Kreu Blog Faqe 1382

Turqia nuk do t’i vendosë sanksione Rusisë

Drini.us
-
0
Turqia nuk do t’i vendosë sanksione Rusisë

Turqia nuk ka ndërmend t’u bashkohet sanksioneve ndërkombëtare kundër Rusisë për luftën e saj me Ukrainën, tha të martën kryediplomati turk, Mevlut Çavushollu.

Ministri i Punëve të Jashtme, Mevlut Çavushollu (Mevlüt Çavuşoğlu) e tha këtë gjatë një transmetimi direkt në një televizion privat, ku ai iu përgjigj pyetjeve lidhur me aktualitetin dhe luftën Rusi-Ukrainë, që vazhdon nga 24 shkurti e këtej.

Ministri Çavushollu deklaroi se Turqia po i shqyrton një e nga një vendimet për sanksione kundër Rusisë.

“Si parim, ne nuk kemi marrë pjesë në sanksione të tilla në një kuptim të përgjithshëm. Ne nuk kemi ndërmend të bashkohemi as në këto sanksione,” shtoi ai.

Ministri Çavushollu tha se Turqisë nuk i ka ardhur asnjë kërkesë apo presion për të marrë pjesë në sanksionet kundër Rusisë.

“Cili është ndikimi i këtyre [sanksioneve] në ekonominë tonë; cili do të jetë ndikimi i tyre në sigurinë e furnizimit me energji, duke përfshirë hapësirën ajrore. Në kuptimin e përgjithshëm ne nuk kemi marrë pjesë në sanksione të tilla në parim dhe nuk kemi ndërmend t’ua bashkohemi as këtyre sanksioneve”,- sqaroi ai.

Një zyrtar tjetër turk që njoftoi se Ankaraja nuk ka në plan të vendosë sanksione ndaj Rusisë ishte edhe zëdhënësi i Presidencës, Ibrahim Kallën (İbrahim Kalın).

“Duhet të ketë një aktor që mund të flasë me Rusinë. Kush do të flasë me Rusinë kur të gjithë t’i kenë këputur (prerë) urat me të? Për ta mbajtur të hapur këtë kanal ne nuk po planifikojmë një paketë sanksionesh”,- u shpreh ai në vlerësimin që i bëri aktualitetit për një televizion privat.

Kallën tha se dëshirojnë që nga negociatat midis delegacioneve ruse dhe ukrainase të dalë vendimi për armëpushim.

“Rusia ka kërkesa joreale, si: njohja e Krimesë, çarmatimi i Ukrainës. Nga këndvështrimi ynë këto janë kërkesa të papranueshme. Fokusi ynë është tek përfundimi i kësaj lufte, dalja e vendimit të armëpushimit nga tryeza e bisedimeve dhe hapja e një korridori humanitar”,- komentoi zëdhënësi.

Kallën vuri në dukje se qëllimi kryesor i presidentit rus Vladimir Putin është të bëjë një kompromis më të madh me Perëndimin.

“Ne vazhdojmë qasjen tonë këtu pa i këputur urat me Rusinë, duke mbështetur Ukrainën dhe duke ruajtur komunikimin me Perëndimin”,- tha ai.

“Duhet të veprojmë duke marrë parasysh prioritetet e vendit tonë. Duhet të ketë një aktor që mund të flasë me Rusinë. Kush do të flasë me Rusinë kur t’i kenë këputur të gjithë urat me Rusinë? Për ta mbajtur të hapur këtë kanal ne nuk po planifikojmë një paketë sanksionesh”,- përfundoi zëdhënësi i Presidencës, Ibrahim Kallën.

Turqia mbyll ngushticat për anijet luftarake | TRT Shqip

Turqia mbyll ngushticat për anijet luftarake

Turqia ka paralajmëruar të gjitha vendet për papranueshmërinë e kalimit të anijeve luftarake përmes Bosforit dhe Dardaneleve, tha ministri i Jashtëm Mevlut Çavushollu.

Në një marrëveshje paqeje 300-vjeçare midis Suedisë dhe Rusisë, ne mund të shohim rrënjët e luftës që po vazhdon tani në Ukrainë.

Drini.us
-
1
Në një marrëveshje paqeje 300-vjeçare midis Suedisë dhe Rusisë, ne mund të shohim rrënjët e luftës që po vazhdon tani në Ukrainë.

Më 30 gusht 1721, Rusia dhe Suedia bënë paqe pas 21 vitesh luftë. Megjithatë, marrëveshja në Nystad, Finlandë, nuk ishte paqja përfundimtare mes dy vendeve. Renditja e Peter Schenk të Riut, tani në Eremitasjen e në Shën Petersburg. Foto: Wikimedia Commons

Kjell Dragnes

Kjell Dragnes

Korrespondent i mëhershëm nga Moska dhe redaktor i politikës së jashtme në  Aftenposten

 

Marrëveshja ishte për të siguruar “paqe të përjetshme”. Sot është luftë. 

Në një marrëveshje paqeje 300-vjeçare midis Suedisë dhe Rusisë, ne mund të shohim rrënjët e luftës që po vazhdon tani në Ukrainë. 

AFTENPOSTEN , HISTORI: Rusia ka nisur një luftë masive pushtuese kundër Ukrainës. Në fillim të shekullit të 18-të, rusët ishin gjithashtu në luftë në Ukrainë – pastaj kundër Suedisë.

Ajo që ne e njohim si Lufta e Madhe Nordike ishte një betejë 20-vjeçare, e kushtueshme dhe e përgjakshme për pushtet në Detin Baltik dhe zonat ngjitur. Por premtimet e bukura dhe fjalët e bukura në tekstin e marrëveshjes nga paqja në Nystad në 1721, nuk dhanë paqe të qëndrueshme.   

Ne te kunderten. Rusia tani u shfaq si superfuqia e re në zonën e saj thelbësore sllave. Vendi u modernizua dhe u zhvillua politikisht, administrativisht dhe socialisht me një dorë të vështirë nga Pjetri 1.

Në të njëjtën kohë, vendi u tërhoq seriozisht në – ose u fut – në politikën e madhe evropiane në aleanca dhe grindje të ndryshme. 

Fundi për Suedinë si fuqi e madhe Paqja në Nystad – shpjegoi:

Në 1700, një koalicion i Rusisë, Polonisë-Lituanisë, Danimarkës-Norvegjisë dhe Saksonisë i shpalli luftë Suedisë. Më vonë mbërritën Prusia dhe Hanoveri.

Pas 21 vitesh luftë, mbaroi. Më 9 shtator 1721 (sipas kalendarit Julian), Frederiku I i Suedisë dhe Pjetri I i Rusisë vendosën nënshkrimet dhe vulat e tyre në një dokument të hartuar solemnisht që premtonte një «en städzwarande/ewig/upriktig och obrotzlig fred til Landz og Wattn/jemte en sanfärdig Enighet och ett oupplössligt ewigt wänskapsband».  Paqja në qytetin finlandez të Nystad (Uusikaupunki) ishte një fakt. 

Marrëveshja ishte fundi për Suedinë si një superfuqi evropiane dhe një konfirmim se Rusia tani ishte me të vërtetë një fuqi për t’u llogaritur.

Pas negociatave të gjata dhe një presioni të mëparshëm ushtarak, ku flota tashmë superiore ruse kishte vënë flakën qytetet Söderhamn, Hudiksvall, Härnösand, Umeå dhe Piteå, më në fund përfundoi.

Më 30 gusht 1721 (kalendari Julian), negociatorët suedezë Johan Lillienstedt dhe Otto Reinhold Strömfelt dhe homologët e tyre rusë Jacob Daniel Bruce dhe Henrich Johan Friedrich Ostermann nënshkruan traktatin e paqes.

Këto ishin kushte të vështira që Suedia duhej të pranonte:

• Vendi lëshoi ​​Livonia (pjesë e Letonisë së sotme), Estonia me ishujt Ösel dhe Dagö, Ingermanland, Viborg County dhe pjesën jugore të Qarkut Kexholm (pjesë të Karelia në perëndim të liqenit Ladoga).

• Si kompensim, Rusia pagoi dy milionë mbretërisë suedeze.

• Rusia garantoi lirinë e fesë dhe privilegjet tregtare në territoret e ceduara.

• Suedisë iu dha e drejta për të eksportuar drithë me vlerë 50,000 rubla pa taksa nga Livonia çdo vit. Deri atëherë, Livland kishte qenë hambari më i rëndësishëm i Suedisë.

• Rusisë iu dha e drejta për të ndërmjetësuar në negociatat e paqes midis Suedisë dhe Polonisë, në një luftë që kishte zgjatur që nga viti 1561.

Por paqja përfundimtare nuk erdhi deri në vitin 1732. 

• Rusia mori përsipër të mos ndërhynte në sistemin shtetëror të Suedisë ose në trashëgiminë e fronit, dhe të mos kontribuonte që asnjë vend tjetër ta bënte këtë.

• Pjesët e pushtuara të Finlandës, me përjashtim të territoreve të ceduara, iu kthyen Suedisë katër javë pas përfundimit të paqes.

Finlanda ishte në atë kohë një pjesë integrale e Suedisë, dhe jo një vend i pavarur.

Kufijtë rreth Gjirit të Finlandës pas paqes në Nystad në 1721. Zona e humbur suedeze e shënuar me vija jeshile në një sfond të verdhë. Foto: Wikimedia Commons 

Rusia tani u shfaq si një perandori Peter Alexeyevich Romanov (1672-1725) Pjetri ishte vetëm 52 vjeç. Ai ishte i nxitueshëm.Disa vjet pasi u kurorëzua car si dhjetë vjeçar, ai filloi trazira të mëdha shoqërore në Rusi. Për më tepër, ai drejtoi luftën kundër Suedisë së fuqisë së madhe të asaj kohe, para së gjithash kundër “mbretit luftëtar” Charles 12.

Ai mori titullin “perandor” në 1721 pas paqes në Nystad për të treguar se Rusia ishte bërë tani një perandori. Pjetri u mbiquajtur “i madh”, jo vetëm sepse ai ishte i gjatë 203 centimetrat,por po ashtu se ai e kishte nxjerrë Rusinë nga një pelleg i prapambetur mesjetar përmes reformave të tij. 

Pjetri bëri ndryshime të gjera në shoqërinë dhe politikën ruse.

Politika e tij e jashtme ishte kryesisht t’i siguronte Rusisë dalje në det, si në Detin Baltik ashtu edhe në Detin e Zi.

Kjo çoi në disa luftëra me Suedinë dhe Perandorinë Osmane.

Pjetri nuk e shijoi rezultatin e marrëveshjes së paqes nga qyteti finlandez i Nystad për kaq shumë kohë.

Ai u sëmur dhe vdiq në 1725.

Por Suedia ishte mundur dhe toka të reja i ishin shtuar Perandorisë Ruse.

Në të njëjtën kohë, ai kishte plane të tjera përveçse të shtypte Suedinë:

Në jug, Perandoria Osmane ishte kundërshtari i tij kryesor.

Ata kishin qenë në konflikt disa herë, por pa qenë plotësisht i suksesshëm Pjetri.

Ai kishte provuar edhe Persinë, por iu desh të duronte mundjet poshtëruese.

Beteja e Poltava në 1709 ishte një humbje vendimtare për mbretin suedez Charles XII (përpara), megjithëse ai mori ndihmë nga shefi kozak Ivan Masepa (i përkulur drejt mbretit). Piktura nga Gustaf Cederström. Foto: Wikimedia Commons

Sundimtar botëror

Pjetri i Madh la pas vetës një Rusi të organizuar mirë. Fuqia ushtarake ka qenë që atëherë një pjesë integrale e politikës së jashtme ruse, jo si mjeti i fundit, por shpesh si mjeti i parë për arritjen e qëllimeve politike.

Pati disa vite të vështira në Rusi pas vdekjes së Pjetrit, me beteja pasardhëse dhe intriga politike, pjesërisht përpjekje për të ndryshuar reformat e Pjetrit.

Por Moska vazhdoi zgjerimin e saj, në perëndim dhe Poloni, por edhe në lindje (Siberi dhe Azinë Qendrore) dhe në jug, veçanërisht në Perandorinë Turke.

Në veri, Rusia kishte qasje në det, por vazhdoi të konsolidonte pozitën e saj si një fuqi dominuese e Detit Baltik.

Shën Petersburg – i ndërtuar fjalë për fjalë në këmbët e luftës suedeze pas betejës së Poltava në 1709 – ishte një port i rëndësishëm.

Portet e afërta baltike, të cilat tani ishin të sunduara nga Rusia, ishin gjithashtu edhe qytete të mëdha tregtare. 

Por ëndrra e Pjetrit për daljen në det edhe në jug, jetoi.

Kostandinopoja (Stambolli) shtrihej si një pengesë në ngushticën e Bosforit drejt Mesdheut dhe deteve të mëdha. Kjo pengesë duhej hequr.

Por së pari, detyra kryesore e Rusisë ishte të fitonte kontrollin e brigjeve të Detit të Zi dhe të sipërfaqeve të mëdha të tokës në veri të gadishullit të Krimesë. 

Tregtia e skllevërve dhe toka e shkretë

Nevoja e pangopur për skllevër të osmanëve dhe tatarëve të Krimesë e bëri më të lehtë zgjerimin për Rusinë. Khanati i Krimesë kishte tregtinë e skllevërve si burimin më të madh të të ardhurave dhe kreu bastisje të vazhdueshme nëpër fushat në veri për të marrë materiale të reja njerëzore që mund të tregtoheshin në tregun e skllevërve në Kaffa (sot Feodosija):

Pothuajse e kishte boshatisur zonën nga njerëzit. Vlerësimet tregojnë se rreth dy milionë njerëz u morën si skllevër nga zona në periudhën 1500-1700.

Për t’u shpëtuar skllopronarëve, të cilët lëviznin shpejt me kuaj, njerëzit u zhvendosën në veri. Zonat e pasura me tokë të zezë në jug mbetën pothuajse të shkreta.

Roli i Kozakëve

Të vetmit që në një farë mase arritën t’i rezistonin tatarëve ishin Kozakët në Zaporozhye, domethënë pjesa e poshtme e lumit Dnieper dhe Don Kozakët pak më në lindje:

Ata u tallën edhe me sulltanin turk, i cili në vitin 1676 kishte kërkuar që ata t’i nënshtroheshin Perandorisë Osmane. Piktura e famshme e Ilja Repin (1891) tregon qartë pavarësinë e Kozakëve:

Kozakët, një përzierje e shumë kombësive, ishin popuj të pavarur dhe liridashës të Ukrainës jugore. Në një letër me fyerjet më të rënda, Kozakët Zaporozhianë talleshin me sulltanin osman, i cili në vitin 1676 kishte kërkuar që ata të nënshtroheshin. Më vonë ata duhej t’i jepnin epërsinë Moskës. Piktura është e Ilya Repin (bërë 1880–1891) dhe është e varur në Muzeun Rus në Shën Petersburg. Foto: Wikimedia Commons 

Kozakët ishin në vetvete një përzierje e etnive të ndryshme, disa ruse, disa ukrainase, disa polake. Fshatarët e qetë që kishin ikur nga pronarët e tyre në veri dhe qytetarë të tjerë të pakënaqur, siguronin një furnizim të qëndrueshëm të njerëzve në fshatrat kozakë.

Por nga mesi i shekullit të 17-të e tutje, Kozakët kaluan gjithnjë e më shumë nga të qenit grupe të pavarura, me organizimin e tyre, në roje kufitare për Moskën dhe konkurrentin e saj, Perandorinë Polako-Lituaneze.

Deri në vitin 1700, perandoria e Moskës ishte bërë aq e fortë sa tatarët e Krimesë nuk mund të tregtonin më skllevër si më parë. 

Pas 21 vitesh lufte në veri, Moska tani mund të forcojë përpjekjet e saj në jug.

Tradhtari i madh

Kozakët e pavarur përfundimisht u bënë subjekt i Moskës.

Njerëz të etnive të ndryshme, ukrainas, rusë, hebrenj, rumunë, gjermanë, grekë, bullgarë dhe të tjerë u zhvendosën, ose u shpërngulën vullnetarisht, nga pjesë të ndryshme të Perandorisë Ruse në atë që u quajt përfundimisht Novorossiya (Rusia e Re).

Kozakët humbën pavarësinë e tyre. Nuk u hyri në punë që shefi kozak (Hetman) Ivan Masepa mori kështjellën e Charles XII në Betejën e Poltava në 1709.

Masepa synonte shkëputjen e Ukrainës nga Rusia. 

Monument për Ivan Masepa në Poltava, Ukrainë, vendi ku Charles XII dhe Masepa pësuan një disfatë katastrofike për një ushtri superiore dhe moderne ruse Foto: Yurii Repalo / Wikimedia Commons

Nuk shkoi keq si për të ashtu edhe për Karl. Në historiografinë ruse, Masepa është portretizuar si tradhtari i madh.

Në Ukrainë, ai konsiderohet tani një hero çlirimtar. Pjesët qendrore të Novorossiya ndodhen në Ukrainën e sotme.

Zona përfshin qarqet e Luhansk dhe Donetsk, ku lufta po zhvillohet aktualisht. “Novorossiya” historike është përdorur në mënyrë aktive si argument për luftën dhe që këto dy zona të kenë statusin e tyre brenda Ukrainës.

“Ribashkim” historik

Gjatë një fjalimi në samitin e NATO-s në Bukuresht në vitin 2008, Vladimir Putin pohoi se “ne (domethënë Rusia) kemi hequr dorë nga zona të mëdha” dhe se “vetëm rusët jetojnë në Ukrainën jugore”.

I njëjti Putin përdori gjithashtu argumente historike për aneksimin e Krimesë në vitin 2014 pas një kontrolli ushtarak që Rusia ishte pas.

Argumenti ishte pothuajse në mënyrë konfuze i ngjashëm me atë të përdorur nga Katerina e Madhe kur ajo aneksoi Krimenë në 1783.

Pavarësisht protestave, si këtu në Bakhchisarai në Krime, Rusia aneksoi gadishullin më 20 mars 2014, pas një referendumi të diskutueshëm. Krimea ishte ukrainase që nga viti 1954. Foto: Vasily Fedosenko / Reuters / NTB

Kjo ndodhi pas një lufte tjetër me Perandorinë Osmane, apo siç quhej Porta e Lartë. Lufta (1768–74) çoi në pavarësimin zyrtar të Krimesë, por më pas u aneksua nga Rusia. Katerina e quajti atë “një ribashkim”. 

Të njëjtat fjalë u përdorën nga Putin në 2014.

Ai gjithashtu i vizatoi linjat shumë larg, deri kur Princi Vladimir I (në gjuhën ukrainase Volodymyr, Nordic Valdemar) u pagëzua në qytetin Khersones të Krimesë në vitin 988.

Se Moska në atë kohë nuk ekzistonte, as si vend dhe as shtet. Putin nuk e përmendi. As që Krimea në atë kohë ishte pjesë e Perandorisë Bizantine. Dhe se Valdemar ishte një princ me prejardhje nordike në Kiev.

Përforcoi kontrollin rus 

Katerina, fillimisht një princeshë gjermane e quajtur Sophie Friederike Auguste von Anhalt-Zerbst (1729–1796), ishte ajo që vërtet konsolidoi fuqinë e Rusisë mbi zonën deri në Detin e Zi: 

Katerina e Madhe.

Piktura nga Fyodor Rokotov. Foto: Wikimedia Commons

Ajo erdhi në pushtet me një grusht shteti kundër burrit të saj Pjetri III në 1762. Mbretërimi i Katarinës u shënua nga reforma të reja të brendshme, por edhe nga ekspansioni i madh rus. Ajo vetë inspektoi zonat përmes një udhëtimi në 1787, e shoqëruar nga i dashuri dhe aleati i saj i ngushtë, Princi Grigory Potjomkin. Pikërisht nga ky lundrim lindi termi “pamje e Potjomkinit”, gjoja sepse fshatrat me fasada false u ndërtuan përgjatë Dnieper ku lundronte shoqëruesi i Katarinës.

Perandoria Osmane mbeti kundërshtari kryesor i Rusisë në jug, megjithëse Katerina nuk arriti të realizonte “projektin e saj grek” për krijimin e dy mbretërive të reja të Perandorisë Osmane. Njëra ishte të kishte Kostandinopojën si kryeqytet.

E dyta do të formohej nga Besarabia, Moldavia dhe Vllahia (zona të vendosura aktualisht në Rumani, Moldavi dhe Ukrainë). 

Nëpërmjet përpjekjeve të gjera dhe afatgjata, Rusia gjithashtu arriti të merrte pushtetin në Kaukaz në fund të mbretërimit të Katarinës.

Kjo ndodhi pjesërisht në kurriz të Persisë, pjesërisht në kurriz të Perandorisë Osmane. Mbretëria e Gjeorgjisë u aneksua në 1801. Armenia dhe Azerbajxhani (siç nuk quhej atëherë) gjithashtu u përfshinë gradualisht në Perandorinë Ruse. 

Interpretimi historik i shtrembëruar

Nën Katarinën, Rusia u integrua gjithnjë e më shumë në politikën e fuqive të mëdha evropiane. Ajo forcoi kontrollin rus në veri përmes tre divizioneve të Polonisë në vitet 1790, aleancave të ndryshme dhe luftërave.

Por Moska i kishte pasur gjithmonë sytë nga lindja dhe jugu – dhe ende i ka në veri – 300 vjet pas paqes në Nystad. Nëpërmjet deklaratave të tij se Ukraina nuk është një vend më vete, se zona të mëdha i janë marrë Rusisë dhe i janë shtuar Ukrainës, presidenti Vladimir Putin ka treguar qartë se ka ngecur në të menduarit e shekullit të 18-të.

Pra, pushtimi bazohet në një interpretim historik të shtrembëruar, me pasojat e rënda që po shpalosen tani.

Paqja në Nystad nuk dha as “paqe të sigurt dhe të qëndrueshme” dhe as “një Wänskaps-Band të përjetshme”, (miqësi të përjetshme, vër. e përkthyesit) siç thuhet në marrëveshjen midis Suedisë dhe Rusisë. 

Fakte

Koha pas paqes në Nystad Traktati i paqes nga qyteti finlandez i Nystad ishte, siç ishte zakon në atë kohë, plot garanci solemne, premtime dhe fjalë të mira. Por si shumica e traktateve të paqes, ajo u prish në disa raste.

Princat dhe politikanët e mëvonshëm nuk u ndjenë të lidhur veçanërisht nga “paqja e përjetshme dhe e pathyeshme dhe një lidhje e përjetshme e pazgjidhshme miqësie”.

Pjetri i Madh kishte arritur një nga qëllimet e tij më të rëndësishme: të fitonte daljen në Detin Baltik. Shën Petersburgu, i themeluar në vitin 1703, ishte bërë “dritarja e tij drejt perëndimit të Evropës Veriore”. Duke marrë pjesë të mëdha të Balltikut, Deti Baltik u bë pothuajse një mare nostrum ruse – oqeani ynë.

Suedia, me Mbretin Gustav III, u përpoq përsëri në 1788–89.

Kjo luftë nuk dha asnjë rezultat në favor të një vendi apo tjetrit. (Fushata norvegjeze në Bohuslän – “lufta e boronicës së kuqe” – ishte vetëm një parantezë në këtë konflikt.) Por më pas erdhën Luftërat Napoleonike dhe marrëveshja midis Rusisë dhe Francës për ndryshime të mëdha politike në rajonin nordik.

Pasi Rusia pushtoi Suedinë-Finlandën në 1808, konflikti përfundoi me pjesët finlandeze të Suedisë që u aneksuan nga Rusia si Dukat i Madh në 1809. Finlanda më vonë u bë një vend i lirë dhe i pavarur pas një revolucioni, një lufte të brendshme dhe një lufte kundër Bashkimit Sovjetik. Por kjo është një histori tjetër.

shikoni më shumë Burimet:

Walter G. Moss: “Një histori e Rusisë”

Arkivi Kombëtar Suedez, historiesajten.se,

Wikipedia, div. artikuj gazetash

Aftenposten

https://www.aftenposten.no/historie/i/g6OWRk/avtalen-skulle-gi-evig-fred-i-dag-er-det-krig

_______

Përktheu nga norvegjishtja: Gjergj – Bajram Kabashi

Përshpirtëria e Nënës Tereze 

Drini.us
-
0
Përshpirtëria e Nënës Tereze 

Don Lush Gjergji, Prishtinë

(25 – vjetori i vdekjes së Nënë Terezes) 

JEZUSI DEL PREJ SHTËPISË 

“Profetit nuk i jepet nderim vetëm në vendlindjen e vet e në shtëpinë e vet. Për shkak të mosbesimit të tyre nuk bëri aty shumë mrekulli”.  

                                                                                            (Mt 13, 57-58) 

“Sot, çdo gjë është në diskutim, çdo gjë ndryshon, të kthehemi në Nazaret. Jezusi ka ardhur për ta shëlbuar botën, për të na mësuar dhe dhuruar Dashurinë e Atit.”   

                                                                                             (Nëna Tereze) 

Çdo njeri përgatitet sa më mirë të jetë e mundshme për jetë: për punë, nëpërmjet edukimit, shkollimit, profesionalizmit dhe përcaktimit jetësor. Dalja prej shtëpisë, rrethit familjar, rinia, përgjegjësia, studimi, puna, jeta, janë detyra të madhe dhe të rëndësishme për çdo njeri. Stili i ri i jetës kërkon shumë përgatitje dhe detyrime, por ka edhe mjaft rreziqe. Në rrethana të tilla, njeriu “matet” me vetveten, me të tjerët, vetëdijesohet, ftohet dhe sfidohet për të bërë përzgjidhje jetësore. Kjo edhe është bukuria e rritjes, pjekurisë, angazhimeve familjare, fetare, kulturore, politike, shoqërore, edhe pse kalimi prej moshës në moshë është ende mjaft i vështirë për arsye të pluralizmit të shoqërisë, kulturës dhe fesë. 

Këtë ecje, rritje, rëndësi dhe dinamikë e kishte edhe Jezusi.  

“Sa është e çuditshme që Jezusi i kishte kaluar tridhjetë vjet pa bërë asgjë, humbje kohe! Pa ia mundësuar personalitetit të tij dhe aftësive ndonjë mundësi për t’u dëshmuar; ne e dimë që në moshën dymbëdhjetë vjeçare, ai ua mbylli gojën dijetarëve dhe priftërinjve të tempullit, sepse dinte shumëçka dhe shumë mirë. Megjithatë, kur prindërit e tij e gjetën, kthehet në Nazaret dhe ishte i nënshtruar atyre. Për tridhjetë vjet, nuk dihet asgjë tjetër për atë, aq sa njerëzit mrekulloheshin kur ishte paraqitur në publik për t’i mësuar, ai, biri i një zdrukthëtari, që ishte marrë me punë të thjeshta në një zdrukthëtari: për tridhjetë vjet.”  (Nëna Tereze) 

Jezusi, ishte tërhequr në shkreti për 40 ditë,  para se ta fillonte jetën botore, ku e kishte tunduar djalli, e ai vendosmërisht e kishte dëbuar atë, tundimet e tij, dhe kishte paralajmëruar fitoren e tij përfundimtare nëpërmjet mundimit, vdekjes dhe ngjalljes së tij. ( krhs. Lk 4, 1-13)  

Fillimi i jetës botore të Jezusit, ishte i thjeshtë, në një qytezë peshkatarësh. Shën Marku shkruan kështu: “Arritën në Kafarnaum. Menjëherë, të shtunën, Jezusi hyri në sinagogë dhe filloi të mësojë. Njerëzit mbetën të habitur nga mësimi i tij, sepse i mësonte si ai që ka autoritet e jo porsi skribët.”   (Mk 1, 21-22) 

Fjala e tij ishte ndryshe nga të tjerët, sepse Jezusi është Fjala e Jetës së Zotit, është vetë Zoti, i cili na flet për së afërmi,  si Zot – Vëlla. Fjala e tij kishte zgjuar te dëgjuesit mrekullim dhe habi, etje dhe uri për risinë e mësimit, sepse i mësonte si ai që ka autoritet.  

Jezusi e tregonte pushtetin e Zotit, jo vetëm nëpërmjet fjalës, por edhe shenjave të ndryshme, sidomos me anë të mrekullive. “Shi atëherë ishte në sinagogën e tyre një njeri i pushtuar prej shpirtit të ndytë dhe bërtiti: “Çka ke me ne, o Jezu  Nazareni? A erdhe të na zhbish? Unë e di kush je: Shenjti i Hyjit.” 

Jezusi iu kërcënua: “Hesht dhe dil prej tij!” Shpirti i ndytë, si e përplasi pa mëshirë dhe si lëshoi një britmë të madhe, doli prej tij. Të gjithë u tmerruan dhe i thoshin njëri-tjetrit: “Ç’u bë kështu! Ja, një mësim i ri i pajisur me pushtet! Ky u urdhëroka deri edhe shpirtrave të ndytë dhe ata e dëgjokan. E menjëherë u hap zëri për të gjithkund në katër anët e krahinës së Galilesë.” (Mk 1, 22-28) 

Takimi i parë botor i Jezusit me njerëz ishte me shumë befasi dhe risi: për popullin, për të sëmurë dhe të djallëzuar, për fjalë dhe shenja që bënte. Entuziazmi, fama, dashuria për Jezusin rritej gjithnjë e më shumë në Kafarnaum dhe në rrethinë. Flitej dhe thuhej kështu: së fundi ja Njeriu i drejtë në vendin e duhur! 

“Ai i shëroi të sëmurit – ishin shumë dhe me sëmundje të ndryshme. Dëboi edhe shumë djaj. Por nuk i lejoi djajtë të flasin sepse e njihnin. Herët në mëngjes, kur ende ishte natë, Jezusi u çua e shkoi në një vend të pabanuar e atje thoshte uratë. Simoni me shokët e vet u vunë ta kërkojnë. Kur e gjetën i thanë: “Të gjithë po të kërkojnë”. Ai u tha: “Ejani të shkojmë gjetiu, në fshatrat e afërme që të predikoj edhe atje. Prandaj edhe erdha”. (Mk 1, 34-39) 

Kështu, Jezusi e dëshmonte dërgimin e tij për të gjithë, rëndësinë themelore të uratës, heshtjes dhe vetmisë për veprën e shëlbimit. 

Nëna Tereze la shtëpinë, familjen, qytetin e Shkupit, pasi kishte “luftuar” për gjashtë vite me Jezusin, dhe së fundi ishte dorëzuar. 

“Familja ime ishte e lumtur. Mirëpo, në moshën 18 vjeçare vendosa ta braktisi shtëpinë time. Prej atëherë s’kam pasur kurrfarë dyshimi në thirrjen time. Ishte vullneti i Zotit, një urdhër më i fortë se unë. Ai më kishte zgjedhë për vete. Hyra në rregullin e Motrave të Loretos.” (Nëna Tereze) 

Teksti i kësaj poezie – urate nga anija për Kalkutë, 9 dhjetor 1928, ndër të tjera ka këtë porosi: 

“Po le shtëpinë zemër fanar 

Vendlindje e fare fis 

Po vet në Bengalin 

Dergjet vrarë 

Atje në të largtin Vis. 

 

Lë të njohurit në mejtime 

Të afërmit e a vatrën shqim, 

Më tërhiq zemra ime 

T’i shërbej Krishtit tim. 

 

Nënë e dashur, lamtumirë 

Ju lë shënd’n, miq të mi, 

Më djeg, o, një fuqi e dlirë, 

Drejt të përflakurës Indi.. 

 

Dhe anija lehtë lunderon 

Pret valët e detit të trazuar, 

Për herë të fundit syri vrojtn 

Brigjet e Evropës së hakërruar. 

Qëndron në anije e falduar 

Fytyr’e  përvuajtur gjithë hare 

E Krishtit filjetarja e vluar 

Nuse e njomë e botës së re. 

 

Një kryq hekuri n’dorë shtrëngon 

Shpëtimi lëvarshëm kumbon në të, 

E shpirti i gatshëm pranon 

Blatën e rëndë fli për të. 

 

“Pranoje, këtë flijim o Zot 

Dëshmi e përbetimit, 

Ndihmoji gjallesës Tënde sot 

Që nderin do ta madhërojë! 

 

Si shpërblim, të lus o Hir, 

O Ati i ynë plotë mirësi 

Të më japish vetë atë shpirt 

At shpirt që -veç ti e di.” 

 

Dhe t’imtë, të pastër si në ag vere vesojnë 

Si  valët lot rrjedhin qetë, me mall 

Që betimin për Ty prore e madhërojnë 

Për të madhin blatim që tani u shpall.” 

(Dr Lush Gjergji, Lule për Nënën, DRITA, 1986, f. 14-15) 

Dërgimi i saj i mëvonshëm, do të jetë dashuria në veprim. Ishte misioni i dashurisë dhe mirësisë, sidomos për ata që vuanin dhe kishin nevojë për kujdes, dashuri, mbi të gjitha për Zotin. 

Nëna Tereze, ishte përgatitur me përkushtim për këtë dërgim, siç bëri edhe Jezusi, vite të tëra, në heshtje, në kërkim, në uratë dhe në punë. 

Ja dëshmia e saj: “Vitet e përgatitjes, rishtaria, pastaj puna në mësimdhënie si motër e Loretos më dhanë mundësi që ta njohja dhe duaja gjithnjë e më shumë Jezusin”.  

Çdokush prej nesh është ftuar në jetë me lindje, në fe me pagëzim, në mirësi dhe dashuri, lumturi me anë të jetës sonë të përditshme. Si do të jetë jeta jonë? Çfarë do të jetë ballafaqimi ynë me botën?  Ne, shpesh duam që jeta jonë të jetë ashtu siç mendojmë ne, nëse shkon mirë, ndërsa e “fajësojmë” Zotit dhe të tjerëve, nëse  shkon keq. Duke përjashtuar Zotin dhe të afërmin prej jetës tonë, jemi thellësisht të vetmuar, të mbyllur në harkun e egoizmit dhe egocentrizmit: nuk jetojmë më, por atë e “pësojmë”, durojmë, bartim jetën, me qëndrime pasive: çka mund të bëj unë? Jeta qenka e tillë… 

Heshtja, urata, familja në harmoni dhe në dashuri janë përgatitja më e mire për jetë, duke pasur parasysh gjithmonë trekëndëshin: Unë – Zoti – Tjerët, si orientim dinamik dhe të hapur për të ardhmen. 

Kërkimi i suksesit të menjëhershëm, është tundim djallëzor për shumë njerëz, sidomos për rini. Heshtja e Jezusit për tridhjetë vjet na mëson që duhet të përgatitemi sa më mirë për jetë, punë, familje, shoqëri. 

Edhe Nëna Tereze kishte punuar për afro njëzetë vjet në Kalkutë në heshtje. Nga heshtja, urata, vetëmohimi, lindi Nëna Tereze, simboli i mirësisë dhe dashurisë. Ajo thotë kështu: “Mbanë heshtjen që Jezusi e mbajti për tridhjetë vjet jete në Nazaret, dhe që vazhdon ende të mbajë në tabernakull, duke ndërmjetësuar për ne.” 

Poeti i frymëzuar nga jeta dhe vepra e saj, ndër të tjera, shkruan kështu: 

“Nëna e jonë Tereze, 

Nëna e botës mbarë, 

Shëron të smurë 

Gurin e kthen në arë. 

 

Nëna e jonë Tereze, 

Gjithmonë zemër butë, 

I ngjan Jezu Krishtit 

Me zemër të përvujtë.” 

 

Prishtinë, 2 mars 2022  –  Radio Maria – Kosovë 

Kuvendi i Lezhës i 2 Marsit 1444, 578 vjet më parë

Drini.us
-
0
Kuvendi i Lezhës i 2 Marsit 1444, 578 vjet më parë
Nga Sheradin Berisha
578 vjet më parë ( 2.3.1444 – 2.3.2022 )
KUVENDI ARBËROR I LEZHËS (2 MARS 1444)
578 vjet më parë, në Katedralen e Kishës së Shën Kollit në qytetin e Lezhës, ku sot gjendet dhe memoriali i Gjergj Kastriot – Skënderbeut, u mbajt Kuvendi i Lezhës dhe u krijua Besëlidhja Arbërore (shqiptare) e Lezhës, si një nga ngjarjet më të rëndësishme të historisë sonë kombëtare, gjatë periudhës së mesjetës.
Ishte 2 marsi i vitit 1444, kur Gjergj Kastrioti – Skënderbeu, (menjëherë pas kthimit në Krujë – në nëntor 1443), për herë të parë në historinë e mesjetës shqiptare mblodhi në një Kuvend të gjitha principatat arbërore, me qëllim të Bashkimit, për përballimin e sulmeve pushtuese osmane në tokat tona.
Kryengritja e përgjithshme e vitit 1443, (që mori përmasa çliruese me kthimin e Heroit tonë Kombëtar Gjergj Kastriot – Skëndereut në Krujë – më 28 Nëntor 1443), dhe ngritja e Flamurit tonë Kombëtar në këtë qytet, ishin fitoret më të mëdha historike që duheshin mbrojtur me çdo çmim.
Zhvillimet e deriatëhershme luftarake – në arealin e Arbërit dhe më gjerë në Ballkan, ishin treguesit e qartë se, Perandorisë Osmane (fuqisë më të madhe ushtarake të kohës), nuk mund t`i bëhej ballë pa kapërcyer copëtimin politik të vendit në një varg feudesh të pavarura dhe pa krijuar një bazë të fortë organizative e të qëndrueshme, e cila do të bashkërendonte fuqinë mendore – njerëzore, ushtarake e ekonomike të vendit.
Për zgjidhjen e këtyre pengesave, si hap të parë e të rëndësishëm Gjergj Kastrioti – Skënderbeu mori nismën për mbajtjen e një kuvendi gjithëpërfshirës, ku do të merrnin pjesë krerët e principatave të pavarura që sundonin gjithandej vendit tonë. Për këtë qëllim, ai fillimisht zhvilloi takime vetjake, si rrjedhojë e të cilave u vendos që të mbahej në Lezhë një Kuvend i Besëlidhjes.
Lezha kishte një pozicion gjeografik shumë të favorshëm për mbajtjen e Kuvendit, për faktin sepse ajo ndodhej në afërsi me zotërimet e pjesëmarrësve kryesorë të Kuvendit, dhe për më tepër ishte e veçuar nga zotërimet e tjera të Venedikut si dhe kishte lidhje të ngushta ekonomike me viset e çliruara arbërore, veçanërisht me ato të Kastriotëve. Prandaj, jo rastësisht Kuvendi i Besëlidhjes u mbajt në qytetin e Lezhës – më 2 mars 1444 në Katedralen e Shën Kollit, ku sot gjendet dhe memoriali i Gjergj Kastriot – Skënderbeut.
Në këtë Kuvend morën pjesë: Gjergj Kastrioti – Skënderbeu, Gjergj Arianiti, Andre Topia (bashkë me dy djemtë, Kominin e Muzakën dhe të nipin Tanushin), Gjergj Stres Balsha, Nikollë e Pal Dukagjini, Pjetër Spani (bashkë me katër djemtë, Aleksin, Bozhidarin, Vruon dhe Mirkon), Lekë Zaharia, Teodor Muzaka i Riu (dhe pjesëtarë të tjerë të kësaj familjeje), Zahari Gropa, Lekë Dushmani bashkë me Pjetrin e fisnikë të tjerë fqinjë me ta, Stefan Gjurashi (Cërnojeviçi bashkë me bijtë e tij, Gjergjin e Gjonin) etj.
Pikërisht, realizimi i bashkimit të të gjithë princërve arbërorë (shqiptarë), në një kuvend të përbashkët nga ana e Skënderbeut, përbënte idenë më madhore historike të tij, dhe ky Unitet si i tillë ishte shembull i veçantë se, si bëhet bashkimi i principatave të vogla e të copëtuar feudale, gjë që nuk ishte realizuar as në vendet më të mëdha të Evropës. (Sa për ilustrim: Gjermania u bashkua gjatë shekullit të XIX në kohën e Bismarkut, ashtu sikurse edhe Italia është bashkuar në shekullin e XIX në kohën e Garibaldit)
Gjergj Kastrioti – Skënderbeu në Kuvend, mbajti fjalën kryesore dhe aty u ndalë veçanërsisht në domosdoshmërinë dhe rëndësinë e bashkimit politik të të gjitha princërve dhe fisnikëve tjerë arberorë (shqiptarë). Në vijim, pjesëmarrësit diskutuan format e bashkëpunimit dhe rrugët për realizimin e bashkimit politik të tyre, në themel të të cilit vunë institucionin më të rëndësishëm kombëtar, atë të BESËS.
Ata, me këtë rast institucionalizuan Kuvendin si forumin më të lartë vendimmarrës të princërve-fisnikëve arbërorë – shqiptarë, dhe ky Kuvend sublimoj formën e një besëlidhjeje politike, ndërmjet drejtuesve të zotërimeve të lira dhe fisnikëve të tjerë të vendit, që u njoh me emrin Besëlidhja Shqiptare e Lezhës.
Në Kuvend, u vendos krijimi i ushtrisë së përbashkët dhe për udhëheqës të Besëlidhjes dhe Komandant të Përgjithshëm të ushtrisë arbërore, unanimisht u zgjodh Gjergj Kastrioti – Skënderbeu. Që prej këtij bashkimi udhëheqësi ynë legjendar rriti rezistencën e ushtrisë së tij dhe për 25 vjet rresht drejtoi luftën çlirimtare kundër sundimit osman.
Si përfundim.
Kuvendi i Lezhës dhe shembulli heroik i Gjergj Kastriotit – Skënderbeut, ishin dhe mbetën burim frymëzimi për të gjithë brezat e ardhshëm.

Je metodat se si shqiptarët ortodoksë qysh më 1867 DUHEJ gjithsesi të bëheshin e paraqiteshin si serbë!

Drini.us
-
0
Je metodat se si shqiptarët ortodoksë qysh më 1867 DUHEJ gjithsesi të bëheshin e paraqiteshin si serbë!

Feri Arifi, historian, Viti

NGA KUSH ERDHI MASHTRIMI MADH NË ILIRIK

Vasa Pelagiç, më 1867 mashtroj popullin ortodoks shqiptarë, që me lek të Rusis për një embelsirë apo sheqerake në atë varfri të skajshme që populli të deklarohet SERB si në fshtra ashtu edhe qytete. Gjithkund dhe kudo pytej populli: KOSI TI…. JASAM SERBIN…..KUSH JE TI… UNË JAM SERB, kështu erdhi Serbia.

Vasa Pelagiq në vitin 1867 ka këshilluar që fëmijët të tërhiqen e mashtrohen me sheqer dhe bombona, që të deklarohen serbë!

Në këto agjitime nacionale roli kryesor u është dhënë mësimdhënsve. Në këtë vështrim është karakteristike direktiva e Vasa Pelagiq, e paraqitur në “Udhëheqjen e serbëve-boshnajkëve, hercegovasve, starosrbijanske dhe mësuesve maqedon (“serbëve” të Serbisë së vjetër”, dmth., Kosovës, vër. e përkthyesit), shkollave dhe komunave”, e shtypur në vitin 1867. Në faqen 45 , në nenin 36, jipet direktiva e tillë:

“Secili mësues duhet së pari ti mësoj nxënësit e vet e pastaj të gjithë fëmijët e qytezës që mund të flasin: që kushdo që ti pyet se Kush je ti djalosh? i riu në atë pyetje menjëherë të përgjigjet: Une jam serb. Do të ishte mirë që të gjinden njerëz të vullnetit të mirë që fëmijëve t’ua sqarojnë të drejtën e përkatësisë së tillë në mënyrë që tek ta të zgjohet kurreshtja për përgjigjen e tillë.”

Kështu pra në shekulin e 19-të janë krijuer serbët, duke i mashtruar fëmijët. 

Zelensky: Rusia dëshiron të na zhdukë

Drini.us
-
0
Zelensky: Rusia dëshiron të na zhdukë

Me 02.03.2022 në 08:45
nga Chamanpreet Kaur

Në një fjalim video të mërkurën, presidenti ukrainas Volodymyr Zelenskyj tha se Rusia dëshiron të zhdukë Ukrainën, raporton Reuters.

“Ata janë urdhëruar të zhdukin historinë tonë, të asgjësojnë vendin tonë, të na zhdukin të gjithëve,” tha Zelenskyj për sulmet ruse në Kiev.

Presidenti gjithashtu raporton se 6,000 rusë kanë vdekur pas gjashtë ditëve të para të luftës. Kjo nuk është konfirmuar në mënyrë të pavarur. Aftenposten

Është e mundur që ju nuk e keni kuptuar ende, por Rusia ka humbur. Ka humbur tashmë

Drini.us
-
0
Është e mundur që ju nuk e keni kuptuar ende, por Rusia ka humbur. Ka humbur tashmë
Arkadij Babtsjenko është një shkrimtar rus dhe gazetar që jeton në ekzil në Kiev. 
1 mars 2022 19:23
Ndoshta nuk e keni kuptuar ende, por Rusia humbi. Tashmë ka humbur.
Nuk do të bjerë vetëm regjimi i Putinit, por e gjithë Rusia, shkruan Arkady Babchenko.
Për regjimin Putin, ka filluar numërimi mbrapsht. Por kjo nuk është gjëja më e rëndësishme. Afati kohor është më i rëndësishëm.
Kjo është një kronikë e një feltoni historik që po vazhdon.
Humbjet e ushtrisë ruse në luftën e parë çeçene nga 1 janari 1995 deri më 31 gusht 1996 arritën në 3,860 burra. Gjatë një lufte dhjetëvjeçare në Afganistan, 15,000 burra humbën jetën.
Nëse shifrat zyrtare të Ukrainës janë të sakta (100 tanke, 500 këmbësorë dhe 3500 të vdekur), këto janë thjesht shifra ekstreme. As Bashkimi Sovjetik dhe as Rusia nuk kanë pësuar viktima të tilla ditore që nga Lufta e Dytë Botërore.
Por kjo nuk është gjëja më e rëndësishme. Gjëja më e rëndësishme që po ndodh tani nuk është kositja e hekurishteve të dryshkura ruse nga qindra njësi ukrainase. Më e rëndësishmja, miti i fuqisë dhe pathyeshmërisë së ushtrisë ruse do të shkatërrohet.
Miti i gjithë atyre armëve analoge me të cilat krekoset diktatori i ushtrisë së tretë më të fortë në botë. Armët që për mbretërinë që e mbivlerëson veten si të fuqishme janë gjithçka. Që dëshmojnë për diktaturën e pathyeshme dhe për lavdinë dhe plotfuqishmërinë e Atit të Kombit.
Bëhet fjalë për faktin se realiteti doli të ishte i frikshëm. I frikshëm për të.
Nga fronti i raportuan Putinit përparim të pabesueshëm. Propagandistet i raportuan përparim të jashtëzakonshëm – ndërsa në realitet silleshin rreth boshtit të vetë si qurana të pa kokë. Përsëri dhe përsëri. Ata e gënjyen se shpenzuan shumë buxhet për armatim – dhe po triumfojnë. Përsëri dhe përsëri. Në Paradën e Fitores, topat u shfaqën, por bandat e rekrutëve u dërguan në Kiev. Çfarë po bëni ju, liberalë rusë që e gënjeni popullin kinse e luftuat korrupsionin? Nuk kuptuat gjë o gomarë!
Kushdo që lufton për një Rusi pa korrupsion është armiku im. Sepse kjo do të thotë që ju nuk doni të dërgoni kanaçe të ndryshkura, por teknologji të fundit në front. Që raketat e e kalibrit të përsosur do të kenë afat jo dy ditë por dy vjet. Ajo lufta e Rusisë, e cila kushton 20 miliardë dollarë në ditë, do të përfundojë jo për një javë, por për katër vjet. Dhe kjo do të thotë se ju jeni ose të paaftë ose bashkëpunëtorë të armikut në vetvrasje dhe armiq të armikut në vrasje.
Ndoshta nuk e keni kuptuar ende, por Rusia humbi. Tashmë ka humbur. Të gjitha. Është bërë sfond për komedi. Edhe nëse ata marrin Kharkivin (gjë që nuk do të ndodhë) apo edhe Kievin (madje edhe më pak e mundur), nuk ka rëndësi.
Dhe ata vetë e kuptojnë këtë: Rusët sillen dhe mbeshtillën nëpër fusha dhe rrugë, pa ditur se çfarë po bëjnë. Përpjekjet e vazhdueshme për të sulmuar qytetet janë krejtësisht të kota. Vetëm për të qenë në gjendje t’i raportojnë Putinit: Hurra po bëjmë diçka! Ne po përparojmë, ky dhe ai fshat dhe qytet port, i gjithë Qarku Lugansk po pushtohet. Fitore dhe nder i madh për armët ruse.
Taktikisht, trupat do të shpërbëhen brenda pak ditësh, psikologjikisht ato tashmë janë shembur. Filloi robëria për makinerinë e tij të luftës dhe dëshmoi se Putini vërtet jetonte në botën e tij dhe në fakt besonte se kishte një ushtri të madhe dhe të pathyeshme dhe jo një tufë drerësh të pamotivuar me pajisje të vjetra lufte. Ose nuk guxuan t’i thoshin të vërtetën ose mbyllën burimin e gënjeshtrës për sytë dhe veshët e tij. Dhe atëherë realiteti nuk do t’ju lejojë të hyni në vrimë nga turpi.
Por as kjo nuk është gjëja më e rëndësishme. Nuk bëhet fjalë më as për luftën e humbur. Por se në parim një diktator mund të bëjë gjithçka. Ai mund të kalb njerëzit në kampet e përqendrimit. Ti çoj për të urinuar dhe t’i detyroj të hanë bar të gatuar. Abuzojnë dhe vrasin fëmijët e tyre. Madje edhe raketat kundërajrore i dogjën të gjallë në tanke në tokë të huaj në Ukrainë. Ka vetëm një gjë që atij nuk i lejohet të bëjë:
Të humbasë në këtë tokë të çuditshme.
Sidomos nëse ia thoni drejtpërdrejt në fytyrë. Skllevërit mund t’i falin zotërisë së tyre sa të duan. Dhjete mije. njëqind mijë. Disa milionë ndoshta. Ata ndoshta do të vriteshin dhe do të betoheshin, por kjo do të ishte e gjitha. Ai nuk do t’ kërcënonte. Me një kusht: që Kievi të pushtohej.
Dhe jo vetëm të pushtohet por me një ndryshim pushteti, me një flamur të kuq valëvitur mbi parlamentin e qytetit, me një Paradë Fitorje përgjatë avenysë Kreshchatyka dhe me brohoritjet e turmave të çliruara. Po, si në Krime.
Po, si në Krime. Më pas atij do t’i falej edhe rënia rekorde e rublës, edhe pushimet në fshat në rajonin e Lipetsk, edhe mungesa e pirjes së birrës në Republikën Çeke, edhe tualetet në rrugë dhe shtypja e demonstratave. Nga ana tjetër, një disfatë… një disfatë e tillë!
E gjithë Rusia do të bjerë
Ka filluar numërimi mbrapsht për regjimin e Putinit.
Por edhe kjo nuk është gjëja më e rëndësishme. Nuk bëhet fjalë më për regjimin e Putinit. Të hënën e kësaj jave u hap bursa e Moskës dhe tani do të mësojmë se çfarë do të ndodhë me kursin e këmbimit për rublën, me tregun e aksioneve (nuk mendoj se bursa ruse do të ekzistojë gjatë), deri në dëbimin. nga sistemi Swift, në lidhje me Tranzicionin në importet e naftës dhe gazit në SHBA si dhe shumë të mira të tjera. Do të bjerë jo vetëm regjimi i Putinit, por e gjithë Rusia.
Tani Rusia nuk do të shpërbëhet thjesht. Nuk e di kur, ndoshta jo aq shpejt, por tani është e pashmangshme.
Episodi i tretë i serialit televiziv Empire’s End po transmetohet tani. E shohim drejtpërdrejt në rrugët e Ukrainës. Meqë ra fjala, rusë, mos e humbisni luftën e tretë çeçene, është padyshim një gjë që duhet parë në këtë sezon të serialit. Dhe do të ketë një luftë në Tatarstan, dhe një luftë në Bashkiria, dhe një mori të tjerash.
Dhe pastaj në Sheshin e Kuq ka klube pulash të ngrira dhe tanke nga Amerika. Por – mos qeshni, kjo nuk është e gjitha!
Tani Rusia nuk do të shpërbëhet thjesht. Nuk e di kur, ndoshta jo aq shpejt, por tani është e pashmangshme. Mbretëria, zmadhimi i mitit të madhështisë që shihet nga të gjithë, jo më pak nga vetë banorët e mbretërisë, nuk mund të vazhdojë. Por natyra nuk e toleron zbrazëtinë. Aty ku diçka zhduket, diçka tjetër duhet të shfaqet. Aty ku zhduket një lider rajonal, shfaqet një i ri.
Jetojmë në një epokë historike. Sot do të shkruani tekste shkollore për të ardhmen. Tani për tani ka një ndryshim historik, një epokë historike treqind vjeçare ka përfunduar. Në fakt nuk është një ndryshim, por një kthim në pikën zero:
Moska shembet. Dhe perandoria e Kievit po shfaqet përsëri. Dhe ishit ju, miqtë e mi. Secili prej jush ukrainas. Rroftë Ukraina!
Përktheu: Lirim Gashi, Prishtinë
____

Kush e ka frymëzuar konvertimin e Putinit në rusomadh fashisoid?

Drini.us
-
0
Kush e ka frymëzuar konvertimin e Putinit në rusomadh fashisoid?
Ibrahim Kelmendi, shkrimtar, Gjermani
Kurreshtja me shtyri të gjurmoj, si ka ndodhur që Putin të eskalon në kriminel të përmasave sa ta frikëson krejt Botën. Gjeta emisione të televizionit publik zviceran SFR (22.02.2022), që kishte intervitua filozofin francez Michel Eltchaninoff, i cili kishte shkruar libër analitik, me titull në “Dans la tête de Vladimir Poutine” (Në kokën e Vladimir Putinit).
Gjatë interviste u informova se konvertimi i Putinit në politikan fashistoid rusomadh paskësh ndodh pothuajse rastësisht – njohja me filozofin rus Iwan Alexandrowitsch Iljin (1883/Moskë -1954/Zolliko-CH). Në tetor 2005 Regjisori Nikita Michalkow paskësh përfituar përkrahjen e Putinit, filozofin Ilijin ta rivarrosin nga Zollikon/Colikon i Zvicrës në kishen e Donskoit në Moskë, siç kishte lënë prosinë Ilijin, i cili pjesën më të madhe të jetës se tij intelektuale e kishte kaluar në ekzil në Gjermani dhe Zvicër (1922-1954). Ai paskësh shkruar shumë libra, të cilat paskëshin për bazë filozofinë rusomadhe për perandori konservative ruse. Putin urdhëron të botohet një përzgjedhje nga veprat e Ilijinit dhe 5.000 ekzemlarë t’u shpërndahen funksionarëve të lartë shtetëror rusë. Ata janë urdhëruar ta studiojnë e përvetësojnë platformën që përmbante ajo vepër. Edhe vet e lexon dhe rilexon disa herë dhe aty e tutje fjalimet e tij përmbajë shumë fragmente nga filozofia rusomadhe e Ilijint.
Filozofi tjetër, me ndikim të madh ideopolitik rusomadh, janë veprat e filozofit Nikolai Alexandrowitsch Berdjajew (1874/Obuchovo-Perandori Ruse – 1948/Paris). Edhe ky, si Ilijin, ishte filozof i dëbuar nga Bashkimi Sovjetik në vitin 1922, kur janë dëbuar nga BS, njëheresh, 160 intelektualë disidentë.
Personaliteti i tretë, me ndikim të madh, është Alexander Geljewitsch Dugin / Александр Гельевич Дугин (i lindur në vitin 1962 në Moskë). Ky është afirmuar shumë si politologë dhe filozof politik. Në vitin 1994-1998 ka qenë bashkëkryetar i partisë NBP (Partian Nacional-Bolshevike e Rusisë), i cila është ndaluar për shkak të platformës naziste. Dugin tashmë ka krijuar një platformë rusomadhe, që e ka emërtuar Euroazismi i ri (meqë Rusia ka gati 4 milionë kilometra katrorë në Europë dhe rreth 13 milionë kilometra katrorë në Azi).
Dugin tashmë është afirmuar si mik dhe këshlltar i Putinit. Thuhet se e përgatit para se të del në televizion me fjalime drejtuar popullit rus dhe opinionit botëror.
Të tre kanë të përbashkët mallkimit, pothuajse religjioz, të Demokracisë pluraliste, e praktikaur nga Antikiteti deri tani…
***
Këtu keni linqet që i konsultova për të shkruar këtë informim:
Intervista e filozofit francez Michel Eltchaninoff, në SFR më 22.2.22:
Një shtjelli i zgjeruar në gazetën zvicerane NZZ:
Recension për librin e filozofit francez Michel Eltchaninoff:

Presidentja Osmani u prit nga presidenti i Turqisë Recep Tayyip Erdoğan me nderimet më të larta shtetërore

Drini.us
-
1
Presidentja Osmani u prit nga presidenti i Turqisë Recep Tayyip Erdoğan me nderimet më të larta shtetërore

Presidentja e Republikës së Kosovës është pritur sot në takim nga presidenti i Turqisë, Recep Tayyip Erdoğan.

Në takim me presidentin Erdoğan, Presidentja Osmani, e shoqëruar edhe nga ministrja për punë të Jashtme dhe të Diasporës, Donika Gërvalla si dhe komandanti i FSK-së, gjenerallejtënant Bashkim Jashari, e ka falënderuar Turqinë për mbështetjen ndaj Kosovës në procesin e çlirimit, pavarësimit dhe të shtetndërtimit. Gjatë këtij takimi, Presidentja Osmani ka marrë konfirmimin e Presidentit Erdoğan se Turqia e mbështetë anëtarësimin e Kosovës në NATO. Presidenti turk, poashtu ka shprehur gatishmërinë që ta ndihmojë Kosovën edhe më tej në sigurimin e njohjeve të reja, për të cilën gjë ka premtuar angazhim personal.

Ndërkaq në takimin ndërmjet dy presidentëve, temë e bisedës ishte edhe aktualiteti politik në rajonin e Ballkanit Perëndimor dhe në Evropë.

Presidentja Osmani, duke u ndërlidhur me situatën në Ukrainë, ka theksuar se Kosova dënon agresionin ushtarak te Federatës së Rusisë ndaj Ukrainë. Sipas saj, Rusia dhe aleati i saj, Serbia synojnë ta destabilizojnë edhe Ballkanin Perëndimor, duke sfiduar dhe kërcënuar sovranitetin dhe stabilitetin jo vetëm të Kosovës, por edhe të rajonit. Prandaj, sipas Presidentes Osmani bota demokratike duhet me vendosmëri dhe me unitet t`i përgjigjet tendencave të Rusisë dhe Serbisë për destabilizim të Ballkanit Perëndimor. Ndërkaq sa i përket dialogut me Serbinë, ka përsëritur se ky proces duhet të jetë i përqendruar në njohjen reciproke.

Në takimin ndërmjet të dy delegacioneve shtetërore janë diskutuar edhe mundësitë e thellimit të bashkëpunimit në fushën e mbrojtjes, shëndetësisë, këmbimit tregtar dhe ekonomik, turizmit etj. Poashtu janë nënshkruar tri marrëveshje bashkëpunimi në fushën e rinisë dhe sportit ndërmjet Qeverisë së Kosovës dhe asaj të Turqisë, një në fushën e pylltarisë dhe një memorandum mirëkuptimi për protokollin ndërmjet ministrive të Jashtme.

Presidenti kroat, Zoran Milanoviq,  propozon që Kosovës t’i jepet statusi i kandidatit për pranim në BE

Drini.us
-
0
Presidenti kroat, Zoran Milanoviq,  propozon që Kosovës t’i jepet statusi i kandidatit për pranim në BE

Presidenti i Kroacisë, Zoran Milanoviq, ka propozuar që Kosovës t’i jepet statusi i kandidatit për pranim në Bashkimin Evropian.

Kjo erdhi pas propozimit që Ukraina të pranohet në BE sa më shpejt që të jetë e mundshme.

Sipas presidentit kroat, duhet të bëhet gjithçka që të parandalohet kriza e nisur në Ukrainë, në mënyrë që të mos zgjerohet në Ballkanin Perëndimor.

“Është interes strategjik dhe kombëtar i Kroacisë që shtetet në Evropën juglindore, që kanë deklaruar dhe kanë dëshmuar gatishmërinë dhe qëllimin që t’i bashkohen BE-së, të bëhen anëtare të Bashkimit Evropian sa më shpejt që është e mundshme. Prandaj, presidenti Milanoviq u ka propozuar iniciatorëve të letrës së hapur që statusi i kandidatit për pranim në BE të kërkohet për Bosnje e Hercegovinën dhe Kosovën dhe që BE-ja, pas premtimeve të përsëritura, menjëherë të nisë negociatat për pranim me Maqedoninë dhe Shqipërinë, që tashmë kanë statusin e kandidatit.

Sa i përket Serbisë, sipas tij, ky shtet duhet të vendosë tash nëse dëshiron t’i bashkohet BE-së apo jo dhe të ndjekë politikën që e cakton.

“Sa i përket Serbisë , në këtë moment të rëndësishëm për paqen evropiane, ai vend duhet të vendosë nëse dëshiron anëtarësimin real në BE apo jo dhe të ndjekë politikën e tij në përputhje me rrethanat. BE-ja duhet t’i bëjë të ditur se ky është momenti i vendimit”, thuhet në komunikatë.

1...1,3811,3821,383...1,725Faqja 1,382 nga 1,725