružani narod i slabu vojsku Kosova.
Naprotiv, ovaj put će se imati posla ne samo sa pješadijom najmoćnijih vojski svijeta, već i sa bombama njihovih aviona.
Nemojte tada reći, da niste znali šta ste uradili.
A pogotovo nemojte onda vrištiti u horor stilu “KUKU LELE”.
***
LIEBESBRIEF AN DIE SERBEN VON SERBIEN
(bitte teilen wenn ihr kein Benzin sondern Blut in den Adern habt)
Autor: Lirim Gashi
Liebe serbische Nachbarn, aus dem Serbien.
Die serbische Politik ist ein Geisel ehemaliger UDB-a und KGB-Doppelagenten, die seit 1945 bis 1999 beispiellose Gewalt gegen Kosovo-Albaner verübt haben.
Zu der Zeit, als das jugoslawische Innensekretariat von Aleksandar Ranković geleitet wurde, verfolgte wie ein Schatten die Gewalt seiner UDB-a und Polizei die ungeschützten Albaner, deren einzige Sünde darin bestand, dass sie keine Serben und Slawen waren, sondern stolze Nachkommen der örtlichen Illyrer, die nur knapp überlebten in ihren ärmlichen Hütten vor Armut und Elend, weil sie weniger Rechte hatten als serbische Haustiere.
Im serbokroatisch-kroatisch- slowenischen Königreich, das später zum Königreich Jugoslawiens wurde, wurden die Albaner Mazedonier genannt, weil die blutigen serbischen Politiker, die sie aus tiefstem Herzen hassten, so dumm waren, dass sie nicht verstanden, dass die Mazedonier von Alexander der Großen und seinem Vater Philip, ein illyrischer Stamm ohne slawische genetische Kette waren.
Der Name Nish stammt aus der albanischen Sprache und bedeutet Eins (1).
Es gibt Tausende von historischen Zeugnissen, die das autochthone Wesen der Albaner aus dem heutigen Süden Serbiens belegen, an denen die serbischen Behörden von Ilija Grašanin’s bis zur Karagjorgjevic’s Zeit, aufeinanderfolgende Völkermorde verübten.
Wer versucht, einen stichhaltigen logischen Grund für den Hass der serbischen Behörden gegenüber den Albanern zu finden, wird ihn nicht einmal unter dem Mikroskop finden, denn die albanische Armee selbst während des jüngsten Völkermords der regulären und irregulären serbischen Armee und Miliz an unschuldigen Albanern jeden Alters, hat die albanisch-jugoslawische Grenze niemals überschritten.
Andererseits verübte die serbische Armee auch nach ihrer Rückkehr von der Thessaloniki-Front ohne einen einzigen Grund beispiellose Massaker an der unschuldigen Bevölkerung Albaniens, nur weil sie wusste, dass sie wehrlos war.
Die Albaner im ehemaligen Jugoslawien hatten eine zerbrechliche Ruhe vor dem heftigen und blutigen serbischen Sturm, nachdem Tito den UDB-a Kannibalen, Aleksandar Ranković, entlassen hatte.
Von einem oberflächlichen Frieden vor dem heftigen und blutigen serbischen Sturm sprechen wir also erst nach den Verfassungsänderungen von 1974 bis zum Titos Tod.
Allein in der Türkei leben heute fünf Millionen Albaner, die von den bewaffneten klerikal-faschistischen Horden der serbischen Geheimdienste die die Albaner aus der heutige Südserbien vertrieben auf die gleiche brutale Weise wie die Albaner aus dem Kosovo 1999.
Die Erklärung des Kosovo zur mythologischen Wiege des alten Serbiens ist eine so unverschämte Lüge, dass selbst die Worte sie nicht beschreiben können.
Tatsächlich diente dieser mythologische Trick dem Kriegsverbrecher Slobodan Milosevic dazu, das serbische Volk zu „himmlischen Volk“ zu erklären und einige verrückte Bischöfe der serbisch-orthodoxen Kirche zum heidnischen mythologischen Gott Vido in den Himmel zu schicken, um ihn um Erlaubnis zu bitten, einen Völkermord zu begehen gegen alle irdischen Nachbarn.
Zweitausend albanische Engelskinder im Alter von 1 bis 15 Jahren bezahlten zusammen mit ihren armen Müttern mit ihrem Leben für diesen wahnsinnigen Durst nach albanischem Blut.
Wo?
Vor der Haustür ihrer Häuser.
Warum vor der Haustür?
Denn statt Blut floss Benzin in den Adern serbischer Soldaten und Polizisten, weil sie von der gewalttätigen serbischen Politik, die die uneingeschränkte Unterstützung der serbisch-orthodoxen Kirche und der serbischen Akademie der Künste, Wissenschaften und Kultur hatte, mit beispiellosem Hass auf die Albaner gefüttert und inspiriert wurden.
Leider hat das serbische Volk Serbiens, anstatt Mitgefühl mit beispiellosen Leiden seiner albanischen und bosnischen Nachbarn zu empfinden , erneut die politischen Söhne von Milosevic und Sesel an die Macht gewählt.
Auf der anderen Seite setzen die Politik, die Kirche und die serbische Akademie, anstatt sich bei den Kosovo-Albanern zu entschuldigen für das Blut, das sie ihnen hundertfünfzig Jahre lang ohne logischen Grund getrunken haben, ihren Völkermord- und Rückeroberungsmarsch in Richtung Kosovo fort, durch eine noch perfidere und heimtückischere Politik als zu Milosevics Zeiten.
Liebe Serben!
Legen Sie Ihre blutigen Hände auf Ihre vermeintlich friedlichen Herzen und frage Sie sich:
Wie würden Sie sich fühlen, wenn die albanische Armee und Polizei Ihnen in Belgrad, Kragujevac, Niš und Novi Sad das antun würden, was die serbische Armee und Polizei wehrlosen albanischen Zivilisten jeden Alters, 150 Jahre lang angetan hat?
Wie würden Sie sich fühlen, wenn auch Ihre Leichen in Kühllastwagen aus dem Geburtsland transportiert würden, so dass alle Spuren der blutigen Verbrechen verloren gehen?
Ich frage mich und Sie:
Ist Ihnen bewusst, wie viel Hass und Sünde Sie in Ihrem Herzen geladen haben ?
Sind Sie sich bewusst, dass diese zweihundert Jahre alten Sünden Ihrer Politik Kirche, Akademie, Polizei und Ihres Militärs das friedliche Karma Ihrer Seelen für immer zerstören und Sie in Mumien verwandeln werden, die wie Schatten vor sich selbst dahinvegetieren?
Sind Sie sich bewusst, dass die Opfer es viel einfacher haben, mit der Gewalt und dem Leid zu leben, das ihnen zugefügt wurde, als die Täter unsäglicher Verbrechen?
Ist Ihnen bewusst, wie sehr Sie die Zukunft Ihres Volkes und Landes schädigen, zerstören und gefährden, indem Sie Putin massiver unterstützen als die Russen selbst?
Was uns Albaner betrifft, Sie haben von uns nie Jasenovac, Bljesak und Oluja erlebt, wie Sie es von den Kroaten erlebt haben und Sie werden es auch nie erleben.
Aber glauben Sie nicht, dass wir dieses Mal auf Ihre Armee und Polizei mit dem Slogan „Liebe Armee und Polizei, bitte nehmen Sie uns nicht das Leben“ warten werden.
Der unbestrafte Verbrecher kehrt immer wieder an den Tatort zurück, nicht um sich bei den Familien der Opfer zu entschuldigen, sondern um ihnen auf die gleiche grausame Weise das Leben auszulöschen.
Auch dieses Mal wird sein Ziel dasselbe sein.
Aber ich schwöre Ihnen beim Blut unserer Engelskinder, dass es dieses Mal nicht auf einem unbewaffneten Volk und einer schwachen Armee des Kosovo stoßen wird.
Im Gegenteil, dieses Mal wird er nicht nur der Infanterie der mächtigsten Armeen der Welt gegenüberstehen, sondern auch den Bomben ihrer Flugzeuge.
Sagen Sie dann nicht, Sie hätten nicht gewusst, was Sie getan haben.
Und vor allem schreien Sie dann nicht im Horror-Stil KUKU LELE.
***
LOVE LETTER TO THE SERBS OF SERBIA
___________
(please share if you don’t have petrol but blood in your veins)
Author: Lirim Gashi
Dear Serbian neighbors, from Serbia. Serbian politics is held hostage to former UDB-a and KGB double agents who committed unprecedented violence against Kosovar Albanians from 1945 to 1999.
At the time when the Yugoslav Interior Secretariat was headed by Aleksandar Ranković, we were shadowed by the violence of his UDB-a and police the unprotected Albanians, whose only sin was that they were not Serbs and Slavs, but proud descendants of the local Illyrians , who barely survived in their miserable huts from poverty and misery because they had fewer rights than Serbian domestic animals. In the Serbo-Croatian-Croatian-Slovene Kingdom, which later became the Kingdom of Yugoslavia, the Albanians were called Macedonians because the bloody Serbian politicians, who hated them from the bottom of their hearts, were so stupid they didn’t understand that the Macedonians were created by Alexander the Great and his father Philip, were an Illyrian tribe with no Slavic genetic chain.
The name Nish comes from the Albanian language and means one (1).
There are thousands of historical testimonies proving the autochthonous nature of the Albanians from present-day southern Serbia, on whom the Serbian authorities committed successive genocides from Ilija Grašanin’s to Karagjorgjevic’s time. Anyone trying to find a valid logical reason for the Serbian authorities’ hatred of the Albanians will not even find it under the microscope, because the Albanian army itself during the recent genocide of the regular and irregular Serbian army and militia against innocent Albanians of all ages , never crossed the Albanian-Yugoslav border. On the other hand, even after returning from the Thessaloniki front, the Serbian army committed unprecedented massacres against the innocent population of Albania without a single reason, just because they knew they were defenseless.
Albanians in the former Yugoslavia had a fragile calm from the fierce and bloody Serbian storm after Tito sacked the UDB-a cannibal, Aleksandar Ranković. So we speak of a superficial peace before the violent and bloody Serbian storm only after the constitutional changes of 1974 until Tito’s death. In Turkey alone today there are five million Albanians, who were killed by the armed clerical-fascist hordes of the Serbian secret services who expelled the Albanians from what is now southern Serbia in the same brutal way as the Albanians from Kosovo in 1999.
The proclamation of Kosovo as the mythological cradle of ancient Serbia is such an outrageous lie that even words cannot describe it. In fact, this mythological trick was used by the war criminal Slobodan Milosevic to declare the Serbian people “heavenly people” and send some crazy bishops of the Serbian Orthodox Church to the pagan mythological god Vido in heaven to ask his permission to commit genocide to commit against all earthly neighbors.
Two thousand Albanian angelic children aged 1 to 15, along with their poor mothers, paid with their lives for this insane thirst for Albanian blood.
Where?
On the doorstep of their homes.
Why on the doorstep?
Because instead of blood Petrol ran in the veins of Serbian soldiers and police officers because they were fed and inspired with unprecedented hatred for Albanians by violent Serbian policies, which had the full support of the Serbian Orthodox Church and the Serbian Academy of Arts, Sciences and Culture. Unfortunately, instead of feeling sympathy for the unprecedented suffering of their Albanian and Bosnian neighbors, the Serb people of Serbia have once again elected the political sons of Milosevic and Sheshel to power.
On the other hand, instead of apologizing to the Kosovar Albanians for the blood they have been drinking without any logical reason for a hundred and fifty years, the politicians, the Church and the Serbian Academy continue their genocidal and reconquest march towards Kosovo, by an even more perfidious and insidious policy than in Milosevic’s time.
Dear Serbs!
Put your bloody hands on your supposedly peaceful hearts and ask yourself:
How would you feel if the Albanian army and police did to you in Belgrade, Kragujevac, Niš and Novi Sad what the Serbian army and police have been doing to defenseless Albanian civilians of all ages for 150 years?
How would you feel if your corpses were also transported from the country of your birth in refrigerated trucks, so that all traces of the bloody crimes were lost?
I ask myself and you:
Do you realize how much hate and sin you have loaded in your heart? Are you aware that these 200 year old sins of your Church, Academy, Police and Military politics will forever destroy the peaceful karma of your souls and turn you into mummies, vegetating like shadows before yourself?
Are you aware that the victims find it much easier to live with the violence and suffering inflicted on them than the perpetrators of unspeakable crimes?
Do you realize how much you are damaging, destroying and endangering the future of your people and country by supporting Putin more massively than the Russians themselves? As for us Albanians, you have never seen Jasenovac, Bljesak and Oluja from us like you have from Croatians and you never will.
But don’t think that this time we will wait for your army and police with the slogan “Dear army and police, please don’t take our lives”. The unpunished criminal keeps returning to the scene of a crime, not to apologize to the victims’ families, but to take their lives in the same gruesome way. His goal will be the same this time too.
But I swear to you by the blood of our angelic children that this time it will not come across an unarmed people and a weak army of Kosovo.
On the contrary, this time he will face not only the infantry of the most powerful armies in the world, but also the bombs from their planes. Then don’t say you didn’t know what you were doing. Most importantly, don’t scream KUKU LELE in horror style.

Nëse ndodhë ndarja e çiftit, nuk duhet të ndodhë ndarja e fëmijëve mes vete

0
Lule Alidema, psikologe klinike, Prishtinë
***
POQËSE NDODHI TË NDAHET ÇIFTI, ASNJËHERË MOS TË NDODHË NDARJA E FËMIJËVE MES VETE
Rastësisht shoh një video në një tv ku një grua tregon se qenka divorcuar nga burri saj dhe paskan tri vajza nga ajo martesë.
Ajo që ma trazoi mendjen ishte se zonja tregon se njëra vajzë po jeton me atë dmth me nënën dhe dy tjerat me babain e tyre.
Çka do të thotë se nga kjo ndarje nuk po ndahen vetëm prindërit, por po bëhen edhe ndarje tjera deri te motrat mes vete.
Ndarja e tillë e fëmijëve mes vete është tepër e paarsyeshme dhe e dëmshme për aspektin psikologjik të fëmijëve, është traumë e dyfisht!
Kur një martesë mes çiftit përfundon me divorc, ata që e vuajnë më së shumti janë fëmijët e tyre.
E aq më e rëndë bëhet kur bëhet ndarja e dytë, dmth kur ndahen fëmijët si psh, njëri te nëna tjetri te babai, apo djali te nëna motrat te babai etj.
Si duket prindërve nuk ju mjaftoi lëndimi që ata ju shkaktuan fëmijëve me ndarjen e tyre, por u dashka tu shkaktojnë tutje lëndim, ti ndajnë edhe fëmijët mes vete.
Nëse një çift ndahet, duhet ta dijnë prindërit se fëmijët sigurinë, mbështetjen e gjejnë te njëri tjetri, motrat ose vëllau dhe anasjelltas, dhe për asnjë arsye fëmijët nuk duhet të ndahen, e as të shndrrohen në valixhe duke i endur një vit te nëna një tjetër te babai.
Me një fjalë fëmijëve duhet tu sigurohet (gjithmonë me mirkuptim mes çiftit) një “strofull” i sigurtë e asnjëherë të mos ti bëjnë fëmijët e tyre lojtarë në lojën e tyre.
Kuptohet se asnjëherë nuk duhet tu ndalohet takimi me prind, por në fund të ditës ta dijnë fëmijët ku e kanë shtëpinë e tyre.
Me fëmijë nuk duhet bëhen gara se kush po mundet ti marrë apo kujt i takojnë, sepse fëmija nuk është lodër por është njeri.
Nuk i kuptoj çiftet, pavarësisht arsyes së ndarjes, se përse duhet të ndahen si armiq me plotë probleme, përderisa ata u martuan me marrveshje dhe pa asnjë problem.
Pse dhe ndarja mos të bëhet me marrveshje, fundja dikur ishit bashkë, jetuat bashkë, e tash pse po ndodhë ndarja nuk do të thotë se duhet të shndrroheni në armiq të njëri tjetrit.
Ndarja veç po ndodhë, qëllimi po realizohet, konfliktet, ofendimet, fajet janë të tepërta në këtë mes!
Andaj kujdesuni të mos i ndani asnjëherë fëmijët mos i lëndoni psikologjikisht dyfish.
Mos u bëni prind të kqinjë duke e ndjekur vetëm plotësimin e egos tuaj.
Mendoni për dëmet që po u shkaktoni fëmijëve të pafajshëm duke ja mohuar të drejtën për tu rritur të plotësuar e të shëndetshëm psikologjikisht.
Nëse nuk dijtët të qëndroni bashkë, së paku të dini si të ndaheni!
Me gjasë ne si popull nuk dijmë as të martohemi e as të ndahemi, nga vet idea se po ndodhë ndarja atëherë nuk dijtët as të martoheni.
Ndarja me mirkuptim sadopak e kanë më të vogël lëndimin fëmijët, kuptohet se fëmijët veçse janë të lënduar shto dhe problemet e çiftit atëherë ku po mbetet fëmija.
Po, mbetet i zbrazët, i pasigurt, dhe me çrregullime psikologjike, i traumatizuar.

Republika e Kosovës nuk e lejon policinë e Aleksander Vuçiqit që ta bëjnë as një hap në brendi të kufinit shtetëror të vendit

2

Gani I. Mehmeti 

Pas kërkesës së Vuçiqit për kthimin e një mijë policëve nga Serbia në Kosovë 

REPUBLIKA E KOSOVËS NUK KA NEVOJË PËR POLICË TË SERBISË 

Në Beograd së fundmi kanë përmendur mundësinë e kthimit të ushtarëve serbë në Kosovë. Presidenti serb, Aleksandar Vuçiq, paralajmëroi të shtunën se do t’i kërkojnë KFOR-it që të sigurojnë dislokimin e ushtarëve dhe policëve serbë në territorin e Kosovës “në përputhje me Rezolutën 1244”. 

Vuçiqi nuk kishte besimin e mjaftueshêm në policët serbë të Kosovës, prandaj, në mënyrë mashtruese,  i tërhoqi nga institucionet e Kosovës, përfshirë edhe gjyqtarë, prokurorë e kryetarë komunash në Veri të Kosovës. Prandaj, tani po kërkon t’i sjellë policët nga Serbia, sikur këta të Kosovës nuk qenkan serbë! 

Tani kemi rënë edhe ne në dyshim se, cilët nga serbët qenkan më të «butë” e cilët prej tyre qenkan më të “egër”?! Por, gjithsesi deri sa ishin nën dirigjimin e Vuçiqit, ishin mjaft të egër edhe këta të Kosovës. Ata erdhën  për t’u integruar e u futën në institucionet e Kosovës nga grupe kriminale që ishin – gjithherë me mendjen se do të zbuten, do të ndërrojnë mendjen dhe do t’u binden ligjeve të Kosovës.  Dihet mirë, se deputetët e Listës serbe kanë dhënë betimin në Kuvendin e Kosovës, kështu sikur këta tjerët që erdhën në vendin e të parëve pas dorëheqjeve të tyre. Pra, njeriu duhet të mos gënjejë haptas: Në njërën anë të betohet  për shtetin në të cilin jeton, dhe në anën tjetër, të mos e njoh atë shtet! Kështu dalin njerëzit me më shumê se dy fytyra, që sipas nevojës paraqiten në disa farnash, ose janë fare të pafytyrê.  

Sipas  marrëveshjes në Bruksel, janë kthyer në punë mbi 500 policë serbë ne katër komunat  në veri të Kosovês, të ardhur nga grupet kriminale, me qëllim të integrimit të tyre në Republikën e Kosovës.  Përse i detyrove të largohen nga puna, ti e di. Ne nuk e dime se çfarë qenka dallimi i serbëve të Kosovës që po do t’i ndërrosh me serbë të Serbisë.  

Ndoshta plani i Vuçiqit paska qenë që t’i zëvendësojë me serbë të Serbisë, për të cilët Vuçiq kërkon të kthehen në Kosovë! Kjo është jashtë normales.  

Sa i përket sigurisë sê serbêve në Kosovë, i ke më të sigurt se kudo tjetër, ama, nuk duhet të dalin kundër shtetitit e rendit. Këtë e di ti mirë, prandaj i lë rehat në jetën e tyre.

Shkrimtari i njohur Besnik Mustafaj mbështetë propozimin që lulëkuqja të bëhet simbol i gjenocidit në Kosovë 

0

Në një postim në rrjetin social Facebook, shkrimtari e diplomati i njohur Besnik Mustafaj i ka dhënë mbështetje propozimit të Qendrës «Gjenocidi në Kosovë – Plagë e Hapur», që lulëkuqja me katër petale të bëhet simbol i gjenocidit në Kosovë. 

Ai këtë e ka bërë duke shpërndarë statusin e Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës, e cila gjithashtu ka përkrahur këtë iniciativë. 

Forhåndsvisning av bilde

Ky është postimi i shkrimtarit Besnik Mustafaj: 

Edhe unë e mbështes propozimin që lulëkuqja të njihet si simbol i gjenocidit serb në Kosovë. 

Pas kësaj ka reaguar edhe Kryetari i Qendrës “Gjenocidi në Kosovë – Plagë e Hapur” z. Bardhyl Mahmuti, duke e vlerësuar këtë mbështetje si shumë të rëndësishme. 

“Përkrahja e iniciativës së Qendrës « Gjenocidi në Kosovë-plagë e hapur » nga diplomati i dikurshëm shqiptar, mjaf i respektuar nga shqiptarët kudo qofshin në botë, dhe shkrimtari i përmasave botërore Besnik Mustafaj, është një mbështetje e fuqishme që lulëkuqja me katër petale të jetë simbol i gjenocidit në Kosovë!”, ka shkruar zoti Mahmuti.