Kreu Blog Faqe 282

Xhafer Deva përballë Miladin Popoviç-it

Drini.us
-
1
Xhafer Deva përballë Miladin Popoviç-it
Klodi Stralla, Tiranë
Refleksione
E kam bërë zakon që herë mbas here të vendos përballë njëri-tjetrit dy personalitete historike të kohës, sepse besoj që ballafaqimet janë një metodë efikase për zbulimin e të vertetës në çdo fushë të dijes, pra edhe të të vërtetave historike.
Kur gueriljet komuniste “dekoronin” rrugëve të Atdheut njerëz të pafajshëm, duke i etiketuar ata “tradhëtarë”, ministri i brendëshem i kohës, shqiptari nga Kosova – Xhafer Deva, i sugjeroi anëtarit të Regjencës, Mehdi Frashërit, asgjësimin fizik të 200 terroristëve, për të vendosur rendin dhe qetësinë në vend, ky i fundit i thotë: – “Nuk do të pranoj të vishen në të zeza 200 nëna shqiptare!”.
Reagimi i Devës ishte epik: – “Atëhere do të veshet në të zeza e gjithë Shqipëria!”
Koha i dha të drejtë, ndonse ai dhe ata që mendonin si ai, u vendosën “në anën e kundërt të Historisë”!
Por kush ishte Xhafer Deva, që përfaqësonte Qeverinë shqiptare të kohës (1943-1944), të ashtuquajturën “kuislige” dhe kush ishte Miladin Popovici, ideatori dhe organizatori i P. K. SH (1941-1944), që frymëzonte dhe drejtonte si “eminencë gri” vellavrasjen mes shqiptarëve?
– Të dy kishin ardhur nga Kosova e ish Jugosllavisë. I pari, Xhafer Deva, një shqiptar, pinjoll i një familje të madhe atdhetare nga Mitrovica, fill pas shpërbërjes të shtetit jugosllav (prill 1941), drejtonte krahun nacionalist në Mitrovicë, armik i betuar i pushtuesve serbë dhe bashkëpunëtor i afërt me gjermanët. I dyti, Miladin Popovici, një serb me banim në Kosovë, ku ishte drejtues i komunistëve për krahinën shqiptare të Kosmetit (Kosovë dhe Metohi), që gjendej në burgun e Rogozhinës.
– I pari është themeluesi dhe kryetari i parë i “Lidhjes të dytë të Prizerenit” (1943), që aspironte bashkimin e Kosovës me shtetin amë, pas përfundimit të Luftës. I dyti, një komunist, nacionalist serb, besnik i Titos dhe misionar i çështjes serbë në Kosovë – bashkimin edhe të Shqipërisë me Jugosllavinë e pas Luftës.
– I pari erdhi në Tirane dhe mori përgjegjësinë e drejtimit të Ministrisë të Brendëshme në qeverinë e Rexhep Mitrovicë (edhe ai një tjetër shqiptar i Kosovës, firmëtar i Pavarësisë të 1912-ës) . I dyti u lirua me porosi prej komunistëve shqiptarë nga burgu i Rogozhinës dhe konsiderohet si themeluesi i vërtetë i Partisë Komuniste Shqiptare në 8 nëntor 1941 në Tiranë.
– I pari ishte një intelektual klasi, që kishte kryer studimet e mesme në “Robert Colege” të Stambollit (një shkollë amerikane me shumë emër), mandej kishte kryer studime të plota universitare në Austri (inxhineri elektrike). I dyti kishte vetëm “shkollën” e Kominternit, por kish aftësinë të përzgjidhte ata drejtues komunistë shqiptarë që do te ishin të bindur dhe servilë ndaj serbëve dhe Titos, jo vetëm gjatë Luftës por sidomos pas saj.
– Xhafer Deva bashkëpunoi me gjermanët sepse së pari, nga pikpamja formale, ata njohën Pavarësinë dhe neutralitetin e shtetit shqiptar në arenën ndërkombëtare (një veprim diplomatik i pa hasur me asnjë prej vendeve ku shkeli Wermahti për nevojat e luftës), dhe së dyti, midis gjermanëve dhe komunistëve shqiptarë që vepronin sipas direktivave të Titos, Xhafer Deva evidentoi gjermanët si “të keqen më të vogël”, duke qenë i vetëdijshëm për gjëmën që e priste Shqipërinë dhe Kosovën pas luftës, nëse ato do të binin nën sundimin e komunistëve. Për këtë koha i dha të drejtë .
– Miladin Popoviçi ishte “Kali i Trojës” në gjirin e shqiptarëve antifashistë dhe atdhetarë, por edhe i komunistëve idealistë, që ushqenin iluzionin se, pas luftës, do të lulzonte epoka e “bashkim-vllazërimit” mes popujve fqinj, ku do të zgjidhej edhe Çështja e Kosovës, sipas parimit të vetvendosjes (Konferenca e Bujanit).
Ai (Miladini) diti të përzgjedhë me mjeshtëri individë aventurierë dhe arivistë, mediokër në dije, servile dhe perversë në karakter, karieristë e ambiciozë për pushtet, që për interesa vetiake, jo vetëm shisnin interesat e Atdheut por edhe shoku-shokun (kujtoni luftën brenda llojit në P.K.SH për 50 vjet rradhazi!)
– I pari pas një emigracioni të gjatë, në Turqi, Siri, Egjipt, së fundi përfundoi në SH.B.A si pedagog në një prej universiteteve prestigjioze të saj dhe ndonse qeveria e Tiranës e kërkoi ta ekstradojë në Shqipëri si kriminel lufte, aleatët amerikanë nuk e lejuan një gjë të tillë.
Dushan Mugosha, Enver Hoxha dhe Miladin Popoviq
I dyti (Miladini) u largua nga Shqipëria në prill 1944 dhe u vra në Prishtinë, në rrethana ende të pasqaruara mirë, në mars 1945. E sigurt është sipas po atyre metodave që u kishte mësuar komunistëve shqiptarë gjatë kohës të Luftës (kujtoni termin “dekorim” që përdorte Tarasi, kur urdhëronte vrasjet pas shpine të shokëve të vet).
I solla të dy këto figura simbol të kohës të Luftës, të parin që u përket “Të mundurve” dhe të dytin “Fitimtarëve”, për të dëshmuar se nga pikpamja e interesit kombëtar të shqiptarëve kush ishte në “anën e duhur të Historisë” dhe kush ishin tradhëtarët e saj.
Historia nuk duhet të flasë vetëm me një gjuhë!

Kambanat bien për Allahun

Drini.us
-
0
Kambanat bien për Allahun

Ligjvënësit iranianë bërtasin slogane ndërsa mbajnë uniformat e Gardës Revolucionare gjatë një seance parlamentare në Teheran më 1 shkurt 2026. Foto: Hamed Malekpour / Agjencia e Lajmeve të Asamblesë Konsultative Islame (ICANA) përmes AP / NTB.

Lars Hedegaard / Document.no

Sipas një raporti që së fundmi është publikuar nga media online Drop Site News, zyrtarë të lartë të ushtrisë amerikane kanë inkurajuar aleatët e SHBA në Lindjen e Mesme që të përgatiten për një sulm të mundshëm amerikan-izraelit ndaj Iranit.

Po ashtu, sipas disa raporteve të tjera, si Uashingtoni ashtu edhe Jerusalemi kanë vendosur tashmë të ndërmarrin veprime ushtarake kundër regjimit të mullahve. Një nga burimet e Drop Site News thotë se tani është vetëm çështje kohe – jo nëse një sulm do të kryhet me të vërtetë. Është në dorë të Trump të vendosë se kur do të ndërmarrë sulmin.

Burimet bëjnë me dije se planifikuesit ushtarakë amerikanë jo vetëm që do të përqendrojnë përpjekjet te objektet bërthamore të Iranit, rampat e lëshimit të raketave balistike dhe infrastruktura ushtarake konvencionale, por gjithashtu do të përpiqen të eliminojnë udhëheqësinë më të lartë të regjimit iranian – veçanërisht komandantët e Gardës Revolucionare Islamike.

Supozimi i administratës Trump është se një sulm i suksesshëm ndaj udhëheqësve iranianë do të shkaktojë demonstrata të reja masive, të cilat mund të ndihmojnë në rrëzimin e Republikës Islamike.

“Vendimi është marrë. Do të ndodhë,” thotë një burim.

Një ish-oficer i lartë amerikan i shërbimeve sekrete, që tani është këshilltar për qeveritë arabe, citohet duke thënë se këtë herë nuk bëhet fjalë për armët bërthamore iraniane ose programin raketor të Teheranit. “Bëhet fjalë për një ndryshim regjimi.”

Është e pamundur të ketë dyshim se Trump është nën presion për të përmbushur premtimet e tij për të ndihmuar luftëtarët iranianë për liri. Ministri i mbrojtjes i Arabisë Saudite, Khalid bin Salman, thuhet se ka paralajmëruar amerikanët se regjimi iranian do të dalë më i fortë dhe më guximshëm nga përballja njëmujore nëse Trump nuk e merr seriozisht përmbushjen e premtimeve të tij.

Si gjithmonë, xhelatët në Teheran kanë kërcënuar me të gjitha llojet e fatkeqësive në disa vende nëse dikush sulmon tiraninë e tyre të përgjakshme, duke përfshirë atë që ata do të godasin Tel Avivin me raketa balistike. Por nëse ata mund t’i shkaktojnë shumë dëme shtetit hebre të mbrojtur mirë është e dyshimtë.

Nuk mund të theksohet mjaftueshëm se rënia e regjimit iranian do të jetë një plagë fatale për turmën “kuq-jeshile” (komuniste-islamike) që ka shkatërruar prej kohësh qytetet perëndimore dhe ka fituar akses në universitete dhe media.

Së pari, paratë për luftëtarët e rrugës, terroristët dhe propagandistët e shkëlqyeshëm të televizionit për qëllimet fisnike të mullahëve do të zbehen. Së dyti, masat iraniane do të jenë në gjendje të tregojnë se çfarë fatkeqësie është të jetosh nën realizimin e Islamit.

Kur qeveritë perëndimore, ekspertët dhe mediat flasin për përfitimet e fluksit masiv mysliman, iranianët do të jenë në gjendje të thonë: Ne e kemi provuar për 1400 vjet dhe shikoni rezultatin!

Klokkene ringer for Allah

Heshtje institucionale në Shkup dhe Gostivar: si po mbeten në hije dy nobelistët shqiptarë

Drini.us
-
0
Heshtje institucionale në Shkup dhe Gostivar: si po mbeten në hije dy nobelistët shqiptarë

Bekim David Asani, Tetovë

Nëse identiteti kombëtar matet edhe me mënyrën se si një shoqëri i trajton figurat e saj më të mëdha, atëherë rasti i Ferid Muradit dhe Nënë Terezës përbën një alarm serioz për shqiptarët në Maqedoninë e Veriut.

Dy nobelistët e vetëm shqiptarë, dy emra me peshë botërore, vazhdojnë të mbeten në periferi të diskursit publik, institucional dhe arsimor — veçanërisht në qytete kyçe si Shkupi dhe Gostivari, ku shqiptarët kanë rol të rëndësishëm politik dhe shoqëror. Një vështrim i thjeshtë në aktivitetet kulturore dhe arsimore të institucioneve shqiptare në Shkup tregon një boshllëk të dukshëm.

Universitetet, shkollat e mesme dhe institucionet kulturore rrallë organizojnë konferenca, tribuna apo përkujtimore serioze kushtuar Ferid Muradit, një nga figurat më të rëndësishme të mjekësisë moderne. Emri i tij nuk është pjesë e një strategjie të qëndrueshme për promovimin e dijes dhe shkencës shqiptare — dhe kjo, në një kryeqytet ku shqiptarët pretendojnë rol formues në jetën publike.

Edhe trajtimi i Nënë Terezës në Shkup mbetet kontradiktor. Ajo përmendet shpesh në mënyrë ceremoniale, por rrallëherë shoqërohet me reflektim të thellë mbi trashëgiminë e saj humane dhe shqiptare. Për më tepër, nderimi i saj mbetet shpesh i deleguar institucioneve të tjera, ndërkohë që institucionet shqiptare kufizohen në heshtje ose formalitete minimale.

Situata nuk ndryshon ndjeshëm as në Gostivar, një qytet me shumicë shqiptare dhe me një jetë kulturore aktive. Edhe aty, aktivitetet që do të duhej të afirmonin figurat më të mëdha shqiptare janë sporadike ose mungojnë krejtësisht.

Në bibliotekat, qendrat kulturore dhe shkollat e qytetit, Ferid Muradi dhe Nënë Tereza nuk zënë vendin që u takon si modele frymëzimi për brezat e rinj. Investigimi i thjeshtë i programeve mësimore dhe i aktiviteteve publike tregon se kjo nuk është çështje mungese burimesh, por mungese vullneti institucional. Ka fonde për aktivitete kulturore, ka hapësira publike për diskutim, por mungon një vizion gjithëpërfshirës që identitetin shqiptar ta shohë si mozaik vlerash, jo si filtër përjashtues.

Një nga arsyet e kësaj heshtjeje lidhet me një ndarje të pashprehur, por të pranishme, mes identitetit kombëtar dhe përkatësisë fetare. Në vend që të theksohet fakti se shqiptarët kanë dhënë kontribute të jashtëzakonshme në shkencë dhe humanizëm pavarësisht besimit, diskursi publik shpesh shmang figurat që nuk i përshtaten narrativës dominante. Kjo shmangie nuk artikulohet hapur, por reflektohet qartë në mungesën e veprimit.

Pasojat janë të dukshme. Të rinjtë shqiptarë në Shkup dhe Gostivar rriten me pak njohuri për faktin se një shqiptar ka fituar Nobelin në Mjekësi dhe se një shqiptare është kthyer në simbol global të humanizmit. Kjo nuk është vetëm mungesë informacioni — është dështim edukativ dhe kulturor.

Ironia është se as Ferid Muradi dhe as Nënë Tereza nuk kanë nevojë për afirmim lokal për të qenë të mëdhenj. Ata tashmë janë pjesë e historisë botërore. Por mënyra se si ne i trajtojmë ata flet shumë për ne. Një shoqëri që nuk arrin të përqafojë figurat e saj më të ndritura, po ndërton një identitet të brishtë dhe të pasigurt.

Pyetja që shtrohet sot për institucionet shqiptare në Shkup dhe Gostivar është e qartë: pse mungon një qasje e organizuar, serioze dhe gjithëpërfshirëse ndaj dy nobelistëve shqiptarë? Heshtja nuk mund të justifikohet më si rastësi.

Ajo po shndërrohet në model. Dhe sa më gjatë të zgjasë kjo heshtje, aq më e madhe bëhet humbja — jo për Muradin dhe Nënë Terezën, por për vetë shoqërinë shqiptare që vazhdon të hezitojë përballë madhështisë së saj.

Kosova si trung historik, gjuhësor dhe gjenetik i shqiptarëve: propaganda, falsifikimi akademik dhe ligjërimi kundër kosovarit

Drini.us
-
0
Kosova si trung historik, gjuhësor dhe gjenetik i shqiptarëve: propaganda, falsifikimi akademik dhe ligjërimi kundër kosovarit
Dr. sc. Abedin Sutaj, Vjenë
1
Propaganda e Shqipërisë kundër Kosovës
(Kosova si trung historik, gjuhësor dhe gjenetik i shqiptarëve: propaganda, falsifikimi akademik dhe ligjërimi kundër kosovarit)
Është bërë tashmë tepër e dukshme propaganda antikosovare e asaj që zakonisht quhet “njeriu i Shqipërisë” – një figurë e prodhuar dhe e ushqyer nga gardhiqe enveriste, komunistë të vonuar, rusofilë dhe mugoshjanë të hapur e kundërkosovarë të përbetuar, provincialë, egocentrikë, që akuzojnë për egocentrizëm, trashëgimia ideologjike e të cilëve lidhet drejtpërdrejt me breza që kanë luftuar krah për krah me forcat serbe kundër Kosovës.
Propaganda kundër Kosovës nuk është fenomen i ri. Ajo zhvillohet prej më shumë se një shekulli dhe nis që nga periudha e luftërave kundër Perandorisë Osmane. Shqipëria, si entitet politik i konsoliduar, në ato përballje thuajse nuk mori pjesë, ndërkohë që fuqitë e mëdha ua dhuruan frytet e luftës shqiptare jashtë kufijve të saj atyre që kishin kontribuar më së paku në sakrificë. Kjo padrejtësi historike krijoi inate të thella, kryesisht krahinore, veçanërisht sa herë që përmendeshin bëmat e kosovarëve, luftërat dhe përpjekjet e tyre për liri.
Me termin “kosovarë” këtu nënkuptohet e gjithë hapësira shqiptare nën Jugosllavi, e lidhur organikisht me trungun dardan. Natyrisht, ky vetëdijësim nuk ekzistonte te qarqe të caktuara të të ashtuquajturave elita të Shqipërisë, por ishte i gjallë te shqiptarët e Veriut dhe te kosovarët, të cilët e ndienin veten një trup i vetëm historik dhe etnik.
Kjo skemë mendore dhe politike është përsëritur në vitet 1878, 1912, 1918, 1944, 1998 dhe, fatkeqësisht, vazhdon edhe sot. Nuk kemi të bëjmë thjesht me inat krahinor apo me keqkuptime kulturore, por me një elitë politike dhe intelektuale në Shqipëri që jo vetëm e ka urryer Kosovën dhe popullin e saj, por ka prodhuar sistematikisht rrena, thashetheme dhe përshkrime zhvlerësuese.
Kosovari është parë jo si subjekt historik, por si hapësirë për shfrytëzim, si send nga i cili duhet përfituar materialisht – një qasje që u shfaq hapur gjatë luftës së fundit dhe ndërhyrjes së NATO-s.
Nuk është rastësi që figura si Mujo Ulqinaku, një shqiptar me vetëdije të lartë kombëtare, do të ndizte topat kundër Italisë për t’i treguar botës se Shqipëria nuk dorëzohej vullnetarisht, por vetëm përmes dhunës. Ai ishte “i keq” sepse vinte nga Ulqini, ashtu siç ishin “të këqij” edhe shqiptarët e Çamërisë. Megjithatë, bashkëpunëtorët e pushtuesve nuk dolën nga këto hapësira, por nga qarqe të caktuara të politikës së Jugut të Shqipërisë, shpesh më të izoluar dhe më të mbyllur se vetë Veriu.
Ata, prej nga dolën komunistët si një besëlidhje e re me pushtuesit, nuk ishin “kryetrash”, sepse gjuha dhe kultura e tyre ishin thellësisht të ndikuara nga elemente bullgare dhe vllahe, larg gjuhës së thjeshtë, kumbueshme dhe të pastër të hapësirës dardane.
Krijimi i një tregimi të ri me frymë antikosovare u ndikua drejtpërdrejt nga orientimet politike të elitave të Shqipërisë, herë më të lidhura me Serbinë e herë me Rusinë. Përmes kësaj urrejtjeje krahinore, Kosova u zvogëlua simbolikisht, Veriu u minimizua, ndërsa gjuha e tij u paraqit si e panevojshme dhe periferike.
Nën petkun e thirrjeve për “mos përçarje”, u krye një tradhti e dyfishtë: u hoqën fjalë pa bazë shkencore, u rishkrua historia pa fakte dhe u falsifikua e shkuara e Kosovës, duke e paraqitur atë si hapësirë pa identitet, me njerëz “gjysmë turko-sllavë”, të përgatitur edhe për zhdukje fizike. Kjo ishte një projekt ideologjik i komunizmit shqiptar, një projekt që, fatkeqësisht, gjen ende mbështetje në një pjesë të shoqërisë së sotme.
Mohimi i shtetit të Kosovës në emër të një patriotizmi të rremë është një nga aktet më të rënda të tradhtisë politike dhe morale. Shteti i Kosovës u krijua me gjak dhe sakrificë, dhe çdo përpjekje për ta zhdukur simbolikisht përbën armiqësi të hapur ndaj popullit të saj.
Edhe në Kosovën (shenim; kur them Kosovart nenkuptoj krejt hapesira qe flasin guhen Shype ne Jugosllavi, duke filluar, nga Tivari deri ne Oher) e pasluftës, tentativat për të mohuar vuajtjet e rajoneve të caktuara dhe për ta centralizuar luftën në mënyrë të rreme shërbyen për të legjitimuar grabitjen, plaçkitjen dhe madje përpjekjet për ndryshime kufijsh – shpesh në koordinim me interesa nga Shqipëria dhe Serbia.
Në këtë kontekst duhen parë edhe shkrimet e Dritëro Agollit, veçanërisht koncepti i tij i “Shqipërisë së brendshme”. Ky koncept përkon me imponimin e një gjuhe “letrare” që ishte, në thelb, marrëveshje politike mes elitave komuniste të Jugut dhe strukturave jugosllave e serbe. Ndërkohë, Veriu dhe Kosova u lanë në gjak. “Shqipëria e jashtme” u paraqit si e prapambetur, duke u injoruar fakti se pikërisht ajo hapësirë krijoi, pas vitit 1960, letërsi, kritikë dhe studime historike të nivelit të lartë.
Poezitë e Agollit për Kosovën janë pjesë e një maskimi moral. Ai vazhdimisht përmend “Shqipërinë e jashtme” dhe “Shqipërinë e brendshme”, sidomos atë që shtrihej përfund Drinit dhe herë-herë përfund Shkumbinit, duke u ngujuar ngadalë në oborrin e tij të Devollit, ku studimet gjenetike shfaqin krejt diçka tjetër. Ai merret me tingullin, përkatësisht bashkëtingëlloren TH, si ardhje nga keltët, me arsyetimin se duhej të ishte Taqi e jo Thaqi —nje perjarge jermi, e urrejtjese qe vlon nga ndjenja provinciale, ku komunistet internacional, te shqiperise, me ndamje provinciale, krah perkrah me Dushan Mugoshen, e kishin perqit veten me mija here.
Dhe kete provinicalisem e ruanin vec brenda popullit te tyre, qe fatkeqesisht dhe per kobin e tij, i takonin. Pas një ligjërimi të gjatë armiqësor, vjen një vjershë sentimentale per deshiren e tij ta martoj nipin me nje vajze Kosovare (sidomos kur ajo eshte e ikur,, e perndjekur e vrare dhe natyrisht e pergjunjezuar, e ky, pra nipi i tij te jet si shpetimtare dhe mesuese i gjuhes, perkatesisht i te folmes se tij, qe ne thelb ne shqipe eshte shformim i rende gjuhesore) që nuk e shlyen dot mohimin e historisë, gjuhës/te folmes, pamjes dhe identitetit shqiptare te Kosovarit.
Dardant vazhdojnë të etiketohen si “të ardhur”, si “malokë” diku nga shpella e e Dragobis dhe ua morren Kosoven Ste tjereve me ndihmen e turqeve, pra, sikur Kosova të ishte koloni. Dhe nga kush akuzohen kosovarët?
Akuzohen pikërisht nga ata që janë një përzierje gjenetike dhe gjuhësore më e madhe në Evropë, e shprehur në përqindje, dhe që jetojnë në një hapësirë krejtësisht malore. Kjo rrenë e ulët përkon në mënyrë shqetësuese me ligjërimin më ekstrem serb.
Urrejtja ndaj kosovarit është shndërruar në garë propagandistike: kush shpif më shumë për gjakun, historinë dhe etnografinë e tij.

Pse Ismail Kadare ia la amanet Bujar Hudhrit ta mbronte pas vdekjes se tij?

Drini.us
-
11
Pse Ismail Kadare ia la amanet Bujar Hudhrit ta mbronte pas vdekjes se tij?

Reshat Sahitaj, Prishtinë

Historikisht ne shqiptarët kurrë nuk e deshëm të vertetën. Kur na pushtuan romakët, ne menduam se na çliruan, kur na pushtoi Perandoria Osmane , ne ende mendojmë se na çliroi nga Perandoria e Car Dushanit, kur përseri Serbia na ripushtojë më 1878 e deri 1999, ne ende kemi shqiptarë qe vajtojnë për bashkim-vëllazërimin e Jugosllavisë. E njejta gjë qendron edhe për figurat historike dhe letrare. Ne, krenohemi më figurat historike si Karagjorgji, i cili i ka djegur e vrarë shqiptaret . Mburremi me shqiptarët qe mbanin poste të larta në Perandorinë Osmane, të cilët u ngriten mbi gjakun tonë, e nuk mburremi me figurat tona që i rrezistuan armikut. Sot, duam t’i ndertojnë permendore Fadil Hoxhes e jo Adem Demaçit e Shaban Polluzhës.
Ne, i glorifikojmë ngjarjet e largëta historike dhe figurat për të cilat kemi dëgjuar, dhe i zhvlerësojmë ngjarjet e afërta dhe figurat bashkëkohore. Shkrujamë me krenari gënjeshtra që Troja gjendet në Shkodër , e nuk shkruajmë për luften herioke të UCK-së. Shkruajmë me krenari që Napoleon Bonaparta paska qenë shqiptar, e nuk shkruajmë për qendresen e Adem Jasharit.
Amaneti i Kadaresë
Nuk ka dyshim se Ismail Kadare radhitet në Panteonin e letërsisë sonë si: Gjergj Fishta, Konica, Naimi,…
Për Ismail Kadarenë , ekzistojnë mendime se ishte kundër sistemit të Enver Hoxhës dhe tjerë që shkruajnê se ishte pjesë e sistemit të asaj kohe. Pavarësisht mendime të ndryshme, Ismail Kadare ka ditur të notojë në ujërat e komunizmit, siç ka ditur të notojë edhe për ngjarjet historike që kanë ndodhur në Kosovë, kur deklaronte se lufta në Luginën e Presheves është e dëmshme, siç deklaronte poashtu se lufta në Maqedoni nuk është në interes të shqiptarëve. Kur perfundoi lufta në Luginë thoshte mirë e kanë pasur shqiptaret , siç deklaronte njejtë edhe për luften ne Maqedoni. Shkruante kundër Ibrahim Rugovës, e më vonë i kërkonte falje. Mik më Rexhep Qosjen, e më vonë deklaronte se Qosja duhej të shkonte në psikiatri. Isamil Kadare, dinte të notonte apo shqiptarët ia falnin gabimet që i bënte?
Ismail Kadare kurrë nuk ishte kundër komunizmit. Gjatë një kongresi të mbajtur më 2024 në Bruksel në Akademinë e Shkencave, në mesin e shumë kritikëve të njohur ishte edhe një kritike franceze që kishte qenë e afërtë më kritikun Alain Bosquet , emër i njohur në botë dhe kritikë i veprave të Ismail Kadaresë. Zonja më rrëfente si e kishte njohur Kadarenë. Në bisedë e sipër më tregonte rreth një organizimi në Paris , ku edhe pas darke kishte vallëzim. Aty perveç Isamil Kadaresë, ishte edhe vajza e tij. Kur kjo zonjê i kishte folë se Enver Hoxha ishte diktator, vajza e Kadaresë iu kishte përgjigjur se Enveri nuk kishte qenë kurrë daktator. Zonja e kishte pyetur si mendon ashtu? Vajza e Ismail Kadaresë, iu kishte pergjigjur:” Babi më ka thënë”. Vajza e Kadaresë eshtë gjallë, unë ende gjallë siç është edhe kritikja dhe autorja franceze e moshuar por gjallë. Pra, Kadre nuk ishte kundër komunzmit, por ishte shkrimtar i madh.
Këto ditë kur e lexova se Ismail Kadare , paska lënë amanet , të mbrohet figura e tij dhe veprat e tij, u habita. Zakonisht shkrimtarët lënë amanete më karakter humanist, si psh autori i vepres Doktor Zhivago , dhe fitues i çmimit Nobel Boris Pasternak në shtratin e vdekjes gruas se tij i la amanet:” Jeta është e mirë, por duhët të vdesi një ditë. E dua jetën, e ti? “
Fjalia e fundit e Ismail Kadaresë – të më mbroni pas vdekjes. Kaq tha dhe shkoi në botën tjetër, duke lënë pas tij enigmen. Nga kush duhët të mbrohet Ismail Kadare? Askush nuk mundet ta zbresi nga panetoni i letërsisë! Askush nuk mundet ta heqi nga Historia e letërsisë sonë! Kush janë armiqtë etij , që duhet të mbrohet Kadare? Që ishte përkrahës i sistemit të Enver Hoxhes, ajo periudhë e jetes se tij i falët, dhe nuk i dëmton aspak veprat e tij letrare. ZH.P.Sartri e ka adhurue Stalinin, e më vonë e ka kuptuar që ishte diktator, dhe nuk ia ka ulur vlerat e tij filozofike e letrare. Sartri ishte shok i mirë më Albert Kamy (Albert Camus) për shumë vite, e u prishen për shkak të një femre, dhe asgjê nuk ka ndikuar qe të dy këta të jenë të njohur. Amaneti i Kadaresë, lënë Bujar Hudhrit: “Mê mbroni.” është enigmatik që me dashje apo pa të, do t’i inspirojë të tjeret të ndriçojnë enigmën e lënë pas. Mendoj që Kadare nuk e ka pasur mendjen të mbrojtja e veprave te tij letrare, por të pjesa e veprave te tij jetësore private. Ai duhët të ketë bërë diçka keq, që opinioni ynë kurrë nuk duhët të informohët.
Glorifikimi
Krijuesit tanë të shkëlqyeshëm e disa mediokër, kur e citojnë Ismail Kadarenë, secili shkruan: “Shkrimtari gjeni Ismail Kadare”.
Mendoj që shkrimtar gjeni shqiptar është Gjergj Fishta, kurse Kadare është shkrimtar më renome botërore, e jo gjeni . Në tërë letersinë botërore gjeni konsiderohen vetem dhjetë, si: W. Shekspiri, Viktor Hygo, Dostojevski, Albert Camus, Balzaku …
Ne, e duam Ismail Kadarenë për letërsinë e tij, që ishte një dritare për tërë shqiptarinë. E duam se ishte i pari që më romanet e tij depertoi në botë dhe u bë universal.
Ne e duam edhe shkrimtarën e posa afirmuar në botë Lea Ypin.
Lea Ypi , për një kohë të shkurtër u bë më e famshme dhe më e perkthyeshme në më shumë gjuhë se Isamil Kadare.
Ne nuk duhët të ndalemi e të kufizohemi vetëm të Ismail Kadare, ngase gjeneratat e reja janë në ardhje.
Kufizimi në Isamil Kadarenë, do të varfëronte letersinë shqiptare dhe do të stagojmë.

Victoria Fitore Malo: Gjuha yte, Olsi Jazexhi, nuk është “kritikë”, por urrejtje dhe mllef

Drini.us
-
6
Victoria Fitore Malo: Gjuha yte, Olsi Jazexhi, nuk është “kritikë”, por urrejtje dhe mllef

Victoria Fitore Malo, Suedi

Përgjigja ime për neoosmanliun dhe islamistin Olsi Jazexhi:
“E more Olsi Jazexhi… e paske katandisur veten keq!
Po të përgjigjem qartë, sepse kjo që bën ti është manipulim i ndyrë.
Së pari; gjuha jote nuk është “kritikë”, është gjuhë urrejtjeje me mllef. Me “çifute e Stambollit”, Ti nuk po polemizon me ide, Ti po sulmon identitet. Kjo është etiketim antisemit, i përdorur për të më poshtëruar e për të shmangur debatin. Ky lloj etiketime nuk më prek, nuk më zvogëlon dhe nuk më ul. Pra, nëse ky ishte qëllimi? Ai vetëm të nxjerr Ty lakuriq: kur s’të mjaftojnë argumentet, kapesh pas identitetit të tjetrit.
Unë nuk kam nevojë të shaj, as të bëj lista emrash për të turpëruar kosovarët apo këdo tjetër. Unë polemizoj me tezën, me metodën dhe me burimin, jo me prejardhjen e njeriut.
Mua s’më plasi barku se kush je ti. Mua më intereson vetëm çfarë shkruan ti. Jo kush ishin gjyshërit e katragjyshërit e tu, jo çfarë gjaku pretendon, jo çfarë “origjine” shpik, jo cilës fe i përket. Kështu që mos e zhvendos debatin te identitetet.
Kjo është taktikë e konsumuar, Olsi. E njoh aq mirë sa as pulsin më nuk ma ngreh, dhe në e do edhe më troç të ta them: as xhyta bile s’ma nin!
Njerëz që argumentojnë, sjellin burime.
Njerëzve që s’u dalin argumentet, bëjnë kështu si ti: ham-ham.
Tani, për foton…
“Prej Duces dhe Hitlerit presim lirinë e vendeve tona të robnueme.”
Edhe? Çfarë do të provosh me këtë?
Një turmë që në atë kohë mund të brohoriste me retorikë fashiste? Po, pajtohem.
Çfarë nuk mund të provosh me këtë, është: që “shqiptarët si komb” ishin nazistë, që Shqipëria ishte aleate “me vullnet” (kur ishte e pushtuar), që shpëtimi i hebrenjve është gënjeshtër.
Këtu Ti bën një mashtrim metodologjik: po e shndërron propagandën e pushtuesit në “e vërtetë absolute”. Pushtuesit italianë dhe gjermanë e përdorën Kosovën/Çamërinë si instrument. Kjo është pikërisht arsyeja pse shihen pankarta të tilla: propagandë për legjitimitet. Kësaj do t’i japësh peshë historike? Një pankartë propagande e pushtuesit po e trajton si “e vërtetë absolute”.
“Një foto vlen sa 1000 fjalë”. Po, po ama 1000 fjalë NUK janë arkiv, o tokmak!
“Institutet e Holokaustit janë hasbara”…
Na paske mësuar një term hebraisht, dhe po e përdor si shkop propagande pa e kuptuar fare domethënien dhe funksionin e tij.
Me “hasbara” nuk i shuan dot arkivat. Kjo është lojë politike, jo histori.
Divizioni SS Skanderbeg…
Po, ka qenë dhe është njollë historike.
Por logjika jote është si kjo: “Nëse pati SS Skanderbeg, atëherë shqiptarët nuk shpëtuan hebrenjtë.”
Një komb nuk përkufizohet vetëm nga njolla e vet më e errët.
Edhe në vende të tjera pati kolaboracionistë dhe shpëtues në të njëjtën kohë. Kjo është natyra e shoqërive nën luftë.
Ti, o Olsi, nuk po bën histori. Ti po ushqen gjuhën e urrejtjes dhe përçarjes. Epo unë s’jam këtu të jem karburanti yt, që të ushqej paranojat dhe paragjykimet e tua.
Ja pra, këtu ndahemi ti e unë: ti kërkon turmë. Unë kërkoj burime.
Sa poshtë paska rënë ai katundi yt…
S’je më as për keqardhje… je thjesht për turp.”
Olsi Jazexhiu, pranë përmendore serbe në Gazimestan afër Prishtinës, me tre gishtërinjt serbomëdhenj e përkrah betimin e shpifur serb për Dardaninë. Vërtetë, mirë e ka Olsi kur thotë, se: “Nje foto vlen sa 1000 fjale”
____
Olsi Jazexhi, Tiranë
___
“Nje pergjigje per Fitore Malon, cifuten e Stambollit dhe banden e injoranteve kosovare dhe islamofobe
Miq dhe armiq,
Kosovare te paditur me emra e mbiemra turko-arabo-iranian: Hasan, Hysen, Riza, Isa, Mehmet, Gani, Imer, Aziz, Avdyl, Dilaver, Behar, Vesel, Kabali, Shehi, Abaz, Rexhep, Nexhat, Shaban, Ramazan, Almera, Sadik, Sazan, Ibrahim, Lame, Tefik, Meta, Nazim, Mahmut, Hoxha, Shaqir, Isa, Ferrat, Ferhat, Qazim, Naman, Mustaf, Ramadan, Haxhiaj, Sabri, Istref, Emin, Remzi, Arslan, Faruk, Alush, Sadri, Dezdar, etj.
Ne keto ditet e fundit me keni mbytur me sharje shtazerore. Pervec sharjeve perverse, me keni bere arrixhi, gabel, mbetje otomane, sazexhi, serb, grek, turk, mongol, turkomongol, anti-shqiptar, islamikoterrorist, aziatik, pakistanez, mut, idiot, shqipfoles i paguar, Honksh nji mut, turko-slav duke hangër mut në shqip, mbetje Osmandhie, kopil serb qe flet shqip, qenef i gazemistanit, kopil Grek Serb, hale, faqezi, Islamofashist, mbeturinë e pushtuesve, flliqtinë, ruso- çeçen i vogël etj.
1. E para nuk i ka hije njerezve te qyteteruar qe te shajne ne formen qe ju shani. Nese nuk bini dakort me dokumentet qe une prezantoj, mund te sillni faktet tuaja dhe nuk keni nevoje qe te beheni kaq kafsheror. Gjuha vulgare qe perdorni, kercenimet per vrasje dhe dhune, sulmet qe me beni si anti-shqiptar, etj tregon injorancen dhe kafsherine tuaj. Njeriu kur flet me njeriun, argumenton. Vetem qeni leh kur perballet me njeriun. Lehjet qe beni, nuk u nderojne por tregojne qe jeni ne nje situate shtazarake. Por duhet ta dini qe njeri mbi kafshen qe leh, fiton me urtesi dhe logjike. Pra behuni njerezor, ju lutem!
2. Ju islamofobet e Kosoves qe jeni te pa-edukuar dhe viktima te trushpelarjes se islamofobeve te Grupit te Decanit, duhet te kuptoni qe nese ju me akuzoni mua per mbetje osmane, duhet ta dime se te gjithe jemi mbetje osmane. Ne ballkanasit jemi pasues te osmaneve. Vetem shikoni mbiemrat dhe emrat turko-arab-iranian qe ju keni. Edhe zonja cifute Victoria Fitore Malo, ndersa ka vene emrin britanik Viktori – dhe ka emrin e realizmit kooperativist Fitore – mbiemrin e ka otoman. Malo apo Ismail.
Jemi te gjithe mbetje osmane. Pa perjashtim! Qe nga Vjosa Osmani e deri te Bajram Begaj! E di qe ky fakt ju acaron, por nuk kemi cti bejme historise.
Dhe te qenit mbetje osmane nuk eshte gje e keqe. Popujt rrjedhin nga njeri tjetri. Dhe arsyeja pse kosovaret por edhe shqiptaret kane emra turko-iraniane, tregon origjinen tone kulturore. Mos u fshihni pas pseudonimeve tip Gjon Buzuku, Arberoret e Maqedonise, Ilir Kastrioti etj. Ju jeni bij dhe bija te emer-turqve kosovar.
3. Per ata nga ju qe nuk jane kafsherore, por qe jane te ditur dhe me shkolle, une kam sjell fakte. Pertej propagandes te shtetit gjenocidal te Izraelit dhe regjimit anti-shqiptar te vllahut Edi Rama i cili perdor mitin e shpetimit te cifuteve per te kolonizuar Shqiperine sot me judej dhe shpetuar veten dhe sojin e tij nga burgu, ne Luften e Dyte Boterore, Shqiperia u be aleate e nazi-fashizmit. Shqiptaret nga Mitrovica e deri ne Korce mbeshteten Ducen dhe Hitlerin kunder zionizmit britanik dhe judaizmit bolshevik te Moskes. Gjergj Fishta, Anton Harapi, Hafiz Ali Korca, Kisha Katolike dhe xhamite shqiptare kane propaganduar pa ndalim kunder rrezikut anglo-zionist – nga Shkupi e deri ne Margellic!
Kjo foto qe kam botuar edhe me pare ketu, tregon sesi ne Tirane, mijera qytetare brohorasin per Ducen dhe Hitlerin te cilet jane clirimtaret e Kosoves dhe Camerise.
Sllogani i shqiptareve ne vitin 1943 ishte:
“Prej Duces dhe Hitlerit presim lirine e vendeve tona te rubnueme”
Ne shkencen e gazetarise, thuhet qe:
“Nje foto vlen sa 1000 fjale”.
Faktet jane kokeforta miq dhe armiq! Historia nuk behet me inat por me fakte. Une e kuptoj qe keto qe une shkruaj jane politikisht inkorrekt dhe politikanet e Tiranes dhe Prishtines – nga Vjosa Osmani dhe deri Edi Rama me urrejne per keto qe them, por kjo eshte e verteta.
Gazimestan, afër Prishtinës, me 28 qershor 1989 kur Slobodan Milosheviqi iu mbante fjalim 3 % serbëve të Kosovës. 
Jezu Krishti a.s. ne Bibel, ne Ungjillin sipas Gjonit 8: 32 thote:
“E vërteta do t`ju bëjë të lirë“.
Shqiperia vazhdoi te jete anti-semite edhe ne kohen e Partise se Punes, kur Republika Popullore Socialiste e Shqiperise por edhe Jugosllavia u bene aleate te Palestines kunder regjimit gjenocidal te Izraelit.
Ju mund te me shani dhe te me mallkoni sa te doni. Te me ofendoni dhe poshteroni! Por faktet jane fakte. Kete pergjigje po e bej me shkas nga nje koment i zonjes cifute te Stambollit Fitore Malo, e cila me kritikonte per faktet qe une kam sjell dhe me thoshte:
“ti nuk bën histori serioze. Ore, ti ke gjithë ato institucionet e Holokaustit që flasin me prova, dosje, dëshmi, emra dhe arkiva se shqiptarët strehuan e shpëtuan hebrenj. Ti sjell një copë letër të qelbur, mbushur me gjuhë urrejtjeje dhe e shpall atë “komb”, sikur një raport konsullor të jetë ADN historike e shqiptarëve.”
Gazimestan …
Fitores i thashe:
“Victoria Fitore Malo historia nuk behet me qejfe, me teke dhe urdher nga larte. Vllaho-llacifaci Edi Rama, ka rene ne ujdi me Netanjahun qe do kolonizojne Shqiperine. Dhe per kete ka nisur Hasbaraja izraelite. Institutet, rrogetaret e Edi Rames ne Tirane, injorantet ne Kosove i bien daulles se cifutet u shpetuan ne Shqiperi. Por une u sjell fakte te tjera. Le te dalin prezantuesit e instituteve dhe te provojne gabim faktet historike, Divizionin Skanderbeg, botimet nderkombetare qe nga Malkolmi etj, botimet dhe shkrimet e klerit katolik dhe musliman dhe te me provojne gabim.
Historia nuk behet me mik Fitore motra! Behet me fakte! Dhe faktet jane kokeforta.”
Romaket kane nje thenie te Aristotelit i cili thote:
Amicus Plato, sed magis amica veritas
Platon e kam mik! Por te verten e dua me shume!
Une e di qe e verteta vret! Por per hir te te vertetes Jezu Krishti pranoi qe te dergohet ne kryq nga judejte!”

Protestat në Iran, dita 38: – Ne lutemi që të vijë lufta dhe të na shpëtojë

Drini.us
-
0
Protestat në Iran, dita 38: – Ne lutemi që të vijë lufta dhe të na shpëtojë

Foto: khamenei.ir CC BY 4.0

Arnt Jensvoll / Document.no

Serielogo Opprør i Iran 2025-26

Kryengritja në Iran 2025 – 26

Ndjehet pak e rëndë të shkruash përditësime ditore mbi protestat në Iran tani që ato janë shtypur dhe protestuesit ndodhen në limbo; ose përballen me ferrin e regjimit – ose të luftës.

Por sot kemi lajme të mira – duke marrë parasysh realitetet. Ne takuam në 2011 ose 2012 një persian simpatik në një bar “privat” shumë të lartë me pamje mbi Stambollin. Sipas asaj që kuptuam, ishte një iniciativë që, megjithëse nuk kishte miratimin e burokracisë, lulëzonte pa problem. Ekzistenca e barit përcillej nga vizitori tek vizitori dhe u krijua një lloj miqësie të ngushtë midis mysafirëve. Nga ana jonë takuam njerëz nga Lindja e Mesme, Irani, disa vende evropiane, Kina, SHBA. Dhe kontakti vazhdon të ruhet deri tani.

“Po ndërtojmë strehimore”
Dje, persiani iu përgjigj pyetjes sonë të trazuar:

“Përshëndetje Arnt, ne po përpiqemi të kalojmë mirë. Nën hijen e luftës dhe këtij regjimi, nuk kemi asgjë për të humbur. Vetëm shpresa na mban gjallë.

Nuk e di nëse keni dëgjuar për kushtet në Iran.

Rreth një muaj më parë, njerëzit filluan të revoltohen kundër regjimit – dhe regjimi vrau më shumë se 70,000 njerëz në rrugë! Dhe burgosi më shumë se 100,000. Të gjithë e njohin dikë, ose njohin dikë që njeh dikë, i cili është i prekur.

Mendoj se faza tjetër e luftës do të fillojë së shpejti. Ne përgatisim strehimore dhe ruajmë ushqim për ato ditë. Është sikur po jetojmë në vitin 1945.

Lutemi që lufta të vijë dhe të na shpëtojë nga këto kafshë! Ju as nuk mund ta imagjinoni se çfarë po ndodh këtu, ne thjesht po përpiqemi të kalojmë sa më mirë që të jetë e mundur!

Ne nuk kemi lidhje të qëndrueshme interneti. Vetëm disa orë në ditë mund të lidhemi përmes VPN.

Përshëndetje nga shoku yt…

Iranian të panumërt luten në mediat sociale që të mos i harrojmë
– I dashur…

Në Perëndim, socialistët bëjnë çmos për të minimizuar sulmet e regjimit islamik ndaj qytetarëve të vet. Kjo nuk përshtatet me narrativën e tyre, ata e kanë shtyrë në harresë faktin që kur Khomeini erdhi në pushtet, ajo që bëri së pari ishte të varte mbështetësit e tij socialistë në vinç.

E djathta konservatore perëndimore qëndron në anën e popullit iranian. Ne përpiqemi sa më mirë që të kujtojmë njëri-tjetrin për atë që po përjetoni në kohë reale dhe ju urojmë gjithçka të mirë…

Etc. korrespondencë private

Shpresojmë që në të ardhmen e afërt të mund të sjellim lajme se …, gruaja dhe fëmija i tij i vogël, janë në shëndet të mirë.

Ka kaq shumë fatkeqësi sa ato shndërrohen në statistikë

Kjo seri përditësimesh nga Irani nga burime të pasigurt në mediat sociale, është gjithashtu në një farë limbo; protestat janë shtypur, shoqëria iraniane dhe bota janë në pritje, të gjithë përveç së majtës „progresive“ perëndimore, presin dhe shpresojnë për Donald Trump.

Siç u përmend më parë, ka shumë ripërdorim të videove në mediat sociale, veçanërisht të tepricave të masakrës së mullahëve më 8 dhe 9 janar. Përveç kësaj, vijnë tregime të reja dhe tronditëse për fatkeqësi individuale – dhe askush nuk duhet të harrohet. Por ka kaq shumë prej tyre sa që individi rrezikon të tresë në statistikat e mbytura.

Ne do të shqyrtojmë nëse kjo rubrikë duhet të mbahet çdo ditë tani që situata nuk sjell lajme thelbësore ose ndryshon dukshëm nga dita në ditë. Kjo nuk do të thotë se ne nuk përfshijmë disa thashetheme dhe përditësime nga dita 38.

Paralajmërime të brendshme: Barriera e frikës është thyer dhe regjimi po lëkundet
“Në samitet e brendshme, Ali Khamenei është paralajmëruar kundër një përshkallëzimi të ri. Sipas Reuters, zemërimi publik vazhdon të zijë pas luftës së dhunshme kundër protestuesve. Përfaqësues të lartë të qeverisë flasin se si ka rënë “muri i frikës” – dhe se një shkëndijë e jashtme është e mjaftueshme për të rikthyer rebelimin.

Një sulm ushtarak nga Shtetet e Bashkuara është veçanërisht i frikshëm. Mund të ringjallë lëvizjen protestuese me pasoja të pakontrollueshme. Në të njëjtën kohë, shërbimet iraniane të sigurisë kërcënojnë me represion edhe më të ashpër. Dhe zgjedhja e fjalëve është dramatike: Pritet një “gjakderdhje” pasi njerëzit mendojnë se nuk kanë asgjë për të humbur.

Sa thellë ndodhet mendja, e tregon vetë popullsia. Një baba nga Teherani, të cilit djali 15-vjeçar u vra gjatë protestave, shpjegoi: Nëse Amerika sulmon, ai vetë do të dalë në rrugë – i motivuar nga dëshira për hakmarrje.

Regjimi përballet me një dilemë: Çdo përshkallëzim mund të çojë në shpërthime. Stabiliteti duket më i brishtë se kurrë.

Image

Tousi TV raporton se tregu Jannat në Teheran po digjet dhe se kundërshtarët e IRGC-së qëndrojnë pas aksioneve të sabotazhit.

– Një zjarr i madh ka shpërthyer në tregun Jannat në perëndim të Teheranit.

Magji të zezë, rituale okulte, magji dhe veprime simbolike
Duket se shumë nga rezistenca e regjimit përballë forcës ushtarake amerikane bazohet në magji të zezë, rituale okulte, magji dhe veprime simbolike. Në mënyrë të pavullnetshme komike:

– Parlamenti iranian djeg një flamur amerikan ndërsa thërrasin «Vdekje Amerikës».

Thashethemet
Rusët thuhet se e kanë paralajmëruar Iranin se nuk do t’i mbështesin ata në një konflikt me SHBA-në.

Thuhet nga shumë anë se persianët janë ngopur me fenë e arabëve:

“Një video e sapo publikuar nga janari tregon iranianët në rrugë duke bërtitur parulla kundër Islamit. “Ne jemi të lodhur nga feja juaj! I mallkuar qoftë besimi juaj!”

Le të shpresojmë që është e vërtetë
– Erfan Soltani (26), i cili disa javë më parë u dënua me vdekje për pjesëmarrje në protestat kundër regjimit, është liruar me kusht të lirisë me garanci.
• Sipas familjes, ai është kthyer në shtëpi
• Rasti shkaktoi revoltë globale
• Presioni ndërkombëtar duket se ka funksionuar

Ftesë zyrtare e Federatës së Arbërisë për takim pune me 10 shkurt 2026 në Prishtinë

Drini.us
-
0
Ftesë zyrtare e Federatës së Arbërisë për takim pune me 10 shkurt 2026 në Prishtinë

FTESË ZYRTARE PËR TAKIM PUNE

Federata e Arbërisë Të nderuar bashkëkombës, Në kuadër të konsolidimit organizativ dhe pas takimit paraprak të grupit inicues, ju ftojmë të merrni pjesë në takimin e punës të Federatës së Arbërisë, me karakter referues dhe përfaqësues për Kosovën. ______________________________________

Të dhënat e takimit 📅 Data: E martë, 10 shkurt 2026 🕒 Ora: 15:00 📍 Vendi: Shtëpi private, Rr. “Jashar Erebara”, nr. 7, 10000 Prishtinë (Pika e orientimit: Kafja “Meti”, afër Fushës së Pajtimit) ⚠️ Takimi zhvillohet vetëm në shtëpi private. Kafja përdoret vetëm si pikë orientimi. Qëllimi i takimit • Themelimi dhe konsolidimi i strukturës së Federatës së Arbërisë në Prishtinë • Harmonizimi i Statutit Themelues • Përcaktimi i rolit zëdhënës dhe përfaqësues për Kosovën • Draftimi i qëndrimeve dhe Apelit kombëtar • Organizimi i degëve në troje dhe diasporë • Hapat konkretë drejt Kuvendit Kombëtar Pjesëmarrja Takimi është me ftesë dhe i dedikuar për: • Intelektualë dhe profesorë • Veprimtarë kombëtarë • Përfaqësues të shoqatave dhe organizatave • Aktivistë nga kultura, arsimi, media, ligji dhe ekonomia Nga Këshilli iniciues i Federatës se Arborit Kontakt për konfirmim Asllan Dibrani 📞 049 578 008

Idioti i “e dua Lavrovin” dhe “nuk kam dy çupa përkrah” paska folë

Drini.us
-
0
Idioti i “e dua Lavrovin” dhe “nuk kam dy çupa përkrah” paska folë
Agim Morina, Prizren
___
E kam kuptu që nga fillimi i angazhimit të Miroslav Lajčákut rreth Kosovës se ky njeri asht antishqiptar. E kam pasë bindjen se asht spiun rus, për shkak të shkollimit dhe angazhimit si diplomat atje. Nuk kam mujtë me imagjinu që asht edhe maniak pedofil dhe se puna paska shku kaq larg sa me thanë, nga ajo që doli nga doja e Epsteinit, “Unë e due Lavrovin”.
Me pasë thanë “E due Shevernadzen!”, ndoshta edhe kisha pasë njëfarë mirëkuptimi për ndonjë raport të “vllait të ngrohtë”, por me thanë “E du Lavrovin”, që duket si me pasë pjellë krokodili, për besë duhet me qenë krejtësisht qelbësinë.
Lajčáku, për ma la shut me murrë, paska thanë se “po ndihet si idiot”.
Në të vërtetë, po don me u nxjerrë me formulën e ahmakisë. Bash tash asht në kulmin e kthjelltësisë mendore, sepse tue e pa se s’ka kah ia mban, prej faktesh që po ia nxjerrin sytë opinionit publik botnor, po don me lujtë rolin e budallës. Ma mirë budallë, sesa ajo që aj asht në të vërtetë, spiun i Rusisë, njeri i Putinit në mes të Brukselit.
Kur BE-ja thotë se zbulimi i karakterit të vërtetë të Lajčákut nuk paska ndikim në dialogun me Kosovës dhe të ashtuqujtunës Serbi, atëherë zyrtarë të BE-së, janë tue dashë me shpëtu çka mun shpëtohet nga bomba e skandalit që shpërtheu në mënyrë kaq spekatakolare. Por, na nuk e kemi harru që Kosova ka pagu çmim tejet të randë për këtë. Lajčáku (bashkë me fashistin e Spanjës, Borrellin) janë autorët e panit që i vunë masa ndëshkuese Kosovës e jo Serbisë (edhe pas agresionit në Banjë). Këto masa ishin një nga argumentet kryesore që shumë analistë hanin mut me kaci nëpër studiot televizive të Kosovës për kinse dështimin e qeverisë së Kosovës në raport me BE-në.
Poshtë i veçova fragmentet e postimeve nëpër vite, ku tërhiqja vëmendjen për lidhjen e Lajčákut me Moskën. Natyrisht, pa këtë lidhjen dashunore me Lavrovin.
* * *
LAJČÁKU – ISH-KOMUNISTI I ZELLSHËM ‘ME TETËVJEÇARE’
‘NJERIU YNË NË MOSKË’
Miroslav Lajčáku mun me qenë shembulli ma i mirë i asaj thanieje që qengji i mirë – dhe kalkulant – thith dy nana. Një karrierist nuk ka shenjë ma të dallueshme, sesa kur shihet se si i ndërron bindjet mbrenda nate, për me mujtë me thithë edhe ma shum se dy nana, nëse i shfaqet një shans i tillë.
I lindun e i rritun në një qytezë të largët nga kryeqyteti i vendit të vet, Lajčáku, si 15 vjeç u shpërngul me familje në Bratisllavë. Si djalosh ambicioz, megjithëse në horizont kishte nisë me u nëpërdukë lëkundja e regjimit komunist, me 1982, djalë 19-vjeçar, bahet anëtar i Partisë Komuniste të Çekosllovakisë, i asaj partie kukull sovjetike që ia shkeli atdheun me tanke kur aj ishte 5 vjeç. Natyrisht, e bani këtë jo për shkak se kishte bindje të thella, por për shkak se e dinte se kështu do të mund të ngjitej shkallëve të karrierës politike. Kjo nuhatje prej langoi ka me i shërby mirë edhe në të ardhmen, sepse pikërisht nëpërmjet këtyre shkallëve, mbas gjashtë vjetësh, me 1988, u ngjit në zyrat e Ministrisë së Jashtme të Çekosllovakisë komuniste.
Me 1991, e gjejmë në ambasadën e Çekosllovakisë në Moskë, ku kreu edhe studimet në Institutin për Marrëdhanie Ndërkombëtare, ndërsa me 1993, kur u nda Çekia nga Sllovakia, u kthy për me nisë punën në Ministrinë e Jashtme të sapothemelueme të Sllovakisë. Shumë shpejt u ba drejtor i kabinetit të ministrit të Jashtëm e ma vonë i kabinetit të kryeministrit të Sllovakisë.
* * *
(20 janar 2023)
Problemi asht që Miroslavi në Prishtinë po kërkon themelimin e asociacionit ndërsa në Beograd po thotë se “themelimi i asociacionit – element kyç për stabilitet”. Kjo don me thanë që njohja e pavarësisë së Kosovës nuk asht “element kyç për stabilitet”. Mbaruem prej vlerash pansllaviste europiane.
* * *
CILA ISHTE E ARRITURA MË E MADHE E QEVERISË KURTI 2?
(1 shhkurt 2025)
Në fillim çifti europian arrinte me fshehë deri diku animin kah Serbia, por maskat e Borrellit dhe Lajčákut ranë krejtësisht kur edhe pas agresionit ushtarak të Serbisë kundër Kosovës, nëpërmjet sulmit me bandën e Radoicicit në tetor 2023, Bashkimi Europian vuri sankcione kundër Kosovës dhe nuk bëri asnjë veprim kundër Serbisë agresore. Natyrisht, këto sankcione janë kryekëput rezultat i dallavereve të Borrellit dhe të Lajčákut në ingranazhin e pafund burokratik të BE-së, njerëz që për arsye që do të zbulohen më vonë, bënë gjithçka që të rrezikojnë interesat e Kosovës dhe të shpërblejnë Serbinë klerofashiste dhe proruse.
* * *
1 tetor 2023
SHEFI I LAJČÁKUT, POLITIKANI PRORUS, ROBERT FICO, FITON ZGJEDHJET NË SLLOVAKI
Në zgjedhjet e djeshme në Sllovaki paska fitu Robert Fico, nga Partia Socialdemokrate e Sllovakisë SMER.
Pse është e rëndësishme me dijtë kush është Robert Fico? Sepse Fico jo vetëm që është nga Sllovakia, një nga pesë shtetet e BE-së që nuk e njeh pavarësinë e Kosovës, por është edhe shefi i Miroslav Lajčákut, të cilin e ka shty përpara në karrierë vazhdimisht.
Mirëpo, sikurse Lajčáku, edhe Fico ka nisë karrierën politike si anëtar i Partisë komuniste të Çekosllovakisë. Është e çuditshme që ky ka apliku për anëtarësim në vitin 1984, por asht pranu me 1986. Dmth. asht dashë dy vjet për me ka kalu nëpër shoshën e kujdesshme të shërbimit sekret të kohës, degë e KGB-së së Rusisë, e me u pranu si komunist i devotshëm në parti.
(…)
Kjo vijë e pashkëputur antieuropiane në Sllovaki tregon qartë që në hierarkinë e instirucioneve të BE-së ka shumë bërllog për t’u pastru. Sa i përket çështjes së Kosovës, Lajčáku lypet me u largu sa më parë si i «lehtësues» i BE-së në këtë proces, për ta lehtësu tamam dialogun.
* * *
JU FLET ZËDHËNËSI I RADOIČIĆIT: ESKALATORI PANSLLAVIST, MIROSLAV LAJČÁKU
(21 tetor 2023)
Në fund, pohimi i këtillë i Lajčákut, relativizion dhe zbut peshën e rëndë të krimit të agresionit të Serbisë kundër Kosovës në nivel “eskalimi”. Me i kërku përgjegjësi të rrahurit pse po rrihet, të plaçkiturit ose po plaçkitet apo të vrarit pse po vritet është krim që din ta bëjë vetëm një mendje e kalbur pansllaviste si kjo e eskalatorit Lajčáku.
* * *
(9 maj 2025)
MIROSLAV LAJČÁKU Ç’BËHET?
A ju kujtohet njëfarë lapangjozi i Europës, që vinte me kravatë të kuqe e me këmishë të bardhë, me kostum mafiozi me stof shkëlqimtar? Me syze. Aj që buzëqeshte si hienë. Si dhelpën. Është autori i masave që BE-ja vendosi kundër Kosovës. Autori i kthimit të Bosnjë e Hercegovinës në kaos, duke i përkrahë serbët atje. Është sllovaku prorus, Miroslav Lajčáku, ish-i dërguari special i BE-së për dialogun Kosovë-Serbi. Ish student i shkollave të Moskës dhe ish-diplomat në Moskë.
Ku është aj sot? Ç’punë bën?
Lajčáku sot është këshilltar i kryeministrit sllovak, Robert Fico.
Çfarë këshille ka dhënë sot këshilltari Lajčáku shefit të tij Robert Fico?
E ka këshillu me shku në Moskë e me marrë pjesë në paradën ushtarake të Putinit.
Kush është me Ficon atje?
Atje me Ficon është Aleksandar Vucici, miku i ngushtë i Lajčákut.
Pra, për Bashkimin Europian edhe me shku me flejtë në një shtrat me Putinin, është në rregull dhe nuk duhet me ndërmarrë kurrfarë masash, edhe nëse deri dje ke qenë bashkëpunëtor i kryekriminelit Slobodan Milosevici dhe nëse sot je bashkëpunëtor i Putinit.
Problem asht me qenë shqiptar, me qenë i dobët, me qenë viktimë e Vucicit dhe me u përpjekë me vendosë rend e ligj në shtetin tënd, atë që bëri kryeministri Albin Kurti.

Diplomaci paralele në Uashington: mes simbolikës politike dhe bashkëpunimit institucional

Drini.us
-
0
Diplomaci paralele në Uashington: mes simbolikës politike dhe bashkëpunimit institucional

Agim Vuniqi, Vashington

Vizitat pothuajse të njëkohshme në Uashington të Ramush Haradinaj dhe të Kryeprokurorit të Kosovës, Blerim Isufaj, nuk janë një rastësi kalendarike. Ato përfaqësojnë dy trajektore të ndryshme, por komplementare, të angazhimit ndërkombëtar të Kosovës: diplomacinë politike nga njëra anë dhe diplomacinë e sundimit të ligjit nga ana tjetër.
Prania e Haradinajt në Shtetet e Bashkuara të Amerikës është pjesë e një rutine tashmë të konsoliduar të aktorëve politikë kosovarë për të riafirmuar lidhjet transatlantike, për të kërkuar mbështetje në çështjet e sigurisë rajonale dhe për të mbajtur të hapur kanalet me United States Congress dhe qarqet politike amerikane. Kjo linjë veprimi synon të ruajë Kosovën në radarin strategjik të SHBA-së, veçanërisht në një kontekst evropian të fragmentuar dhe me tensione të shtuara në Ballkanin Perëndimor.
Në planin institucional, vizita e Kryeprokurorit Isufaj dhe e përfaqësuesve të sistemit prokurorial shënon një dimension tjetër: thellimin e bashkëpunimit teknik me partnerët amerikanë në fushat e luftës kundër krimit të organizuar, korrupsionit dhe forcimit të kapaciteteve hetimore. Ky është një sinjal i rëndësishëm për kredibilitetin e brendshëm të Kosovës, sepse legjitimiteti ndërkombëtar sot nuk matet vetëm me deklarata politike, por me performancë konkrete të institucioneve të drejtësisë.
Leximi i këtyre dy vizitave duhet bërë në një kornizë më të gjerë: Kosova po përpiqet të artikulojë një prani të dyfishtë në Uashington — si subjekt politik që kërkon garanci sigurie dhe si shtet që synon të dëshmojë pjekuri institucionale. Kjo “diplomaci paralele” është e dobishme vetëm nëse prodhon rezultate të matshme: avancim të dialogut strategjik me SHBA-në, por edhe progres real në ndjekjen penale të korrupsionit dhe në forcimin e sundimit të ligjit në vend.
Në fund, mesazhi kryesor i Uashingtonit mbetet i pandryshuar: mbështetja amerikane është e fortë, por e kushtëzuar me standarde. Politika fiton hapësirë për manovrim vetëm kur drejtësia jep prova të pavarësisë dhe efikasitetit. Pa këtë ekuilibër, çdo vizitë rrezikon të mbetet simbolike.
1...281282283...1,747Faqja 282 nga 1,747