Kreu Blog Faqe 291

Nga kalkulimet e ngushta opozitare te momenti global i Kosovës

Drini.us
-
0
Nga kalkulimet e ngushta opozitare te momenti global i Kosovës
Agim Vuniqi, Vashington
_____
Historia nuk ndërtohet me bojkot, por me aleanca globale!
Kalkulimet politike të opozitës lidhur me pozitën e Presidentes së Republikës nuk janë vetëm të paarsyeshme – ato janë thellësisht jo-historike.
Në një kohë kur Kosova po pozicionohet për herë të parë seriozisht në arkitekturën e re globale të paqes, refuzimi simbolik apo institucional i Presidentes për të marrë pjesë në seancat parlamentare nuk është akt opozitarizmi demokratik; është një formë vetë-izolimi politik, që rrezikon të shndërrohet në “vdekje klinike” të perspektivës ndërkombëtare të Kosovës.
Kjo çështje nuk është më politikë e brendshme. Është çështje politikë globale.
Presidentja Vjosa Osmani hyri në histori si e vetmja presidente femër në botë që nënshkroi marrëveshjen për Bordin e Paqes në Davis, pranë ish-presidentit amerikan Donald Trump – një akt që, pavarësisht leximeve partiake, përfaqëson një moment të rrallë diplomatik për një shtet të vogël si Kosova. Në politikën ndërkombëtare, këto nuk janë gjeste protokollare: janë sinjale pozicionimi strategjik.
Historia nuk ndërtohet me bojkot. Historia ndërtohet me aleanca.
Në këtë aspekt, Vjosa Osmani ka demonstruar një realizëm politik që shpesh mungon në diskursin tonë të brendshëm: ajo ka kuptuar se sovraniteti modern nuk mbrohet vetëm me retorikë, por me praninë aktive në tryezat ku merren vendimet globale. Pikërisht aty ku Kosova historikisht ka munguar.
Mbështetja që Presidentja gëzon nga shumica parlamentare, nga koalicioni qeverisës i udhëhequr nga Lëvizja Vetëvendosje dhe nga kryeministri më i votuar në historinë e Kosovës, Albin Kuri, nuk është thjesht fakt numerik. Është legjitimitet politik i dyfishtë: institucional dhe popullor. Në demokracitë funksionale, kjo mjafton për të garantuar stabilitetin e politikës së jashtme.
Çdo tentativë për ta delegjitimuar këtë realitet përmes bojkotit parlamentar është në kundërshtim me interesin shtetëror. Por dimensioni i ri që shpesh anashkalohet është komunikimi global i Presidentes. Intervistat e saj të fundit – të drejtpërdrejta, motivuese dhe të artikuluara me gjuhën e diplomacisë moderne – e kanë shndërruar Kosovën nga objekt periferik i krizave ballkanike në subjekt aktiv të dialogut ndërkombëtar. Ky është ndryshim paradigme.
Për herë të parë pas pavarësisë, Kosova nuk po kërkon vetëm njohje; po ofron partneritet. Kjo është “historia e re” e Kosovës: një shtet që, përmes Presidentes së tij, po hap dyer në kancelaritë botërore, duke krijuar terren për njohje të reja dhe për integrim më të thellë në strukturat globale të paqes dhe sigurisë.
Opozita ka të drejtë të kritikojë politikat. Por nuk ka luksin historik të sabotojë shtetin.
Në momente të tilla, dallimi mes politikës ditore dhe interesit strategjik bëhet vendimtar. Refuzimi për ta pranuar Presidenten si përfaqësuese legjitime të Kosovës në këtë fazë delikate ndërkombëtare nuk është qëndrim politik – është mungesë vizioni.
Kosova nuk është më vetëm një çështje e Ballkanit. Ajo po bëhet pjesë e rendit të ri diplomatik. Dhe në këtë proces, Vjosa Osmani nuk është thjesht presidente në mandat. Ajo është figurë tranzicioni mes Kosovës së pasluftës dhe Kosovës së aleancave globale.
Historia do ta mbajë mend këtë moment! Pyetja është: a do ta kuptojë politika e brendshme para se të jetë vonë?

Gjykatat “e pavarura” në shtetin sui generis

Drini.us
-
3
Gjykatat “e pavarura” në shtetin sui generis
Sak Muji, Rugovë
____
Që nga dita kur Kosova u shpall e pavarur, u tha se më në fund do të kishim drejtësi tonën, gjykata tona, shtetin tonë ligjor. U tha se do të shkëputeshim nga trashëgimia e dhunës, nga mendësia e pushtetit që dënonte sipas urdhrit dhe jo sipas ligjit. Dhe pastaj erdhën UNMIK-u e EULEX-i, me konkursin e famshëm për “gjykatës e prokurorë me përvojë”.
Kushti kryesor?
Të kenë së paku 20 vjet përvojë pune.
Haaa… një kërkesë brilante!
Vetëm se askush nuk e pyeti: 20 vjet përvojë ku?
Në cilin sistem?
Në cilën drejtësi?
Dhe ja ku ndodhi mrekullia kosovare: në emër të “drejtësisë së re”, u rikthyen pikërisht ata që kishin shërbyer në drejtësinë e vjetër. Ata që kishin firmosur aktgjykime kundër nesh. Ata që na kishin dënuar neve – studentëve të vitit 1981 – me burgje nga 6 deri në 15 vjet. Ata që kishin qenë pjesë e makinerisë që e quante lirinë “armiqësi” dhe kërkesën për barazi “krim”.
Screenshot
Pra, shteti i ri filloi me drejtësinë e vjetër.
Vetëm se tani, mbi derë u vendos një tabelë e re:
“Gjykatë e Pavarur e Republikës së Kosovës.”
Ironia është e përsosur.
Ne, që kemi kaluar qelitë, hetuesit, sallat e gjyqit, e dimë mirë se çfarë do të thotë “gjykatë e pavarur” kur pavarësia është vetëm në letër. E dimë si duket drejtësia që flet me gjuhë ligjore, por mendon me mendësi politike. E dimë sepse e kemi jetuar mbi lëkurën tonë.
Dje na dënuan neve në emër të “rendit kushtetues”.
Sot flasin për “shtet ligjor”.
Dje ishim “armiq të shtetit”.
Sot jemi “nostalgjikë” që guxojmë të kujtojmë.
Dhe ja ku jemi sot: në një shtet që quhet i pavarur, i njohur nga mbi 120 shtete, por që shpesh sillet si një krijesë hibride – një shtet sui generis, ku gjithçka është formalisht demokratike dhe realisht e brishtë.
Sot lexojmë për dyshime manipulimi të votave.
Sot lexojmë për vendime të Gjykatës Kushtetuese që edhe ish-anëtarët e saj i quajnë të rrezikshme për lirinë e votës.
Sot mësojmë se ajo që dje ishte “zgjidhje për zhbllokim”, sot quhet “shkelje kushtetuese”.
Pra, në Kosovë rregullat nuk janë rregulla – janë dispozitë e përkohshme politike.
Precedenti nuk vlen si precedent.
Ligji nuk është kod – është interpretim sezonal.
Deputeti qenka i lirë të votojë…
por vetëm brenda kornizës së detyrimit:
ose voton kë duhet,
ose mban shtetin peng.
Kjo s’është zgjedhje.
Kjo është presion i paketuar si demokraci.
Kan være et bilde av ‎en eller flere personer og ‎tekst som sier '‎< ن Kosova përkujton masakrën e Reçakut I Albanian Post I Al... Albanian Post Visita >‎'‎‎
E kur edhe ish-gjykatësit dalin e thonë se “liria e votës është në rrezik”, atëherë duhet të pranojmë një të vërtetë të hidhur: ne nuk kemi krizë vetëm politike – kemi krizë të kuptimit të drejtësisë.
Kan være en krusedull av tekst som sier 'ΤΟ TOBE-ORNOTTOBE OBE-ORI OR NOT TOBE TO ΒE UNO UCK USHTRIAG US SOVSSS KOSOVA'
Në këtë vend, drejtësia shpesh sillet si moti:
një ditë me diell kushtetues,
ditën tjetër stuhi interpretimesh.
Ndërsa ne – ata që u dënuam dikur nga “gjykata të pavarura” të një sistemi tjetër – shohim me trishtim se fryma nuk ka ndryshuar sa duhet. Vetëm emri. Vetëm flamuri mbi mur. Vetëm vula.
Vendimet respektohen, sepse shteti pa respektim vendimesh nuk ekziston.
Por respekti i qytetarëve fitohet vetëm me drejtësi të barabartë,
jo me riciklim të mendësive,
jo me gjykata që ndërrojnë standardin sipas interesit,
jo me liri që vjen me kushte.
Ne nuk kërkojmë hakmarrje.
Ne kërkojmë kujtesë.
Sepse populli që harron se kush e ka dënuar, rrezikon të dënohet sërish – këtë herë në emër të demokracisë.
— smuji’26

Traktati sekret i Rusisë Cariste, Bullgarisë dhe Serbisë i vitit 1912 për ndarjen e Maqedonisë në tri zona, bëhej për zhdukjen e çështjes shqiptare

Drini.us
-
0
Traktati sekret i Rusisë Cariste, Bullgarisë dhe Serbisë i vitit 1912 për ndarjen e Maqedonisë në tri zona, bëhej për zhdukjen e çështjes shqiptare
Driton Tali, Londër
___
Me 29 shkurt 1912 (sipas kalendarit julian), përkatësisht 13 mars 1912 (sipas kalendarit gregorian), Serbia dhe Bullgaria, nën tutorllakun politik dhe diplomatik të Perandorisë Ruse, nënshkruan Traktatin e Aleancës, të shoqëruar me Aneksin sekret, me të cilin u parashikua ndarja e Maqedonisë në tri zona:
1. Zona e pakontestuar bullgare, që përfshinte Lindjen e Maqedonisë (Strumicë, Shtip, pjesë të Manastirit lindor).
2. Zona e pakontestuar serbe, që përfshinte Veriun e Maqedonisë deri në afërsi të Sharrit.
3. Zona e kontestuar, që përfshinte rajonin e Shkupit, Kumanovës dhe Tetovës, për të cilën ishte paraparë arbitrazhi i Carit të Rusisë.
Qëllimi themelor i kësaj marrëveshjeje ishte ndarja paraprake e territorit shqiptar, me theks të veçantë Maqedoninë.
Kosova nuk ishte fare objekt diskutimi, ngase Serbia e konsideronte atë si territor “historik” të vetin dhe refuzonte kategorikisht që ajo të shtrohej si çështje negociuese. Mesazhi ishte i qartë dhe i nënkuptuar: “Kosova është punë e mbaruar!”.
Rusia në këtë marrëveshje luante rolin e: sponsores politike, garantuese formale, dhe arbitres në letër të aleancës ushtarake serbo-bullgare.
Pra, ta përsëris edhe njjēhere sa për t’i hequr te gjitha dilemat: në tërësinë e Traktatit, ne shqiptarët nuk përmendemi fare – as si palë, as si subjekt politik, as si problem. Qoftë shqiptarët e Kosovës, të Maqedonisë apo të Shqipërisë, nuk trajtoheshim si komb më vete.
Natyrisht, kjo marrëveshje i hapi rrugë pushtimit të Kosovës pa debat ndërkombëtar, pa mekanizma mbrojtës dhe pa asnjë garanci për popullsinë shqiptare.
Pasojat dihen: dhunë masive, spastrim etnik dhe kolonizim sistematik.
Në këtë kuptim, Traktati i vitit 1912 pasqyron qartë karakterin e politikës ekspansioniste të fqinjëve tanë. Ku, sa herë që u është dhënë mundësia, ata përdorën tërë arsenalin e mjeteve politike, ushtarake dhe propagandistike për zgjerim territorial. Kur kishin mundësi të përdornin forcën, e përdorën pa hezitim, deri në përmasa gjenocidale; kur nuk mundin ta përdornin atëhere adoptonin diskursin e viktimizimit.
Një shembull tipik i viktimizimit është propaganda e viteve ’80 mbi gjoja “shpërnguljen e serbëve dhe malazezëve nga represioni i nacionalizmit dhe shovinizmit shqiptar”, ku në të njëjtin thes i futnin edhe malazezët – një komb, ekzistencën e të cilit sot vetë e mohojnë.
Madje, pas vendosjes së KFOR’it francez në komunat veriore të Kosovës, edhe francezët – aleatë tradicionalë – i akuzonin për “serbofobi” dhe “persekutim të serbëve”.
Sidoqoftë, në Traktatin e vitit 1912, as Shqipëria nuk ekzistonte politikisht për Serbinë dhe Bullgarinë.
Siç e thash më sipër, ne shqiptarët, në përgjithësi, paraqiteshim si mbetje osmane, jo si komb europian me të drejtë shtetformimi. Në këtë kuadër, ëndrra shekullore e Serbisë për dalje në Adriatik, përmes Kosovës dhe Shqipërisë së Veriut (Durrës, Lezhë), mbetej objektiv strategjik.
Pikërisht për këtë arsye Serbia hyri thellë në territorin shqiptar gjatë viteve 1912–1913.
Zatën, Traktati i shkurtit/marsit 1912 u prish de facto nga krijimi i Shqipërisë londineze, vendim i Fuqive të Mëdha, i cili nuk u mor për shkak të respektimit të të drejtave të shqiptarëve, por për arsye të ekuilibrit europian: për të penguar daljen e Rusisë në Adriatik, përkatësisht të Serbisë si satelit i saj.
Reagimi serb ishte i drejtpërdrejtë: “Nëse nuk na lejohet deti, atëherë e mbajmë Maqedoninë!”.
Si pasojë, Serbia refuzoi t’ia dorëzonte Bullgarisë zonat e dakorduara më parë.
Ky refuzim çoi drejtpërdrejt në Luftën e Dytë Ballkanike (1913), duke vulosur një rend të ri territorial në Ballkan, mbi kurrizin e shqiptarëve.

Bota përgatitet për banim në Hënë, e hoxhë efendia – “akademik” Feti Mehdiu, bredh si endacak nga xhamia në xhami!

Drini.us
-
1
Bota përgatitet për banim në Hënë, e hoxhë efendia – “akademik” Feti Mehdiu, bredh si endacak nga xhamia në xhami!

Nga: Luan Dibrani, Prishtinë

Reagim publik

  1. Gazeta “Impakt” vazhdon të shërbej si front ideologjik i propagandës së “kolonës së pestë” antishqiptare brenda nesh, me organizim të “Vëllazërisë Myslimane” dhe islamizmit politik të tij !

Ka një dukuri shqetësuese në hapësirën tonë publike: inflacioni i titujve akademikë dhe varfëria e mendimit. Një nga shembujt më domethënës të kësaj dukurie është rasti i z. Feti Mehdiu, i cili mban një titull akademik, por fatkeqësisht nuk dëshmon asnjë kontribut të dukshëm në fushat themelore të zhvillimit kombëtar: ekonomi, kulturë, shkencë, teknologji apo mendim kritik bashkëkohor.

Sulmi ndaj meje nuk erdhi nga debat akademik. Ai erdhi përmes gazetës “Impakt”, një medium tashmë i njohur për propagandë anti-shqiptare. Këtu, hoxhë efendi – “akademik” Feti Mehdiu, zgjodhi të më sulmonte duke bashkëpunuar me figura si Olsi Jezexhiu dhe Rexhep Elezaj. Autori i këtij sulmi, z. Feti Mehdiu, i vetëquajtur “akademik”, zgjodhi të mos flasë me argumente, por të rreshtohet krah për krah me emra dhe figura që opinioni publik shqiptar i njeh mirë për qasje destruktive ndaj identitetit kombëtar dhe orientimit perëndimor të shoqërisë sonë, si Olsi Jazexhiu dhe Rexhep Elezaj, i paraqitur shpesh si figurë fetare, por pa asnjë peshë reale akademike apo intelektuale.

Kjo treshe nuk përfaqëson mendimin kritik shqiptar. Ajo përfaqëson një rrymë ideologjike që e sheh kombin si pengesë, historinë si barrë dhe Perëndimin si armik, ndërkohë që idealizon modele shoqërore të importuara, të dështuara dhe thellësisht të papajtueshme me traditën shqiptare.

Imami Rexhep Elezaj

Kjo treshe nuk është rastësore: ajo përfaqëson rrytma të huaja që synojnë të ndryshojnë shpirtin e kombit shqiptar, përmes ideologjisë, fesë së instrumentalizuar dhe propagandës mediatike. Ajo që po shohim nuk është rastësi, as reagim emocional i izoluar. Është një zinxhir i lidhur mirë, ku disa individë – që sillen herë si akademikë, herë si predikues, herë si analistë mediash – prodhojnë të njëjtin diskurs, me të njëjtin synim:
delegjitimimin e mendimit kritik kombëtar dhe heshtjen e zërave që nuk i binden ideologjisë së tyre. Në këtë zinxhir dallohen qartë tre nyje:

  • platforma mediatike që funksionojnë si megafon ideologjik
  • “akademikë” pa vepër kombëtare, por me tituj formalë
  • predikues të ideologjizuar, që e shohin fenë si mjet pushteti, jo si besim

Këta nuk debatojnë. Ata rreshtohen.

“Akademiku” pa vepër dhe predikuesi me titull, bredharak i kolltuqeve  dhe  xhamive me “akademik” Milazim Krasniqin  etj

  1. Mehdiu mban një titull akademik, por ai nuk ka kontribuar në zhvillimin ekonomik, kulturor, shkencor apo teknologjik të kombit shqiptar. Ai është një akademik bredharak, i izoluar në kolltukun e xhamisë, i lidhur me dogma primitive dhe ideologji të huaja, i paaftë të kuptojë realitetin bashkëkohor. Është tragjikisht ironike kur një “akademik” përfundon në periferi të mendimit, duke administruar diskurse të gatshme të islamizmit politik, pa asnjë përpjekje për t’i filtruar ato përmes realitetit shqiptar. Në këtë rol, ai nuk krijon, nuk ndriçon dhe nuk ndërton — vetëm mirëmban një narrativë të huaj.

Neoosmanliu Olsi Jazexhi tek përmendorja e betimit serbomadh në Gazimestan afër Prishtinës.

Ndërkohë që bota po përgatitet për të shkuar sërish në Hënë dhe në planet e tjera për t’i eksploruar, ndërsa ky “akademik” ka mbetur peng i interpretimit literal dhe të ngurtë të fesë, duke e kthyer titullin e tij në një maskë ideologjike pa peshë reale.

Bota ndërton, eksploron, përparon.
Bota kërkon ide, vizion, zgjidhje.
Ndërkohë, hoxhë efendi – “akademik” Feti Mehdiu – shpik lista, sulmon personalitete dhe rri i ngulitur në dogmat e xhamisë, duke mos kuptuar as historinë, as kohën, as kombin shqiptar.

Problemi nuk është feja.
Problemi është kur titulli akademik përdoret si licencë për propagandë.

Feti Mehdiu

Një akademik i vërtetë:

  • ndërton dije
  • prodhon vepra
  • kontribuon në zhvillim kombëtar

Një akademik i rremë:

  • shkruan pamflete
  • rreshton lista
  • sulmon individë
  • shmang çdo debat real mbi ekonomi, teknologji, arsim, kulturë

Kur bota flet për inteligjencë artificiale, hapësirë, Hënë, këta flasin për lista, anatema dhe frikë.
Ky nuk është qëndrim fetar.
Ky është pozicion ideologjik kundër kohës.

  1. Bashkëpunëtori i hoxhë efendi – “akademik” Feti Mehdiu, Rexhep Elezaj – devijimi i Rugovës

Rugova historikisht ka qëndruar stoike në ruajtjen e identitetit kombëtar dhe të lirisë. Por Rexhep Elezaj, duke u bërë pjesë e këtij fronti, devijon nga tradita Rugoviane. Historia na mëson: “Mali ka nga një derr”, dhe ky individ nuk e përfaqëson më të vjetrën Rugoviane. Ai është produkt i instrumentalizimit fetar dhe politik, që nuk ka lidhje me vlerat reale të kombin shqiptar, por radhitet në antishqiptar .

  1. Bashkpuntori dy i pa ndashëm i hoxhë efendi – “akademik” Feti Mehdiu, Olsi Jezexhiu – një emër, një ideologji e huaj jo shqiptar

Olsi Jezexhiu, një emër jo shqiptar dhe simbol i bashkëpunimit me Serbinë dhe Turqinë  Rusinë dhe shtetet aziatike, është pjesë e një fronti ideologjik kundër vlerave kombëtare. Ai dhe bashkëpunëtorët e tij përpiqen të transplantojnë modele të huaja, të dështuar dhe të panjohura për traditën shqiptare.

Ky individ nuk ka lidhje me historinë, kulturën, as kombin, por shërben interesave të huaja – një pjellje e Anadolakut dhe e propagandës jashtëvënie të identitetit tonë. I rreshtuar në brigadën  e islamizmit politik qe në  bazë te fakteve deklaratave dhe  veprimeve  të tyre destruktive,  qojnë  rrugën  drejt një kallximi  penal  kombëtar dhe ndërkombëtar kundër këtyre argatëve te Iranit qe ne ditët e fundit  ai rexhim  vrau mbi 40,000 veta, plagosi afër gjysmë milioni iranianë dhe burgosi me mijëra të tjerë,  vetëm e vetëm qe ai popull iranian, do liri. Nga revolta dogjën me qindra xhami dhe institucione  fetare, gjë që është për keqardhje që ai popull po vuan nga ky fenomen i ligjit te sheriatit,  që hoxhë efendi – “akademik” Feti Mehdiu, Olsi Jezexhiu dhe  Rexhep Elezaj e duan ate ligj e sheriat ta fusin me dhunë në trojet tona. Që të dy, Olsi Jezexhiu dhe  Rexhep Elezaj, me veprimtarinë armiqësore dhe tejet të rrezikshme kanë arkivuar mjaft vepra penale që t’i ketë në duartë e veta edhe drejtësia e shteteve tona dhe ajo ndërkombëtare .

  1. Bashkësia islame dhe hoxhallarët instrumentalizuar

Sulmet e tyre nuk janë vetëm personale. Një pjesë e hoxhallarëve dhe bashkësive islame, të instrumentalizuar nga ideologji të huaja, përpiqen të ndikojnë rininë dhe opinionin publik kundër interesit kombëtar. Kjo është propagandë anti-shqiptare, një tentativë për të shtypur mendimin kritik dhe të ndryshmen, duke përdorur fenë si mjet kontrolli.

  1. Figura e luftëtarit – Luan – Asllan Dibrani

Unë, Luan – Asllan Dibrani, kam zgjedhur rrugën e artit, kulturës, humanizmit dhe mbrojtjes së kombin. Kritikat e mia ndaj islamizmit politik nuk janë sulm ndaj besimit fetar islam as ati katolik as atij ortodoks e bektashinj pasi ma praktikohen ne trojet tona me shekuj , por refuzim i instrumentalizimit të fesë kundër kombin dhe shoqërisë shqiptare përmes organizimit te bandave dhe brigadave kolonizuese  përmes islamizmit politik...

Unë qëndroj i pathyeshëm dhe publikisht ndaj çdo përpjekjeje për të ndryshuar historinë, për të tjetërsojnë identitetin dhe për të fshehur interesin e huaj nën maskën e akademizmit, fesë apo propagandës mediatike,pozicioni që nuk thyhet

Unë, Luan – Asllan Dibrani, nuk vij nga errësira ideologjike.
Unë vij nga:

  • arti kombëtar
  • kultura shqiptare
  • humanizmi njerëzor
  • përvoja historike nga vuajtja nëpër kazamatet ma te errëta te sllavo, ish Jugosllavisë dhe terrorizmit serb mbi  identitetin tim dhe përjetimet ma çnjerëzorë ndaj meje dh popullit tim prandaj ju thërras juve dhe atyre te ndjetë si ju  qe  ti mbani larg duart nga populli im qe krenohem me te  e jo si ju qe përbuzni  me çdo gjë qe  e  kemi  si komb
  • qëndrimi publik pa maskë, por  në balle kam atdheun tim flamurin qe ju e leckosni, figurat kombëtar qe ju i fyeni, i thyeni dhe  i  tjetërsoni .Rilindësit tanë qe ju si njihni etj

Unë nuk sulmoj besimin.
Unë sfidoj përdorimin politik të besimit kundër kombit shqiptar dhe brigadat e islamizmit politik qe fyejnë dhe  fusin tmerr frikë dhe sheriat ne këtë vend, prandaj ne shtresa intelektuale nuk do tu lejojmë, nuk do të qëndrojmë pasive nga një ofensivë e juaj antikombëtare nga ti hoxhë efendi – “akademik” Feti Mehdiu, Rexhep Elezaj dhe Olsi Jezexhiu me kolonat e juaja antishqiptare.  .

Dhe këtë nuk e bëj me britmë, por me argumente fakte dhe dëshmi .
Jo me lista, por me qëndrim kombëtar .
Jo me frikë, por me vizion intelektual.

  1. Përfundim – realiteti triumfon mbi dogmën

Bota përgatitet për Hënën dhe më tej.
Titujt nuk mbulojnë boshllëkun intelektual.
Kolltuku nuk zëvendëson mendimin kritik.
Dogma dhe propaganda anti-kombëtare nuk mund të ndalojnë zhvillimin dhe lirinë.

Hoxhë efendi – “akademik” Feti Mehdiu, Rexhep Elezaj dhe Olsi Jezexhiu mund të bredhin nëpër xhami, të shkruajnë lista dhe pamflete. Por historia, kultura dhe mendimi kritik janë në anën tonë.

Unë, Luan – Asllan Dibrani, mbetem figura që mbron kombin, kulturën dhe të ardhmen, ndërsa ata që mbeten peng i dogmave, ideologjive të huaja dhe propagandës, do të mbeten humbës historikë, pa vizion dhe pa peshë reale.

Beteja jonë për komb, flamur dhe gjuhë do  vazhdoj.  Le ta bekoj zoti  i madh këtë komb  e këtë atdhe pa  armiq te tipave te pseudoakademikve si hoxhë efendi – “akademik” Feti Mehdiu, Rexhep Elezajn dhe Olsi Jezexhiun.

Halil Geci: Ata që më akuzojnë se po e mbroj Kurtin, le ta kenë të qartë: unë nuk e mbroj njeriun, por parimin

Drini.us
-
0
Halil Geci: Ata që më akuzojnë se po e mbroj Kurtin, le ta kenë të qartë: unë nuk e mbroj njeriun, por parimin
Halil Geci, Skenderaj
____
UNË NUK IKJA NGA LDK-JA KUR KRISTE KALLASHI – JU DJATHTISTËT QË SOT “E MBRONI” LDK-NË PO SHITNI SOVRANITETIN
____
Ky është reagimi im ndaj disa zuzarëve e zuzaricave që më akuzojnë pse po e mbroj Albin Kurtin.
Po, e mbroj Albin Kurtin, edhe pse nuk jam pjesë e partisë së tij dhe e mbështes pa asnjë interes personal, sepse sot ai përfaqëson atë minimum politik që mbron Kushtetutën, sovranitetin dhe shtetin e Kosovës.
Ata që më akuzojnë se po e mbroj Kurtin. Le ta kenë të qartë:
unë nuk e mbroj njeriun, por parimin.
Sot disa zuzarë djathtistë, në emër të Rugovës, po legjitimojnë amanetin e Rankoviçit.
Unë s’kam luajtur bythën kur ka krisur kallashi në kohët më të vështira. Kur ballafaqoheshim me një botë kriminelësh, me shumë bela mbi supe, vetëm pse ishim mbështetës të Ibrahim Rugovës dhe LDK-së.
Në mjedisin e Drenicës këtë qëndrim e kemi mbrojtur me sakrificë, në kohë kur disa nga gjeneralët e Hashimit thonin hapur:
“Po të na jepej rasti, më parë do ta vrisnim Rugovën se Millosheviçin.”
Kjo është e vërteta që sot po mundohet të varroset.
LDK-në dhe Rugovën i kam mbështetur vetëm për një arsye: sepse mbronin Kosovën dhe sovranitetin e saj, cep më cep. Ndërsa juve disa zuzarve çë e mbështetni “rrugën e re” të dadës Lume, sot po notoni në korrizin e vdekur politik të Ibrahim Rugovës, duke e përdorur emrin e tij për të justifikuar dorëzimin e shtetit.
Ju e keni nënshkruar dy herë Zajednicën dhe e keni votuar në Parlament. Ky ishte hapi i parë drejt shkëputjes së veriut, përmes një autonomie të zgjeruar brenda shtetit. Hapi tjetër, i pashmangshëm, është shkëputja e plotë e veriut, me disa komuna serbe të jugut të marrë peng pas tij.
Ju që sot flisni në emër të LDK-së, në fakt jeni përkrahës të amanetit të Rankoviçit. Amanet që e keni zbatuar de facto dhe de jure, pikë për pikë: që veriu i Kosovës të mbetet i Serbisë.
Dhe kjo nuk është e vetmja tradhti.
I keni bërë tapi Serbisë 40 kisha shqiptare, pa qenë kurrë serbe, dhe i keni shpallur me ekstraterritorialitet. Me një fjalë të thjeshtë:
keni krijuar 40 mini-shtete brenda Kosovës.
Unë, Halil Geci do t’i përkrah ata që e kanë ruajtur dhe mbrojtur Kushtetutën dhe sovranitetin, ashtu siç e ka ruajtur dikur Ibrahim Rugova, cep më cep.
Edhe një herë po ju përgjigjem juve, disa djathtistëve që e quani veten LDK-istë, si dhe disa zuzarëve që lehni si zagarë në komente, e që s’keni as guxim e as fytyrë politike ta mbroni të drejtën mbi shtetin, ta mbroni Kushtetutën dhe sovranitetin. Ju tradhtinë e shisni si atdhetari, ndërsa atdhetarin e paraqitni si tradhti.
Ju që nuk guxoni ta mbroni as sovranitetin, as veriun, sepse shefat tuaj e kanë shitur atë në vitet 2013 dhe 2015. Ju, bashkë me ta, e keni përtypur tradhtinë me turp, ndërsa përfitimet e asaj tradhtie ua kanë mbuluar shefat tuaj me ndonjë post deputeti. Disa që kanë qenë më afër “polarit” i kanë ngrënë edhe rublat ruse. Pikërisht për këtë arsye sot e shani Albin Kurtin dhe i duartrokisni tradhtisë.
Unë s’kam ndërruar anë, por kam dalë në krah të atdheut.
Ju keni ndërruar parime, moral dhe Zot.
Edhe pse nuk jam anëtar i partisë së Albin Kurtit, jam mbështetës i tij për aq kohë sa ai e mbron atdheun, Kushtetutën dhe sovranitetin, njësoj si Rugova dikur.
Ky jam unë.
Mbështes i të mirës dhe partis GUXO, të ndërtuar nga Vjosa Osmani dhe Donika Gërvalla.
Ndërsa ju pa asnjë ekuivok, jeni mbështetës të tradhtisë.

Mevi Rafuna e kujton Ligjin e vitit 1937 , të miratuar nga Naltmadhnia e Mbretit Zog, ku u larguan ferexhet apo mbulesa e zezë

Drini.us
-
1
Mevi Rafuna e kujton Ligjin e vitit 1937 , të miratuar nga Naltmadhnia e Mbretit Zog, ku u larguan ferexhet apo mbulesa e zezë
Nga: Mevi Rafuna
____
Ligji i vitit 1937 u miratua në kohën e Naltmadhnisë Mbretit Zog, ku u larguan ferexhet apo mbulesa e zezë
Në fillim të vitit 1937, tri motrat e Mbretit Zog, Myzejen, Ruhije dhe Maxhide bënë një vizitë të papritur në Shkodër, në prag të shpalljes së ligjit për heqjen e ferexheve.
Ligji i Zogut, që u miratua në parlament në mars 1937, dënonte çdo grua që mbulonte fytyrën. Dënoheshin edhe ata që i inkurajonin gratë të mbuloheshin. Gjobat shkonin deri në 500 franga ari.
Që prej dhjetë vjetësh, qeveria u kishte kërkuar grave të hiqnin ferexhetë, por pa sukses, prandaj vendosi të veprojë me ligj.
Tri princeshat, të veshura me funde të ngushta, me peliçe dhe me kapele, shoqëroheshin nga një eskortë ushtarake dhe ndiqeshin në çdo hap nga fotografët. Vizita, që zgjati një javë, paralizoi pothuajse çdo aktivitet në Shkodër.
Motrat shkuan në mënyrë demonstrative dhe të bujshme nëpër shkolla, spitale e tregje, vizituan kisha e xhami dhe morën pjesë në dreka e darka. Në takimet e shpeshta që patën me gratë, princeshat u përpoqën t’i bindin se zbatimi i ligjit të ri nuk do t’ua dëmtonte prestigjin femëror.
Kjo është një foto tipike e fiksuar në njërën prej atyre ditëve dhe e publikuar në gazetën e ilustruar britanike “The Sphere”. Gazeta e boton fotografinë nën titullin “Një shembull për popullin”. Është bërë përpara ish-gjimnazit të Shkodrës.
“Gratë me ferexhe, – shkruan autori i fotografisë, – ecnin me shpejtësi nëpër rrugët e Tiranës dhe Shkodrës. Gra të mbuluara shihje madje edhe në trotuaret e Durrësit. Megjithatë, në fshat gratë shqiptare e tregonin fytyrën me krenari. Asnjë grua fshatare në Shqipëri, myslimane, katolike apo ortodokse, nuk kishte mbajtur ndonjëherë ferexhe.”

Fanatikët islamik nuk iu shqiten “femnave tona”, se vazhdojnë t’i konsiderojnë “ara” ku mund të mbjellin vazhdimisht…!?

Drini.us
-
0
Fanatikët islamik nuk iu shqiten “femnave tona”, se vazhdojnë t’i konsiderojnë “ara” ku mund të mbjellin vazhdimisht…!?
Afrim Caka, Gjakovë
____
TIPARET AGRESIVE TË ISLAMIT POLITIKË TEK FEMRATË SHQIPTARE
____
Rruga drejtë xhenetit në Siri!!!”
Mos vallë kjo është arsya për të “shenjtëruar” zjarrëvenësit e femrave radikale?
Kështu pra, kur natyra shqiptare flet me zërin e saj të ëmbël e të dhembshur të atdheut, fanatizmi i islamit politikë tek femrat tona,, ky armik i natyrës së egër lëshon ulërima. Ndërsa atdheu i plagosur dhe i coptuar troket në derën e çdo shqiptari, mostoleranca politike farkëton armët. O ju, gjyqtartë e prokuror të drejtësisë, të cilët jeni emëruar për t’i dhënë paqën shtetit tonë, vendosni kë do të dënoni ata që janë gati për t’i vënë flakën tërë Dardanisë…
Po shihet se fanatikët islamik nuk kanë të ndalur dhe nuk iu shqiten “femnave tona”, se vazhdojnë t’i konsiderojnë “ara” ku mund të mbjellin vazhdimisht…!?
Është vërtetë një periudhë amullie. Në këtë kohë të përgjumur çdo gjë zvarritej poshtë pusteva. Në këtë Dardani vazhdojnë të kullosin spiunët. Këto spiune ishin si një mur i heshtur që ngriheshinë aty për aty, sa herë që hafijetë përmbysen kishin nevoj për spiunesha të reja. Dhe gjer më sot nuk mund mbahet mend ndonjë spiune, tradhtare të përmbysur, që fill pas rrëzimit të saj të mos bëjë gjithçka për të mbuluar tradhtin e saj…
Unë do të dal në përfundimin të kundërt: Pra, a ka një Zot i cili pas kësa katraure ku e kemi parë aq shumë dhe gjatë të cilat kanë kryer aq shumë krime në emër të tij, në Siri e Kabul, a do ti begenisë t’i ngushëllojë nga gjithë këto krime makabre të tyre.
Sepse, po të marrim parasysh edhe femrat shqiptare në luftrat fetare në Siri dhe familjet e tyre, shumë ndarje fetare të cilat kanë qenë dhe janë pothuajse të përgjakshme: mashtrimet kanë qenë ndjellakeqe në tempujtë e errësirës në Dardani, urrejtjet e papajtueshme antikristiane të ndezuara për shkak të ligjerimeve të ndryeshme nga hoxhallarët tanë dhe kur i shohim të këqijat që kanë shkaktuar devotshmëria e rreme ndaj kombit dhe imazhit tonë në botë, atëherë del se disa famrat shqiptare e kanë jetuar ferrin prej kohësh mbi tokë. Por është edhe gabimi i gjithë drejtësisë, të këqija dhe kulturat mjesjetare i kthejnë në hiçgjë. Ndaj nuk duhet besuar as njerëzve të drejtësisë, as predikuesve hoxhallarë në Dardani.
Të tilla truke fetare, zakonisht, jan aq larg besimit fetar, saqë natyre e këtyre femrave psikopatologjike bie mjaft në sy kohët e fundit. Shembuj të një prirje të tillë në kohën tonë mund të gjejmë me shumicë.
Ato tipare të karakterit, të cilët shprehin armiqësi të hapur ndaj vëllezërve katolikë, por në fakt, ngjallin përshtypjen e vetizolimit të zymtë, mund të futen te kategoria e tipareve shumë agresive te karakterit të shqiptarëve banale. Këtu mund të na duket se drejtimi i armiqësisë është i pandryshuar që nga koha e sulltanëve, krijohet përshtypja se shqiptarët ishin ndarë në dy pjesë. Duhet nxjerrë nga ky terr e nga kjo përgjumje në mes hoxhallarëve e fallit të kafes.
Përpara nesh është femra shqiptare në mes shamisë e ferexhes, e cila na shkakton dëm mbarë kombëtar, por jothjesht largohet nga shoqëria shqiptare, i shmanget kulturës, gjuhës, emrit dhe modelit shqiptarit, i shmanget çdo kontakti me shoqërinë shqiptare, për shkak të vetizolimit të tyre, i jepen të bashkëpunojnë me të tjerët si ato të beduinëve vehabistë nga shtetet kaotike e të sojit arabë si në Siri e Avganistan. Ndaj këtyre femrave shqiptare të mbuluara me të zeza, mund të lindin dyshime për një armiqësi pot ë tilla ndaj shoqërisë shqiptare, ashtu si edhe ndaj relindasve tanë, të cilat i deklaruan luftë të hapur kombi dhe kulturës shqiptare. Këtu përpara nesh na hapet një fushë e madhe e kontaminuar islamin politik: une u ndala më hollësisht në disa tipare me specifike të karakterit të prototipeve të tilla shqiptare.

Pse vazhdimësia në Presidencën e Kosovës ka rëndësi tani

Drini.us
-
3
Pse vazhdimësia në Presidencën e Kosovës ka rëndësi tani
Frank ShkreliNga Frank Shkreli 

Pothuaj 7-vjetë më parë (Tetor, 2019) Kosova kishte nevojë për një ndryshim të madh politik. Kosova e lodhur nga politikanë të vjetër nga mosha dhe më të vjetëruar nga idetë politike. Shpresa ime në atë kohë ishte se çifti politik Osmani/Kurti — njëra Presidente e tjetri Kryeministër — të dalur nga zgjedhjet parlamentare të atij viti, bazuar në marrveshjen për koalicion midis Levizjes Vetvendosje dhe Lidhjes Demokratike të Kosovës. Që, më në fund, përfaqësonte një brez të ri politikanësh shqiptarë, që pritej të bënte ndryshimin e madh dhe shumë të nevojshëm në politikën mbarë shqiptare. Frank Shkreli: Zgjedhjet në Kosovë: A është ky ndryshimi i madh në politikën shqiptare? | Gazeta Telegraf

Siç dihet, periudhë e mandatit të tyre nuk qe aspak e lehtë për, shtetin e qeverinë as për popullin e Kosovës, por besoj se nuk kanë zhgënjyer. Bënë atë që ishte mundur, nën rrethanat politike dhe ekonomike, shpesh jashtë kontrollit të tyre. Rezultati i zgjedhjeve të fundit në Kosovë, besoj se tregon se ky është edhe gjykimi i sovranit, i shumicës së votuesve vendas të Kosovës dhe votave të diasporës. Them se nuk kanë zhgënjyer duke marrë parasysh situatën e mbrendshme politike, zhvillimet ndërkombëtare dhe “shpaten e Demokleut” të Serbisë fashiste gjithmonë mbi kokën dh fatin e Kosovës. Kam shprehur bindjen time, vite më parë, se ky brez i ri politikanësh shqiptarë do të dijë t’u dalë përpara këtyre sfidave duke i menaxhuar si është më mirë dhe se do të përballonte me sukses rreziqet që i kanoseshin Kosovës dhe Kombit në fillim të mandatit të tyre.

Ndërkohë që në zgjedhjet e fundit, sovrani i besoi shumicën e votave Kryemistrit Albin Kurti, duke e mundësuar atë të formojë qeverinë e re të Republikës së Kosovës, rizgjedhja e Presidentes Vjosa Osmani në detyrën e kreut të shtetit të Kosovës nuk është e qartë — për shkak të pazarlleqeve të flliqta ndër-partiake — ndërkohë që ajo po i afrohet mandatit të saj të ardhshëm presidencial. Vazhdimësia në detyrë e Presidentes Vjosa Osmani nuk është luks politik. Në këtë moment të historisë së Kombit kjo është një domosdoshmëri shtetërore, sidomos përabll realitetit politik në Kosovë ku politika kosovare shpesh lëkundet nga interesat dhe kalkulimet fatzeza partiake, në dëm të interesave të vendit. Në sytë e shumë ekspertëve të brendshëm dhe të jashtëm, Zonja Osmani ka mishëruar parimin e shtetit mbi partinë, duke e kthyer Presidencën — ashtu si në kohën e Presidentit Ibrahima Rugova — në një institucion përfaqsues të unitetit, e jo të pazareve politike partiake.

Natyrisht se vazhdimësia ka rëndësi për stabilitetin e mbrendshëm, por sidomos në ruajtjen e një kursi insstitucional që i ka dhënë Republikës së Kosovës besueshmëri ndërkombëtare si asnjpherë mëparë, veçanërsiht në marrëdhëniet e Kosovës me vendet kryesore mike, Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Bashkimit Evropian. Në një shkrim për anglisht folësit — President Vjosa Osmani and the Strategic Value of Continuity in U.S.–Kosovo and EU–Kosovo Relations– para dy ditësh, sugjerova me modesti, se rizgjedhja e Presidentes Vjosa Osmani do t’i shërbente jo vetëm zhvillimit demokratik dhe forcimit të unitetit të shtetit të Kosovës, por edhe reputacionit të Republikës së Kosovës në nivel ndërkombëtar dhe se, njëkohsisht, një vendim i tillë do pritej mirë edhe nga vendet mik, në përputhje edhe me interesat strategjike të Shteteve të Bashkuara dhe Bashkimit Evropian në Ballkanin Perëndimor. Prandaj me plot gojë e them se Presidentja Vjosa Osmani duhet të rizgjidhet në detyrën e saj sepse gjatë mandatit të saj, në sytë e popullit të Kosovës dhe të botës, ajo i ka dhënë Kosovës diçka të rrallë — besueshmërinë, dinjitetin shtetëror dhe qartësinë politike — si asnjëherë më parë, qoftë në zhvillimet e mbrendshme politike, por sidomos në arenën ndërkombëtare.

Prandaj unë besoj se për të çuar përpara arritjet e deritanishme të Kosovës, brenda dhe jashtë vendit, më shumë se kurrë më parë, sot Kosova ka nevojë për Presidenten Vjosa Osmani, në krye të shtetit të Republikës së Kosovës. Se është e qartë, se në një kohë sfidash të brendshme dhe presionesh të jashtme, vendi ka nevojë për stabilitet, vazhdimësi institucionale, përkushtim ndaj Kushtetutës dhe mbi të gjitha, përfaqësim dinjitoz në arenën ndërkombëtare. Presidentja Osmani është e ndërgjegjëshme, se siç është shprehur dikur Presidenti historik i Kosovës, Dr Ibrahim Rugova, “Shtëpia nuk mbahet pa miq.”

Gjatë mandatit të saj, Presidentja Osmani ka dëshmuar se udhëheqja duhet të jetë parimore, në mmbrojtje të interesave të vendit e përgjegjshme dhe larg interesave të ngushta personale dhe partiake. Sipas disa vërejtësve të brendshëm dhe të jashtëm, në mandatin e saj, Vjosa Osmani, jo vetëm që ka mbrojtur shtetin e së drejtës, por ajo ka forcuar edhe kredibilitetin e Kosovës tek aleatët strategjikë dhe se brenda vendit ka përfaqësuar zërin e qytetarëve me seriozitet dhe integritet personal dhe zyrtar. S’do mend se një rajon të trazuar dhe në një botë gjithnjë e më të paqëndrueshme, vazhdimësia e këtij vizioni është jetik për të ardhmen demokratike dhe euroatlantike të shtetit të ri, Republikës së Kosovës. Kosova ka nevojë për një udhëheqëse në krye të shtetit, si një faktor bashkues që i shërben interesit publik dhe interesave të vendit në nivel kombëtar dhe jo kalkulimeve politike partiake të radhës. Edhe njëherë, në një kohë pra kur institucionet shpeshherë vihen në provë, Kosova ka nevojë për një Presidente që garanton vazhdimësi, seriozitet dhe besueshmëri shtetërore, larg interesave të ngushta partiake.

Përtej kësaj, dihet mirë roli i diasporës shqiptare në periudhat më të vështira por vendimtare për Kosovën dhe popullin e saj. Diaspora shqiptare e njeh mirë rëndësinë e stabilitetit politik dhe të përfaqësimit të denjë ndërkombëtar të Kosovës. Gjatë mandatit të saj, Presidentja Osmani ka forcuar lidhjet e Kosovës me Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimin Evropian, duke e paraqitur shtetin e Kosovës si një partner serioz dhe demokratik. Mund të them me bindje të plotë se ç’prej kohës së Presidentit historik, Dr Ibrahim Rugovës, si asnjë udhëheqës tjetër i Kombit shqiptar nuk ka gëzuar respekt dhe adhurim në radhët e diasporës shqiptare pa dallim, e që të ketë forcuar lidhjet e Kosovës me bashkatdhetarët në mërgim, sa Dr Vjosa Osmani. E nepërmjet diasporës të ketë shtuar lidhjet me faktorë të rëndësishëm politikë të qeverisë federale, shtetërore dhe vendase, sidomos, këtu në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Diaspora, si gjithmonë, ka rol kyç në mbështetjen e institucioneve që garantojnë stabilitet, demokraci dhe dinjitet kombëtar në nivel ndëkombëtar, para botës perëndimore.

Zgjedhja, mendoj unë, është e qartë për Kosovën dhe për përfaqsuesit e saj politikë. Sot nuk është koha që Kosova — një shtet ende në konsolidim e sipër — të vendosë të bëjë ndryshimin, vetëm për hir të ndryshimit. Mendoj se një vendim i tillë do të ishte është një luks i rrezikshëm me pasoja të paparishkueshme për të ardhmen e afërtë të Republikës së Kosovës. Kosova nuk besoj se mund ta përballojë në këtë kohë. Prandaj, vazhdimësia në detyrë e Presidentes Vjosa Osmani mbetet e vetmja zgjedhje e pranueshme, sot për sot, për të siguruar garanci, besueshmëri dhe orientim perëndimor për Republikën e Kosovës në vitet në vijim.

Protestat në Iran, dita 32: Janar 2026, muaji më vdekjeprurës në historinë moderne iraniane

Drini.us
-
0
Protestat në Iran, dita 32: Janar 2026, muaji më vdekjeprurës në historinë moderne iraniane

Në ditën e 40-t pas vdekjes së dikujt, ai duhet nderuar nëpër rrugë. Kjo do të thotë që turma të mëdha shkojnë në rrugë 40 ditë pas 8 dhe 9 janarit. Pavarsisht nëse Trump sulmon apo jo, nuk është e paarsyeshme që revolucioni të rikthehet sërish. Ilustrim: ChatGPT

Arnt Jensvoll  / Document.no

Serielogo Opprør i Iran 2025-26

Kryengritja në Iran 2025 – 26

Sipas Amnesty-së, ne mund të konstatojmë se janari i vitit 2026 është muaji më vdekjeprurës në historinë moderne iraniane.

Brenda vendit, situata është një “ferr”. Jeta dominohet nga frika e vazhdueshme, pasiguritë dhe privimi i lirisë. Protestat, të cilat kanë vazhduar për më shumë se një muaj, janë shndërruar në një krizë kombëtare me raporte për masakra dhe shkelje sistematike të të drejtave të njeriut.

Rritja e dezertimeve brenda IRGC-së
Çfarë del nga Irani, ende vështirë mund të verifikohet. Ne përfshijmë disa raporte që janë po aq të mundshme sa janë të pamundura.

Ende raportohet për demonstrata në Teheran, Shahrekord, Isfahan dhe Tabriz, pavarësisht shtypjes masive. Video tregojnë skena lufte ku forcat e regjimit qëllojnë mbi protestuesit, përdorin gaz lotsjellës dhe vendosin automjete të blinduara.

Komuniteti hebre në Iran, i cili përbëhet nga 8,000–10,000 veta, raporton për izolim dhe frikë, përshkruhet si një «rrethim i padukshëm», ata shmangin publikun për të evituar dyshimin automatik të regjimit. Më tej, Dr. Eli David shpjegon se mediat kryesore nuk kujdesen për masakrat në Iran, sepse nuk mund t’u heqin fajin hebrenjve:

Ka raporte për rritje të dezertimit në mesin e personelit të rangut më të ulët të IRGC. Regjimi thuhet se ka mobilizuar njësi elitare në disa provinca për të shtypur protestat – duke treguar se forcat e rregullta të policisë nuk janë më të mjaftueshme.

Rusia ka tërhequr diplomatët nga Irani, ndërsa Kina ka dërguar njëzet avionë ushtarakë mallrash në Teheran – ndoshta për të dërguar armë.

Njerëzit jetojnë në frikën e vazhdueshme të arrestimeve. Gratë dhe pakicat janë goditur më rëndë dhe raportohet dhuna seksuale dhe diskriminimi etnik.

Një grua iraniane që jeton në Norvegji ka kontaktuar me Document. Ajo konfirmon personalisht mesazhet në rrjetet sociale se të burgosurat femra përdhunohen, vriten dhe përdhosen duke prerë mitrën nga trupi:

“Më ka thënë miku i vëllait tim që sapo ka dalë nga Irani. Një mik i saj, përsëri, u vra gjatë protestave. Ajo tha se kur u dorëzuan trupi, organet në zonën gjenitale ishin hequr. Regjimi e bën këtë për të fshehur dhunën dhe përdhunimin e grave para se t’i vrisnin ato.

Hamasi nuk pretendon
Përfaqësuesi i Iranit Hamas, për kënaqësinë e autoriteteve norvegjeze (nëse mund të tolerohet gjysmë shakaje), është i qartë në mesazhin e tij drejtuar Shteteve të Bashkuara, Izraelit dhe armiqve të tjerë të Allahut:

“Përfaqësuesi i lartë i Hamasit Suhail al Hindi është i qartë. Ata kurrë nuk do të çarmatosen. Jo si pjesë e një marrëveshjeje, jo nën presion, jo në asnjë kohë. Armët nuk janë një mjet për të ushtruar presion mbi Hamasin, ato janë vetë misioni. Ai tallej me procesin dhe tha se gjykimet e gabuara perëndimore gjithmonë rezultojnë në favor të Hamasit.

Hamasi ka refuzuar zyrtarisht çarmatimin, duke e përshkruar arsenalin e tij si “thelbësor për rezistencën” dhe duke kërkuar tërheqjen e plotë të Izraelit nga Gaza si një parakusht për çdo diskutim. Kjo nuk është pozë. Ka qartësi. Çdo plan i bazuar në supozimin se Hamasi mund të çarmatoset vullnetarisht është i shkëputur nga realiteti.

Përditësimi i Bergs për Iranin nga Nioh
* Monedha ka rënë në 1.622.500 për USD. Që në mëngjes ishte 1.590.000. Regjimi po printon katrore miliarda rial për bankat e tij të falimentuara. Gjithçka po bëhet edhe më e shtrenjtë se muaji i kaluar, i cili tashmë ishte i padurueshëm.
* Pronësitë e biznesit të vogël po falimentojnë pas disa javësh pa energji elektrike. Qindra iranianë varen nga Instagrami dhe mediat sociale për të shitur produkte dhe shërbime.
* Numri i njerëzve që nuk u vranë nga regjimi, por megjithatë humbën të gjithë mjetet e jetesës këtë muaj, është i mahnitshëm. Njerëzit kanë më pak se asgjë.
Sipas traditës iraniane, njerëzit mblidhen 40 ditë pas vdekjes së dikujt për të nderuar atë.
* Kjo do të thotë se në shkurt do të mblidhen turma të mëdha njerëzish në zemërim kombëtar, veçanërisht në ditën e 40 pas 8 dhe 9 janarit.
Pavarësisht nëse Trump sulmon apo jo, mund të presim që revolucioni të shpërthejë përsëri.

@NiohBerg është një aktivist dhe influencues shumë i angazhuar pro-izraelit dhe me paragjykime kundër regjimit iranian.

Një rrëfim personal nga një çift që ka mbijetuar
Amy Kellogg tregon në The Free Press për një mik të saj që së bashku me gruan e tij arriti të largohej nga Irani kur protestat u shtypën nga regjimi i Ali Khameneit. Të dy janë të rinj që punojnë dhe kanë ndërmend të kthehen kur kushtet për të jetuar atje të jenë përsëri të pranishme. Për arsye sigurie, të dy nuk mund të identifikohen, kështu që Amy i quan ata Ali dhe Roya. Ne sjellim në formë të përmbledhur pjesë të historisë:

Ali, i cili ndjente rrezikun, u largua nga protestat para se të shpërthente dhuna më e keqe, por pa mjaftueshëm për të përcjellë një pamje të frikshme të terrorit.

– Në një moment mendoja: Ne e kemi marrë nën kontroll qytetin! Ata kanë humbur kontrollin!

Aliu nuk ishte i vetëm që mendonte në këtë mënyrë. Makinat kërkonin. Qëllohej me fishekzjarre. Protestuesit iu afruan një ndërtese qeveritare. Ata i vunë zjarrin portës dhe hyjnë me forcë. Ali dëgjoi të shtëna armësh dhe supozoi se vinte nga bombolat e gazit lotsjellës ndërsa njerëzit filluan të mbyten. Gruaja e tij ishte përgatitur me një leckë të njomur me limon dhe po ndihmonte njerëzit kur dëgjonin zhurmën e motoçikletave që po afroheshin nga pas. Pastaj gjërat u bënë shumë më të shëmtuara.

Në pjesën e pasme të turmës dhe pa hyrë në zonë, Aliu dhe gruaja e tij arritën të vrapojnë në një rrugicë, ku dikush i lejoi të hynin në një ndërtesë së bashku me rreth 25 të tjerë. Ushtarët dërguan gaz lotsjellës në oborr.

“Kur hapa sytë për një sekondë, pashë një burrë plot vrima plumbash në një pellg të gjakut të tij. Ai u qëllua gjatë demonstratës dhe ishte penguar në oborr dhe ishte rrëzuar.

Burri kishte plagë të tmerrshme që Aliu nuk i kishte parë kurrë më parë. Ato vinin nga topa të vegjël metalikë – i njëjti lloj që është përdorur për të verbuar qindra protestues.

“Ne të gjithë po vraponim në panik drejt majës së ndërtesës dhe po përgatiteshim të hidheshim nga çatia në çati për t’u larguar, kur dikush bërtiti se nuk mund ta linim të plagosurin për të vdekur.

Një infermiere nga grupi i protestuesve e solli të plagosurin në një apartament dhe u kujdes për të.

Aliu thekson se ai nuk e di se si përfundoi historia.

Çifti priti tre çerek ore në çati përpara se të kthehej në shtëpi nëpër parqe të shkreta dhe rrugët e pasme. Ishte pas mesnate dhe qetësi. Kur u kthyen në shtëpi, linjat telefonike ishin të shuara, mbulimi celular dhe interneti ishin prishur.

Po atë mbrëmje, vjehrra e Aliut kishte dëgjuar një vajzë në rrugë duke u lutur: “Mos qëllo, mos më qëllo”. Pastaj erdhi një goditje – pastaj u qetësua.

– Nuk ishte çështje e nadalimit të turmave. Ishte çështje e të vrasjes të sa më shumë njerëz të jetë e mundur.

Që atëherë Ali dhe gruaja e tij qëndronin brenda. Kishte ushtarë në çdo kryqëzim rrugor. Ditët pas protestave, madje edhe në shtëpi nuk ishte e sigurt. Policia ndiqte demonstruesit dhe shkonin pas tyre. Disa morën mesazhe automatike nga autoritetet, një sinjal se autoritetet kishin numrat e tyre dhe dinin kush ishin. Ali dhe Roya besojnë se të linin telefonat në shtëpi ishte shpëtim.

Brutaliteti vinte nga një regjim që pretendon të përfaqësojë Zotin në Tokë dhe moralin më të lartë, gjë që bën dhunën edhe më të neveritshme. Sipas gruas së Aliut, Roya, populli iranian nuk është i verbër ndaj hipokrizisë.

– Besomë, nuk sheh asnjë mullah në rrugë këto ditë. Aty nuk do të ndihen të sigurt.

“Ata ende po sjellin një numër të madh trupash në Teheran. Këto nuk mund të lidhen më me ngjarjet e 8 dhe 9 janarit. Me shumë mundësi, ata kryejnë ekzekutime masive të të burgosurve. Shumica janë qëlluar në zemër. Amir Tsarfati në Telegram

Garda Revolucionare etiketohet si organizatë terroriste nga BE

“Të 27 vendet e BE-së tani mbështesin deklaratën se Garda Revolucionare është një organizatë terroriste.

Image

Korrupsioni nga maja dhe më poshtë
Udhëheqësi i lartë i Iranit, Ali Khamenei, drejton një perandori të gjerë financiare me vlerë midis 95 dhe 200 miliardë dollarë. Ajo drejtohet në fshehtësi nga një organizatë e njohur si Setad.

– Të ardhurat nuk kalojnë përmes buxhetit shtetëror, parlamentit apo presidencës, gjë që e lejon udhëheqësin e lartë të financojë rrjete patronazhi, organet e sigurisë dhe institucionet e besuara pa u konsultuar me përfaqësuesit e zgjedhur popullorë.

“Të gjithë 800 personat që Trump pretendoi se regjimi iranian nuk do t’i ekzekutonte u ekzekutuan në heshtje një javë më parë, sipas Iran International.

Vërej lidhjet
Një iranian i tregon Trump-it se ai është i gatshëm të veshë uniformën dhe të luftojë së bashku me SHBA-në kundër regjimit. Ai thotë se njeh rrugët e Teheranit, mund të ndihmojë në rrëzimin e regjimit dhe është i gatshëm të vdesë në shërbim. Ai pretendon se mijëra do t’i bashkohen atij.

Nënoficeri David Bellavia ka një mesazh për mullahët, IRGC-në dhe të ngjashmit:

Humor me bomba vetëvrasëse

Protestene i Iran, dag 32: Januar 2026, dødeligste måned i moderne iransk historie

Guri i Varrit të Nikës dhe aryet pse u bëra katolik

Drini.us
-
1
Guri i Varrit të Nikës dhe aryet pse u bëra katolik
Blerim Nika
____
Përkatësia ime fetare myslimane nuk ishte zgjedhje personale. Ajo u vendos nga familja ime, sepse të tillë ishin edhe ata. Ashtu siç ka ndodhur me të gjithë shqiptarët që sot e quajnë veten myslimanë, edhe për mua feja erdhi si trashëgimi, jo si thirrje e brendshme. Prindërit e mi ishin myslimanë sepse edhe prindërit e tyre kishin qenë të tillë. Por historia e familjes sime nuk fillon aty. Ajo shkon më thellë. Katërgjyshërit e mi ishin katolikë. Ata nuk e lanë besimin nga bindja, por nga dhuna. Pushtuesi osman i detyroi të mohonin fenë e të parëve të tyre, dhe bashkë me fenë u godit edhe identiteti, kujtesa dhe rrënja jonë perëndimore. Që nga ajo kohë, përkatësia myslimane në familjen time u trashëgua si një fat i imponuar, brez pas brezi, deri tek unë, derisa vendosa të kthehem te besimi i të parëve të mi, te krishterimi katolik perëndimor.
Isha mysliman sepse rrethi im ishte i tillë. Sepse edhe atij rrethi i ishte imponuar të ishte i tillë.
Gjyshi im, vëllai i gjyshit tim dhe shumë familjarë të tjerë më të moshuar na tregonin shpesh për historinë e Nikës, katolikut të fundit të familjes time, ose më saktë, martirit të familjes sime dhe të fshatit tim. Nika nuk pranoi kurrë ta ndërronte besimin dhe të konvertohej në mysliman. Për këtë arsye, në ditën e Kurban Bajramit, ai u masakrua nga Perandoria Osmane përmes sejmenëve të saj shqipfolës që kishte gjetur atëherë. Nikën e lanë pa varr.
Ashtu siç i zhdukën krejtësisht edhe varret e të parëve tanë katolikë, jo vetëm në familjen time dhe në fshatin tim, por pothuajse në të gjitha hapësirat shqiptare ku Islami u përhap në mënyrë të dhunshme. Ishte strategji e Kishës Ortodokse Serbe, që përmes Islamit dhe përmes mësimeve të hoxhallarëve, që na thonin të mos vendoseshin gurë apo mbishkrime mbi varreza, të na zhdukte historikisht e masovikisht nga faqja e dheut. Edhe ato pak varre që dihen, janë përpjekur t’i etiketojnë si “varreza të shkijeve”, siç ndodhi me varrezat e shqiptarëve të krishterë në Carrallukë të komunës së Burimit. Andaj sot është detyrë dhembi detyrë që të kujdesemi për të ardhmen, që mos të na zhduket as e kaluara e as e ardhmja.
Që në moshë të re fillova të përjetoja kontradikta të forta që më trazonin mendjen dhe zemrën. Nga gjyshi im, nga familjarët më të moshuar dhe nga shkolla mësoja se Perandoria Osmane kishte qenë pushtuese, ashtu siç në të vërtetë ishte. Por në anën tjetër, nëpër xhami dhe nga hoxhallarët më thuhej se e njëjta perandori osmane na paska qenë çlirimtare. Nga gjyshërit dhe nga shkolla mësoja se ishim pasardhës të ilirëve, dardanëve dhe pellazgëve, pra autoktonë në këto troje. Ndërsa nëpër xhami na thuhej se ne paskemi ardhur nga Turqia. Nga babai im, nga gjyshërit dhe nga shkolla mësoja për rëndësinë e heronjve tanë kombëtarë, si Gjergj Kastrioti Skënderbeu dhe të tjerë. Ndërsa nga disa hoxhallarë nëpër xhami shahej Gjergj Kastrioti dhe fyheshin figurat tona kombëtare, veçanërisht flamuri shqiptar. Këto përplasje të vazhdueshme mes asaj që mësoja si shqiptar dhe asaj që më imponohej si besimtar, e copëtuan ndërgjegjen time.
Isha mysliman dhe presionin e ndjeja thellë në shpirt. Të jesh mysliman dhe të jetosh një jetë shqiptare nuk është e lehtë. Islami filloi të përzihej ngadalë në çdo aspekt të jetës: si të vishesha, çfarë të haja e çfarë të pija, si të zgjohesha e si të flija, si të martohesha dhe me kë, si të punoja dhe ku, si të tregtoja, ku të jetoja dhe çfarë zgjedhjesh të bëja. Gradualisht e ndjeja se liria ime po ngushtohej.
Kur isha mysliman dhe falësha, lexoja dhe besoja, brenda vetes ndjeja një shqetësim të thellë. Ndjeja se ta duash Atdheun me gjithë qenien tënde, me gjak e me lot, ishte pothuajse mëkat. Në filozofinë islame, të jesh mysliman dhe patriot për vendin tënd nuk shkojnë bashkë. Të luftosh për Atdheun nuk ka vlerë shpirtërore, ndërsa të luftosh në emër të Allahut, xhihadi, shpallet detyrë dhe sevap i madh. Kjo përplasje më copëtonte nga brenda. Unë jam shqiptar dhe nuk mund ta mohoj Atdheun tim. Sot jam katolik sepse në besimin e të parëve të mi, Krishti dhe Atdheu ecin bashkë. Të dy janë dashuri, sakrificë dhe jetë.
Për ta ruajtur veten time, jetën time, familjen time, gjakun tim dhe lirinë time, vendosa të kthehem në Kishën Katolike. Isha mysliman dhe nuk e ndjeja praninë e Zotit në zemrën time. Nuk mund t’i flisja Zotit në gjuhën time. Më ishte mësuar se Zotit duhej t’i drejtohesha vetëm në arabisht. Por shpirti im fliste shqip. Arabisht nuk dija dhe nuk doja të mësoja. Ato që më mungonin i gjeta në Kishën Katolike. Aty e gjeta Zotin. Një Zot që më kupton shqip, sepse lutjet e mia janë në gjuhën e nënës sime, të tokës sime, të gjakut tim.
Duke u nisur nga historia e dhimbshme e Nikës tim dhe e shumë shqiptarëve të tjerë katolikë, varret e të cilëve i kanë zhdukur qëllimisht, unë kam vendosur të bëhem guri i varrit të Nikës, që ai të mos harrohet kurrë. Kam vendosur që mbiemrin tim ta bëj Nika. Prej gati një viti, unë dhe familja ime, si të rikthyer, e mbajmë këtë mbiemër me krenari dhe do ta trashëgojmë brez pas brezi, si kujtim dhe nderim për qëndresën, sakrificën, por edhe për rilindjen tonë kombëtare dhe shpirtërore.
Isha mysliman, por po të më jepej zgjedhja e lirë, kurrë nuk do ta pranoja një përkatësi të tillë fetare. Sot jam thellësisht i lumtur që jam shqiptar katolik. Krishti na mëson ta duam tokën e etërve tanë dhe ta mbrojmë atë. Kisha Katolike Shqiptare historikisht i ka mbrojtur dhe i mbron vlerat kombëtare shqiptare. Prandaj, përveç që ndjej lumturi shpirtërore sot për besimin tim, të cilin e kishin edhe të parët e mi, ndjej edhe një krenari të ligjshme. Këtë krenari e ndjejnë të gjithë ata që janë rikthyer në besimin e të parëve; këtë krenari dhe këtë lumturi e ndien edhe toka jonë, që bijtë e saj po kthehen te rrënjët e saj, të cilat janë të vaditura me gjak e me lot.
Krishti na mëson t’i duam njerëzit tanë si veten tonë; këtë gjë e thotë edhe kultura e tradita jonë e vjetër. Prandaj them, kultura dhe tradita jonë është e mishëruar me krishterimin. Kombi ynë dhe krishterimi janë si mishi dhe ashti; asnjëra pa tjetrën nuk bëjnë. Ashti e mban mishin dhe mishi e ruan ashtin. Ashti është identiteti ynë i gjakut që na mban në këmbë, dhe mishi është mbrojtësi i identitetit tonë që e ruan ashtin të mos thyhet.
Në Kishën Katolike unë e gjej gjakun tim, lirinë time, Atdheun tim, nënën time dhe të ardhmen e vendit tim. Gjej veten time të plotë. Gjej paqen. Gjej shqiptarinë time të vërtetë.
Dhe kështu do të vazhdoja të shkruaja me ditë të tëra për arsyet që më shtynë të kthehem te rrënjët e të parëve të mi katolikë, por këto mjaftojnë sa për fillim.
Sinqerisht,
Blerim Nika
28.01.2026
1...290291292...1,747Faqja 291 nga 1,747