Dialog me heshtjen Poezi Velipojë, në rërën dhe valët e tua të njelmëta kërkova gjurmët e motrës sime, por askund nuk i gjeta. I trishtuar, u nisa drejt Shkodrës dhe u ngjita në kala. Nisa të numëroj, gur më gur e rrasë më rrasë, mos vallë do të gjeja ndonjë gjurmë të gishtërinjve apo të hapave të saj. As aty s’gjeta asnjë shenjë — shiu i kishte fshirë, e toka i kishte përpirë në honet e veta. Dhembja më kaploi, duke m’i trazuar shpirtin...