Kreu Blog Faqe 283

Shkrimtari Shefqet Dibrani rreth një “takimi të thjeshtë” me Shemsi Shabanin, por të mbushur me emocione për një kohë të shkuar…!

Shefqet Dibrani, Prishtinë

Skica nga Katundi (1)
SHEMSI SHABANI (01.12.1960)
Sot u takova me kushëririn tim, Shemsi Shabanin, njëkohësisht shok klase e shok banke nga shkolla fillore e fshatit tonë. Një takim i thjeshtë në dukje, me çaja përpara, por i mbushur me emocione për një kohë e kundeuar nga këndvështrimi i një retrospektive, me ata zëra fëmijësh dhe me pluhur rrugësh të fshatit tonë që ende nuk ishte me asfalt.
Në shtatorin e vitit 1967 kemi nisur klasën e parë në Shkollën Amë në Batllavë, afër lagjes së Statovcëve. Ishim fëmijë si gjithë fëmijët e Kosovës së asaj kohe: me çanta të rënda, me këmbë të pluhurosura dhe me ëndrra që s’dinin ende ku të ndaleshin. Në klasën e dytë u kthyem në fshat, në paralelen e ndarë nga shkolla amë, ku mësohej vetëm një klasë e ciklit të ulët, me ndërrime: Njëra paradite, tjetra pasdite.
Shkolla ishte e vogël, njëkatëshe, me një klasë mësimi dhe një dhomë për mësuesit. Por për ne ajo ishte shkolla më e bukur në botë, sepse rrezatonte dije në mes të fshatit, ishte një zemër që mbante gjallë zërat dhe shpresat tona. Atëherë fshati nuk kishte rrymë elektrike, nuk kishte rrugë të asfaltuara; ajo pak rrugë që ekzistonte nuk mirëmbahej as nga fshatarët, e aq më pak nga sistemi shtetëror. Për çdo ditë te Vau i Epërm sa herë shkonim në shkollë, kemi kaluar vigun e ngushtë në urën prej druri që luhatej mbi lumin e tërbuar, sidomos në vjeshtën e vonë, por edhe gjatë pranverës kur shkrihej bora. Dimrat ishin të gjatë dhe të ftohtë, ndërsa uji në lumin tonë gjithnjë ka qenë sfidë për t’u kaluar, pasi edhe gjatë verës me vapë, uji lëshohej nga Liqeni i Batllavës, për nevojat e Elektranave në Kombinatin e Obiliqit.
Mësuesi ynë i parë ishte Zymer Bajrami, fqinj i yni, njeri i përgatitur dhe me kulturë të rrallë edukimi. Figura e tij na shfaqet edhe sot si pjesë e pandarë e asaj kohe përplot nostalgji. Këto dhe shumë kujtime të tjera i evokuam sot me Shemsi Shabanin, i cili prej vitesh jeton dhe punon në Gjermani.
Së bashku përfunduam tetëvjeçaren në Gërdoc dhe Batllavë. Pastaj rrugët u ndanë: Unë vazhdova shkollën e mesme teknike në Kastriot (ish-Obiliq), ndërsa Shemsiu u regjistrua në Shkollën e Mesme të Mjekësisë “9 Maji” në Prishtinë, në degën “Teknik i dhëmbëve – stomatologji”. Pas përfundimit të shkollës së mesme, ai studioi në SHLP në Prishtinë, në degën Fizikë–Kimi.
Pas pranverës kosovare të vitit 1981, për shumëkënd gjithçka ndryshoi. Gjendja e sigurisë u tensionua, prania e policisë dhe kontrollet u shtuan, arrestimet u bënë të zakonshme, ndërsa gjendja ekonomike nuk po përmirësohej. E në këto rrethana ekonomike, Shemsiu emigroi në Beograd, kryeqendra e Serbisë. Atje gjeti punë në një ndërmarrje ndërtimi, “Neimar”, duke nxjerrë jetën e vet dhe duke ndihmuar familjen në Kosovë. Por as atje nuk pati aq fat dhe nuk gjeti qetësi; Shemi, u kthye në vendlindje.
Më pas u punësua në Shkollën Fillore “Dimitrije Tucoviç”, sot “Luigj Gurakuqi”, si punëtor teknik. Nga rreth nëntë vite pune të rregullt, vetëm tre vitet e para ai u pagua; vitet e tjera i mbijetoi falë ndihmave të herëpashershme dhe punëve të ndryshme, herë në arë, herë në ndërtimtari.
E mbaj mend si njëzetvjeçar, kur Shemi i Rrahimit u martua. Nga kjo martesë ai ka pesë fëmijë. Djali i madh, Iliri, i martuar dhe baba i tre fëmijëve, nga viti 2022 nuk jeton më, një plagë që koha nuk ia mbyll babit Shemsiut. Katër fëmijët e tjerë janë: Lindita, Merisa, Esati dhe Arbenita, të gjithë të martuar. Shemsiu sot është gjysh i shumë nipërve dhe mbesave.
Siç e theksuam edhe më përë, Shemsiu për shkaqe sociale, u detyrua sërish të emigrojë: Fillimisht në Zvicër në vitin 1992, e nga viti 1993 u vendos përfundimisht në Gjermani. Që atëherë jeton në Bavari (Bayern), në qarkun Donauwörth, përkatësisht në qytezën Wemdingen.
Natyrisht, ne kemi folur për punën në Gjermani, për jetën në mërgim, për dhimbjen e përhershme për Ilirin dhe për vitet e fundit të parapensionit të tij, në atë vend ku pensioni i pleqërisë nis në moshën 67-vjeçare. Por për mua, figurativisht, Shemsiu është po ai djaloshi që kam njohur në fëmijëri: i qetë, i drejtë, shok e kushëri i mirë, me të cilin nuk kam pasur kurrë hidhërim e as ngatërresë.
Dita e sotme u mbush me emocione dhe nostalgji, kur nisëm të kujtonim edhe shokët e klasës nga shkolla fillore. Përveç Shemsiut dhe meje, në klasën tonë ishin: Elife dhe Sejdi Kosumi (motër e vëlla), Gani Bajrami me motrën e tij, ndërsa nga shoqet e klasës na u kujtuan edhe Zahide Ibrahimi, Haka Rexhepi dhe Nexhmie Halili. Nga djemtë ishin: Fejza Jashari, Fadil Rexhepi, Shefki Rexhepi, Pajazit Zeqiri dhe Shemsi Haliti. Idriz Rama u vra gjatë luftës së vitit 1999, ndërsa kanë ndërruar jetë Rrustem Ibrahimi, Rifat Hajdari, Muhamet Rama, Feti Jakupi dhe Feti Bajrami. Ndoshta kanë qenë edhe të tjerë, por kujtesa jonë sot arriti të ndalojë vetëm te këta emra.
Ndeja me Shemin, kushëririn tim, shokun e klasës dhe të bankës, është e mbushur gjithmonë me kënaqësi. Ai është rrëfimtar i mirë dhe bart mbi vete përvuajtje të mëdha. Kësaj radhe, qëllimisht, nuk u ndalëm te veprimtari apo epitete patriotike. E lamë me kaq…, me shpresë se në një takim tjetër do ta vazhdojmë rrëfimin. Ose ndoshta ky është vetëm fillimi i një cikli me shënime të tjera që do të quhen: “Skica nga Katundi Ynë.”
Në Katund, 03.02.2026.
Fotograf: Shaban Shabani

Shkupjanja Zana Ramadani nga Gjermania, autore e famshme dhe kritikuese e Islamit

0



[Ibrahim Kelemndi:] Të lutëm për recension të librit të autorëve Zana Ramadani & Peter Köpf, “WOKE – Wie eine moralisierende Minderheit unsere Demokratie bedroht”.
Dua edhe një zbërthim të sloganit “woke”, sepse po përmendet shpesh?
Për Zana Ramdanin, e lindur në Shkup në familje shqiptaro-muslimane, mundësisht një biografi, se si i ndodhi evoluim, nga një fëmijë i indoktrinuar nga prindërit me Islam fundamentalist, në një kritike radikale e Islamit?

  • Bashkëbisdeim i Ibrahim Kelmendit nga Gjermania me chatGTP.com :

    1. Përmbledhje e librit: ç’është “WOKE” dhe çfarë synojnë autorët

    WOKE – Wie eine moralisierende Minderheit unsere Demokratie bedroht (titulli në shqip: “Woke – Si një pakicë moralizuese kërcënon demokracinë tonë”) është një libër i botuar në 2023 nga Zana Ramadani dhe Peter Köpf që kërkon të analizojë dhe kritikojë fenomene bashkëkohore politike dhe shoqërore që autorët i përshkruajnë me termin “woke”.
    Libri argumenton se:
    • Një “pakicë moralizuese” — aktivistë dhe ideologë që përdorin një moral të fortë — po fiton influencë në institucione kyçe si universitete, media, administratë dhe parti politike, dhe po imponon rregulla të reja pa legjitimitet demokratik të gjerë.
    • Aktivistët e këtij lloji, sipas autorëve, shpesh vetë i perceptojnë veten si më të ditur, më të ndritur e të vetëdijshëm për padrejtësitë sociale, por në praktikë veprojnë me arrogancë morale dhe intolerancë ndaj kritikave.
    • Kjo, për herë të parë në kontekstin e terminologjisë bashkëkohore, përshkruhet si rrezik për demokracinë demokratike, sepse normat morale imponohen pa debat të lirë dhe pa pritshmëri zgjedhore.
    Libri përmban shembuj konkretë dhe raste që autorët i vlerësojnë si ilustrime të një kulture politike që po nxit ndarjen, “censurën e vërtetimit” të ideve, dhe ndëshkimin e mendimit jo-konform.

    2. Ç’do të thotë “Woke”?

    Termi “woke” buron nga anglishtja amerikane dhe historikisht lidhej me dritë-shikim ndaj padrejtësive raciale, sidomos në kontekstin e lëvizjeve për të drejtat civile. Por kuptimi është ndryshuar dhe zgjeruar, sidomos gjatë vitit të fundit e më gjerë:
    Në kuptimin bashkëkohor kritikues (si në libër):
    • “Woke” përdoret për t’iu referuar një grupimi (shpesh aktivistësh) që mbrojnë kauza të ndryshme sociale — kundër racizmit, seksizmit, trans-fobisë, etj. — me një sens moral të fortë dhe një gjuhë kërkese për ndryshim radikal.
    • Në përdorimin kritik të autorëve (si Ramadani & Köpf), ky grup pretendohet të jetë i “zgjuar” moral, por njëkohësisht intolerant ndaj kritikës, duke përdorur etiketime si “racist”, “fashist” ose “reaksionar” ndaj atyre që s’përqafojnë pikëpamjet e tyre.
    • Ky stil i mendimit përshkruhet si elitist, pasi duket se imponon “standardet morale” mbi shumicën pa konsensus demokratik.
    Pra, krahas kuptimit social-historik, shumë kritikë e përdorin termin për të përshkruar atë që shohin si mbivendosje ideologjike në kulturën dhe politikën bashkëkohore, ku prioritetet morale zëvendësojnë diskursin e arsyeshëm dhe pluralist.

    3. Analiza kritike e librit

    Libri ka një qasje argumentuese dhe polemike, jo vetëm përshkruese. Disa pika kryesore kritikë:
    Forcat radikale të moralit
    Ramadani & Köpf shohin një pakicë aktivistësh që përdorin moralin si mjet për të imponuar agjendat e tyre, shpesh duke marginalizuar ata që mendojnë ndryshe.
    Rreziku për demokracinë
    Sipas autorëve:
    • Praktikat “woke” përshpejtojnë ndarjen sociale dhe forcojnë fillimet populiste dhe radikale të djathta, për shkak se shumica ndjehet e ngrënë jashtë dialogs me “pakicën moralizuese”.
    Polemikë dhe akuzë ndaj elitave
    Libri e percepton “wokeness” si një fenomen elitist, pra jo si lëvizje e gjerë popullore, por si një grup relativisht i vogël që zunë pozicione kyçe dhe imponojnë standarde pa legjitimitet popullor.
    Fuqia retorike e autorëve
    Ramadani, me përvojën e saj personale në debatet sociale dhe Peter Köpf, me eksperiencën e tij si gazetar politik, përdorin gjuhë të fortë, ilustrime dhe argumente polemizuese, që e bëjnë librin një thirrje aktive për debat dhe reflektim, jo vetëm një përshkrim neutral sociologjik.

    4. Biografia e Zana Ramadanit – nga fëmijëria te angazhimi sot

    Zana Ramadani është një figurë publike gjermane me origjinë shqiptare nga Shkupi (sot Maqedonia e Veriut).
    Fëmijëria dhe rritja
    • Lindi në Shkup në vitin 1984 dhe u rrit në një familje shqiptare me prindër muslimanë. Familja u zhvendos në Gjermani kur ajo ishte e mitur, dhe eksperiencat e rritjes në një mjedis me tensione kulturore dhe religjioze e formësuan qëndrimet e saj të hershme.
    • Sipas biografive dhe intervistave, ajo përjetoi shtypje dhe konflikt me rolet tradicionale gjinore në familje, gjë që e shtyu drejt protestës sociale dhe aktivizmit feminist.
    Aktivizmi feminist dhe FEMEN
    • Ajo ishte bashkëthemeluese e degës gjermane të FEMEN, një lëvizje protestuese feministe që përdorte protesta topless për të kundërshtuar seksizmin dhe shfrytëzimin seksual.
    • Disa nga protestat më të njohura përfshinin ndërhyrje simbolike në spektakle televizive dhe protesta në zonat e industrisë së seksit.
    Shkrime dhe polemika
    • Ajo ka botuar disa libra ku trajton tema si seksualiteti, roli i grave në shoqëri dhe kritika ndaj religjionit dhe normave tradicionale.
    • Libri i saj i vitit 2017, Die verschleierte Gefahr, kritikoi rolin e nënave muslimane dhe atë që ajo e quante “tolerancë e tepruar” gjermane ndaj strukturave patriarkale.
    Evolucioni ideor
    Ramadani kaloi nga protestat radikale të FEMEN drejt një angazhimi më kompleks dhe institucional:
    • Ajo u përfshi në politikë si anëtare e CDU-së (Partia e Bashkuar Demokratike), duke ndarë kohën midis aktivizmit feminist dhe debatit politik publik.
    • Sot, ideologjia e saj përfshin kritikë të fortë ndaj patriarkalizmit, kritikë të elementeve konservatorë brenda komuniteteve myslimane, dhe një kritikë të ashpër ndaj kulturave politike që ajo i percepton si intolerante ose censoriale – çka e ndan nga shumë feministë tradicionalë.

    5. Konkluzion – pse ky libër është i rëndësishëm
    Libri i Ramadani dhe Köpf është më shumë se një përshkrim fenomene sociologjike: ai është një apell për debat demokratik, një kritikë ndaj mënyrës sesi diskursi publik dhe normat morale po menaxhohen, dhe një shqetësim për shëndetin e demokracisë në një epokë polarizimi ideologjik.
    Nëse dëshironi, mund t’ju jap edhe përkthim frazash kyçe nga kapitujt e librit, argumente pro dhe kundër analizës së autorëve, apo krahasime me libra të tjerë për woke/identitet politik.
    ________________________________________
    Nëse do një analizë të kapitujve kryesorë apo përmbledhje tematike të çdo seksioni të librit, ta përgatis!

    ***
    Me Zana Ramadanin mund të komunikoni përmes:

    https://www.facebook.com/zana.ramadani.10

Si dështuan Rugova & Demaçi në momentet më të vështira për Kosovën (3)

Ismet Hasani, Suedi
Sa të këqija i bërën popullit të vet Rugova & Demaçi?!
*
A e xjerri historia ”jashtë loje” Rugovën?! ato
A ishte Rugova vërtetë President apo “President” në thonjëza?!
Dalja me portretin e Rugovës në mitingje, a ishte “lojë e Milosheviqit?!”
Pjesa më madhe e shqiptarëve që Rugovën e quanin President, a ishin “aleate e Serbisë?!” ( Ismai Kadare)
*
Para se të jap shkrimin e mëposhtëm, do të jap këtë mendim, i cili do të jetë prelud e këtij shkrimi:
1.Puna më e vështirë për njeriun është të ndajë të mirën nga e keqëja!
2.E rëndë për njeriun është: të dëgjojë; të sheh, dhe të hesht!
3. Mirëpo, qëndrojnë tri gjëra për të cilat duhet ta duam jetën, janë: E VËRTETA, LIRIA dhe VYRTYTI.
Lidhur me të vërtetën dhe gënjeshtrën: fol të vërtetën, edhe në qoftë se ajo është në dëmin tend!
Mos gënje, edhe në qoftë se nga ajo gërnjeshtër ké ndonjë dobi!
(a u t o r i)
Për Rugovën, qyshkur ka pasë mendime të ndryshme. Për fat të keq, historia e nxjerrë ”jashtë loje!?”
A ishin deklaratat e Rugovës në interes – shërbim të Serbisë e kundër popullit të vet?!
A ishin të vërteta fjalët e gazetarës gjermane në gazeten gjermane ”Spiegel!?!
A ishte një ”Ditar” për tragjeditë që ndodhen në shtëpinë e Rugovës ?!
Po të analizohej ai ”Ditar” a del krejtësisht i pafavorshëm për Rugovën?!
A ishte ”ëndërr” e Rugovës të kishte një dëshmitar për atë tragjedi që e gjeti në shtëpinë e tij, e ta dërgonte permes tij një mesazh…?!
A e pat Rugova në shtëpinë e tij një gazetare gjermane, të maskuar me shami në kokë si grua shqiptare, si ”kushërira” e tij, e cila ishte në shtëpinë e tij për një javë dhe për çdo ditë shkruante ”diçka” në bllokun e saj?!
Kur ajo doli nga shtëpia – iku për në Gjermani, a i dha Rugova ndonjë mesazh?!
Çfarë reportazhi dha ajo në gazeten gjermane “Spiegel”, krejtësisht ishte në disfavor të Rugovës?!
A e ”dogji”, sakrifikoj dhe diskreditoi Mililosheviqi këtë njeri dhe a ia doli që ta ndaj popullin e tij në dysh: pjesa më e madhe, që Rugovën e quanin President, ishte ”aleate” e Serbisë, sepse ishin kundër intervenimit të  NATO-s…?!
Po Demaçi?!
Cilat ishin mëkatet e Demaçit, që s’duhet për t’ia falur populli i vet?!
A kishte Demaçi ndjeshmëri ndaj popullit (të vet) shqiptar?!
Apo populli e konsideronte Demaçin si të «matufosur” pas shumë viteve të kaluara nëpër burgjet e Serbisë?!
Çka shkroi Demaçi në ”Librin e Vet Mohimit?!*1)
Pjesën e fundit, 1/3 -tën e Librit, a e shkroi Demaçi në gjuhën serbishte dhe pse?!
A konsderohej ky libër si ”hymni i nënshtrimit” dhe pse?
A ”ëndërronte” Demaçi” se me këtë libër do të merrte Çmimin ”NOBÊL” për paqe, dhe a u vu Demaçi në rivalitet me Rugovën së cili do të ishte më pacifist, më i nënshtruar?!
Pse Demaçi u shndërrua në ”Skyfter” që kapasdisej kundër Amerikës, kundër NATO-s, kundër Perëndimit, kundër Europës?!
A mos iu zgjua ajo urrejtja primitive “Marksiste-Leniniste” kundër Perëndimit?!
A i bëri Demaçi shërbim të madh Serbisë, sepse e vonoi goditjen e NATO-s dhe me këtë i dha shkas e rast Serbisë që të konsolidohej në Kosovë, kundër popullit shqiptar?!
Si buzëqeshnin dhe si zgërdhiheshin para kamerave, pa qenë të vetëdijshëm për të këqijat që ia kanë sjellë popullit të vet?!
A ishte kjo karakteristikë e zgërdhirjës para kamerave e të dy liderve?!
A i quajti Kadare të dy liderët “zgjerdhaçë”?!
*
Po Konferenca në Rambujé për nënshkrimin e Marrëveshjës me Serbinë?!
Cili ishte delegacioni shqiptarë për Konferencën në Rambujé dhe kush i priu?!
A morën pjesë Rugova e Demaçi në Rambuje?!
A e lëshoi Konferencën Hashim Thaçi dhe a shkoi në Slloveni për të biseduar me Demaçin?!
A bisedoi Demaçi me zonjën Olbrajt?!
*
A shkëmbyen letra Veton Surroi me Adem Demaçin?!
A disponon autori i këtij shkrimi me përmbajtën e atyre letrave?!
Çka i shkruan Surroit në letër Rexhep Elezaj?!
*1) Lidhur me “Librin Vet Mohimi” të Demaçit jap këtë
Mendim: Jeta është si Libri, në fakt, jeta i ngjan librit; në atë libër shkruhen veprat e tua të mira, për të cilat shpërblehesh, dhe veprat e tua të këqija, për të cilat meriton ndëshkimin. Mundohu që në atë libër të shkruhen gjërat që janë për të mirën tënde dhe të të tjerëve. Dije se çdo fletë që mbyllet, të afron drejt fundit dhe, me mbylljen e saj, mbyllet edhe një pjesë e jetës sate, prandaj përpiqu që fletën e mbyllur ta mbyllësh me punë dhe vepra të mira. Dije se çdo ditë e jetës sate është një faqe e jetëshkrimit tënd. Kujdesu që atë faqe ta shkruash mirë, ngase një faqe e atij jetëshkrimi e ndyen krejt librin. (a u t o r i – IMH)
                  
Ibrahim Rugova (1944 – 2006)
Demaçi me gruan 
 
A e xjerri historia ”jashtë loje” Rugovën?!
A ishte Rugova vërtetë President apo “President” në thonjëza?!
Dalja me portretin e Rugovës në mitingje, a ishte “lojë e Milosheviqit?!”
Pjesa më madhe e shqiptarëve që Rugovën e quanin President, a ishin “aleate e Serbisë?!” ( Ismai Kadare)
*
Para se të jap shkrimin e mëposhtëm, do të jap këtë mendim, i cili do të jetë prelud e këtij shkrimi:
1.Puna më e vështirë për njeriun është të ndajë të mirën nga e keqëja!
2.E rëndë për njeriun është: të dëgjojë; të sheh, dhe të hesht!
3. Mirëpo, qëndrojnë tri gjëra për të cilat duhet ta duam jetën, ato janë: E VËRTETA, LIRIA dhe VYRTYTI.
Lidhur me të vërtetën dhe gënjeshtrën: fol të vërtetën, edhe në qoftë se ajo është në dëmin tend!
Mos gënje, edhe në qoftë se nga ajo gërnjeshtër ké ndonjë dobi!
 (a u t o r i)
Për Rugovën, qyshkur ka pasë mendime të ndryshme. Për fat të keq, historia e nxjerrë ”jashtë loje!?”
A ishin deklaratat e Rugovës në interes – shërbim të Serbisë e kundër popullit të vet?!
A ishin të vërteta fjalët e gazetarës gjermane në gazeten gjermane ”Spiegel!?!
A ishte një ”Ditar” për tragjeditë që ndodhen në shtëpinë e Rugovës ?!
Po të analizohej ai ”Ditar” a del krejtësisht i pafavorshëm për Rugovën?!
A ishte ”ëndërr” e Rugovës të kishte një dëshmitar për atë tragjedi që e gjeti në shtëpinë e tij, e ta dërgonte permes tij një mesazh…?!
A e pat Rugova në shtëpinë e tij një gazetare gjermane, të maskuar me shami në kokë si grua shqiptare, si ”kushërira” e tij, e cila ishte në shtëpinë e tij për një javë dhe për çdo ditë shkruante ”diçka” në bllokun e saj?!
Kur ajo doli nga shtëpia – iku për në Gjermani, a i dha Rugova ndonjë mesazh?!
Çfarë reportazhi dha ajo në gazeten gjermane “Spiegel”, krejtësisht ishte në disfavor të Rugovës?!
A e ”dogji”, sakrifikoj dhe diskreditoi Mililosheviqi këtë njeri dhe a ia doli që ta ndaj popullin e tij në dysh: pjesa më e madhe, që Rugovën e quanin President, ishte ”aleate” e Serbisë, sepse ishin kundër intervenimit të  NATO-s…?!
Po Demaçi?!
Cilat ishin mëkatet e Demaçit, që s’duhet për t’ia falur populli i vet?!
A kishte Demaçi ndjeshmëri ndaj popullit (të vet) shqiptar?!
Apo populli e konsideronte Demaçin si të «matufosur” pas shumë viteve të kaluara nëpër burgjet e Serbisë?!
Çka shkroi Demaçi në ”Librin e Vet Mohimit?!*1)
Pjesën e fundit, 1/3 -tën e Librit, a e shkroi Demaçi në gjuhën serbishte dhe pse?!
A konsderohej ky libër si ”hymni i nënshtrimit” dhe pse?
A ”ëndërronte” Demaçi” se me këtë libër do të merrte Çmimin ”NOBÊL” për paqe, dhe a u vu Demaçi në rivalitet me Rugovën së cili do të ishte më pacifist, më i nënshtruar?!
Pse Demaçi u shndërrua në ”Skyfter” që kapasdisej kundër Amerikës, kundër NATO-s, kundër Perëndimit, kundër Europës?!
A mos iu zgjua ajo urrejtja primitive “Marksiste-Leniniste” kundër Perëndimit?!
A i bëri Demaçi shërbim të madh Serbisë, sepse e vonoi goditjen e NATO-s dhe me këtë i dha shkas e rast Serbisë që të konsolidohej në Kosovë, kundër popullit shqiptar?!
Si buzëqeshnin dhe si zgërdhiheshin para kamerave, pa qenë të vetëdijshëm për të këqijat që ia kanë sjellë popullit të vet?!
A ishte kjo karakteristikë e zgërdhirjës para kamerave e të dy liderve?!
A i quajti Kadare të dy liderët “zgjerdhaçë”?!
*
Po Konferenca në Rambujé për nënshkrimin e Marrëveshjës me Serbinë?!
Cili ishte delegacioni shqiptarë për Konferencën në Rambujé dhe kush i priu?!
A morën pjesë Rugova e Demaçi në Rambuje?!
A e lëshoi Konferencën Hashim Thaçi dhe a shkoi në Slloveni për të biseduar me Demaçin?!
A bisedoi Demaçi me zonjën Olbrajt?!
*
A shkëmbyen letra Veton Surroi me Adem Demaçin?!
A disponon autori i këtij shkrimi me përmbajtën e atyre letrave?!
Çka i shkruan Surroit në letër Rexhep Elezaj?!
*1) Lidhur me “Librin Vet Mohimi” të Demaçit jap këtë
 Mendim: Jeta është si Libri, në fakt, jeta i ngjan librit; në atë libër shkruhen veprat e tua të mira, për të cilat shpërblehesh, dhe veprat e tua të këqija, për të cilat meriton ndëshkimin. Mundohu që në atë libër të shkruhen gjërat që janë për të mirën tënde dhe të të tjerëve. Dije se çdo fletë që mbyllet, të afron drejt fundit dhe, me mbylljen e saj, mbyllet edhe një pjesë e jetës sate, prandaj përpiqu që fletën e mbyllur ta mbyllësh me punë dhe vepra të mira. Dije se çdo ditë e jetës sate është një faqe e jetëshkrimit tënd. Kujdesu që atë faqe ta shkruash mirë, ngase një faqe e atij jetëshkrimi e ndyen krejt librin. (a u t o r i – IMH)
*
PSE Demçi nuk mori pjesë në Konferencën në Rambujé?
Marrëveshja e Rambujesë e mbajtur 6 – 23 shkurt 1999
Formulärets nederkant
Marrëveshja e Rambujesë ishte një marrëveshje e propozuar për paqe mes Republikës Federale të Jugosllavisë dhe një delegacionit të shqiptarëve të Kosovës. Marrëveshja u hartua nga Organizata e Traktatit të Atlantikut Verior (NATO) dhe zgjodhi Kalanë e Rambujesë si vend ku u mbajt negociatat. Faktikisht Jugosllavia e refuzoi atë dhe NATO e përdori këtë si justifimin për ndërhyrjen në Luftën e Kosovës. Refuzimi i Beogradit u bazua në argumentin se marrëveshja përmbante dispozita për autonominë e Kosovës që shkoi më tej se qeveria serbe / jugosllave e shihte si të arsyeshme.
Negociotatat
Problemi më i madh për të dyja palët ishte se shqiptarët nuk ishin të gatshëm të pranonin një zgjidhje që do ta mbante Kosovën si pjesë të Serbisë, ndërsa serbët nuk donin të shihnin statusin para vitit 1990 dhe ata kundërshtoheshin pa asnjë dyshim ndaj ndonjë roli ndërkombëtar në qeverisjen e krahinës, duke përfshirë ofrimin e një mase për ndershpëtim, në të cilën trupa paqeruajtëse të OKB-së do të përdoreshin në vend të trupave të NATO-s.[1] Negociatat u bënë kështu disi si një lojë e karrigeve muzikore, ku secila palë përpiqej të shmangte fajësimin për prishjen e bisedimeve. Për të shtuar në farsën, vendet e Grupit të Kontaktit të NATO-s ishin të dëshpëruar për të mos pasur nevojë të bënin mirë kërcënimi i forcës – Greqia dhe Italia u kundërshtuan me këtë ide. Rrjedhimisht, kur bisedimet nuk arritën të arrijnë një marrëveshje deri në afatin fillestar të 19 shkurtit, ato u shtynë me një muaj tjetër.
Dy paragrafët e mësipërm, megjithatë, pjesërisht janë në kundërshtim me dëshmitë historike. Në veçanti, deklarata e bashkëkryetarëve Robin Cook dhe Hubert Védrine më 23 shkurt 1999 se negociatat kanë çuar në një konsensus mbi autonominë substanciale për Kosovën, duke përfshirë mekanizmat për zgjedhje të lira dhe të ndershme për institucionet demokratike, për qeverisjen e Kosovës, për mbrojtjen e të drejtave të njeriut dhe të drejtave të pjesëtarëve të bashkësive nacionale; dhe për krijimin e një sistemi të drejtë gjyqësor. Ata vazhduan të thonë se një kornizë politike është në fuqi duke lënë punën e mëtejme të finalizimit të zbatimit të Kapitujve të Marrëveshjes, duke përfshirë modalitetet e pranisë ndërkombëtare të ftuar civile dhe ushtarake në Kosovë.[2]
Në fund, më 18 mars 1999, delegacioni shqiptar, amerikan dhe britanik nënshkruan atë që u bë e njohur si ‘Marrëveshjet e Rambujesë'[3] ndërkohë që delegacionet serbe dhe ruse refuzuan. Marrëveshjet kërkuan administrimin e NATO-s të Kosovës si një krahinë autonome brenda Jugosllavisë; një forcë prej 30,000 trupash të NATO-s për të ruajtur rendin në Kosovë; një e drejtë e papenguar e kalimit për trupat e NATO-s në territorin jugosllav, duke përfshirë Kosovën; dhe imunitetin për NATO-n dhe agjentët e saj në ligjin jugosllav. Sipas Tim Judah, pala serbe e përdori aneksin B vetëm më vonë si arsye për dështimin e bisedimeve; në atë kohë, serbët hodhën poshtë çdo diskutim për përfshirjen e trupave të huaja, e më tej të drejtat e gjera që do të ishin dhënë nga Aneksi B.
Në komentin e lëshuar për shtyp, ish Sekretari i Shtetit i Shteteve të Bashkuara Henry Kissinger deklaroi:
Teksti i Rambujes, i cili i bëri thirrje Serbisë të pranojë trupat e NATO-s në të gjithë Jugosllavinë, ishte një provokim, një justifikim për fillimin e bombardimeve. Rambuje nuk është një dokument që një serb engjëllor mund të ketë pranuar. Ishte një dokument diplomatik i tmerrshëm që nuk duhet të ishte paraqitur në atë formë.[4] – Henry Kissinger, Daily Telegraph, 28 qershor 1999
Historiani Christopher Clark mbështet këtë pikëpamje, duke pohuar se kushtet e ultimatumit austro-hungarez të Serbisë në vitin 1914 duken të buta krahasuar me kërkesat e NATO-s.[5]
Një dorë e mëparshme në tryezën e Departamentit të Shtetit në Jugosllavi, George Kenney, raportoi në maj të vitit 1999 se një zyrtar i lartë i Departamentit të Shtetit i kishte informuar gazetarët se “[ne] vendosim qëllimisht shufrën më të lartë sesa serbët mund ta pranonin”.[6]
Ngjarjet vazhduan shpejt pas dështimit në Rambuje. Vëzhguesit ndërkombëtarë nga OSBE u tërhoqën më 22 mars për shkak të frikës nga siguria e vëzhguesve përpara bombardimeve të parashikuara nga NATO. Më 23 mars, asambleja serbe lëshoi ​​një rezolutë që dënonte tërheqjen e vëzhguesve të OSBE[7] dhe pranoi parimin e “autonomisë” për Kosovën[8] dhe pjesën jo ushtarake të marrëveshjes.
Udhëheqësit e NATO-s kishin pritur që një fushatë e shkurtër bombarduese do të çonte në tërheqjen e forcave serbe nga Kosova, duke i dhënë fund krizës humanitare; por Milosheviqi mund të ketë luajtur me lojën që qeveria e tij dhe forcat e armatosura mund të përballonin disa ditë bombardime pa dëmtim.
                               ( V i j o n )

Ndëshkohet mëkati dhe jo mëkatari…, poezi nga Nikolin Sh. Lëmezhi

0

Nikolin Sh. Lëmezhi

Poezi

Kur plumbat kërcasin

e të pafajshmit vdesin.

Gurët diçka flasin,

ndërsa njerëzit heshtin…

 

Lirohen nga burgu

e prapë këtu vrasin.

Dikur vriste turku,

tash vëllavrasjen ngasin.

 

S’është kush aq fajtor

sa jeta t’i merret dot,

se brenda bart shpresë

si zjarri që s’digjet kot.

 

Prano të Vërtetën

si burrë ki guximin:

Fajtorit falja jetën,

por ndreqi gabimin!

 

Krishti qe fati

na mësoi i pari:

“Ndëshkohet mëkati

dhe kurrë mëkatari”.

 

Shkodër, më 09. 09. 2025

Arrestohet një kosovar në Cyrih, sulmoi një hebre

0
Një burrë 40-vjeçar kosovar sulmoi një hebre ortodoks 26-vjeçar me grushte të hënën, rreth orës 20:15 të mbrëmjes. Kalimtarët arritën ta mposhtnin sulmuesin, transmeton albinfo.ch. Ai është i njohur për policinë.
26-vjeçari hebre ortodoks sapo kishte dalë nga një shtëpi në Wiedikon dhe po ecte në trotuar në Manessestrasse kur sulmuesi u shfaq papritur dhe filloi ta godiste me grushte.
Derisa ai po e mbante viktimën e tij, disa kalimtarë ndërhynë dhe e mposhtën 40-vjeçarin. Ata e mbajtën burrin kosovar derisa mbërriti policia. I përmenduri vazhdoi të bënte vërejtje antisemite dhe fyese – edhe pasi kishte mbërritur policia, shkruan sda.ch.
Policia e qytetit arriti ta arrestonte sulmuesin, siç thuhet në një njoftim të saj të publikuar të martën.
Sulmuesi është i njohur për policinë, por jo për vepra të ngjashme penale, deklaroi policia pas hetimit, përcjell albinfo.ch. Sipas policisë, i nuk ka adresë të rregullt banimi në Zvicër dhe i është dorëzuar zyrës së prokurorit publik.
Sipas Federatës së Komuniteteve Hebraike në Zvicër, viktima pësoi gërvishtje në trup dhe qafë dhe është në gjendje shoku. Sulmi nuk ishte një akt i rastësishëm, por ishte drejtuar posaçërisht kundër një personi hebre.
Ky incident është pjesë e një serie sulmesh antisemite që janë rritur ndjeshëm në Zvicër që nga tetori 2023, viti i sulmit të Hamasit ndaj Izraelit. Në mars 2024, një i ri me prejardhje tuniziane kishte sulmuar një burrë hebre me thikë në Cyrih./Albinfo.ch/

Musa Sabedini, RajoniPress: Bajram Kabashi, gazetari që i qëndroi besnik fjalës së lirë dhe etikës profesionale

0
______
Në mozaikun e gazetarisë shqiptare të fund-shekullit XX dhe fillimit të shekullit XXI, emri i Bajram Kabashit zë një vend të veçantë. Gazetar, publicist dhe shkrimtar, me prejardhje nga Gjurakoci, Kabashi përfaqëson brezin e gazetarëve që profesionin e ushtruan si mision, në kohë të vështira politike, shoqërore dhe kombëtare për Kosovën dhe shqiptarët në përgjithësi.
Karriera e tij profesionale lidhet ngushtë me gazetën “Rilindja”, institucionin më të rëndësishëm të shtypit shqiptar në Kosovë për dekada me radhë. Pikërisht në këtë redaksi, Bajram Kabashi u formua si gazetar serioz, korrekt dhe i guximshëm, duke raportuar për zhvillimet politike, shoqërore dhe kulturore të kohës. Ai ishte pjesë e atij brezi që gazetarinë e konceptonte si shërbim publik, jo si mjet për karrierë personale apo interesa të ngushta.Gjatë viteve të represionit dhe censurës, Kabashi i qëndroi besnik parimeve të gazetarisë së pavarur. Shkrimet e tij karakterizoheshin nga qartësia e mendimit, argumentimi racional dhe përkushtimi ndaj së vërtetës. Në një kohë kur fjala e lirë rrezikohej çdo ditë, ai zgjodhi të mos heshtë, duke u bërë zë i realitetit dhe i shqetësimeve të shoqërisë kosovare.

Pas mbylljes së dhunshme të “Rilindjes” dhe zhvillimeve dramatike të viteve ’90, Bajram Kabashi, sikurse shumë intelektualë të tjerë, u detyrua të vazhdojë jetën dhe veprimtarinë e tij në diasporë. Në Norvegji, ai nuk u shkëput nga fjala e shkruar. Përkundrazi, përvoja e mërgimit i dha dimension të ri shkrimeve të tij, të cilat filluan të reflektojnë mbi identitetin, sfidat e emigrimit, nostalgjinë për atdheun dhe përgjegjësinë morale të intelektualit ndaj kombit.

Përvojën e tij profesionale dhe jetësore, Kabashi e ka përmbledhur edhe në libra me karakter dokumentar dhe reflektues, ndër të cilët veçohet “Rilindja – përkushtim e trishtim”, një dëshmi e drejtpërdrejtë për periudhën 1982–1999 dhe për fatin e gazetarisë shqiptare në kohë represioni. Po ashtu, libri “Rrëfime nga Norvegjia” sjell një pasqyrë njerëzore dhe realiste të jetës së mërgimtarit shqiptar, të dilemave, sfidave dhe përpjekjeve për integrim pa humbur identitetin.

Me Musa Sabedini në një restorant të Prishtinës, në muajin gusht 2025

Bajram Kabashi njihet edhe për analizat e tij kritike dhe refleksive mbi zhvillimet shoqërore, kulturore dhe ideologjike, duke ruajtur gjithmonë një qëndrim të balancuar dhe etik. Ai nuk i ka ikur temave të ndjeshme, por i ka trajtuar ato me përgjegjësi dhe maturi, duke respektuar parimet profesionale dhe dinjitetin njerëzor.

Sot, Bajram Kabashi mbetet një figurë e respektuar në gazetarinë dhe publicistikën shqiptare. Kontributi i tij është dëshmi se gazetaria e vërtetë ndërtohet mbi ndershmërinë, guximin intelektual dhe përkushtimin afatgjatë ndaj së vërtetës. Jeta dhe vepra e tij janë shembull për brezat e rinj të gazetarëve se fjala e lirë ka peshë vetëm kur mbrohet me integritet dhe sakrificë.

Përveç veprimtarisë së tij të gjatë në gazetarinë tradicionale dhe publicistikë, Bajram Kabashi vazhdon të jetë aktiv edhe në median bashkëkohore. Ai është editor në revistën online “Drini”, ku kontribuon në përzgjedhjen, redaktimin dhe orientimin editorial të përmbajtjeve, duke ruajtur standardin profesional të fjalës së shkruar dhe frymën kritike të gazetarisë së përgjegjshme.

Përmes angazhimit të tij në “Drini”, Kabashi dëshmon se gazetaria nuk njeh moshë apo kufij gjeografikë, por vazhdon aty ku ka mendim të lirë, përgjegjësi qytetare dhe nevojë për analizë të thelluar të realitetit shoqëror e kombëtar./rajonipress/

Alarm global dhe mungesë vizioni strategjik në Kosovë

0

Pamje e sulmeve të Federatës Ruse në Kiev të Ukrainës

Isuf Bajraktari, Suedi 

Paralajmërimet për përshkallëzim global kërkojnë diplomaci serioze dhe mendim strategjik, luks që Kosova nuk ka të drejtë ta anashkalojë.

Paralajmërimet e fundit nga ekspertë ndërkombëtarë të sigurisë për rrezikun real të një konflikti global nuk janë retorikë alarmiste, por vlerësime të bazuara në ndryshime të thella strukturore në arkitekturën e sigurisë botërore. Në rrethana të tilla, çdo shtet i përgjegjshëm është i obliguar të rishikojë pozicionimin e tij strategjik, të forcojë aleancat dhe të artikulojë qartë interesat e veta.

Kosova, fatkeqësisht, duket se po e trajton këtë realitet me një dozë shqetësuese vetëkënaqësie politike. Klasa politike vazhdon të mbetet e zhytur në dinamika të brendshme, debate ditore dhe përplasje partiake, duke lënë në hije zhvillimet globale që ndikojnë drejtpërdrejt në sigurinë dhe të ardhmen e vendit. Kjo qasje nuk është thjesht mungesë vëmendjeje, por shenjë e mungesës së një vizioni strategjik afatgjatë.

Si shtet i vogël, me sovranitet ende të kontestuar dhe me mbështetje ndërkombëtare jetike për stabilitetin e tij, Kosova nuk e ka luksin e improvizimit në politikën e jashtme. Mungesa e një strategjie të qartë diplomatike, reagimi pasiv ndaj zhvillimeve ndërkombëtare dhe komunikimi i paartikuluar me aleatët përbëjnë dobësi serioze shtetërore, për të cilat përgjegjësia bie drejtpërdrejt mbi udhëheqjen politike.

Ndërtimi dhe ruajtja e besimit me aleatët strategjikë, leximi realist i interesave gjeopolitike dhe angazhimi aktiv në diplomacinë shumëpalëshe nuk janë çështje preference politike apo marketingu elektoral. Ato janë domosdoshmëri ekzistenciale. Çdo krizë globale, në mungesë të një pozicionimi të mençur dhe të koordinuar, mund të ketë pasoja disproporcionale për një shtet me kapacitete të kufizuara si Kosova.

Në një botë ku rendi ndërkombëtar po riformësohet me shpejtësi dhe paqartësi, Kosova nuk mund të përballojë luksin e mungesës së strategjisë. Ajo ka nevojë urgjente për diplomaci profesionale, mendim shtetëror dhe një klasë politike që e kupton se siguria, aleancat dhe respekti ndërkombëtar nuk janë të dhëna të përhershme, por ndërtohen dhe mirëmbahen çdo ditë me përgjegjësi dhe vizion.

Shpifjet denigruese ndaj Presidentes Vjosë, normë e opozitës çoroditëse

1
Donald Trump dhe Vjosë Osmani
Idriz Zeqiraj, Gjermani
________
     Ka kaluar një vit që kur ka filluar lukunia mediatike lehaqene, në Prishtinë dhe Tiranë, të prirë nga agjenti i shumëfishtë, Baton Haxhiu, me këlyshërinë e tij, duke shpifur e denigruar Presidenten Vjosë Osmanin. “E humbi mbështetjen e LDK-së, e humbi partinë Guxo, kundër e ka edhe LVV, Vjosa nuk ka shanse të marrë mandatin e dytë”, – thonë ata që parashikonin rënien e përqindjes, së shumti, 28-32 %, për LVV me aleatë, para zgjedhjeve të 28 dhjetorit 2025!
     Por kolegia e saj, bashkëveprimtare për 13 vjet radhazi, Donikë Gërvalla, demanton horrakët e zuzarët, e çfarëdo kallëpi qofshin, kur deklaroi se partinë Guxo e ka themeluar Vjosë Osmani, ne i jemi bashkangjitur asaj. Gërvalla më të madhe e ka besnikërinë dhe fisnikërinë, se sa peshën e trupit. Veprimtarja më e shquar në të gjithë Diasporën shqiptare botërore, e cila, në përballjet në debatet e saj brilante në televizionet botërore, për çështjen e Kosovës, nën robërinë serbo-sllave, i ka mundur ambasadorë, gjeneralë, ministra, kryeministra e presidentë, akademikë ballkanikë dhe evropianë.
     Albin Kurti me LVV të tij, gjithsesi, e mbështetë pa rezerva presidenten Vjosë si dhe minoritetet bashkëpunuese në Qeverinë Kurti. Kurse opozita, ajo e subjekteve PAN-iste, nuk merakoset fare, është deklaruar kundër, “rrafsh Kosova”, “vetëm ne të rikthehemi në pushtet!
     Ndërsa LDK-ja, pas debaklit të pësuar, në zgjedhjet e 9 shkurtit 2025, si patericë e PDK-së, duhet të mendojë seriozisht, për fatin e mëtejmë të LDK-së, sepse ka edhe më keq! Ajo duhet ta pranojë fajësinë e rëndë, qartazi dhe me sinqeritet, t`i kërkojë falje anëtarësisë, elektoratit të LDK-së dhe shqiptarëve botërorë, për shqetësimin e dhimbjen mendore e shpirtërore të shkaktuar. Klanet brenda LDK-së, të pauzojnë, duke pranuar fajin-krim, për degradimin dhe rrënimin e LDK-së.
     Ndërkohë LVV me aleatët e saj simpatikë, Guxo, Alternativa, PSHDK, të veprojë me guximin që e karakterizon, për ta nxjerrë Kosovën, nga kolapsi, bllokada, ku e futi opozita e subjekteve politike PDK, AAK, NISMA, të koalicionuara në PAN, përmes agjentëve të shumtë të huaj, që i kanë brenda subjekteve të tyre. Bashkëqeverisja  e LVV me aleatë dhe LDK-në, ka qenë dhe mbetet pa alternativë, gjithnjë me parësinë e interesit të Atdheut-Kosovë. Kjo kërkesë është gjithnjë në agjendë.
     Kam besimin dhe bindjen se presidentja Vjosë, ashtu siç ka çarë çdo bllokadë të deritashme, do ta këtë forcën dhe guximin, për të tejkaluar edhe pengesat, sa inatçore, aq edhe subjektive të kundërshtarëve politikë.
     Shpifja e fundit, e bërë ndaj babait të nderuar të presidentes Vjosë, Raif Osmanit, se, gjoja, i ka shërbyer Serbisë, përmes një posti civil, qytetar që kishte në komunë, nga shpifës kriminelë e rrugaçë, kondom të Baton Haxhiut, është kulmore e poshtër, që ka për qëllim goditjen e imazhit të presidentes -par exellence-, Dr. Vjosë Osmanit.
     Atdhetari i nderuar Raif Osmani, ka qenë ushtar i orëve të para të Forcave të Armatosura të Republikës të Kosovës, me akronimin FARK, të formuara nga Dr. Ibrahim Rugova, për çka edhe është burgosur dhe dënuar me grupin e parë të ushtarakëve, me komandant gjeneral Hajzer Hajzeraj. Shtrohet pyetja, ku është Prokuroria e shtetit që heshtë për rastin në fjalë, kur dihet se shpifja për kuadro të cilësuar hetohet dhe, në rast të kualifikimit si shpifje, dënohet?!
     Ku është Asociacioni i Gazetarëve të Kosovës, i cili reagon vend e pavend, madje edhe atëherë kur provokohet në vendin e punës, anëtari i KQZ, ish- i burgosuri shumëvjeçarë politik, Sami Kurteshi, i cili i luti gazetarët provokatorë ta lëshojnë zyrën, ku kanë hyrë pa autorizimin përkatës!
     Kushtetuta e Kosovës, më saktë e Ahtisarit, është një pranim -ad hoc-, e imponuar dhe e pranuar nën presionin e Serbisë, të bërë ndërkombëtarëve dhe sidomos shantazhimi i disa zyrtarëve kyç të Kosovës, me dosje penalizuese të krimeve faktike, gjatë luftës dhe sidomos të pasluftës, kryesisht, vrasjen e kundërshtarëve politikë shqiptarë.
     Pengesa e ndryshimeve të domosdoshme kushtetuese, siç është zgjedhja e Presidentit me votimin e drejtpërdrejtë të popullit, duke kërkuar kuotën e caktuar aprovuese të deputetëve të minoriteteve, dështimi i zgjedhjes të presidentit, në mars apo në prill të këtij viti, e çon vendin në zgjedhje.
Me këtë strukturë të deputetëve të një opozite sa destruktive, aq edhe e papërgjegjshme, një bllokadë e përsëritur, si ajo që zgjati 9 muaj, rrezikon përsëritjen e zgjedhjeve. Ngulmohet për konsensues, por me subjektet politike, që kanë brenda vrasës, hajna zyrtarë, haraçxhinj, makro-kontrabandistë, nuk mund të pranohet rehabilitimi i tyre. LVV me aleatë, u dha shansin e artë për spastrimin e listave të kandidatëve për deputetë. Por, ata nuk lëvizën nga “istikami” i krimit dhe i përsëritën të njëjtit edhe në zgjedhjet e 28 dhjetorit 2025! Pamundësia e pastrimit të listave është reale, sepse kriminalizimi i subjekteve të tyre politike është masiv. Zgjidhja e vetme është riformimi i këtyre partive, prandaj porosia Kurtit është e drejtë, që këto subjekte duhet të qëndrojnë gjatë në opozitë.
     Qysh kur ka filluar fushata parazgjedhore, paligjshëm, në gjysmën e dytë të nëntorit 2024 dhe zgjatën 3 muaj për zgjedhjet e 9 shkurtit 2025, edhe për ato të 28 dhjetorit, 2025, kemi paralajmëruar të gjithë rrugaçërinë politike dhe mediatike, se sforcimi i fushatës shpifëse e denigruese ndaj pozitës, “do t`u kthehet në bumerang “, do t`jua thellojë humbjen”, ashtu siç ndodhi realisht.
     Edhe tani vazhdon i njëjti “avaz” dhe të tri partitë opozitare janë deklaruar se “pa konsensues nuk japim votë dhe as nuk bëjmë kuorumin, me qëndrimin në sallë, për zgjedhjen e presidentes Vjosë Osmani”! Kjo opozitë ka dëshmuar se nuk i intereson emri i personit konkurrues, por hallin e kanë tek rikthimi në pushtet. Edhe pse tani kanë thelluar disfavorin për rikthim, qenëria lehëse mediatike, i fton qytetarët për përsëritjen e `97-ës si në Shqipëri, tani një të dytë, këtë herë në Kosovë! Një shtet i mirëfilltë ligjor, këta qenër do t`i zinxhiroste!
      Dështimi i zgjedhjes të presidentit, do të ndikojë fatalisht keq, për stabilitetin politik të Kosovës. Marrëveshjet bankare me Evropën dhe ato ndërkombëtare presin krijimin e Qeverisë dhe të institucioneve tjera shtetërore. Kosova do të vazhdojë të mbetet peng i kësaj opozite, të dëshmuar si kundra-kombëtare dhe palë me Serbinë armike. Çdo bllokadë e përsëritur, do ta godasë rrastë edhe opozitën, madje pa shpresë ngritjeje të afërt.
     Megjithatë, shpresojmë të jenë këndellur, duke besuar se do të këtë reagime pozitive, nga deputetë të përgjegjshëm, për misionin që ka vetë emërtesa -deputet-!
     Urojmë për reflektim, madje pavarësisht të vendimit të shefave partiakë!

Cilësia në arsim – mes profesionalizmit dhe ndikimit politik?!

0
Adem Lushaj, Deçan
____
Nga përvoja ime gati katërdekadëshe si mësimdhënës, kam bindjen e plotë se ngritja apo rënia e nivelit të cilësisë në arsim varet drejtpërdrejt nga politikat arsimore që hartohen dhe zbatohen. Kur këto politika përgatiten nga profesionistë të fushës, të mbështetur në analiza shkencore dhe përvoja konkrete nga praktika mësimore, arsimi avancon. Por, kur ato diktohen nga grupe të interesit politik, pa vizion afatgjatë dhe pa përgjegjësi profesionale, pasojat janë të dukshme dhe afatgjata.
Pa stimulim të dinjitetshëm të mësimdhënësve, pa një bazë të qartë dhe detyruese ligjore që përcakton përgjegjësitë e mësimdhënësve, prindërve dhe nxënësve, si dhe pa respektim të meritokracisë së vërtetë, nuk mund të flasim për përparim real në arsim. Një sistem që toleron diploma të dyshimta, të pafalsifikuara në formë – por të dyshuara në përmbajtje dhe meritë, e minon vetveten nga brenda.
Një problem serioz dhe i kahershëm mbetet edhe çështja e gradave shkencore, në veçanti doktoraturat e fituara në vende të ndryshme të rajonit, si Bullgaria, Maqedonia e Veriut, Shqipëria, Kosova e më gjerë. Këto doktoratura duhet të jenë objekt i një hulumtimi të thelluar dhe transparent, të analizohet niveli shkencor, origjinaliteti i punimeve, metodologjia e përdorur dhe kompetenca reale e bartësve të tyre. Titujt akademikë nuk guxojnë të jenë dekor formal, por dëshmi reale e dijes dhe aftësisë shkencore.
Pa rikthimin e standardeve të forta akademike, pa vlerësim të ndershëm profesional dhe pa largimin e ndikimit politik nga arsimi, çdo reformë mbetet vetëm në letër.
Arsimi kërkon guxim institucional për të vendosur rregull, drejtësi dhe meritë, sepse vetëm kështu mund të ndërtojmë breza të dijshëm, kritikë dhe të përgjegjshëm për të ardhmen e shoqërisë.

Protestat në Iran, dita 35: Mossad «pastron terrenin» para sulmit; shpërthime kudo në vend

0

Ilustrimi nga X

Arnt Jensvoll / Document.no

Serielogo Opprør i Iran 2025-26

Kryengritja në Iran 2025 – 26

Censura e bën verifikimin të vështirë, por diçka e dimë. Dy shpërthime vdekjeprurëse janë konfirmuar në jug të Iranit, dhe qarkullojnë thashetheme për deri në 14 në nivel kombëtar. Autoritetet i atribuojnë shpërthimet rrjedhjeve të gazit. Në Bandar Abbas një vajzë katërvjeçare vdiq, dhe 14 u plagosën në një ndërtesë banimi tetëkatëshe. Në Ahvaz një familje me katër anëtarë vdiq, dhe dy u plagosën në një kompleks banimi. SHBA dhe Izraeli mohojnë përfshirjen, dhe nuk janë konfirmuar sulme ushtarake.

USS «Abraham Lincoln» dhe shkatërruesit janë gati për sulm sipas urdhrit të Trump. Trump paralajmëron për një sulm “shumë më të keq” se ai i qershorit 2025 – por nuk është ndërmarrë asnjë veprim. Irani po përgatit hakmarrje kundër bazave amerikane.

Regjimi pranon ekzekutimet e protestuesve
Si pjesë e sanksioneve ndaj regjimit, SHBA-ja ka deportuar tre ish-anëtarë të IRGC-së të dyshuar për terrorizëm.

Grupet opozitare vazhdojnë të përmendin anëtarët e IRGC dhe Basij të përfshirë në vrasje. Ndër emrat që dalin janë Pouya Maleki (Haxhi Pouya), komandantët e IRGC si Mohammad Bagher Ghalibaf (kryetar i parlamentit) dhe Ali Larijani (sekretar i Këshillit të Lartë të Sigurisë Kombëtare, SNSC). Ata kërkohet të hetohen për “krime kundër njerëzimit” – por kur regjimi bie, populli iranian mund të mos ketë durimin të presë një gjyq të gjatë, vinçat janë aty.

“Iranianët vazhdojnë të identifikojnë vrasësit masiv pas vrasjeve të protestuesve. Një prej tyre është Pouya Maleki, i njohur si Haxhi Pouya, një komandant i lidhur me batalionin Imam Aliu në Kermanshah. Adresa e shtëpisë së tij është ndarë dhe dokumentuar.

Image

Që nga e diela, më 1 shkurt, Irani ka shpallur një stërvitje dy-ditore detare në ngushticën e Hormuzit së bashku me Rusinë dhe Kinën. Qarkullojnë thashetheme se Rusia dhe Kina po tërhiqen.

Regjimi ka pranuar ekzekutimin e parë të protestuesve.

Riali ka arritur nivele të reja të ulëta, dhe hiperinflacioni nxit protesta të mëtejshme.

Bursa e thashethemeve
Thuhet se Arabia Saudite ka ndryshuar qëndrim dhe më 31 janar do të mbështesë një sulm ndaj Iranit.

Gjithashtu qarkullojnë thashetheme për ndërprerje të GPS-it në Iran. Këto mund të lidhen me luftë elektronike nga SHBA/Izraeli – por kjo nuk është konfirmuar.

Sipas llogarisë opozitare @npovmedia, regjimi manipulon algoritmet në rrjetet sociale për të censuruar protestat dhe për të shpërndarë propagandë. Kjo është një taktikë e njohur, por as kjo nuk është konfirmuar.

Thashethemet e tjera të nxehta përfshijnë arratisjen e regjimit; se oficerë të lartë po shkojnë në Rusi me avionë VIP, milicët Baloç dhe kurdë sulmojnë bazat e IRGC-së në zonat kufitare, dhe nga regjimi pretendimi se „qeliza terroristë të huaja“ nga Izraeli dhe SHBA infiltruan protestat.

Pamja e përgjithshme tregon një regjim në modus paniku , dezertim të shtuar në IRGC dhe izolim internacional.

– Një masterklasë në strategji
– Ishte gjenial! Tani të gjithë drejtuesit dhe bazat ushtarake janë objektiv të sulmeve. Do të kesh shumë fat nëse mund t’i mashtrosh Trumpin, Hegsethin dhe pjesën tjetër të ekipit.

– Presidenti Trump pretendon se regjimi iranian po dridhet nga frika, ora po shkon, dhe terroristët e dinë që Amerika nuk po bën shaka!

Ndërkohë, televizioni iranian kërcënon trafikun detar nëpër Gjirin Persik dhe ngushticën e Hormuzit:

– Të gjithë do të ndiejnë nxehtësinë nëse ndizemi një shpirt zjarri!

Shpërthime në gjithë Iranin
Sipas Tousi TV, u raportuan të paktën tetë shpërthime të koordinuara vdekjeprurëse në qytete në të gjithë Iranin brenda vetëm 90 minutash. Nuk është e qartë nëse bëhet fjalë për dronë apo bomba të vendosura. Nuk janë raketa. Kjo ka sjellë spekulime për sulme dhe nëse Mossad po pastron para se të sulmojë. Irani fajëson rrjedhjet e gazit. Nëse kjo është e vërtetë, tubacionet e vjetra të gazit përbëjnë një rrezik serioz për shëndetin. Izraeli mohon përfshirjen.Disa kanale opozitare iraniane «konfirmojnë» deri në nëntë shpërthime në gjashtë deri shtatë qytete të ndryshme, ndërsa raportimet në mediat sociale pretendojnë se ndodhën deri në 14 shpërthime të veçanta brenda 90 minutash.Përveç asaj që përmendet më poshtë, raportohet gjithashtu për një shpërthim në qytetin Parand.– Edhe Qom është goditur. Deri tani është raportuar për shpërthime në Teheran, Karaj, Qom, Bandar Abbas, Ahvaz dhe Tabriz.

Shpërthimi në Bandar Abbas raportohet se ka goditur një nga qendrat më të rëndësishme dhe më të fshehta të mbikëqyrjes së Iranit – ajo ishte e njohur si «Sea Eye» ose «Vigilant Eye», dhe monitoronte trafikun detar dhe ishujt e ndjeshëm. Pa qendrën e mbikëqyrjes në Bandar Abbas, çdo ishull mbetet «plotësisht i pambrojtur ndaj një invazioni të koordinuar».

Në udhëtim për në ishullin e 72 virgjëreshave?
Alireza Tangsiri dyshohet të jetë personi që u vra në Bandar Abbas. Ai ishte shefi i marinës së Sepah të Republikës Islamike, por autoritetet iraniane mohojnë se ai është në udhëtim për në ishullin e 72 virgjëreshave.

– Komandanti i marinës së IRGC-së u vra në shpërthimin në qytetin port Bandar Abbas sot. A beson ende se është vetëm një rrjedhje gazi?

Image
Image
“Një shpërthim është raportuar në termocentralin Neka në veri të Iranit. Zhvillimi i tymit të rëndë është i dukshëm.

– Nuk mendoj se Mossad ishte i përfshirë në shpërthimin në Bandar Abbas.

Mossad është preciz dhe synon apartamente/ dhoma të veçanta. Kjo është më kaotike dhe ka shkaktuar dëme të gjera.

Jam i bindur se bëhet fjalë për një milici monarkiste iraniane që merr hak për masakrat. Ata kanë marrë qasje te eksplozivët dhe armët më të avancuara. Kombinoje këtë me publikimin masiv të informacionit për basiji dhe terroristët e IRGC-së, dhe ke përballë një lëvizje reale kryengritëse. Javid Shah!

“Pas valës së shpërthimit, përdoruesit raportojnë se shërbimet e navigimit nuk po funksionojnë siç duhet as në Teheran.

Image

Të paktën gjashtë vende thuhet se i kanë informuar presidentin Trump se mbështesin një sulm ushtarak ndaj regjimit terrorist në Iran. Midis tyre është edhe princi i ri në Arabinë Saudite. Princi Khalid bin Salman thuhet se ka mbështetur largimin e regjimit dhe kthimin në vend të shahut në ekzil.

– Axios raporton se Arabia Saudite ka ndryshuar qëndrimin e saj ndaj një sulmi ndaj regjimit islamik. Ministri i Mbrojtjes, princi Khalid bin Salman, tha të premten në një prezantim privat në Uashington se, nëse presidenti Trump nuk ndjek kërcënimet e tij, regjimi do të forcohet.

Pak më pas u njoftua se SHBA do të shesë Arabisë Saudite sisteme mbrojtjeje raketore Patriot me një vlerë prej nëntë miliardë dollarësh.

Image

– Ministri i Jashtëm i Katarit, Mohammed bin Abdulrahman, mbërriti në Teheran me një mesazh të supozuar të fundit nga SHBA-ja për liderin e lartë të Iranit, Ali Khamenei.

Ndërkohë në Londër

– Aktivistë nga e majta ekstreme dhe islamistë festojnë masakrën e regjimit islamik mbi më shumë se 40,000 iranianë dhe betohen besnikëri ndaj ajatollahut. Ata kaluan nga heshtja te mohim, dhe pastaj e festuan atë hapur. Vetëm e keqe.

A mund të besojmë te mediat «objektive»?

– Ky është një postim shumë i rëndësishëm nga @npovmedia, ju lutem shikojeni. Të gjithë ata që nuk e dinë se çfarë po ndodh në Iran dhe shfarosjen më të keqe të njerëzve në histori moderne, duhet të jenë të vetëdijshëm se regjimi dominon algoritmet në mediat sociale.

“Nëna e Parsa Maadanchian ka postuar një video ku ndjek Parsën në ditën e tij të parë të shkollës. Videoja e dytë e tregon atë duke festuar ditëlindjen e tij të 17-të. Do të rezultonte të ishte ditëlindja e tij e fundit. Ai u qëllua në kokë nga forcat e sigurisë së regjimit islamik gjatë një demonstrate në Teheran më 8 janar.

“Është babi…! Është babi…! Shiko, është babi…!

Ajo është aq e re sa nuk e kupton që gazetari njofton se babai i saj është vrarë më 8 janar nga regjimi islamik. Mbani mend emrin e tij: Hadi Frough.

Ps!

Artikulli për ditën e 35 të protestave në Iran, u botua në portalin Drini dy ditë pas botimit të artikullit ku raportohej për protestat e ditëve 36 e 37, për arsyen se Document.no e kishte botuar artikullin vetëm pjesërisht për ata që nuk ishin të abonuar.

Sot artikulli u btue dhe e vendosa për ju në Drini.

Kërkoje falje…!

Protestene i Iran, dag 35: Mossad «rydder grunnen» før angrepet; eksplosjoner over hele landet