Kreu Blog Faqe 273

Ambasadori Avni Nasufoski zhvillon takime të rëndësishme pune në Dubai, Arabinë Saudite dhe Emiratet e Bashkuara

Drini.us
-
0
Ambasadori Avni Nasufoski zhvillon takime të rëndësishme pune në Dubai, Arabinë Saudite dhe Emiratet e Bashkuara

Nga Safet Sadiku

Ambasadori Avni Nasufoski prej një jave ndodhet në një vizitë pune në Emiratet e Bashkuara Arabe dhe në Mbretërinë e Arabisë Saudite, ku po zhvillon një sërë takimesh të nivelit të lartë me përfaqësues të rëndësishëm institucionalë dhe biznesmenë të njohur të rajonit. Gjatë qëndrimit të tij në Dubai dhe në qytete kryesore të Arabisë Saudite, Ambasadori Nasufoski është pritur nga sheikë dhe liderë me ndikim, me të cilët ka zhvilluar bisedime për zgjerimin e bashkëpunimit dhe shtrirjen e aktiviteteve në fusha të ndryshme të biznesit. Fokus i veçantë i këtyre takimeve ka qenë sektori i energjisë dhe teknologjitë infrastrukturore, të cilat konsiderohen si shtylla strategjike për zhvillimin ekonomik dhe transformimin digjital.

Ambasadori Nasufoski ka theksuar rëndësinë e krijimit të partneriteteve afatgjata dhe shkëmbimit të përvojave mes institucioneve dhe kompanive, duke hapur mundësi të reja investimi dhe bashkëpunimi në projekte të mëdha infrastrukturore, energjetike dhe teknologjike. Vizita e tij në rajon vlerësohet si një hap i rëndësishëm drejt forcimit të marrëdhënieve ekonomike dhe strategjike me vendet e Gjirit, duke krijuar perspektiva të reja për zhvillim, inovacion dhe rritje të bashkëpunimit ndërkombëtar. Mjafton ta shikojmë këto foto të rralla dhe disa nga pamjet e vizitës për të kuptuar domethënien dhe peshën e saj. Ambasadori Avni Nasufoski shihet në një ambient tradicional mikpritës, i rrethuar nga figura të respektuara lokale, duke reflektuar nivelin e lartë të respektit dhe mirëpritjes që i është rezervuar gjatë qëndrimit të tij në Dubai, Emiratet e Bashkuara Arabe, dhe Arabinë Saudite. Këto pamje dëshmojnë jo vetëm protokollin diplomatik, por edhe hapjen e dyerve për partneritete strategjike në fusha kyçe si energjia dhe teknologjitë infrastrukturore. Ambasadori shoqërohet në këtë vizitë nga drejtori i tij, z. Adel Bouabidi, njëherësh përfaqësues i vendeve të Gjirit dhe i vendeve arabe të Afrikës dhe Amerikës së Jugut.

Ai ka folur gjithashtu për aktivitetet që po zhvillohen në kuadër të Organizatës së Kombeve të Bashkuara (OKB), si dhe për projektet infrastrukturore që synohen dhe janë në proces pune, për vendet anëtare të Unionit Afrikan, me fokus në zhvillimin e qëndrueshëm, energjinë dhe teknologjinë moderne.

Nacionalizmi shqiptar në Kosovë nuk është shprehur në terma fetarë, thekson historiani Nikollë Loka

Drini.us
-
0
Nacionalizmi shqiptar në Kosovë nuk është shprehur në terma fetarë, thekson historiani Nikollë Loka

Nikollë Loka, historian, Tiranë

Stephanie Schwandner-Sievers and Bernd J. Fischer (eds), Albanian Identities: Myths, Narratives and Politics(Identitetet shqiptare: mite, narrativa dhe politikë), London: Hurst, 2002, pp.60-69.(1)

Të paktën që nga koha e sundimit turk – kur ndarjet fetare morën rëndësi të madhe në sistemin osman të milleteve – feja ka qenë një burim i rëndësishëm identiteti në Ballkan. Gjatë periudhës së nacionalizmit modern, kjo ka ndikuar në mënyrën se si kombet e rajonit e kanë formësuar identitetin e tyre: mite fetare, doktrina, imazhe dhe simbole janë përdorur në diskursin nacionalist ballkanik. Nacionalizmi shqiptar, megjithatë, është një përjashtim nga ky model i zakonshëm ballkanik, ku identitetet etnike dhe fetare shpesh mbivendosen dhe nacionalizmi është i frymëzuar nga feja. Edhe pse ideologët shqiptarë kanë tentuar të krijojnë një komb të bashkuar, siç do të tregoj më vonë, rezultati ka qenë shumë ndryshe nga nacionalizmat e tjera ballkanike. Për shembull, në nacionalizmin serb, ku identitetet etnike dhe fetare janë shkrirë (përmes mitit të Kosovës), nacionalizmi shqiptar sot nuk ka lidhje të fortë me fenë. Që nga fillimi, lëvizja kombëtare shqiptare u përball me ndarje fetare të thella, pasi shqiptarët i përkasin tri feve të ndryshme: Islamit, Ortodoksisë dhe Katolicizmit. Nëse shtojmë edhe Bektashizmin, si një bashkësi fetare të veçantë, atëherë kemi një ndarje fetare katërfish. Edhe pse ideologët shqiptarë kanë thënë se kjo ndarje nuk ishte e rëndësishme – duke e konsideruar “shqiptarizmin” si fenë e vërtetë të shqiptarëve – dallimet fetare kanë shkaktuar gjithsesi ndarje brenda shoqërisë shqiptare, duke qenë një pengesë për unitetin kombëtar në fund të shekullit të 19-të.

Kërcënimi i ndarjeve të brendshme përgjatë linjave fetare u forcuar nga fakti që shumë nga klerikët e lartë kishin tendencën të përcaktonin etninë e besimtarëve të tyre me terma fetare, duke penguar kështu zhvillimin e një vetëdijeje kombëtare. Gjatë periudhës së fundit të Perandorisë Osmane, për shembull, shqiptarët ortodoksë në jug iu nënshtruan një procesi helenizimi, ndërsa myslimanët suni shpesh u konsideruan “turq”. Prandaj, që nga fundi i shekullit të 19-të, ka pasur përpjekje të vazhdueshme për të neutralizuar trashëgiminë kulturore dhe politike të këtyre ndarjeve fetare. Asnjëra nga fetë nuk ishte në pozita për të bashkuar të gjithë shqiptarët mbi një platformë fetare, kështu që gjuha u bë mjeti kryesor për unitetin kombëtar: gjuha shqipe, e dalluar shumë nga gjuhët e fqinjëve të drejtpërdrejtë (sllavë dhe grekë)  ishte elementi i vetëm që mund të lidhte diferencat midis identiteteve fetare dhe rajonale të ndryshme.

Feja si burim identiteti fetar u nënvlerësua vazhdimisht. Kohët e fundit, kjo ka ndodhur edhe në Kosovë, ku, megjithëse më shumë se 90 përqind e shqiptarëve të Kosovës janë myslimanë (dhe vetëm një pakicë janë katolikë), islami ka luajtur një rol shumë të vogël në jetën politike shqiptare. Nacionalizmi shqiptar në Kosovë nuk është shprehur në terma fetarë, ndryshe nga nacionalizmi serb, kroat dhe ai mysliman (ose boshnjak), të cilët kanë pasur nuanca të qarta fetare.

Që nga fillimi, ideologët kombëtarë kanë propaganduar një lloj “feje civile” të shqiptarizmit, e cila u përfaqësua në poezinë e njohur dhe të ndikueshme kombëtare të Pashko Vasës, O moj Shqypni (Oh Shqipëri e varfër): “Zgjohuni, shqiptarë, zgjohuni nga gjumi/ tw gjithw si vllazwn   n’nji besë shtërngoniu,/e mos shikoni kisha e xhamia/: feja e shqyptarit asht shqyptaria!”

Nevoja për të fshehur dallimet fetare është një temë e përsëritur në letërsinë e periudhës së Rilindjes, dhe shumë patriotë nga grupe të ndryshme fetare shprehën këtë ide në një formë ose tjetër. Për shembull, pas aneksimit të Kosovës nga serbët në vitin 1912, poeti i njohur shqiptar Asdreni, në poezinë e tij Zëri i Flamurit, i bëri thirrje shqiptarëve “të mbyllin…”.

Për të mbyllur grindjet fetare dhe për t’u bashkuar për të shpëtuar atë që kishte mbetur nga vendi.

Kjo obsesion me mosmarrëveshjet fetare tregon se dallimet fetare ishin me të vërtetë të rëndësishme në Shqipëri: për disa shekuj, nën sundimin osman, feja kishte qenë burimi kryesor i identifikimit, dhe megjithëse retorika nacionaliste e shpalli atë të parëndësishme (dhe fanatizmin fetar si të huaj për shpirtin shqiptar), realiteti në terren ishte ndonjëherë ndryshe. Në shkrimet e udhëtimeve dhe burimet e tjera (proto-)etnografike, ekzistojnë shumë raste të armiqësive të frymëzuara nga feja, të cilat historiografia e sotme shqiptare shpesh i injoron. Disa nga shembujt më të njohur janë armiqësitë suni ndaj Bektashinjve në Jug të Shqipërisë, dhe konfliktet ndërmjet katolikëve dhe myslimanëve në veri, si në qytetet e Gjakovës dhe Shkodrës.

Megjithatë, është gjithashtu e qartë se, për shkak të veprimtarisë së Lëvizjes Kombëtare, çështja kombëtare filloi ngadalë të kalonte mbi dallimet fetare. Tani, në vend të ndarjeve fetare, u shfaqën ndarjet etnike, të dukshme, për shembull, brenda komunitetit fetar, si në komunitetin ortodoks në jug të Shqipërisë, ku tensionet në rritje mes hierarkisë greke dhe priftërinjve ortodoksë shqiptarë, që kishin tendenca kombëtare, çuan në incidente të dhunshme atje. Si pasojë, dallimet fetare ndërmjet shqiptarëve humbën pak nga rëndësia e tyre. Në Shkodër, për shembull, hendeku midis shqiptarëve katolikë dhe myslimanë nuk ishte aq i thellë sa ai midis shqiptarëve dhe sllavëve, dhe gjatë periudhës së Lidhjes së Prizrenit (1878-1881), myslimanët dhe katolikët punuan ngushtësisht së bashku në Komitetin e Shkodrës.

Përpjekja më radikale për të shuar fenë nga arena politike ndodhi gjatë komunizmit. Enver Hoxha e mori moton e Pashko Vasës dosido dhe e bëri Shqipërinë shtetin e parë “ateist” në botë. Nën regjimin e tij, lufta kundër ndarjeve fetare u shndërrua në një luftë kundër fesë vetë, që synonte të zëvendësonte besnikëritë e ndryshme ndaj komuniteteve fetare me një besnikëri të pandarë ndaj Partisë Komuniste. Pavarësisht orientimit radikal stalinist të Enver Hoxhës, ishte nacionalizmi ai që siguroi thelbin e politikave të tij: trajtimi i tij i ashpër ndaj komuniteteve fetare duhet parë kryesisht në këtë dritë.

Megjithatë, pas rënies së komunizmit, feja ka rimarrë diçka nga rëndësinë e saj në jetën e shqiptarëve të zakonshëm, duke ringjallur në një farë mase ndarjet e vjetra fetare. Që nga fillimi i viteve 1990, intelektualët dhe politikanët kanë debatuar nëse Shqipëria post-komuniste duhet të gjejë aleatët e saj në Lindjen “myslimane” apo në Perëndimin “katolik” ose “kristian”, dhe në këtë kontekst, lëvizja e ish-presidentit Sali Berisha për të bërë Shqipërinë anëtare të Organizatës së Konferencës Islamike në dhjetor 1992 shkaktoi shumë polemika. Gjithashtu, fakti që fqinjët ortodoksë të Shqipërisë kanë tendencë të perceptojnë shqiptarët kryesisht si një komb “mysliman” ka vënë nën presion karakterin sekular të identitetit shqiptar. Intelektualët liberalë shqiptarë kanë tentuar të kundërshtojnë këto tendenca, duke propaganduar “ekumenizmin” shqiptar si ilaçin e vetëm kundër ndarjeve të brendshme fetare ose kundër përpjekjeve të një feje të veçantë (Islami) për të fituar dominim politik. Shkëlzen Maliqi shkruan se: “Nëse boshllëku që la pas komunizmi mund të zëvendësohet me diçka, me një lloj besimi kombëtar ose bindjeje, atëherë është besimi që shqiptarët janë një komb ekumenist, duke vazhduar traditën e njerëzve si Naim Frashëri, Fan Noli dhe Gjergj Fishta.” Pavarësisht përpjekjeve të vazhdueshme për të neutralizuar fenë, është interesante të vihet re se ka pasur gjithsesi përpjekje për të dhënë një bazë fetare “ekumenike” për Shqipërinë. Mendoj sidomos për poetin kombëtar shqiptar Naim Frashëri (1846-1900), i cili u përpoq të promovonte urdhrin Bektashi si shtyllën fetare të një lëvizjeje kombëtare shqiptare që po lindte. Ai shpresonte që Bektashinjët, të cilët ishin heterodoksë dhe sincretistë, mund të tejkalonin ndarjet fetare në Shqipëri dhe të lidhin diferencat mes Islamit dhe Krishterimit. Naim Frashëri dukej se besonte se vetëm një lidhje e natyrës fetare mund të krijonte unitet mes shqiptarëve, një ide që ai e ndante me shumë nacionalistë të tjerë ballkanikë të kohës së tij. Për disa shekuj, feja kishte qenë faktori kryesor i identitetit në Ballkan dhe burimi kryesor i besnikërisë, që nuk mund të zhdukej thjesht. Si pasojë, shumë nacionalistë ballkanikë kuptuan që format e reja të identitetit dhe besnikërisë politike kërkonin një lloj “komponenti fetar” tradicional për të pasur mbështetje popullore.

Naim Frashëri ishte mbi të gjitha një nacionalist, dhe qëllimi i tij kryesor ishte të bashkonte shqiptarët, një orientim kombëtar që mbizotëron në shumicën e veprave të tij letrare. Megjithatë, shkrimet e tij fetare nuk duhet të injorohen pa arsye, siç ka ndodhur gjatë periudhës komuniste. Në shumë nga veprat e tij, veçanërisht në poezinë e tij pastorale, ai përziente pasionin për fshatrat dhe bukurinë natyrore të Shqipërisë (aq karakteristike për nacionalizmin romantik të shekullit XIX) me idetë pantheiste bektashiane, duke i shtuar një shije fetare dhe mistike të mëparshme, dhe kështu “shpëtues” peizazhin e Shqipërisë.

Megjithatë, më e rëndësishmja ishte se në disa nga veprat e tij, ai mobilizoi orientimin anti-Suni dhe shiit të Bektashinjve për të shprehur kundërshtimin ndaj sundimit osman dhe për të artikuluar një identitet të veçantë (mysliman) për shqiptarët. Kështu, ai po përpiqej të kthenin doktrinën fetare bektashiane në një mjet për aspiratat kombëtare. Ky proces ndodhi në kontekstin e restaurimit islamik osman nën sulltan Abdyl Hamidit II.

Si dështuan Rugova & Demaçi në momentet vendimtare për Kosovën?! (11)

Drini.us
-
0
Si dështuan Rugova & Demaçi në momentet vendimtare për Kosovën?! (11)
Ismet Hasani, Suedi
_____
9. Mbi nje nenshkrim

Letra e Veton Surroit dëguar Adem Demaçit (pa ndërhyrje në drejtëshkrim)

Nuk ke nevoje ti akuzosh tre te tjeret per Rambouillet-ne. Nenshkrimin ne kete dokument e kam vene une, me pelqim te tere delegacionit. Ne momentet kur i kishim humbur pothuaj te gjitha shpresat dhe i ishin hedhur poshte te gjitha propozimet e kompromisit, u perpoqa ta gjeje nje formule e cila do te tregonte tumirjen tone per kete marreveshje, por njekohesisht do t’i lejonte UCK-se te spastronte tollovine te cilen e kishe krijuar ti. Dhe, ndonese deri atehere anetaret e UCK-se kishin refuzuar idene e tumirjes, madje edhe me fjale te renda per tradhti e gjak, doli se ishte mundur qe ne si teresi te pajtoheshim rreth dokumentit dhe qe te fillonim nje proces politik tonin. Ti, ne paraqitjen tende e ketoditshme ne televizion kerkove qe te deklarohemi rreth ketij nenshkrimi. Ja po deklarohem. Ky nenshkrim eshte gjeja me e madhe qe kam bere per veten, familjen dhe popullin tim. Ndiej se me te , me ne fund ky popull pati mundesi te beje kapercimin e madh, edhe nga clirimi prej Serbise e edhe nga integrimi i tij ne civilizimin perendimor. Edhe po te mos kisha bere gje tjeter ne jete, ky nenshkrim do te me mjaftonte.

Naten e bombardimeve te NATO-s, me 24 mars, e tere ajo barre e madhe historike u lehtesua me plasjen e bombes se pare. Se shpejti do te ishim te lire, edhe une qe e nenshkrova, edhe ti qe ishe kunder. A mendoje, ne ato momente se sa femije, gra e burra u vrane per shkak te voneses qe na imponove? Sa shtepi u shkaterruan, sa ushtare e police serbe erdhen nderkohe ne Kosove, sa rrezikohej UCK-ja me konfliktin e brendshem te cilin ti e kishe ndezur?

Veton Surroi

Pse na zunë bombardimet pa udheheqje?

Ne kohen kur duhej formuar qeveria, ti propozoje nje si parlament ku do te ishin se bashku UCK-ja dhe peshkopi Artemije e ne kohen e bombardimeve, kur duhej folur me nje ze te perbashket, ne Kosove mbeti vetem zeri yt. Ai i Rugoves degjohej me tonin me jodinjitoz qe mund ta kete nje kosovar.

Adem Demaçi

10. Mbi nje nenshkrim tjeter ne mengjes dhe mbi Parisin

Ndersa ishim bere gati per t’u kthyer ne Kosove, duke ngrene mengjesin, vume edhe nje nenshkrim tjeter. Hashimi kishte ardhur me nje marreveshje te re, ne te cilen delegacioni yne pajtohej se do ta formonte nje qeveri te perkohshme te konsensusit, ne te cilen vendi i kryeministrit ishte lene i zbrazet, e kete do ta plotesonte UCK-ja pas konsultimeve te brendshme ne Kosove. Me lehtesine e pirjes se kosit u nenshkrua ky dokument nga tre lideret partiake/ushtarake dhe ne fund e nenshkrova edhe une, ndonese kerkova qe nenshkrimi im te jete i cilesise se deshmitarit, meqe edhe atehere, e edhe disa jave me vone, refuzova, si ceshtje parimi qe te behesha pjese e Qeverise se formuar nga tri subjekte. Ti ke kritikuar kater nenshkruesit e Marreveshjes se Parisit, pra Marreveshjen finale te Rambouilletit. Sic kam shkruar, me pare, e ke pasur gabim. Kritika jote, edhe imja, e edhe e te gjithe pjesemarresve ne negociata, duhej te drejtohej nga Marreveshja jone interne, nga mosformimi i Qeverise se perkohshme. Parisin, LDK-ja dhe UCK-ja e kuptuan si xhiron finale te te fituarit te pushtetit, te hyrjes ne Kosove si clirimtare. As njera, e as pala tjeter nuk i kishin parasysh konsekuencat e asaj qe premtonte te ishte periudha me e veshtire per qytetaret e Kosoves: fillimi i bombardimeve te NATO-s dhe krijimi faktik i dy milione shqiptareve pengje ne duart e regjimit te pergjakshem te Milosheviqit. Ibrahimi, kur duhej te bisedohej per keto ceshtje vepronte sic vepron kur konfrontohet me cilindo problem, ikte edhe nga problemi e edhe nga njerezit qe mund ta zgjidhnin. UCK-ja, e cila tashme kishte proklamuar Hashimin si kandidat per kryeminister, ngriste tonin kercenues, duke nxjerre gjithashtu konfliktin e vjeter edhe personal, e edhe organizativ me LDK-ne.

Ibrahim Kelmendi rrëfen se si kishte shpifur në “Dosjen” për të Sigurimi famoz shqiptar

Drini.us
-
0
Ibrahim Kelmendi rrëfen se si kishte shpifur në “Dosjen” për të Sigurimi famoz shqiptar

Ibrahim Kelmendi, Gjermani

“DOSJE” E SHPIFUR – NGA SIGURIMI FAMOZ
Javën e kaluar mora “dosjen” nga Autoriteti i Dosjeve në Tiranë. Në CD ishin 250 fletë të skanuara në variantin elektronik PDF. Fatkeqësisht nuk ishte e kompletuar, meqë mungonin raportimet që i kanë bërë diplomatët e angazhuar në ambasadat e Shqipërisë në Perëndim (Austri, Francë, Suedi, SHBA) dhe në Turqi. Ta zëmë, aty nuk e gjeta “informacionin” e formuluar dhe të dërguar nga Parisi nga diplomatët Kujtim Hysenaj (i cili më vonë u bë kryeshef i SHIK-ut) dhe Idajet Hoxha, më 17 korrik 1981. Ai “informacion” i ka 1544 fjalë, të daktilografuara në katër faqe, format standard A4, etj. Ndërkohë më sqaruan se ato raportime (kabllograme) ende ndodhen në arkivin e Ministrisë së Jashtme dhe nuk qenkan deklasifikuar për t’ia dorëzuar Autoritetit të Dosjeve.
[Një kopje të atij “informacioni” dhe të disa kabllogrameve m’i kanë dhënë ca miq.]
Duke shfletuar “dosjen”, më tronditi sidomos “informacioni” i punëtorit operativ Frederik Ymeri, i cili mban datën 22 janar 1991, ndërsa në “dosje” fleta ka numrin 200. Më tronditi, sepse me Frederikun jam njohur në fund të vitit 1990, kur ai po shfaqte interesim për ndeja me mua. Qysh në takimin e parë ma kishte treguar se ishte kuadër i Sigurimit, që “përkujdeset” për të huajt të cilët vizitojnë Shqipërinë. Shumë kohë e kalonte në hotel “Dajti”, më pak në “Tirana”. Kemi bërë debate edhe grindavece, deri sa jemi lodhur. Tani u zhgënjeva, pse shoku Frederik ka shkruar “informacion”, duke u bazuar në spiunimin e Fatmir Çelës, i cili na ka pritur në Portin e Durrësit më 26 dhjetor 1990.
Po sjell një fragment nga “informacioni” i Frederikut, për të ofruar mundësinë për t’u informuar se edhe me çfarë broçkullash janë marrë kuadrot e Sigurimit famoz:
“Unë, punëtori operativ Frederik Ymeri, në takimin që pata me shoqëruesin Fatmir Çela, midis të tjerash më tha: – Më datë 26 dhjetor ka ardhur nga Norvegjia një grup turistik, në përbërjen e të cilit ishin edhe Ibrahim Kelmendi së bashku me vëllain e tij, emri i të cilit nuk më kujtohet. Me sa mbaj mend, me të kam zhvilluar debate shumë të ashpra, pasi nuk ishte njeri i mirë. Konkretisht shprehej se: ‘… gjendja ekonomike tek ju është shumë e keqe, paskemi folur e na është ngjirur zëri nëpër mitingje. Akoma me Partinë e Punës që keni ju nuk ecet, zhvillimet demokratike besoj se do ta ndryshojnë në të gjithë planet tek ju. Alergjinë më të madhe e kam për punonjësit e Sigurimit, si dhe për politikën që po ndiqni. Çfarë po bëni ju për Kosovën, kur po e ndihmon gjithë Europa?’
Në raste të shkëputura Ibrahimi nxirrte para të thata nga xhepat dhe ua jepte kalamajve rrugës. Nisur nga raste të tilla ai ironizonte ‘zhvillimin e madh që ka në Shqipëri’.
Në përgjithësi Ibrahimi ishte figurë negative. Në Durrës erdhi dhe e takoi një burrë i vjetër, që, siç më tha, ishte xhaxhai i tij. ‘Ja, ma tregoi, shiko çfarë fukarallëku keni, ky s’ka me se të vishet, deri këtu e keni katandisur popullin.’
Në një rast tjetër kam takuar një mikun tim, emri i të cilit nuk më kujtohet, por kur më pa që po e shoqëroja grupin dhe Ibrahimin, më tha: ‘… Ibrahimi para disa ditësh ka qenë tek Haxhi Lleshi. Aty kishte folur shumë keq kundër Shqipërisë. Haxhiu e kishte përzënë dhe nuk e kishte pranuar më në shtëpi. Me sa më tha, i kishte incizuar edhe bisedat që Ibrahimi kishte bërë.’”
Më korrekte dhe më konstruktive do të kishte qenë që Frederiku t’i rrëfente ato që ia kam thënë atij, e jo Fatmirit, sepse me Frederikun i kemi debatuar këto tematika pothuajse përditë. Akoma më korrekte do ishin “informacionet” e mia, meqë disa herë ia kam shprehur gatishmërinë që t’i shkruaja kritikat e mia për gjendjen që gjeta në Shqipëri, siç i pata shkruar ca gjëra për gazetën berlineze TAZ, të emetuara edhe nga VOA (“Zëri i Amerikës”), në gjuhën shqipe, në janar 1991, sepse ishin më “diskredituese” ndaj meje se ky spiunim i Fatmirit. Me Fatmir Çelën fare nuk kemi debatuar në port, meqë ai u prezantua si mësues i anglishtes, i angazhuar nga Albturizmi për ta shoqëruar “grupin turistik”, që e përbënim 6 veta. Fatmiri vetëm se ka dëgjuar debatin e ashpër që pata me oficerin madhor Luan Pobrati, i cili u prezantua në funksionin që ushtronte në Sigurim dhe tha se kishte dalë për të vendosur nëse do të më lejonte të hyja në Shqipëri, meqë Ambasada shqiptare në Stokholm “gabimisht” më kishte dhënë vizë për ta vizituar Shqipërinë. Diçka nga ai debat e ka perifrazuar Fatmiri.
Në fund të “informacionit” Frederiku ka shkruar:
“Sqarim:
Ibrahimi ka ardhur si turist dhe ka qëndruar pa adresë në Shqipëri; thuhet se ka lidhje miqësore, aktualisht banon në Tiranë.
Masa operative:
Informacioni t’u jepet për vlerësim e masa të mëtejme drejtuesve.”
Pra, Frederiku, i cili aktronte mrekullisht dashurinë dhe respektin për “vëllain kosovar”, fshehurazi paskësh shkruar kësi “informacionesh” kuturu. Fatkeqësisht.
Sqarim:
Në port nuk na ka pritur xhaxhai, por kushëriri i nënave tona, meqë “grupin turistik nga Norvegjia” e kishte organizuar tezaku Qerim (Ukë Luni) Dreshaj, atëherë me banim në Oslo, i cili kishte firmë turistike dhe ma pati bërë dhuratë vizitën e parë në Shqipëri, meqë e kisha djalë tezeje. Emrin “xhaxhai” e kishte Xhemë Veseli / Iberdemaj, i arratisur pas Luftës nga Rugova e Pejës në Shqipëri, sepse kishte qenë hitleruc SS në divizionin “Skënderbeu”…
Në vesh e pyeta Qerimin: “Mos po shtihohet Daja Xhemë, që t’i japim dhurata?”
Qerimi m’u përgjigj: “Po u durore pa kjajt, kur ta vizitojmë në kasollë në Mamurras, do ta bëj një dhuratë ma të mirë.”
Në atë moment m’u kujtua Daja Mustafë – ndjesë pastë, sepse vdiq para pak ditësh – të cilin e pata ndihmuar në vitin 1971 të dërgonte një pako të madhe në postë në Erlangen (Gjermani). Ai atëherë punonte në fabrikën e tekstilit “Erba”, bashkë me shumë kushërinj e miq. Pakon e kishte mbushur me basma për familjen e Xhemës. Më pati thënë: “Nip, mos e ba t’madhe, por Bacin Xhemë e kemi fukara të këputur në Shqipëri…”
Vizita te Haxhi Lleshi (ish-kryetar i Kuvendit të Shqipërisë) ndodhi sepse një farefis i tij, nga Dibra e Madhe, me banim në Kassel (Gjermani), ma dha një pako të vogël, dhuratë për Haxhi Lleshin. Haxhiu nuk më ka dëbuar nga shtëpia, edhe pse u grindëm, sepse më shkoi në nerva me një magnetofon që rrapllonte si një traktor, duke e ndërprerë e hapur, për ta incizuar bisedën që patëm bërë.
Për përjetimet në Shqipëri, nga 26 dhjetori 1990 deri në gusht 1992, kam rrëfyer dhe reflektuar në librin tim “Zjarr dhe acar”. Po pati ndokush interesim, mund t’i rrëfej më “telegrafikisht” edhe në FB.
Si ilustrim keni fotografinë e “informacionit” nga “punëtori operativ” Frederik Ymeri, fleta nr. 200, e datës 21 janar 1991.

Jonas Lorincz, fituesi i esesë më të mirë të vitit 2020 për luftën tek ne, diplomacia amerikane e ndërtoi rrugën drejt Lirisë së Kosovës

Drini.us
-
0
Jonas Lorincz, fituesi i esesë më të mirë të vitit 2020 për luftën tek ne, diplomacia amerikane e ndërtoi rrugën drejt Lirisë së Kosovës

Agim Vuniqi, Vashington

Si e Ndërtoi Diplomacia Amerikane Rrugën drejt Lirisë së Kosovës
Roli i Shteteve të Bashkuara në Kosovë shpesh reduktohet vetëm në bombardimet e NATO-s të vitit 1999. Por një ese fituese e Konkursit të Eseve 2020, e autorit Jonas Lorincz, dëshmon se fitorja e paqes në Kosovë ishte rezultat i një procesi shumë më të gjerë diplomatik, humanitar dhe institucional.
Para se të flisnin avionët, folën diplomatët. Ata patrulluan fshatra, dokumentuan masakra, ndërmjetësuan takime dhe u përpoqën të ndalonin luftën pa gjakderdhje. Masakra e Reçakut nuk do të kishte tronditur botën po të mos ishte verifikimi i drejtpërdrejtë diplomatik në terren.
Eseja nxjerr në pah një të vërtetë thelbësore: ndërhyrja ushtarake ishte mjeti i fundit, pasi ishin shteruar të gjitha alternativat diplomatike. Po aq i rëndësishëm ishte edhe angazhimi pas luftës – ndërtimi i institucioneve, mbrojtja e minoriteteve dhe investimi në demokraci.
Në një kohë kur diplomacia shpesh nënvlerësohet, rasti i Kosovës dëshmon se pa diplomatët, pa verifikimin, pa ndërmjetësimin dhe pa ndërtimin e paqes, liria nuk do të kishte qenë e qëndrueshme.
Ishte ky një përshkrim i shkurtë për esenë më të mirë në konkursin e shkollave të mesme në SHBA për vitin 2020.
Fitorja e këtij konkursi nënkupton se eseja: është vlerësuar për saktësi akademike, ka bazë të fortë burimore, dhe ofron një lexim të balancuar, jo propagandistik, të rolit amerikan në Kosovë.
Verifikimi, Ndërmjetësimi dhe Ndërtimi i Paqes: Rolet e Shumëfishta të Shërbimit të Jashtëm Amerikan në Kosovë
Nga Jonas Lorincz – Fitues i Konkursit të Eseve 2020
I. PËRKTHIM NË SHQIP (VERSION I REDAKTUAR)
Verifikimi, Ndërmjetësimi dhe Ndërtimi i Paqes: Rolet e Shumëfishta të Shërbimit të Jashtëm Amerikan në Kosovë
Nga Jonas Lorincz – Fitues i Konkursit të Eseve 2020
Pas Luftës së Ftohtë, Shtetet e Bashkuara u përballën me konflikte ndërkombëtare – si Haiti, Somalia dhe Bosnja – që nuk mund të zgjidheshin vetëm me forcë ushtarake. Këto kriza kërkonin një qasje të integruar ndërinstitucionale që përfshinte diplomacinë, ndihmën humanitare, inteligjencën, zhvillimin ekonomik dhe sigurinë. Në këtë kuadër, Shërbimi i Jashtëm i SHBA-së luajti një rol kyç, duke bashkërenduar veprimet e Departamentit të Shtetit, USAID-it, ambasadorëve dhe agjencive të tjera civile.
Kriza e Kosovës në fund të viteve ’90 është një shembull domethënës i këtij bashkëpunimi. Pas Marrëveshjes së Dejtonit që i dha fund luftës në Bosnje, Ballkani mbeti i paqëndrueshëm. Në Kosovë, dhuna midis forcave serbe dhe shqiptarëve kosovarë u përshkallëzua, ndërsa Ushtria Çlirimtare e Kosovës u shndërrua në faktor të konfliktit. Reagimi brutal i regjimit të Millosheviqit përfshiu vrasje masive dhe shkelje të rënda të të drejtave të njeriut.
Duke nxjerrë mësime nga Bosnja dhe Ruanda, diplomacia amerikane u përqendrua në ndërhyrjen e hershme për të parandaluar një katastrofë humanitare. Politika amerikane synonte zgjidhje paqësore, por e mbështetur nga një gatishmëri e besueshme për përdorimin e forcës ushtarake.
Vëzhgimi dhe Verifikimi
Diplomatët amerikanë organizuan misione vëzhgimi në terren, duke patrulluar fshatra, duke dokumentuar krime dhe duke u përballur drejtpërdrejt me rrezikun. Këto përpjekje kulmuan me Misionin e Verifikimit të OSBE-së në Kosovë, i cili monitoronte respektimin e armëpushimit dhe të ligjit ndërkombëtar. Zbulimi i masakrës së Reçakut në janar 1999 u bë pikë kthese, duke mobilizuar opinionin ndërkombëtar dhe duke forcuar argumentin për ndërhyrje.
Ndërmjetësimi Diplomatik
Diplomatët amerikanë zhvilluan negociata intensive me regjimin serb dhe përfaqësuesit shqiptarë, përfshirë përpjekjet në Rambuje. Edhe pse marrëveshja dështoi për shkak të refuzimit të Beogradit, procesi dëshmoi se ishin shteruar të gjitha rrugët diplomatike para përdorimit të forcës.
Ndërtimi i Paqes
Pas luftës, Shërbimi i Jashtëm amerikan bashkëpunoi me organizata ndërkombëtare për mbrojtjen e minoriteteve, rindërtimin institucional dhe ndihmën humanitare. USAID vazhdon të investojë miliona dollarë në Kosovë për forcimin e demokracisë, sundimit të ligjit dhe zhvillimit ekonomik.
Përfundim:
Kosova paraqitet si një rast i suksesshëm i diplomacisë amerikane të kombinuar me presion ushtarak të besueshëm. Roli i Shërbimit të Jashtëm – nga verifikimi i krimeve, te ndërmjetësimi dhe ndërtimi i paqes – mbetet shembull i fuqisë së bashkëpunimit ndërinstitucional në shërbim të paqes globale.
II. ÇFARË ËSHTË KY KONKURS DHE PSE ËSHTË I RËNDËSISHËM
Eseja e Jonas Lorincz është fituese e Konkursit të Eseve 2020, një garë akademike që synon: të promovojë analiza serioze mbi politikën e jashtme amerikane, të inkurajojë studentë dhe studiues të rinj të lidhin teorinë me praktikën diplomatike, të dokumentojë raste konkrete të ndërhyrjes diplomatike amerikane.

Homazh për Z. Adil Pireva, njërit prej kryeorganizatorëve të demonstratave të vitit 1968

Drini.us
-
0
Homazh për Z. Adil Pireva, njërit prej kryeorganizatorëve të demonstratave të vitit 1968

Arif Ejupi, Gjenevë

Vdekja e Adil Pirevës, njërit prej kryeorganizatorëve të demonstratave të vitit 1968, është pritur me dhembje e pikëllim kudo. Adili, së bashku me kushëririn e tij Ilaz Ejup Pireva, ishin dënuar me burgim të rëndë nga regjimi i atëhershëm i Jugosllavisë titiste.

Adili ishte ndër ata që, pa u menduar për pasojat, iu bashkua grupit organizator të demonstratave të 28 Nëntorit të vitit 1968.

Këto protesta, që rezultuan me të vrarë e të burgosur, dhanë edhe fryte të mëdha: pas dy vitesh u hap Universiteti i Kosovës në gjuhën shqipe dhe u legalizua përdorimi i simboleve kombëtare.

Ndërkaq, me ndryshimet kushtetuese të vitit 1974, u avancua pozita e Kosovës në Krahinë Autonome si pjesë konstitutive e Federatës jugosllave.

Në këto arritje themelore për ndërtimin e shtetësisë së Kosovës kanë hise Adil Pireva, asokohe gazetar i “Rilindjes” në Prishtinë, si dhe shokët e tij: Osman Dumoshi, Selatin Novosella, Xheladin Rekaliu, Skënder Kastrati, Afrim R. Loxha, Hasan Dërmaku, Skënder Muçolli, Hakif A. Sheholli, Sabit M. Syla, Ismail Dumoshi etj.

Kjo celulë studentësh dhe intelektualësh kishte si idhull Z. Adem Demaçi, i cili në atë periudhë po vuante dënimin në burgun famëkeq të Pozharevcit në Serbi, si dhe Metush Krasniqin, që gjithashtu po e vuante një dënim të rëndë dhe të padrejtë në burgun e Nishit.

Adili, edhe pas vuajtjes së dënimit në kazamatet jugosllave, vazhdoi veprimtarinë e tij atdhetare, duke qenë krah të gjitha organizimeve që kishin të bënin me çështjen e Kosovës. Ai, qysh me themelimin e Lidhjes Demokratike të Kosovës në dhjetor të vitit 1989, ishte pjesë e strukturave udhëheqëse të saj.

Po ashtu, në cilësinë e gazetarit të “Rilindjes”, kontribuoi me analiza dhe fejtone historike, duke ndriçuar ngjarje të rëndësishme dhe të panjohura për opinionin.

Adili dhe pjesa dërrmuese e të burgosurve politikë të demonstratave të vitit 1968 dallonin nga grupet e tjera politike, sepse ishin të lidhur ngushtë me njëri-tjetrin dhe kishin kërkesa të qarta e të artikuluara.

Ata kërkuan vazhdimisht që Kosova të ishte e barabartë me republikat e tjera të Jugosllavisë, me status dhe të drejta të plota.

Edhe pse të izoluar e të përndjekur, ky grup idealistësh asnjëherë nuk u zmbraps dhe nuk u gjunjëzua. Solidarizimi me njëri-tjetrin, sidomos në kohët kur ishin të papunë dhe pa të ardhura, mbetet pika më e ndritshme e këtyre atdhetarëve dhe burrave trima. Ata, duke u mbështetur te njëri-tjetri, ndanë edhe kafshatën e gojës.

Adil Pireva do të kujtohet përherë për kontributin e tij madhor dhënë çështjes së Kosovës. Varri i tij do të simbolizojë varrin e një burri të fortë e fisnik, i cili për lirinë e Kosovës dha gjithçka që kishte, pa asnjë kusht e privilegj.

I qoftë i lehtë dheu i Kosovës, për të cilën ishte i gatshëm në çdo rrethanë ta jepte edhe jetën!

Me 10 shkurt 2026

“Ma dëmshpërbleni kalvarin e tin bir”, Janulla Rrapi i shkruan Edi Ramës

Drini.us
-
5
“Ma dëmshpërbleni kalvarin e tin bir”, Janulla Rrapi i shkruan Edi Ramës

Djali që dashuroi vajzën e I.Kadaresë. E ëma, Janulla Rrapi i shkruan Edi Ramës: Ma dëmshpërbleni kalvarin e tim biri

(Postimi i plotë i Janulla Rrapit në Facebook).

Po ndaj me ju miqt e mi hallin tim ..

Pas më shumë se 25 vjetësh vetëm “luftë” e përpjekje për të vënë në vend nderin e nëpërkëmbur të familjes sonë Rrapi, por mbi të gjitha të djalit tim të vetëm Renato, vendosa ta bëj publikisht të njohur mohimin që na është bërë nga shteti ynë i sotëm demokratik i gjymtimit të Renatos dhe persekutimit të familjes nga diktatura e sistemit komunist-socialist në Shqipëri.

Historia e dashurisë së fëmijëve të familjeve Rrapi-Kadare u bë shumë e njohur në Tiranën e viteve 80. Nuk është rasti i parë kur dy familje nuk bien dakord për dashurinë midis fëmijëve të tyre. Dallimet klasore apo racore kanë penguar shumë dashuri dhe shpesh këto kanë përfunduar edhe tragjikisht.

Qëllimi i letrës sime nuk është të tregoj dashurinë e pastër të dy adoleshentëve dhe pengimin e tyre prej prindërve, pasi çdo prind gjykon dhe dëshiron më të mirën për fëmijën e tij.

Pas shembjes së diktaturës në Shqipëri na mori në mbrojtje shteti amerikan dhe me asistencë mjekësore e juridike edhe sot vazhdon ta mbajë në jetë Renato Rrapin, djalin e shkëlqyer që “mëkatoi” duke dashuruar vajzën e të paprekshmit shkrimtar të madh të Realizmit Socialist që mbrohej direkt nga vetë diktatori Enver Hoxha.

Me kurajën e nënës gjymtimin e tim biri e kam bërë publike nëpër shumë media të shkruara dhe televizive në Shqipëri. Gjithashtu i kam shkruar edhe komisionit të Çmimit Nobël, ku prej vitesh shkrimtari Ismail Kadare pret të nominohet për ta fituar.

Dhuna dhe gjymtimi i Sigurimit të Shtetit shqiptar që është ushtruar ndaj familjes Rrapi dhe djalit tim Renato Rrapi është e dokumentuar, e njohur dhe e publikuar. Disponoj të gjitha aktet e persekutimit, të njohura nga organet që shqyrtojnë çështjet e të persekutuarve në Shqipëri, por deri më tani dëmshpërblimi nuk i është dhënë djalit tim.

Vetvetiu lind pyetja: Përse nuk ligjërohet nga shteti shqiptar dëmshpërblimi i Renato Rrapit?

Logjika ta shpjegon fare thjesht: Nëse do të dëmshpërblehej Renato Rrapi, atëherë edhe de jure do të fajësohej persekutori i tij, i paprekshmi i regjimit Hoxha, Ismail Kadare.

Ashtu si gjithë populli shqiptar që është larguar nga sytë këmbët nga atdheu kam besuar se në Shqipëri do të vendosej një ditë demokracia e vërtetë, por edhe pas një çerek shekulli të ashtuquajtur demokraci në atë vend nuk ka drejtësi për njeriun e pambrojtur.

Po pyes përsëri: Përse shteti me ligjet më të forta në botë, ShBA-ja, e njohu persekutimin e familjes sonë dhe të Rrenato Rrapit dhe na mori në mbrojtje, ndërsa shteti i tij, aty ku i ndodhi gjymtimi tim biri nëpër tortura, nuk ia njeh të drejtën juridike dhe dëmshpërblimin?

Para dy ditësh dëgjova nga mediat televizive në Shqipëri kërkesën dhe lutjen që po i bëhet Presidentit të Republikës për t’ia falur dënimin që po kryen në burg një vajze të re që ka bërë vrasje. Në përkrahje të saj prej më shumë se dy vjetësh po lobojnë shoqata në mbrojtje të grave, gazetarë dhe persona të tjerë publikë, duke e quajtur vajzën-vrasëse viktimë të viktimës së saj. Në mbrojtje të kësaj vajze këto ditë i lutet Presidentit për ta amnistuar ministri i Drejtësisë, si dhe shkrimtari ynë i madh me famë botërore Ismail Kadare. Unë e përkrah kërkesën për ta ndihmuar këtë vajzë të re të fillojë një jetë të re larg imoralitetit dhe vrasjes, pasi jam nënë. Pak a shumë në moshën e saj ishte djali im Renato kur njohu dyshemetë e ndyra të birucave të burgjeve të diktaturës së komunizmit dhe Realizmit Socialist, e më keq akoma të spitaleve psikiatrike ku e gjymtuan përjetë. Renato Rrapi ishte një ndër djemtë e edukuar e të talentuar të kohës së rinisë së tij, ëndërronte të përfundonte studimet e larta, të luante në violinë e të aktronte në sheshet e xhirimit.

Por ëndrra Renatos iu pre në mes, u dënua dhe u gjymtua. Burgjet shqiptare, ku po kryen sot dënimin vajza-vrasëse, nuk u ngjasojnë birucave ku u dergj Renato.

Mirë bën I madhi Kadare që e merr në mbrojtje dhe me autoritetin e gjeniut po ndikon mbi Presidentin, por a është kujtuar ndonjë natë para se ta vërë kokën në jastëk për të fjetur se një viktimë e tij, në moshën e vajzës-vrasëse, është i dënuar përjetë vetëm se mori guximin të DASHUROJË vajzën e tij?

Me shpresën se ligji do të funksiononte në Shqipëri dhe djalit tim do t’i jepej e drejta, para ca kohësh i kam shkruar një letër edhe Kryeministrit të Shqipërisë, zotit Edi Rama, por pa asnjë përgjigje deri më sot.

Kjo heshtje është përgjigjja në mbrojtje të ISMAIL KADARESË.

Sot po e bëj publike letrën që i kam nisur Kryeministrit të Shqipërisë. Si përdorues i rregullt i Facebook kam shpresë që do ta lexojë e t’i kthejë përgjigje Renatos, shokut të tij të klasës, i cili ia njeh mirë historinë e dashurisë tragjike që e gjymtoi përjetë.

Letra drejtuar Kryeministrit

Mora kurajën për të të shkruar këtë letër të shkurtër, por me shumë dhimbje për një nënë si unë. Nuk është e nevojshme të përshkruaj historinë e birit tim Renato, pasi ju e njihni shumë mirë jetën e tij dhe rininë e tij të vrarë. Para një muaji Renato ishte në buzë të varrit, por falë kujdesit të mjekëve këtu në Nju-Jork dhe ndjeshmërisë së tyre që e kanë të përshkruar në kartelën e tij mjekësore historinë e sëmundjes e kaloi rrezikun e jetës edhe këtë herë, por është mjaft i dobët fizikisht dhe shpirtërisht.

Për vite me radhë kam kërkuar në Shqipëri të drejtat që na u mohuan: pas largimit tonë të menjëhershëm në vitin 1990 për të shpëtuar jetën e Renatos na u grabit shtëpia dhe me gjithë përpjekjet nëpër gjyqet shqiptare nuk na u kthye. U lodhëm e nuk e kërkuam më, pasi ishte e pamundur të vendosej drejtësia.

Vazhdova përpjekjet, në emër të Renatos të pafajshëm e të pamundur t’i jepej dëmshpërblimi material për internimin dhe trajtimin çnjerëzor në spitalin psikiatrik të Elbasanit, por përsëri “luftë” e kotë me drejtësinë dhe burokracinë shqiptare.

Ju ndjek me shumë interesim këto dy vjet që po drejtoni punët e mbrapshta që janë bërë për 25 vjet në Shqipëri dhe shpresoj shumë te Ju për t’u vënë drejtësia edhe te Renato i pafat.

Jam nënë e vojtur, por nëse shkaktari i fatkeqësisë së Renatos do të kishte kërkuar falje publike (edhe pas librit tim të thjeshtë “Djali i ëndrrës së vrarë”, ku përshkrova me shumë vërtetësi kalvarin e Renatos dhe të familjes sonë) do ta kisha falur, se falja është fisnikëri, dhe Renatos me siguri do t’i ishte dhënë dëmshpërblimi, pasi jo vetëm është në vështirësi ekonomike (me asistencën që i jep shteti amerikan), por diçka do të ndihej mirë edhe moralisht.

Ju uroj shëndet të mirë juve dhe familjes suaj, të dy djemve që t’i keni me jetë e me fat, si dhe vetëm suksese në detyrën shumë të rëndë që po mbani mbi supe!

Mbetem me shpresë se do të kem një përgjigje pozitive nga ju.

Me shumë respekt,

Janulla Rrapi

(https://share.google/XLTKJdelLxwjcAgNK)

Drejtësia e vonuar për 222 vrasjet politike, është padrejtësi

Drini.us
-
0
Drejtësia e vonuar për 222 vrasjet politike, është padrejtësi

Msc Belisar Jezerci

DREJTËSIA E VONUAR PËR 222 VRASJET POLITIKE NE KOSOVË DO TË JETË PADREJTËSI !
Ë kam denoncuar Gjykaten Speciale si padrejtësinë dhe tradhtinë më të madhe që po i bëhet qytetarëve dhe Republikes së Kosoves si shtet.
Kam qenë dhe jam kundër ekzistimit dhe funksionimit të Gjykatës Speciale me qendër në Hagë.
Kam kundërshtuar me fakte insistimin e zoterinjëve:Hashim Thaçi, Kadri Veseli dhe Isa Mustafa si dhe të deputeteve të PDK-së dhe të LDK-së për formimin e Gjykates Speciale!
Kamë kritikuar dhe kundërshtuar këto deklarata:
Kadri Veseli,
“Nuk besoj kurrë që Gjykata Speciale vjenë nga Beogradi, Gjykata Speciale është për të mirën e Kosovës”.
Unë e parashtroi këtëtë pyetje :
Prej nga ky besim i çoroditur i Kadri Veselit në Beograd?
Ishte Beogradi i interesuar të akuzoi UÇK-në për trafikim organesh dhe terrorizëm,
A ishte Beogradi që masakroi 14.000 dardanë ?
I masakroi 1.432 fëmijë
I dhunoi 20.000 femra shqiptare,
I dëboi Një milion qytetarë dardanë dhe i s
shkatërroi 200.000 mijë shtëpi.
Ekzistojnë ende 1.632 shqiptarë të zhdukur.
Hashim Thaçi,
Në cilësinë e ministrit të Jashtëm dhe kryetar i PDK-së, kërkoi nga deputetët që të votojnë pro themelimit të Gjykates Speciale.
Thaçi në cilësinë e Presidentit deklaroi:
” Gjykata Speciale nuk është produkt i vendimeve politike të gabuara dhe se kjo Gjykatë nuk duhet të shikohet si ndëshkim, por si avantazh për vendin”.
V Ë M E N D J E !
Është rast UNIK NË BOTË, që deputetët dhe udhëheqesia e një shteti të dalur nga lufta shkatrrimtare dhe gjenocidi serb, ku në të njejtën seancë, pra me 3.8.2015, të mos e votojnë pikën e rendit të dites, DËNIMI I GJENOCIDIT SERB NË KOSOVE!
Këtë qëndrim antinjerëzor, antikombëtar, antishtetëror e mbajtën, Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Isa Mustafa dhe deputetët e PDK-së dhe të LDK-së.
Është rast UNIK në EUROPEN E PAS VITIT 1945, që në një shtet vriten 222 LUFTËTARË TË LIRISË DHE DEMOKRATË ME ORIENTIME PERËNDIMORË TË VRITEN PER QËLLIME POLITIKE DHE ORGANET E DREJTESISË TË HESHTIN NGA FRIKA E KLASËS POLITIKE !
PS.
Nëse të akuzuarit në Hagë, në çfardo mënyre janë të implikuar në vrasjet politike në Kosovë, qoftë edhe 1%, atëher kërkesa ime legjitime është që GJYQI NË KOSOVË LE TI DËNOI ME NGA 45 VITE DHE KURRË PËR JETË MOS TA SHOFIN DRITEN E DIELLIT…

Shtufi: Lirimi i islamistit Muhamet Haradinaj nga aktakuza prej gjykatës, bazohej në drejtësinë e bazuar në Ligjin Sharia, apo?

Drini.us
-
1
Shtufi: Lirimi i islamistit Muhamet Haradinaj nga aktakuza prej gjykatës, bazohej në drejtësinë e bazuar në Ligjin Sharia, apo?

Pal Shtufi, Prishtinë

DREJTËSIA E SHERIATIT
Gjykata paska liruar nga aktakuza Muhamet Haradinajn, i cili ka përdhosur flamurin kombëtar.
Arsyetimi i gjykatës:
“I pandehuri nuk ka pasur për qëllim nxitjen e urrejtjes, mosdurimit kombëtar apo fetar, por reagimet e të pandehurit kanë rrjedhur si pasojë e një situate të tensionuar…”
Për ta kuptuar më mirë këtë arsyetim, po e marrim këtë shembull:
“Gjykata liroi hajdutin, XY, nga akuza për vjedhje, sepse nuk ka pasur për qëllim vjedhjen, por i pandehuri kishte vepruar në bazë të një situate të tensionuar…”
Sipas këtij rasti, gjykata, pavarësisht veprës së kryer, i paska besuar të akuzuarit se nuk kishte qëllim të nxitjes së urrejtjes. Hallall gjykatë!
Lirohet nga akuza arsimtari që hodhi në shportë simbolet kombëtare
Tani presim që gjykatat t’u besojnë edhe hajdutëve kur të thonë:
“Nuk kishim qëllim vjedhjen, por nën një tension të caktuar e vodhëm këtë shtëpi.”
Nëse ende kemi AKI, mirë do të ishte të shihet kush janë këta gjykatës, që më shumë u besojnë keqbërësve sesa prokurorit. Jo pse shërbimet e huja nuk e kanë regjistruar këtë vepër Sheriati, por sepse është shumë më mirë kur të njëjtën e regjistrojnë dhe e analizojnë shërbimet tona.
#Jemi në kurth historik!

Organizata “Shqiptaria” e quan skandaloz lirimin nga akuza të ish- arsimtarit islamist Muhamet Hajredinaj

Drini.us
-
0
Organizata “Shqiptaria” e quan skandaloz lirimin nga akuza të ish- arsimtarit islamist Muhamet Hajredinaj
Basri Beka, Prishtinë
—–
Basri Beka nga “Organizata Shqiptaria” dhe analist i mirënjohur, e bëri publik regimin e kësaj organizate, që nuk pajtohet me lirimin nga akuza të një islamisti.
____
Reagim i Organizatës “Shqiptaria”
Vendimi i gjykatës për lirimin nga akuza të ish-arsimtarit Muhamet Hajredinaj është vendim skandaloz dhe juridikisht i pajustifikueshëm. Një veprim i kryer publikisht, në shkollë dhe para fëmijëve – hedhja e simboleve kombëtare në mbeturina – nuk është incident privat dhe as shprehje personale. Është akt përçmimi demonstrativ me përmbajtje ideologjike dhe me ndikim të drejtpërdrejtë në edukimin dhe formimin e të miturve.
Ky verdikt bie ndesh me Kushtetutën e Republikës së Kosovës. Neni 8 e përcakton Kosovën shtet laik dhe i obligon institucionet publike, veçanërisht shkollën, të jenë të mbrojtura nga imponimi i çdo dogme fetare apo ideologjike. Shkolla është hapësirë arsimimi, jo vend propagande. Kur një mësimdhënës përdor pozitën e autoritetit për të demonstruar përçmim ndaj simboleve kombëtare përpara nxënësve, shteti nuk guxon ta relativizojë këtë veprim.
Po ashtu, Neni 23 i Kushtetutës e përcakton qartë: dinjiteti i njeriut është i pacenueshëm dhe bazë e të gjitha lirive. Akti në fjalë nuk është vetëm simbolik; ai prodhon përçarje, nxit antagonizëm dhe cenon dinjitetin shoqëror në një mjedis ku duhet të kultivohet respekti dhe bashkëjetesa.
Kodi Penal i Kosovës, neni 141, sanksionon nxitjen e urrejtjes dhe përçarjes mbi baza kombëtare apo fetare. Në këtë rast ekziston kontekst i qartë: veprimi është kryer në prani të nxënësve, në ditë shënimi kombëtar dhe nga person në pozitë autoriteti. Injorimi i këtyre elementeve nga gjykata përbën interpretim të gabuar të ligjit dhe precedent të rrezikshëm.
Organizata “Shqiptaria” kërkon nga Ministria e Drejtësisë dhe Këshilli Gjyqësor i Kosovës shqyrtim të plotë profesional dhe disiplinor të trajtimit të kësaj çështjeje, në përputhje me ligjin. Institucionet e drejtësisë duhet të garantojnë se standardet kushtetuese dhe ligjore zbatohen në mënyrë të barabartë dhe se shkolla mbetet hapësirë neutrale e mbrojtur nga instrumentalizimi ideologjik.
Shteti laik nuk mbrohet me deklarata, por me vendime. Kur drejtësia relativizon veprime që prodhojnë përçarje në institucionet arsimore, dëmtohet besimi publik dhe dobësohet autoriteti i ligjit. Drejtësia duhet të mbrojë shoqërinë dhe rendin kushtetues përndryshe humb vetë kuptimin e saj.
_____
1...272273274...1,747Faqja 273 nga 1,747