Kreu Blog Faqe 296

Protestat në Iran, dita 30: Irani akuzon SHBA-në për «shkelje të të drejtave të njeriut» në Minneapolis

Drini.us
-
0
Protestat në Iran, dita 30: Irani akuzon SHBA-në për «shkelje të të drejtave të njeriut» në Minneapolis

Një zëdhënës i departamentit të jashtëm islamik pohon se agjentët federalë amerikanë shkelin të drejtat e njeriut në Minnesota. Ilustrim: ChatGPT

Arnt Jensvoll  / Document.no

Serielogo Opprør i Iran 2025-26

Kryengritja në Iran 2025 – 26

Shumë iranianë pyesin veten se ku është Donald Trump. Përgjigjja është se ai ende është duke reflektuar. Suksesi ushtarak kundër objektivave komando në Iran është i mundur, por kostot reale gjenden në reaksionin zinxhir: dhimbje ekonomike, paqëndrueshmëri rajonale dhe rrezik për të fuqizuar linjat e ashpra nëse puna nuk përfundon. Kjo është vonesa e Trump – nuk është pasiguri, por llogaritje të matur; kjo prek jetën e 90 milion njerëzve.

Demonstruese iraniane akuzojnë Donald Trump për tradhti pas raporteve për vrasjet masive të regjimit, sipas Time: – Trump premtoi të vepronte nëse demonstruesit sulmoheshin. Premtimi nuk u mbajt. Disa pretendojnë se qëllimet e regjimit ishin më të qarta se ato të Uashingtonit. – Ne jemi aq të dëshpëruar sa po presim që një vend tjetër të sulmojë vendin tonë. Shpresojmë që kjo mund të na shpëtojë.

Humori në Iran po ndryshon
Raporti nga Instituti për Studimin e Luftës:

“Zyrtarët e qeverisë iraniane kanë nxjerrë detaje të dëmshme në mediat perëndimore, duke sugjeruar mosmarrëveshje të brendshme për brutalitetin e regjimit.

Më 9 janar, Ali Khamenei urdhëroi Këshillin e Sigurisë Kombëtare të Iranit të shtypë protestat me çdo mjet të nevojshëm. Ai udhëzoi forcat e sigurisë të qëllonin për të vrarë dhe të mos tregojnë mëshirë. Dy zyrtarë që u informuan për direktivën konfirmuan urdhrin. Përgjigja thuhet se u koordinua nga Ali Larijani, sekretari i SNSC, i cili u sanksionua nga Departamenti i Thesarit të SHBA më 15 janar.

Numri i të vdekurve vlerësohet të jetë jashtëzakonisht i lartë. Dy zyrtarë të lartë iranianë i thanë TIME më 25 janar se rreth 30,000 njerëz mund të jenë vrarë vetëm më 8 dhe 9 janar. Zbulime të tjera tregojnë shifra po aq të larta. Opozita dhe grupet e të drejtave të njeriut e përshkruajnë shtypjen si “pa precedent”.

Çdo ditë transportohen njëzet milionë fuçi naftë përmes Ngushticës së Hormuzit – kjo është njëzet përqind e furnizimit botëror me naftë. Irani historikisht ka vendosur mina në ngushticë dhe ka ushtruar për ndërprerje. Fusha e minave do të qëndrojë për vite; pastrimi i plotë do të zgjasë muaj ose vite, gjë që përbën një kërcënim serioz ndaj tregtisë dhe ekonomisë globale.

– Burime në Iran kanë kontaktuar me mua përmes Starlink dhe kanë raportuar se demonstruesit sulmuan dhe i vunë zjarrin ambasadës palestineze në Teheran. Kemi thashethemet se ambasadori u plagos rëndë. Si hakmarrje, grupe të lidhura me palestinezët sulmuan sinagogën Hayyim dhe vende të tjera hebreje. Thuhet se disa hebrenj iranianë u vranë brutalisht.

Emiratet dhe Jordania i japin SHBA-së mbështetje të plotë kundër Iranit

– Emiratet e Bashkuara Arabe, Mbretëria e Bashkuar dhe Jordania pritet të ofrojnë mbështetje të plotë logjistike dhe të inteligjencës për ushtrinë amerikane në rast të një sulmi amerikan ndaj Iranit.

Anija-hangar «Abraham Lincoln» ka arritur në Lindjen e Mesme dhe ndodhet brenda rrezes së sulmit të Iranit. Telegram

Irani ka 610,000 ushtarë aktivë, 190,000 IRGC dhe deri në 450,000 Basij të mobilizueshëm – gjithsej mbi një milion ushtarë.

@Terror_Alarm pretendon se Irani po evakuon ambasadat në Mbretërinë e Bashkuar dhe Danimarkë.

Kjo nuk është e vërtetë. Megjithatë, Mbretëria e Bashkuar ka evakuuar ambasadën e saj në Teheran. Australia, Zvicra, Sllovakia, Bullgaria, Çekia, Zelanda e Re dhe Portugalia kanë mbyllur përkohësisht ose evakuuar personelin nga ambasadat e tyre në Teheran në janar 2026.

Një vrasës krenar
Emri i tij është Hamid Reza Khani. Ai është një milic Basij në organizatën terroriste IRGC, një nga mijëra të përfshirë në masakrën e 40,000 protestuesve iranianë. Në një video në Telegram, ai pretendon se përdori armën e tij për të vrarë protestuesit.

Një Basiji mburret hapur me vrasjen e qytetarëve iranianë: “Unë kam vrarë kaq shumë nga fëmijët e tyre. Kam grisur thonjtë e vajzave me pincë. Unë kam vrarë vajzat e tyre.

Ky model që atëherë është doxxed. Njerëzit tani e dinë adresën dhe numrin e tij të telefonit.

– Ali Khamenei ka një «rrjet bunkersh» të ndërtuar nga IRGC, të cilat ai i përdor për t’u lëvizur në kohë konflikti dhe paqëndrueshmërie. Ne i kemi zbuluar dhe kartografuar të gjitha.

Image

Ali Khamenei emëron pasardhës
– Irani ka hartuar një “Plan B” ku udhëheqësi i lartë Ali Khamenei ka zgjedhur pasardhës të mundshëm dhe ka emëruar oficerë të rinj ushtarakë. Strategjia që përjashton të birin e tij Mojtaba, vjen pas kërcënimeve të përshkallëzuara dhe vrasjes së një komandanti të lartë.

Mendoj se regjimi aktual po fillon të kuptojë se fundi është afër …

“Raportohet se inteligjenca izraelite i siguron SHBA-së listat e oficerëve të IRGC që urdhëruan dhe morën pjesë në masakra. Ata pritet të eliminohen në sulmin e ardhshëm.

Sekretari i Përgjithshëm i Kataib Hezbollahut në Irak lëshoi një deklaratë zyrtare duke bërë thirrje për “përgatitjen për luftë të gjithanshme në mbështetje të Republikës Islamike të Iranit”. Në deklaratë thuhej se të gjithë terroristët duhet të mobilizohen në emër të Iranit.

Abu Hussein al-Hamidawi deklaroi më tej se “forcat mashtruese të sionistëve po mblidhen në një përpjekje për të nënshtruar, shkatërruar dhe asgjësuar të gjitha parimet morale nga faqja e tokës”. Amir Tsarfati në Telegram

“Herën tjetër që iranianët të dalin në rrugë, nuk do të ketë gurë kundër plumbave. Do të ketë plumba kundër plumbave. Qëndroni të sintonizuar, ne jemi të përgatitur.

Rrjedha e tregimeve anekdotike nuk ka fund. Pasi vendi të normalizohet, të gjitha anekdotat e konfirmuara do të hyjnë në narrativën e madhe të krimeve të kryera në emër të Allahut.

“Në këtë video, një patolog mjeko-ligjor thotë se mitra e viktimave femra duhet të hiqet përpara se të lëshohet një certifikatë varrimi.

Ka dy arsye për këtë:

Për të fshehur plagët me armë zjarri në organet riprodhuese të protestuesve, të cilat sipas ligjit ndërkombëtar përbëjnë vrasje të qëllimshme dhe të synuara dhe klasifikohen si krim kundër njerëzimit.
Të fshehë provat në rastet e sulmit seksual para vdekjes, duke parandaluar kështu hetimet e mëtejshme dhe ndjekjen gjyqësore.

“Republika Islamike dërgoi një video të një djali 18-vjeçar të quajtur Shervin Bagherian Jebeli nga Isfahan. Në video, ai detyrohet të rrëfehet akuzat e rreme.

Në fund, një agjent i regjimit thotë se “dënimi është moharebeh”. Shervin pyet se çfarë është.

“Do të thotë ekzekutim.”

Shervin prishet dhe lutet të mbajë jetën e tij.

Nëna e tij është e shkatërruar dhe na kërkon të gjithëve të jemi zëri i djalit të saj dhe familjes. Ju lutemi mos harroni emrin e tij: Shervin Bagherian Jebeli.

– Dokumentet e rrjedhura tregojnë se udhëheqësi më i lartë i Iranit i urdhëroi forcat e sigurisë të shtypin trazirat pa mëshirë «me të gjitha mjetet e nevojshme». Kjo përfshinte urdhra për të qëlluar për të vrarë pa kufizime.

ImageImage

SHBA po shkel të drejtat e njeriut në Minneapolis
Zëdhënësi i departamentit islamik të jashtëm ka dënuar veprimet e agjentëve federalë amerikanë lidhur me protestat në Minneapolis. Esmaeil Baghaei pretendon se policia në Minnesota po shkel të drejtat e njeriut.

– Mediat shtetërore iraniane kanë shpallur se është kriminale të shpërndash video të masakrave. Nëse një video dërgohet te mediat e huaja si Iran International ose rrjetet perëndimore, shkelja e ligjit kategorizohet si «bashkëpunim me shtete armiqësore». Shkelja e ligjit mund të çojë në dhjetë vjet burg ose dënim me vdekje.

Image

Këtë duhet ta keni parasysh në Perëndim – Arsyeja pse protestuesit iranianë djegin xhami, nuk është urrejtje e verbër, ne nuk jemi palestinezë. Ka një arsye konkrete, praktike, dhe për Perëndimin ekziston një mësim shumë i rëndësishëm në të:

Xhamitë nuk janë vende adhurimi, ato funksionojnë si baza operacionale për milicitë e regjimit në zonat rezidenciale. Xhamitë strehojnë magazina armesh për milicitë Basij. Ato funksionojnë si seli qendrore për shtypje dhe si qendra të përkohshme internimi për protestuesit.

Protestuesit djegin këto ndërtesa për të dobësuar strategjikisht aftësinë e regjimit për shtypje lokale.

Xhamitë për dekada kanë funksionuar si qendra rekrutimi dhe indoktrinimi për regjimin. Ato përdoren për të radikalizuar dhe për t’i shndërruar njerëzit në makina vrasëse plot urrejtje ndaj shoqërisë së tyre. Përgatitjet prej dekadash tashmë po japin rezultate.

E njëjta prirje po zhvillohet tani në qytetet perëndimore përmes xhamive dhe qendrave komunitare. Këto masa lidhen me grupe si Vëllazëria Myslimane dhe rrjetet pro-palestineze. Kjo duhet të jetë diçka që ju në Perëndim duhet të kini parasysh.

Kritikët që e theksojnë këtë akuzohen për «islamofobi». Kjo akuzë është një taktike e qëllimshme. Mos e merrni si të mirëqenë.

Shoqëritë perëndimore nuk duhet të bien pre e të njëjtave mashtrime. Ndërprisni ato para se të jetë tepër vonë.

Në Suedi, palestinezët sulmuan iranianët gjatë një demonstrate paqësore.

– Kjo është historia e një hero i quajtur Mohammad Goli, një zjarrfikës trim nga qyteti Najafabad. Më 8 janar, ai voziti zjarrfikësin përpara dhe e përdori si pengesë mes forcave të sigurisë dhe protestuesve kur pa policinë të përdorte mitralozë për të masakruar protestuesit para një stacioni policor.

Ai u qëllua 11 herë nga forcat e sigurisë të regjimit, por shpëtoi shumë jetë.

Image

Energjia e Kosovës, kur shifrat flasin më qartë se sloganet

Drini.us
-
1
Energjia e Kosovës, kur shifrat flasin më qartë se sloganet
Agim Vuniqi, Vashington
____
Në Kosovë flasim shpesh për energjinë: për tranzicionin e gjelbër, për importin, për çmimin e rrymës dhe për krizën që “po vjen”. Por rrallëherë flasim për faktin bazë që i lidh të gjitha këto: sistemi prodhues i energjisë elektrike është i vjetër dhe i lodhur, dhe kjo është arsyeja kryesore e pasigurisë sonë energjetike.
Termocentralet kryesore të Kosovës janë ndërtuar mes viteve 1962 dhe 1984. Kjo do të thotë se sot ato kanë 40 deri në mbi 60 vjet moshë. Në inxhinieri, kjo nuk është thjesht statistikë historike. Është kufiri përtej të cilit çdo sistem hyn në zonë rreziku.
Jetëgjatësia e projektuar e termocentraleve me linjit është 30–40 vjet. Ne i kemi kaluar këto kufij prej kohësh. Sot, sistemi energjetik i Kosovës nuk është në kolaps, por funksionon vazhdimisht nën stres teknik, me rezerva minimale dhe me rrezik të shtuar për ndërprerje të paplanifikuara, sidomos gjatë pikut të konsumit.
Problemi nuk ndalet këtu. Sa më i vjetër sistemi, aq më e shtrenjtë bëhet mirëmbajtja. Në dekadat e para, termocentralet mirëmbahen në mënyrë preventive. Sot, ato riparohen në emergjencë. Çdo defekt kërkon ndërhyrje të shpejtë, shpesh të improvizuar, me kosto të larta dhe me humbje prodhimi. Në shumë raste, kostoja për ta mbajtur njësinë në punë afrohet me vlerën e energjisë që ajo prodhon.
Kjo është arsyeja pse importi i energjisë shpesh del më i lirë sesa prodhimi vendor. Jo sepse importi është zgjidhje e mirë, por sepse prodhimi ynë po bëhet gjithnjë e më i shtrenjtë për shkak të vjetërsisë.
Një tjetër fakt i padiskutueshëm është efikasiteti i ulët. Termocentralet moderne arrijnë efikasitet termik 38–42%. Termocentralet e Kosovës operojnë rreth 28–32%. Kjo do të thotë më shumë linjit për të njëjtën sasi energjie, më shumë humbje, më shumë ndotje dhe më pak prodhim real nga i njëjti kapacitet i instaluar. Me fjalë të thjeshta: motori punon, por harxhon shumë dhe jep pak.
Ndërkohë, konsumi i energjisë elektrike ka kaluar 6,200 GWh në vit dhe nuk po bie. Burimet e reja nga era, uji dhe dielli janë të mirëseardhura dhe të domosdoshme për të ardhmen, por sot ato mbulojnë vetëm një pjesë të konsumit dhe nuk mund të sigurojnë energji bazë të qëndrueshme. Pa një shtyllë prodhimi të fortë, ato nuk mund ta mbajnë sistemin në këmbë.
Çfarë do të thotë kjo për qytetarin? Shumë thjesht: rryma do të kushtojë më shumë; importi do të rritet; sistemi do të jetë më i ndjeshëm ndaj krizave; çdo defekt i madh mund të shndërrohet në problem serioz kombëtar.
Kjo nuk është alarmizëm. Është lexim i ftohtë i fakteve teknike.
Energjia nuk është çështje ideologjike dhe as betejë sloganish. Ajo është çështje inxhinierike, ekonomike dhe e sigurisë kombëtare. Kosova nuk është ende në errësirë energjetike, por është në një pikë vendimmarrjeje. Pa zëvendësim ose rehabilitim serioz të kapaciteteve bazë, pa planifikim realist të tranzicionit energjetik dhe pa vendime të bazuara në fakte, sistemi do të vazhdojë të funksionojë – por me kosto më të lartë, rrezik më të madh dhe varësi më të thellë nga të tjerët. Koha për vendime serioze nuk është nesër, është tani.

Sot vdiq Qerim Lubeniqi në moshën 90 vjeçare, ndoshta Njeriu i Fundit me etikë dhe filozofi të lashtë dhe të papërsëritshme Arbnore…!

Drini.us
-
2
Sot vdiq Qerim Lubeniqi në moshën 90 vjeçare, ndoshta Njeriu i Fundit me etikë dhe filozofi të lashtë dhe të papërsëritshme Arbnore…!

Gjergj – Bajram Kabashi

Sot Paska vdeke daja im Qerim Lubeniqi, në moshën 90 vjeçare…!
Për familjen e tij por edhe për mue, ky është një lajm i trishtueshëm, lajm shumë i idhët që nuk e kam lehtë ta pranoj si të vërtetë.
Qerimin nuk e kisha vetëm të afërt, por ky veteran i njohur i arsimit në mbarë Kosovën, ishte engjëlli mbrojtës i jetës sime. Se , gjithnjë, që nga fëmijënia më ka ndejt afër, përkrah e mbështetë, kur nuk kisha mbështetje prej tjetërkujt në atë kohë pushtimi…, kur dihet se edhe në kohën e autonomisë lirinë e kishim jo të plotë.
Kështu e kam kuptue gjithmonë mbështetjen që ma ka dhanë Qerim Lubeniqi në jetë, prandaj kam menduar gjithnjë se a do të mund t’ia ktheja ndonjëherë me ndonjë të mirë, për mirësinë që e kishte ba ndaj meje.
Ai më ka mbrojtë në rrethanat më të vështira të jetës, duke qenë një mbështetës dhe trimnues i përhershëm për mue, njeri që më nxiste dhe shtynte të ecja vetëm përpara.
Me 11 nëntor 2025 ndejta për herën e fundit me Qerimin në Restorantin Shija në Gurrakoc. Më nuk e takova…, e ai Sot paska vdekë. Atë ditë ndejtëm e folëm gjatë për tema të ndryshme, që ai i shpjegonte me mënyrën e tij shumë të urtë – filozofike, thuajse fliste e dëshmonte nga lashtësia.
Si nga ndonjë humnerë e historisë së vjetër…!
Ai ishte i kthjellët dhe i vëmendshëm, aqsa ishte kënaqësi e madhe ta ndëgjoje mënyren se si argumentonte dhe rrëfente rreth temave për të cilat fliste.
Megjithëse nuk doja të pija, Qerimi më luti “vetëm për një birrë” dhe une e ndëgjova që ta pinim me te nga një birrë të Nikshiqit.
Në korrikun 2023 me Qerim Lubeniqin me biçikleta shkuam për shetitje në Tomoc
Qerim Lubeniqi nuk është jep kurrë në jetë dhe edhe në atë moshë, atëhere pothuaj 90 vjeçare, dilte në qytezë me biçikletë. Ai ishte Shejë jo vetëm e Gurrakocit, por ndoshta e mbarë Rrafshit të Dukagjinit.
Shej që nuk asht ma, që mbetët vetëm në foto e kujtime…!
Ishte njeri stoik, si të parët tanë të paepun, që edhe në fatkeqësi zor t’ua shihje lotët.
Para disa vitesh i kishte dekë gruja, Ryva, dhe fillimisht e takova në Gurrakoc… E ngushellova dhe e vërejta se si atij Burri ma nam, nisën t’i rridhnin lotët…!
E vërejta se sa butësi e ndjeshmëni njerëzore…, fshihet pas këtij njeriu të fortë.
Ka qenë një njeri shumë i dashtun dhe mirënjohës ndaj jetës dhe të afërmve. Njeri që i ndëgjonte me respekt të tjerët.
Druaj që me vdekjen e Qerim Lubeniqit, vdiq jo vetëm atdhetari im përkushtuem, veterani i arsimit dhe arsimdashësi i madh, por edhe mbrojtësi aq i natyrshëm i të drejtave dhe lirive të njeriut.
Një mbrojtës i këtyre të drejtave në mënyrë autoktone, të lashtë e me bazën në Kanunin e Lek Dukagjinit…!
Druaj që Sot vdiq edhe Njeriu i Fundit me etikë dhe filozofi të lashtë e të papërsëritshme Arbnore…!
Frikësohem nga zbrazëtia që e la me vdekjen e tij ky Lis i Madh i jetës sonë, nga identiteti që e paraqiste ai me praninë e vet dhe që do të na mungoj të gjithë neve që e njohëm. Qerim Lubeniqi ishte arsyeja e madhe që dilja dhe e kërkoja me ndejt me të në vendlindje.
Që t’i dëgjoja këshillat e tij, fjalët dhe mendimet aq të rralla për jetën.
Verë 2024, te Shpija e Qerim Lubeniqit në Gurrakoc. Ia dhash librat e mij, ku në një prej tyre shkruaj edhe për te. 
Me 1 nëntor 2025 shkova që të merrja pjesë në përurimin e meremetimit të Kullës së Bashor Gegës në Gurrakoc, që për dhjetëvjetsha kishte qenë e braktisur, por që tash nga Ministria e Kulturës së Republikës së Kosovës dhe prej Departamentit të Kulturës së Istogut ishte bërë objekt muzeal, kujtesë kulturore e historike e banorëve të asaj pjese të Rrafshit të Dukagjinit.
Aty kishte pas ardhë në mesin e shumë të pranishmëve edhe Qerim Lubeniqi. Pas një kohe e vërejta të ulun në një tavolinë me disa të tjerë. Prej aty shkova ta përshendesja Profesorin e nderuar, por e vërejta se edhe pse më shikoj “nuk më njihte”. Mua që kisha ndejt aq shumë me të. Pasi u këndell pak nga dielli i asaj dite të nëntorit, e kuptj se isha une dhe nisi të më fliste mjaft qartë.
Dhjetë ditë më vonë në Restorantin “Shija” ishte krejt njeri tjetër, shumë më i kthjellët dhe i gjallnuem, si të ishte një djal i ri me shëndet të mirë.
Kjo më gëzoi dhe më krijoj përshtypjen se Qerim Lubeniqi do të jetonte gjatë, se edhe në atë moshë dilte në qytezë me biçikletë.
***
Nuk ka ndodhur asnjë herë kur kam shkue prej Norvegjisë për pushime në vendlindje, që të mos e kem vizitue Qerim Lubeniqin, atë Njeri aq të dashtun dhe të mirë…!
Disa nga fotot, sikurse ajo që e kam fotografue kur para dy vitesh shkuam bashkë me biçikleta në Tomoc, janë shenjat e asaj afrie, ngrohtësia dhe mirëkuptimi që e kshim, jo aq për afrinë, sa për njerëzinë e tij.
Sa herë që shkoja nga Norvegjia për pushime në Gurrakov, domosdo e takoja Qerim Lubeniqin, se të mos e takoja atë, mendoja se kam lënë diçka mangut…!
____
Me Profesorin Qerim Lubeniqi dhe fizioterapistin Shefki Kabashi, në Restorantin “Shija” në Gurrakoc, në pjesën e dytë të dhjetorit të vitit 2004 .
Shpirti i tij u prehtë na paqen e përjetshme…!
Ngushëllime familjes dhe të gjithë atyre qe e kanë dashtë dhe nderue…!

Kur “importi” bëhet identitet dhe amnezia shitet si virtyt, shembulli i gazetës islamike “Impakt” dhe shpifjeve të saj

Drini.us
-
0
Kur “importi” bëhet identitet dhe amnezia shitet si virtyt, shembulli i gazetës islamike “Impakt” dhe shpifjeve të saj

Sak Muji, Rugovë

  • Nje shkrim për Luan – Asllan Dibranin dhe shpifjet e islamistëve antishqiptarë ndaj tij.

Ka dalë një specie e re “patriotësh me përdredhje”: e mban flamurin në profil, e ka kombëtarizmin në bio, por në praktikë i shkon nga mbrapa çdo ideologjie të huaj që i premton “shpëtim” me paketim ekzotik.

Këta s’janë as të parët, as të fundit; janë thjesht trima të tastierës që dridhen para historisë, sepse historia s’u fal as hipokrizinë, as amnezinë.

Sot s’na pushton më vetëm çizmeja. Sot na vjen pushtimi me këmishë “moraliste”, me megafon predikimi, me etiketa të gatshme dhe me një fjalor të huaj që shqiptohet keq, por bërtitet fort—se kur s’e kupton kuptimin, e kompenson me volum.

Të këtillë si terroristët islamik Ridvan Aqifi dhe Lavdërim Muhaxheri, nuk duhen as të duken në hapësirat arbnore…!

1) Altoparlantët e shenjtërisë: kur s’e di gjuhën, bëhesh zëdhënës

Disa “imamë” e “hoxhenica” s’e dinë as gjuhën arabe, por e kanë gjetur zanatin: të kelthasin. Dhe kur s’ke kuptim, bën zhurmë; kur s’ke argument, nxjerr damkë; kur s’ke dije, shfaqet si roje e portës së moralit.

Besimi është e drejtë. Por instrumentalizimi i fesë është politikë.

E kur feja kthehet në thikë për me pre identitetin shqiptar, atëherë s’është më fe—është vegël. Po ta them me një figurë: kush reciton pa kuptuar, është si njeriu që përdor çelësin pa e ditur se cilën derë hap—dhe pastaj çuditet pse përfundon në oborrin e tjetrit.

2) Shamija e zezë si projekt frike: kur bukuria quhet “faj”

Askush s’ka punë me rrobat e askujt. Por kur “mbulimi” shitet si standard, kur vajza mësohet të ulë sytë para se të hapë mendjen, kur gruaja trajtohet si “rrezik” e jo si dinjitet—atëherë kemi një program. Jo devocion. Mjerimi fillon kur bukuria jonë shqiptare mbulohet jo nga zgjedhja, por nga presioni; jo nga besimi, por nga frika; jo nga modestia, por nga kontrolli. Dhe identiteti, në vend që të vishet me kulturë e dije, vishet me hije.

Xhubleta, gjuha, kënga, historia—këto s’i “pastrojnë” shamitë e zeza. I pastron vetëm nderi, dija dhe kujtesa.

3) Amnezia si parfum: kur 1981–1990 u duket “detaj”

Këta të rinjtë e vjetër (me mendësi të mykur) e kanë një dhunti: e harrojnë Nishin me shpejtësi rekord. Burgjet 1981–1990, torturat, përndjekjet—për ta janë “kapituj të mërzitshëm”.

Sepse po t’i lexosh ato kapituj, duhet të dalësh nga roli i aktorit dhe të bëhesh njeri. Në Nish s’kishte “pëlqime”. Kishte hekur. Në Nish s’kishte “komente”. Kishte hetues. Në Nish s’kishte “profil”. Kishte numër. E pikërisht aty u pa kush kishte shtyllë kurrizore, e kush ishte plastelinë. Sot, ta relativizosh atë periudhë do të thotë t’i thuash të burgosurit politik: “Faleminderit për mundimin, por s’na hyn më në punë.” E kjo është jo vetëm mungesë respekti—është pështymë mbi kujtesë.

4) Të zhdukurit, varret dhe “filozofia e importit”

Ende presim të zhdukurit. Ende kërkojmë varre. Ende kemi familje që s’e dinë ku e kanë kockën e njeriut të vet. Në një tokë ku plaga s’është mbyllur, disa zgjedhin të hapin dyqanin e amnezisë dhe të shesin “identitet të ri” me zbritje. Një popull që ka ende nënën te varri pa emër, s’ka luks të bëhet budalla me qejf. E ai që bën budallain me qejf, zakonisht e bën ngaqë dikush i ka premtuar përfitim.

5) UÇK-ja dhe “patriotët me gjuhë të lagur”

Ka dhe një kategori tjetër: ata që flasin për UÇK-në vetëm kur u duhet si dekor, por pastaj e kthejnë kokën andej nga fryn “era e re”. Kur vjen puna te sakrifica, e kanë fjalën të shkurtër. Kur vjen puna te përulja ndaj narrativave të huaja, e kanë fjalën të gjatë. Po t’ua bëjmë një përkufizim satirik: këta janë kërpudha të lagështa të oportunizmit—rriten në terr, ushqehen me frikë, dhe u bien kur del dielli i së vërtetës.

6) Rasti “Impakt”: gazetari me etiketa, pa fakte

Kur një media zgjedh rrugën e shpifjeve, ajo s’po bën gazetari—po bën teatër baltosjeje. Dhe në këtë teatër, rolet shpërndahen kështu:

• Faktet përjashtohen nga salla,

• argumenti qeshet jashtë,

• etiketa hyn me kostum,

• ndërsa shpifja merr mikrofonin.

Në këtë kontekst, reagimi i Asllan Dibranit – Luanit, është i qartë: në vend të tymit, jep fakte; në vend të trillimit, jep biografi të verifikueshme; në vend të linçimit, jep sqarim. Dhe po, në këtë çështje janë përmendur publikisht Olsi Jazexhiu dhe Rexhep Elezaj. Unë s’kam nevojë t’i ul me nofka: metoda e tyre i ul vetë. Sepse kur sulmon identitetin, historinë dhe figurat kombëtare me etiketa ideologjike, ti s’po bën “kritikë”—po bën punë përçarjeje.

7) Sulmi ndaj figurave kombëtare: sport i ri i anti-kujtesës Një komb mbahet me shtylla: Gjergj Kastrioti , Nënë Tereza, Kadare, Rugova—dhe mijëra të panjohur që kanë paguar çmim. Kush i gërryen këto shtylla, s’po bën “debat”. Po bën minim të themelit. Dhe këtu vjen kamxhiku: Nuk ka “neutralitet” kur digjen simbolet. Nuk ka “të dyja palët” kur përdhosen sakrificat. Nuk ka “pluralizëm” kur shitet amnezia si kulturë.

Përfundim: Kombi s’është leckë për t’u ndërruar sipas modës Shqiptaria s’është kostum i huaj që ta veshësh për fotografi e ta hedhësh në mbrëmje. Shqiptaria është gjuhë, kujtesë, kulturë, grua e lirë, burrni, dinjitet—dhe mbi të gjitha: mos-harrim.

Kush e do kombin, nuk e kthen në sektor. Kush e do identitetin, s’e shesin me “etiketa”. Kush e respekton historinë, nuk e përdor si qilim për ideologji të importuara. Ndaj, ky shkrim është kamxhik kujtese: jo për të ndezur urrejtje, por për të shkulur hipokrizi. Sepse kur kombi fle, e zgjon dhimbja; kur kombi harrohet, e kujton varri; e kur kombi përçahet, e qajnë nënat.

smuji’26

Droga në shkolla, një alarm për institucionet, familjet dhe shoqërinë

Drini.us
-
0
Droga në shkolla, një alarm për institucionet, familjet dhe shoqërinë
Linda Mhillaj Fazliu, Fushë – Kosovë 
_____
Përdorimi i drogave tek adoleshentët po shfaqen gjithnjë e më shpesh edhe brenda ambienteve shkollore.Kjo nuk është veq problem i fëmijëve por është dhe mungesa e dialogut,mbështetjes emocionale dhe edukimit të vazhdueshëm.
PO ÇFARE E SHTYN NJË ADOLESHENT TË PËRDORË DROGË
Kureshtja dhe eksperimentimi.
Mosha adoleshente është periudhë kur truri kërkon eksperienca të reja.
Shumë herë përdorimi fillon nga kureshtja pa kuptuar pasojat.
PRESIONI I GRUPIT SHOQËROR
Shokët që përdorin drogë mund ta bëjnë adoleshentin të ndjehet i obliguar për tu përshtatur.
Kërkesa për të qenë i pranuar shpesh mbivendos etikën dhe rregullat.
MUNGESA E MBËSHTETJES EMOCIONALE
Ndjenja izolimit,keqkuptimit ose mungesa e vëmendjes së prindërve.
Adoleshenti kërkon arratisje nga stresi,zhgenjimi ose ankthi.
PROBLEMET PERSONALE OSE FAMILJARE
Konflikte në familje,divorci i prindërve,abuzim emocional ose fizik.
Ndikimi i presionit shkollor ose mungesa e perspektivës së së ardhmes.
MODELIMI I SJELLJES
Shohin njerëz të tjerë që përdorin droge dhe e normalizojnë sjelljen.
Mungesa e vetëvlerësimit.
Ndjenja e inferioritetit,vetmia ose pakënaqësia me veten.
Droga përdoret shpesh për të mbushur boshllëkun emocional.
SHENJAT QË TREGOJNË PËRDORIMIN E DROGËS
Ndryshime të sjelljes irritim,izolim,humbje motivimi.
Probleme në shkollë renia e notave,mungesa e përqendrimit.
Ndryshime fizike,sy të kuq,lodhje,humbje ose shtim i peshës.
Sjellje të rrezikshme,aktivitete impulsive,grupet e dyshimta.
Tregues të tjerë,përdorim i fshehtë i parave,erë e pazakontë,zhdukje gjerash.
PASOJAT E PËRDORIMIT TË DROGËS
Shendeti mendor:ankth,depresion,varesi,ndryshime të humorit.
Shendeti fizik:dëmtohet truri,zemra,melçia dhe imuniteti.
Shkolla dhe mesimi:rënie e përdorimit dhe suksesit akademik.
Marrëdheniet:konflikte me familjen,izolim social.
Rreziqe ligjore dhe sociale:aktivitete të paligjshme,humbje reputacioni,rritje e rrezikut për aksidente dhe situata të rrezikshme.
SI TA PARANDALOJMË PËRDORIMIN E DROGAVE
Prani dhe komunikim i hapur:flisni pa gjykim dhe dëgjoni shqetësimet.
Familja si vend sigurie:dashuri dhe respekt çdo ditë.
Edukimi i vazhdueshëm:flisni për pasojat reale dhe përdorni shembuj të thjeshtë.
Bashkëpunimi me shkollën dhe institucionet:vëzhgim i dryshimeve dhe mbështetje profesionale.
Forcimi i vetëvlerësimit:aktivitete sportive,artistike,sociale,mësime të ndryshme.
Ndihmë profesionale në kohë:kontaktoni dr psikiater,psikologun,këshilltarë,sa me herët nis trajtimi aq më pak do kemi problemë të tilla.
MESAZH👇
Droga nuk është zgjidhje problemeve-ajo veq i rrit dhe i komplikon ato.
Dialogu mbështetja dhe edukimi janë arma më e fortë kundër drogave.
Prindërit që vërejnë,flasin dhe reagojnë në kohë shpëtojnë jetën e fëmijës se tyrë.
Të shpetosh një jetë,ke shpetuar gjithë njerëzimin!

Rezoluta6️⃣4️⃣1️⃣1️⃣,nga SHBA-ja, do të ndal diskriminimit në Luginën e Preshevës dhe zgjidh drejt çështjen e Krahinës Shqiptare

Drini.us
-
0
Rezoluta6️⃣4️⃣1️⃣1️⃣,nga SHBA-ja, do të ndal diskriminimit në Luginën e Preshevës dhe zgjidh drejt çështjen e Krahinës Shqiptare
Refik Hasani, Preshevë

🏛️🇺🇸 Rezoluta6️⃣4️⃣1️⃣1️⃣,nga SHBA-ja, do të jetëson ndaljen e diskriminimit dhe zgjidh drejt çështjen e Krahinës Shqiptare

📣 Prezentimi i Projektligjit të Rezolutës, e iniciuar nga Kongresmeni amerikan Keith SELF, Kryetar i Nënkomitetit për Evropë i cili më 21 janar 2026, në mbledhjen e Komitetit për Punë të Jashtme të Kongresit të SHBA-s, inicoi duke prezentuar Rezolutën me numër H.R. 6️⃣4️⃣1️⃣1️⃣
📖Përmesë dëshmive të bollshme paraqiti diskriminimin sistematik të komunitetit Etnik shqiptarë në Preshevë, Medvegjë, dhe Bujanoc.
🔵Procedura ligjore, Rezoluta, pas vlerësimit nga Komisioni përkatës, do të:
✅️ Raportohet nga Komiteti për Punë të jashtme
✅️ Dërgohet për votim në Dhomën e Përfaqësuesve
✅️ Më pas kalon në Senatin e SHBA-së,Dhe në fund i
✅️Dërgohet Presidentit të SHBA-së për nënshkrim
🟢Miratimi i Projektligjit të Rezolutës, përbën një akt me rëndësi të veçantë juridike dhe politike, i cili synon ndalimin e çdo forme diskriminimi dhe garantimin e të drejtave themelore të popullsisë shqiptare.
🔵Rëndësia juridike dhe politike:
/Miratimi i kësaj Rezolute përbën,si:/
✅️Një akt me rëndësi të veçantë juridike dhe politike,
✅️Bazë normative ndërkombëtare për ndaljen e diskriminimit,dhe
✅️Garanci për mbrojtjen dhe avancimin e të drejtave themelore dhe kolektive të shqiptarëve etnikë në Rajoni e Presheves, Medvegjes dhe Bujanocit.
🔵Zbatimi i saj synon një zgjidhje të drejtë, të qëndrueshme dhe ligjërisht të bazuar, në përputhje me:
✅️Parimet universale të të drejtave të njeriut,
✅️Barazinë para ligjit, dhe
✅️Instrumentet e së drejtës ndërkombëtare.
🌍 Dimensioni historik dhe ndërkombëtar
Ky është një zhvillim me trajtim dhe vlerë historike, sepse:
✅️Çështja e Krahinës Shqiptare është ndërkombëtarizuar në nivelet më të larta të vendimmarrjes së politikës së jashtme të SHBA-së
✅️Ka arritur në Kongres, Senat dhe Administratën Presidenciale
🌍 Krahinës sonë i njihen veçoritë thelbësore:
✅️Popullsi autoktone shqiptare
✅️Vullnet plebishitar i shprehur në Referendumin e 1–2 marsit 1992,
✅️Sakrifikim dhe mbrojtje përmes luftës së armatosur (UÇPMB)
✅️Marrëveshja e Konçulit (2001), e pazbatuar nga Serbia
✔️Kjo rezolutë krijon bazë normative për trajtimin e çështjes së Krahinës Shqiptare në përputhje me parimet universale të të drejtave të njeriut, barazisë para ligjit, siç përcaktohen nga e drejta ndërkombëtare dhe instrumentet përkatëse ndërkombëtare.
📜 Zbatimi i kësaj rezolute do të kontribuojë në një zgjidhje të drejtë, të qëndrueshme dhe ligjërisht të bazuar të çështjes së Krahinës Shqiptare, duke respektuar standardet ndërkombëtare dhe rendin juridik demokratik.
✅️ Është një hap i rëndësishëm drejt llogaridhënies të mbrojtjes dhe avancimin e të drejtave themelore të njeriut dhe të drejtave kolektive të shqiptarëve etnikë në Serbinë Jugore.
🌍Njëkohësisht është edhe në mbrojtje të vlerave demokratike, kurse për Krahinën ton ka veçori-dallohet sepse jemi autokton, pastaj kemi shprehur vullnetin plebishitar, dhe kemi manifestuar sakrificën edhe kemi mbrojtur pragun përmesë luftës së armatosur.
📚Ky është NJË ZHVILLIM ME TRETMAN dhe vlerë HISTORIKE, se ndërkombëtarizimi ka arritur në nivelet më të larta të vendimmarrjes së politikës së jashtme të SHBA-së, dhe çështja e Krahinës son në instanca e mekanizma më të lart të Senatit, Kongresit dhe Presidentit të SHBA-ës.
📜 Kjo fletë se në këtë Krahinë ka një diskriminim sistematik dhe mbi të gjitha nuk e ka të zgjidhur statusin politik dhe juridik, pra është një kapitull i ri dhe një moment shumë domethënës për shqiptarët e kësaj Krahine.
☑️Është një mbështetja thelbësore që tani e tutje nga kjo Rezolutë, do të kemi edhe nga Admininstrata më e lartë Capitol Hill-Shtëpia e Bardhë.
🗒️Pasi ne kemi mbajtur Referendumin e 1 e 2 Mars 1992,dhe sakrificës dhe kryengritjes së armatosur përmesë luftës së UÇPMB-ës, që mbrojti pragun, dinjitetin dhe identitetin e kësaj Krahine, por edhe arritjes së Marrëveshjes së Konçulit.
📕Zbatimi i Rezolutës, së miratuar është veprim konkret me efekte dhe ndikim ndërkombëtarë, dhe do të reflekton shumë pozitivisht edhe në ndërkombëtarizimin e mëtejm, të çështjesë së pazgjidhur të kësaj Krahine do të rritet, shtohet dhe presim intesifikim, dinamizim jo vetëm nga SHBA-ja por edhe nga instanca të BE-ës dhe OKB-ës.
🇷🇸Serbia, vazhdon shkelje të rënda, cenim të vazhdueshme, mohim sistematik shtetëror, diskriminimi klasik, pasi nuk ka zbatuar të gjitha marrëveshjet e nënshkruara me përfaqësuesit politikë të shqiptarëve të këtij Rajoni në vitet 2001, 2009, 2013 dhe 2022, kur kësaj i shtojm, si:
📚Mospërfaqësimi me vende të rezervuara në Parlament të Serbisë, por edhe
🛑Moszbatimi ku Serbia nuk zbaton marrëveshjen e Konçulit të arritur më 20 maj 2001, pasi aktulisht jan 48-minibaza ushtarake, në Zonën Tokësore të Sigurisë, sepse kemi militarizim më të lartë në Evropë, që ka përqendrim në Preshevë, Medvegjë e Bujanoc, armatime e arsenale të ndryshme luftarake që jan në gatishmëri lufte,
🛑Moskthimi i Gjykatës Themelore në Preshevë, dhe mospërfaqësimi proporcional i Gjykatësve, Prokurorëve,
🛑Moszbatim në hapjen e një Spitalë Regjional, me gjithë Klinikat përkatëse për pacientë të Preshevës, Medvegjës dhe Bujanocit,
🛑Mos ndalja e diskriminimit përmesë pasivizimit të adresave-një pastrimi etnik,
🛑Mos ndalja e praktikave margjinalizuese-diskriminuese,jan fshirë shprehur në numër, mbi 25 mijë qytetarë shqiptarë,u jan pasivizuar adresat nga rexhistrat civil-jan pasivizuar në kuptimin administrativ, duke i humbur të gjithë të drejtat,
🛑mosmundësia e shkollimit në nivel Universiteti,
🛑moszbatimi që Komandant të Policisë në këto komuna, të jetë nga përkatësia nacionale shqiptare, pra
🛑mosintegrimi proporcional i shqiptarëve në strukturat shtetërore të ndieshme të sigurisë,
🛑moskthimi i Lapidarit të dëshmorëve të UÇPMB-ës, në Preshevë,
🛑Moskompenzimi i dëmeve të shkaktuara nga konfliktet e armatosura,
🛑mosinvestim nën tendenca të vazhdueshme për shpërngulje,
🛑mosndërprerja e përdorimit të Gjuhës me urrejtje, racizëm dhe ksenofobi,
🛑Moszbatimi në hapjen-themelimin e një Instituti për trashigimi Kulturoro-Historike,
🛑mosndalimi i diskriminimit në kulturë, në informim, në investime,
🛑 u jemi ekzpozuar frigës, militarizimit, nën tendenca të vazhdueshme për shpërngulje, asimilim e pastrim Etnik.

🌍Kështu është e arritur qartë, se kjo Krahinë 🇦🇱:
✅️ I përket Evropës 🇪🇺
✅️ Nuk e ka të zgjidhur statusin politik dhe juridik,
✅️ Kërkon zgjidhje të drejtë, të pranueshme dhe të garantuar nga faktori ndërkombëtar politik dhe ushtarak, dhe
🗓️Pas kësaj Rezolute nga SHBA-ja, do ta kushtëzojn dhe detyrojn Serbinë në realizimin e zbatimit e të gjithë marrëveshjeve,
🌍Pas Rezolutës së SHBA-së, kërkohet vazhdimësi e procesit në:
✅️Bashkimin Evropian 🇪🇺
✅️Organizatën e Kombeve të Bashkuara 🇺🇳
✍️Vështrim nga ©️Refik Hasani

Vazhdon krimi shtetëror ndaj At Gjergj Fishtës: I përjashtuar nga shteti që ai mbrojti

Drini.us
-
1
Vazhdon krimi shtetëror ndaj At Gjergj Fishtës: I përjashtuar nga shteti që ai mbrojti

Nga: Frank Shkreli

  • Nën dënim të përhershëm institucional!

Para do ditësh isha duke lexuar një shkrim në përvjetorin e fillimit të punimeve të Konferencës së Paqës në Paris, (18-20 janar, 1919). Edhe kësaj radhe, për fat të keq, ashtu si zakonisht, zgjoi në mua një zemrim të thellë të radhës: keqtrajtimi historik, harresa ose anashkalimi — prej pothuaj një shekulli tani, i figurës së Fishtës, e sidomos i rolit të At Gjergj Fishtës në arenën ndërkombëtare, siç ishte Konferenca e Parisit, (1919, Frank Shkreli: 105-vjetori i Konferencës së Paqës – Wilsoni, Fishta, Noli dhe aktualiteti politik në Shqipëri | Gazeta Telegraf –vazhdon të jetë një njollë kombëtare turpi. Heshtja zyrtare edhe sot pas 35 vjet tranzicion vazhdon të jetë një dënim i përherëshëm i Gjergj Fishtës, nga Tirana zyrtare por edhe nga Prishtina zyrtare

Fjalimi i Fishtës me atë rast, në mbrojtje të drejtave historike të shqiptarëve, mbetet një prej fjalimeve më klasikë të historisë shqiptare.  Jo vetëm në atë konferencë, por edhe në tubime të tjera ndërkombëtare, ku Fishta ka marrë pjesë: si konferencat ndër-ballkanike në Athinë, e Stambollë, 1930, ndër të tjera. Përfshir këtu rolin e Fishtës në përpjekjet shqiptare në marrëdhëniet fillestare shqiptaro-amerikane, Frank Shkreli: At Gjergj Fishta, arkitekt i marrëdhënieve shqiptaro-amerikane, vazhdon të jetë i padëshiruar në vendin e vet | Gazeta Telegraf —  Frank Shkreli: Në kuadër të 100-vjetorit të marrëdhënieve shqiptaro-amerikane: At Gjergj Fishta, njëri prej protagonistëve kryesorë | Gazeta Telegraf,  pa përmendur kontributet e tija të mëdha e të shumta në fushën e gjuhës, kulturës dhe historisë shqiptare, në përgjithsi.  Sidomos, rolin e tij të pazëvendsueshëm në Kongresin e Manastirit, e shumë aktivitete historike të tij në mbështetje të interesave kombëtare, që në thelb kishin gjithmonë mbrojtjen e ekzistencës së Shqipërisë si shtet dhe të interesave kombëtare të gjithë shqiotarëve pa dallim. Si poet kombëtar, shkrimtar e politikan, të gjithë veprimtarinë e tij Fishta e përdori në mbrojtje të Shqipërisë dhe të drejtave të Kombit Shqiptar, ashtu që Shqipëria të mos zhdukej nga harta politike e Europës, pas 1918-s. Frank Shkreli: “Na thoni kush para shqiptarit i ngau qetë sinorëve të Ballkanit?” | Gazeta Telegraf

Pjesëmarrja e At Gjergj Fishta në Konferencën e Paqës në Paris, 20 janar 1919 ishte një rast historic ku  Poeti Kombëtar nuk pranoi vdekjen politike të Shqipërisë në duar të grabitqarve ballkans me miratimin e fuqive të mëdha evropiane.  Më 20 janar 1919, në sallonet e ftohta të Parisit, ku Fuqitë e Mëdha po rishkruanin hartën e Europës sipas interesave të tyre në Ballkan, Shqipëria nuk kishte ushtri, nuk kishte peshë ekonomike, nuk kishte as miq të sigurtë. Kishte, megjithatë, një zë. Dhe një nga zërat më të fortë ishte At Gjergj Fishta.

Mirëpo, të flasësh sot për meritat e Fishtës në Paris Janarin e vitit 1919 dhe në nivel ndërkombëtar, në përgjithsi, është krejtsisht e padëshirueshme për historinë zyrtare aktuale nostalgjike enveriste, që për interesa ideologjike as nuk do t’ia dijë se Fishta veproi si burrë shteti në momentin kur kombi rrezikonte të zhdukej. Si mund të mbrojnë sot historianët nostalgjikë të komunzmit enverian rolin e Gjergj Fishtës në mbrojtje të shtetit shqiptar, kur ky shtet Shqipëria komuniste e kishte shpallur atë armik e tradhtar, për pothuaj një gjysëm shekulli. Sot heshtin, gjithnjë për Fishtën.  Por faktet janë kokëforta dhe flasin edhe sot. Më shumë se një shekull më parë, Fishta ishte në Paris, në zemër të diplomacisë botërore, duke mbrojtur Shqipërinë kur ajo trajtohej si monedhë këmbimi.  Ndonëse i njohur si poet kombëtar Fishta nuk shkoi të recitonte poezi në Paris, por të artikulonte një të vërtetë politike: se Shqipëria kishte të drejtë të ekzistonte si komb i plotë.

Fishta u fliste evropianëve në emër të një historie që Evropa bënte sikur nuk e njihte. Ai përdori argumentin kulturor, etnik e gjuhësor – armë që diplomacia cinike  eevropiane e kohës i përçmonte, por që historia i mban mend. Por jo regjimi komunist as historia zyrtare e shqiptarëve e cila edhe sot e kësaj dite nuk i falë “fajin”, Fishtës, se një klerik katolik shqiptar si Gjergj Fishta kishte përfaqësuar Shqipërinë para Perëndimit, si përfaquses i elitave anti totalitare evropiane dhe njëri prej dëshmitarëve më të shquar të Kombit shqiptar që nuk lidhej as me Moskën as me Beogradin. Duket se ky mentalitet për figurën e  Fishtës vazhdon edhe sot në radhët e elitave shqiptare të edukuara në frymën internacionaliste komuniste, që për fta të keq, mbizotëroj ë edhe sot shkrimin e  historisë të shelullit të kaluar

Prandaj Fishta u shpall “reaksionar”, u fshi nga tekstet, u varros për herë të dytë – këtë herë në harresë të organizuar dhe të sanksionuar, zyrtarisht.  Janari, 1919 I konferencës së Parisit nuk përmendet –Nuk ka pllaka përkujtimore. Nuk ka akademi solemne. Nuk ka asnjë datë zyrtare që të kujtojë se Janar 1919, Gjergj Fishta ishte aty ku po merreshin fatet e Kombit. Ka vetëm heshtje! Heshtja nuk është rastësi. Ajo është vazhdimësi.  Sepse pranimi i Fishtës si figurë politike ndërkombëtare do të thotë për ta, pranimin e një të vërtete të pakëndshme, por e mohuar nga elitat komuniste të pas 1945-ës: se elita shqiptare e para-komunizmit ishte më europiane, më dinjitoze dhe më largpamëse sesa shumë nga ata që erdhën pas, përfshir këta që ende janë gjallë e vendlsin për fatin e figurave historike si Gjergj Fishta.

Por duan ose nuk duan këta pseudo historian, Gjergj Fishta në Paris nuk është episod anësor; është provë. Provë se Shqipëria kishte zë përpara se t’ia prisnin gjuhën. Dhe çdo përpjekje nga ana e këtyre mohuesve zyrtarë të rolit të Fishtës, qoftë edhe në konferencën e Parisit, Janar, 1919 me qëllim për ta mbajtur Fishtën vetëm brenda kornizës së letërsisë e poezisë, është një akt i qëllimshëm, por një  akt politik i vonuar.

Ndonëse me fjalorin e fortë të Gjergj Fishtës, me 20 janar 1919, Shqipëria foli në Paris. Por sot lind pyetja se kush ka interes që ai zë i fortë të mos dëgjohet më? Ka figura të mëdha që historia i nderon me ceremoni, përkujtimore dhe ka figura që historia dhe disa pseudo- historianë frikësohen prej tyre. Gjergj Fishta i përket kësaj të dytës. Jo sepse ishte i gabuar, por sepse ishte i drejtë në kohë të gabuar për pushtetet. Prandaj u hesht. Prandaj u fshi. Prandaj, edhe sot, trajtohet me një rehabilitim gjysmak, sa për dekor dhe jo për të vërtetën historike. Sipas tyre, Fishta duhet të mbetet poet folklorik, por jo arkitekt orientimi strategjik.  Frank Shkreli: At Gjergj Fishta dhe Akademia e Shkencave të Shqipërisë | Gazeta Telegraf – një hap para e dy mbrapa.  Në një tubim kushtuar Fishtës  pesë vjetë më parë organizuar nga Akademia e Shkencave e Shqipërisë, u fol për poezinë e letërsinë. kryesisht.  Por Fishta ishte dhe është më shumë se poet e letrar! Një akademi që hesht përballë padrejtësisë historike, heq dorë nga misioni i saj.  Fishta ishte mendimtar i madh politik, aktor diplomatik dhe zë moral i kombit shqiptar në një nga momentet më të rrezikshme të ekzistencës së tij si shtet. Në Paris, më 1919, ai artikuloi çështjen shqiptare në gjuhën që bota perëndimore e kuptonte: gjuhën e parimeve, të drejtës dhe dinjitetit kombëtar. Dhe mbi të gjitha, ai e kuptoi se shpëtimi politik i Shqipërisë nuk mund të vinte nga Lindja, as nga aleancat ballkanike, si “Ballkani i Hapur” I kohëve moderne, por nga Perëndimi demokratik, ku SHBA-ja në fillim shekullit XX, po shfaqej si fuqi morale pas Luftës së Parë Botërore. Ndryshe nga diplomatët rastësorë, përshir ata të sotmit, At Gjergj Fishta e shihte Amerikën jo thjesht si fuqi ushtarake, por si model politik dhe civilizues. Amerikën e konsideronte si shpresën morale dhe politike të shqiptarëve, jo Europa e pazareve.

Por për fat të keq të shqiotaraëve, kjo e vërtetë u bë e papranueshme për regjimin komunist të Enver Hoxhës, i cili ndërtoi legjitimitetin e vet mbi mohimin e çdo tradite perëndimore. Ndërkohë që Fishta u shpall “armik”, e “tradhëtar” u ndalua, u përjashtua nga shkollat dhe nga kujtesa kombëtare për pothuaj një gyjsëm shekulli komunizëm. Por ajo që është edhe më e rëndë: pas rënies së komunizmit, kjo padrejtësi dhe gtradhëti kombëtare nuk u korrigjua, plotësisht. U fol e po flitet për  Fishtën por nuk u tha as nuk thuhet e vërteta e plotë, sidomos, për rolin politik dhe ndërkombëtar diplomatik të Fishtës. Është botuar poezia, por shmanget politika. U pranua gjuha, por u refuzua dhe refzohet mendimi i tij.

Në rend të parë, jo vetëm klasa politike e këtyre 35-viteve tranzicion i ashtuquajtur “post-komunist”, por edhe institucionet shqiptare sot si – Akademia e Shkencave, entet kulturore dhe arsimore zyrtare – kanë dështuar të ballafaqohen me këtë borxh historik. Sepse ta pranosh Fishtën siç ishte, do të thotë të pranosh se historiografia zyrtare ka qenë e shtrembëruar për dekada. Do të thotë të pranosh – në kundërshtim me mësimet e komunizmit — se orientimi natyror i Shqipërisë ka qenë Perëndimi, jo Lindja. Dhe kjo kërkon guxim intelektual e moral, jo vetëm ceremoni. Fishta vazhdon të jetë i pakëndshëm për pushtetin, sepse ai nuk mund të instrumentalizohet. Sepse ai nuk flet gjuhën e kompromisit moral. Ndërsa na kujton se shteti shqiptar u mbrojt nga pena, mendja dhe fjala po aq sa edhe nga pushka. Dhe se pa zëra moral e atdhetar si i tij, Shqipëria do rrezikonte të mos ekzistonte fare.

Sot flasim me të drejtë për ndjenjat pro-perendimore të shqiptarëve, për miqësinë shqiptaro-amerikane, sidomos. Por kjo miqësi nuk lindi dje. Ajo ka rrënjë, madje rrënjë të thella.  Dhe një nga rrënjët e saj është Gjergj Fishta i cili ishte ndër ata që besoi Amerikës që në fillim, kur Shqipëria ishte e braktisur nga Evropa kur Fishta i foli botës në Paris, janarin e viti 1919, kur Shqipëria nuk kishte zë. Ta mohosh këtë, do të thotë të mohosh vërtveten historike.

Shqiptarët sot nuk kanë nevojë për një Fishtë të zbukuruar. Kemi nevojë për Fishtë të vërtetë: ashtu siç është e siç ka qenë: me mendim politik, me qëndrim perëndimor, me guxim moral e trim atdhetar. Vetëm atëherë do të mund të themi se jemi çliruar jo vetëm nga influencat ende të gjalla nga diktatura politike komuniste, por edhe nga trashëgimia e heshtjes ndaj së VËRTETËS ndaj rolit politik e ndërkombltar të Fishtës.   Sepse kombet nuk dëmtohen vetëm nga armiqtë historikë. Dëmtohen edhe nga harresa e qëlimshme, sidomos nga harresa dhe heshtja zyrtare ndaj së vërtetës.  Dhe harresa e Gjergj Fishtës ka qenë, për shumë kohë — edhe në sytë e shumë vezhguesve — vazhdon të jetë politikë zyrtare e shtetit shqiptar që po dëmton rëndë historiografinë e vërtetë të Kombit shqiptar.  Mjaft është mjaftë! Gjergj Fishta nuk ka nevojë për dekorata. Ai ka nevojë për drejtësi historike. Dhe drejtësia historike fillon me një akt të thjeshtë, por të guximshëm e moral: të pranohet se për dekada keni gënjyer veten dhe të gjithë shqiptarët kudo për rolin e At Gjergj Fishtës në Konferencën e Paqës të Janarit, 1919, por jo vetëm. Për faktin se keni pranuar dhe po zbatroni gjithnjë një histori të filtruar nga ideologjia komuniste. Duhet të kërkoni falje dhe të pranoni me guxim, trimërisht, se vazhdoni të heshtni për Fishtën jo vetëm nga rehatia, por edhe nga frika ose nga konformizmi akademik, për hir të një vendi pune. Siç e kam thënë shpesh në shkrimet e mia modeste të dekadave të kaluara në lidhje me krimet e komunizmit, një komb që nuk u kërkon falje viktimave të tija dhe nuk kujton të vërtetat e rolit historik që kanë luajtur në historinë kombëtare figurat e mëdha të kombit si At Gjergj Fishta, ai komb, heret ose vonë, është i dënuar të mbetet i vogël.Vazh

Polemikë me autorët serbë – preshevarë, për Preshevën shqiptare

Drini.us
-
0
Polemikë me autorët serbë – preshevarë, për Preshevën shqiptare

Shkruan: Xhemaledin Salihu, Preshevë

Në promovimin e librit të Nehat Hysenit: “Polemika shqiptaro-serbe për Preshevën mora pjese me nje fjalë rasti: “Libër me tendenca nacionaliste deri  në shovenizëm, asutorët serbë Preshevën shqiptare e sulmojnë në substancën e saj kombëtare”

/Me rastin e botimit të librit: Presheva: Historia dhe fati i saj, të auto

rëve Tomislav e Svetisllav Petroviq, Jagodinë, 2009/

Libri i autorëve preshevarë Tomisllav e Svetisllav Petroviq që aktualisht

jetojnë në Jagodinë e Smederevska Pallankë, ka këtë përmbajtje : parathënia,

hyrja, rezymeja, toponimia, legjendat, kronologjia, fjalori dialektologjik, veshja

dhe adetet, jeta shoqërore-argëtuese, Presheva qysh e mban në mend autori dhe

shënime mbi autorët.

Lidhur me Preshevën dhe Mëhallët e saja kanë shkruar shumë autorë : J. Tri

funoski, T. Vukanoviq, J. Haxhi-Vasileviq, I. Kelmendi. Autorët e monografisë

kur shkruajnë për Mëhallët e Preshevës  mbështeten vetëm në J. Trifunoskin, i

cili jo realisht, subjektivisht dhe jo objektivisht  shkruan për Mëhallët e

Preshevës dhe për demografinë e Serbisë së Jugut dhe Maqedonisë së Veriut,

çka e kontestojnë shumë autorë shqiptarë, por edhe autori serb T. Vukanoviq.

Në librin e tyre Presheva, sipas autorëve mëhalla më e vjetër në Preshevë është mëhalla e Rekës/lumit-autori/, e cila sipas tyre më herët është quajtur Dezheva, pastaj  mëhalla Xhami-Atik /xhamia e vjetër-autori/, mëhalla Xhami-Xhedit, mëhalla Pazhik, mëhalla e Zallit,  që në Preshevë askush nuk e mban në mend dhe këtë askush nuk e vërtetoi nga biseda me disa pleqë preshevarë. Kjo qëllimisht bëhet për t’ia humbur vjetërsinë dhe autoktoninë e mëhallave shqiptare.

Në bisedat që i zhvillova me disa pleq të njohur të Preshevës erdha në

përfundim se Mëhallët më të vjetra të Preshevës janë:  MËHALLA E DOGA

NËVE, e cila shtrihet në të djathtë të lumit dhe i përket fisit Kelmend, MËHA

LLA E KUKLARËVE, e cila shtrihet në anën e majtë të lumit dhe i përket

kryesisht fisit Thaç dhe MËHALLA E SHEH-HALILËVE DHE E ALI-METË

VE, që shtrihen në anën e majtë të lumit dhe i përkasin fisit Sop. Këto dy më

halla janë të një gjaku. Poashtu biseda me ta më vërtetoi se kam të drejtë që Preshevën e vendosa të themeluar mbi këto katër mëhallë.

/Bisedë me Haxhi Isa Latifi, i Mëhallës së Kuklarëve, më 24.04.2009

Bisedë me Rexhep Kadri Salihu, i Mëhallës së Ali-Metëve, më 25.04.2009

Bisedë me Musa Kadriu i Mëhallës së Kuklarëve, më 28.04.2009

Bisedë me Muharrem Jashari, kasap i vjetër, më 09.08.2009

Bisedë me plakën Hysnije Halitin e familjes së Haxhi Abaz Halitit, e lindur më 1915, në shtëpinë e Bakush Halitit më 06.08.2010

Bisedë me Bejtulla Osmanin e Mëhallës së Alimetëve, mësimdhënës i matematikës, më 30.08.2010 dhe

Bisedë me Lutfije Jusufi-Kamberi e Mëhallës së Sheh-Halilëve në Preshevë, më 7

qershor të vitit 2014/

Autorët, kur shkruajnë për popullatën dhe strukturën nacionale të saj japin shënime të rrejshme që nuk përputhen as me statistikat që i japin disa autorë serbë mbi Preshevën. Pra, ata insistojnë se në Preshevë kishte më shumë se 30% popullatë serbe.

Për ta vërtetuar të kundërtën, se në Preshevë asnjëherë nuk pati më shumë se 25.9% popullatë serbe, po i japin disa shënime nga autorë serbë, autorë bullgarë si dhe nga shënime statistikore të institucioneve serbe:

Kazaja e Preshevës më 1878 përfshinte 134 fshatra me 39.545 banorë,

nga të cilët shumica ishin shqiptarë myslimanë, kurse të tjerët  sllavë. Në këtë kohë Kazaja e Preshevës përfshinte edhe Nahijen e Bujanovcit dhe të Tërgovishtës.

Vasil Kënçovi, studiues bullgar shkruan se sipas Salnames të Vilajetit të Kosovës të vitit 1311 kazaja e Preshevës kishte 15.932 muhamedanë apo siç i quan ai muhamedanë-arnautë banorë të pastër dhe 26.047 bullgarë dhe askund nuk përmend popullatë serbe. Kështu shkruajnë edhe disa autorë, të cilët përmendim vetëm populate bullgare dhe shqiptare.

Po i japim edhe disa shënime mbi përmbajtjen e popullatën sipas

statistikave serbe:

Më 1953, komuna e Preshevës prej 24.507 banorëve kishte: 15.452 shqi

ptarë /63%/ ; 6.368 serbë/25.9%/ dhe 2.787 të tjerë/11.l%/

Më 1961, komuna e Preshevës prej 26.733 banorëve kishte : 18.229

shqiptarë /68.2%/ ; 6.741 serbë /25.2%/ dhe 1.763 të tjerë /.

Më 1981, komuna e Preshevës prej 33.948 banorëve kishte : 28.967

shqiptarë /85.3%/  ; 4.198 serbë /12.3%/ dhe 783 të tjerë /2.4%/.

/Hivzi Islami, E vërteta mbi Shqiptarët në disa vepra antropogjeografike, Dituria, nr. 1, Prishtinë, 1971, f. 65-92

Kncov, Vasil,  Izbrani proizvedenia, tom 2, Sofia, Nauka i iskustvo, 1970, f.518/

 

Autorët e librit shkruajnë jo objektivisht dhe jo saktë kur bëhet fjalë për popullatën

turke ose e shtojnë atë në dëm të popullatës shqiptare. Kështu ata pos që fa

miljen Esadi  e trajtojnë popullatë turke, e shtojnë popullatën turke me familje

shqiptare : Familja Qerimi / Qerim, Ilmi, Qani, Sami dhe Nuredin/ asnjëherë

nuk janë deklaruar si familje turke dhe tashti jetojnë dhe veprojnë si familje

shqiptare në Preshevë. Po ashtu edhe familja Hyseni /Musa, Haki dhe Zeqirja/,

pastaj familja Shabani/Jakup dhe Jahja/  ishin  familje shqiptare, të Mëhallës së

Golomehëve, të fisit Kelmend, sikur që ishin edhe familja Shabani/Zijush, Isuf,

Ymer/, janë të deklaruar familje shqiptare, pastaj familja Mustafa/ Muharrem dhe Nuredin/, si dhe familjet shqiptare: Ibrahimi /Kadri, Ahmet dhe Xhafer/ e Ali Aliu, që jetojne, punojnë dhe flasin shqip në Preshevë.

Autorët me këto shënime që i japin për popullatën e Preshevës deshën ta

ndërrojnë  pasqyrën reale të popullatës së saj dhe ta bëjnë turqizimin e Preshevës.

Autorët e librit shkruajnë vetëm për familjet serbe në këtë pjesë të qytetit,

duke mos përmendur asnjë familje shqiptare.

Autorët serbë të librit “Presheva, historia dhe fati i saj” kur shkruajnë për familjet shqiptare, shqiptarët i quajnë “shiptari’ duke i dalluar nga shqiptarët e Shqipërisë që duhet t’i quajnë Albanci.

Autorët i përziejnë konceptet me qëllim : shiptari i albanci, sikur ata nuk

kanë një gjuhë, një kulturë, një traditë, një trashëgimi,e tjerë. Madje shkojnë edhe aq larg sa që shkruajnë se gjatë luftës, ata “albanci” i okupuan shqiptarët /shiptari/. Kur shkruajnë për marrëdhëniet ndërnacionale në Preshevë nuk shprehen korrekt, në raste kur duan ta njollosin e ta ofendojnë popullin shqiptar, atëherë gjejnë llagape të ndryshme fyese : “Shiptarçice” ; “shiptarke”. Dhe autorët serbë shprehen se kjo është normale. Kjo ibie sikur ne të shkruajmë në libra historike për serbët: shka, shkije, shkina.

Madje në libër, autorët përmes një mësimdhënësi shqiptar , i cili e kishte hobin loja me letra, aq shumë e njollosin dhe e ofendojnë sa që me këte dëshirojnë ta njollosin arsimin në gjuhën shqipe, se çfarë kuadro kemi shqiptare në mësimdhënie. Kështu shkruajnë për profesorin e nderuar shqiptar, të

gjuhës serbe, jo vetëm për mua, por edhe për shumë gjenarata nxënësish shqip

tarë e serbë, ishte mësimdhënës me taban kombëtar

Marrëdhëniet ndërnacionale, sipas autorëve serbë prishen, sidomos pas viteve të 70-ta të shekullit XX, atëherë kur politikanët dhe inteligjenca shqiptare filluan kam

panjën e mosdurueshmërisë ndaj serbëve. Sipas autorëve u morën qëndrime që

për çdo serb të punësuar, të punësohen 10 shqiptarë. Qëndrime të tilla sa më

kujtohen mua, por edhe gjeneratës sime nuk ka pasur. Po filloi punësimi të

përmirësohet në favor të shqiptarëve. Kështu me këto qëndrime, sipas autorëve

iu bë me dije  popullatës serbe se nuk kanë pse të mbeten në Preshevë dhe të

planifikojnë për ardhmërinë e tyre në vende të tjera. Madje, autorët shkruajnë për

rastin e Svetisllavit, njëri prej autorëve, i cili ishte kuadër preshevar, profesor i

pedagogjisë, që nuk u favorizua me rastin e zgjedhjes për kryeshef të policisë,

por u zgjodh një shqiptar, se ishte qëndrim i Partisë dhe e votuan këshillëtarët e Kuvendit komunal të Preshevës, më vitin 1968 si dhe pse nuk u punësua gruaja e tij, edhe pse kreu shkollën e lartë për edukatore. Këto ishin arsyet, që autorët e librit e lëshuan Preshevën dhe shkuan në Jagodinë dhe Smederevska Pallankë.

Po në një pjesë të librit e përmendin se Presheva ishte komunë shumë e

pazhvilluar, ndërsa unë po them se me qëllim e lanë pas dore dhe në varfëri.

Me gjithë kushtet e favorshme gjeografike, të transportit dhe zellin e

madh të popullatës, këto troje, Presheva u la më e  pazhvilluara dhe më pasivja

në Serbi. Sa i përket zhvillimit u bë një prerje e dukshme, deri në Vranjë (ku je

tojnë serbët) u kapërcye në një shkallë krejtësisht tjetër zhvillimi, u krijua

industria, e cila madje jetonte nga lëndët e para të Preshevës e të Bujanovcit. Kështu në këto vite, Presheva kishte 5 herë më pak të ardhura nacionale

për kokë banori se mesatarja e Serbisë. Në vitin 1987 shkalla e investimeve në komunën e Preshevës kapte vetëm 12,4% të mesatares së Serbisë, ndërsa më vitin 1988 vetëm 6.2%. Në komunën e Preshevës, të gjithë serbët ishin të punësuar, ndërsa vetëm  çdo i 18 shqiptar ishte i punësuar, ndërsa në Serbi çdo  i 4 qytetar. Edhe pse në përbërje të popullatës, serbët bënin vetëm 7%, ata shfrytëzonin  mbi 60% të fondit banesor. Në organet dhe institucionet republikane ishin të punësuar vetëm serbët. Nga diferencimi ideo-politik u larguan mbi 100 punonjës arsimorë shqiptarë. Padrejtësitë e shumta në kulturë, arsim, informim/planprogramet mësimore, e tjerë/. Nataliteti në 1.000 banorë : në Preshevë ishte 27.5, ndërsa në Serbi 16.7.  Shtimi natyral i popullatës ishte: në Preshevë: 20.5, ndërsa në Serbi 7.5,

Pra, këto shënime, por edhe tregues të tjerë, të cilët nuk i kemi cekur,

tregojnë për shkaqet ekonomike të largimit të popullatës serbe nga Presheva

dhe përfitimet e mëdha duke i shitur pronat e tyre.

Presheva i takoi Serbisë, prej vitit 1912, me qendra herë në

Leskovc, e herë në Vranjë, jetonte, vepronte dhe punonte me ligjet e Serbisë,

andaj edhe bie poshtë konkludimi i autorëve për klimë antiserbe.

Autorët serbë konstatojnë se shpërgulja e popullatës “turke”/shqiptare-autori/ filloi që nga Luftërat Ballkanike e deri më 1965. Paralel me këto shpërngulje filloi edhe kolonizimi i Preshevës me popullatë serbe, të cilës i jipej tokë prej 5 ha. Kolonizimi në Preshevë vazhdoi edhe pas Luftës së Dytë botërore, kur në Preshevë u sollën shumë kolonista serbë e malazezë, jo vetëm në Cakanovc, një fshat i Preshevës, por edhe në qytet të Preshevës, me një dokument të gjetur në Arkivin Historik të Vranjës 12 fasmilje serbe.

Autorët e përmendur të librit:Presheva, historia dhe fati i saj, në mënyrë taksative cekin familjet serbe në Preshevë, të ardhura nga vise të tjera dhe vitin e ardhjes,vetëm për qytetin e Preshevës, duke fillua nga shkolla fillore”Ibrahim Kelmendi” deri te kisha e Preshevës, pëgjatë rrugëve kryesore 15 Nëntori, Sava Kovaçevid dhe M.Tito.

Sipas këtyre autorëve, vendosja e parë masovike e Serbëve filloi më 1912, pas Luftërave Ballkanike, sidomos pas viteve 1924-26 kemi vendosjen masovike të familjeve serbe.

Po cekim me radhë nga Pçinja e Epërme erdhën në Preshevë familjet Jovanoviqët, Stojkoviqët, Popoviqët nga Shainca, Dejanët dhe Goginët nga Dejanci, Stankoviqët nga Vladovca, Nikoliqët nga Tërnica e Epërme, Arnautovitët nga Jabllanica, Borinarët nga Vaganca, Mishinët nga Vërbaca, Dudincët nga Novo Sela, Miranët nga Vlladovci, etjerë.

Nga rrethi i Vranjës, Bujanovcit dhe Polanicës: Stoshiqët, Stankoviqët, Kallanxhijtë nga Sejaca, Vukoviqët nga Mekovci, Jovanoviqët nga Tibuzhda, Arsiqët nga Zhbevci, Iliqët nga Stanevci, Stojanoviqët nga Gradnja, Ivanoviqët nga Kërshevica, Marinkoviqët nga Kriva Feja, Miciqët nga Klinovci.

Autorët e librit popullatën shqiptare e sjellin nga Malësia e Shkodrës, Shqipërisë së Veriut, çka nuk është e vërtetë, sepse e vërtetojnë shumë autorë shqiptarë ndryshe, se janë autoktonë, madje edhe këta autorë shkruajnë se ndodhi shpërngulja e madhe popullatës shqiptare për Turqi.

Poashtu autorët e librit vërtetojnë se në Preshevë, në shek XIX dhe XX ishin vetem 3 shtëpi autoktone serbe.

Për të gjitha këto sulme nacionaliste me ngjyrime edhe shoviniste ndaj Preshevës reagoi autori i këtyre rreshtave Xhemaledin Salihu dhe më vonë edhe Nehat Hyseni, të cilat polemika me autorët serbë janë zhvilluar në Forum TV B 92 dhe mund t’i gjeni aty.

Sv. Petroviqi dhe Radunoviqi e quajne Tomisllav kosmopolit, ndersa kur lexohet ky tregim i Tomisllavit me poshte shihet se ai nuk ishte kosmopolit, por ishte shovinist me premise raciste

Në shkrimet e tij, Mr. Tomisllav Petroviq shkruan se është për vetëqeverisjen socialiste, se i takon familjes liridashëse të LNÇ, se është idhëtar i vëllazërimit dhe bashkimit, është për barazi nacionale e sociale të kombeve dhe kombësive të barabarta, është internacionalist dhe kozmopolit.

Nuk do të kishte arsye të mos i besojmë, po te mos ishte ky tekst:

KOZMOPOLITIZMI I Mr. TOMISLLAV PETROVIQIT, në këta rreshta demantohet:

” Ballistët shqiptarë, gratë shqiptare dhe fëmijët, përfundimisht e kuptuan se lufta mbaroi. Meqë kishin qenë në anën e okupatorit- pushtuesit, kërkonin shpëtim duke ikur. Nga oborri im shiheshin gratë, fëmijët , pleqtë dhe të rriturit tjerë shqiptarë, të cilët kishin bërë krime gjatë luftës, iknin nëpër vreshta dhe nëpër kodrat mbi Preshevë , duke shpresuar se do t’i shpetonin burgosjeve dhe dënimeve të merituara.

Gratë, fëmijët dhe pleqtë nuk ishin fajtorë, por edhe ata frikësoheshin nga hakmarrja. Të rralëe ishin ata që i shpetonin vdekjes. Syri i mpreftë i luftëtarit me lehtësi i qëllonte shënjestrat e gjalla-njerëzit e pafajshëm( verejtja ime) dhe pak kush arriti të kalojë përtej kodrave, për të kërkuar shpëtim.

Unë gezohesha. Posa i kisha mbushur gjashte vjet dhe tek unë filloi të ngjallet patriotizmi. Edhe pse pamja ishte tragjike, besoja si fëmijë se hakmarrja është e drejtë dhe e shenjtë.

Unë argëtohesha kur shihja viktimat e goditura si rrokulliseshin teposhtëzës, edhe pse ato ishin gra me fëmijët e tyre të pafajshëm.

Kështu lindi nga gjaku liria në Preshevë. Këto ishin orët e para të lirisë dhe dita e parë e jetës në liri.”

Kështu shkruan kozmopoliti dhe internacionalisti Mr. Tomisllav Petroviq në këtë libër. Ata që e lexojnë, le të gjykojnë vet.

Vetviktimizimi – Një kritikë e narrativës së islamit politik, islamistët e quajnë sulltan Muratin I “martir”, ndërsa Gjergj Kastriotin “tradhëtar”

Drini.us
-
1
Vetviktimizimi – Një kritikë e narrativës së islamit politik, islamistët e quajnë sulltan Muratin I “martir”, ndërsa Gjergj Kastriotin “tradhëtar”

Neoosmani Olsi Jazexhi pranë përmendores së shpifur serbe për Betejën e Kosovës, në Gazimestan të Prishtinës, duke i ngritur “tre gishtërinj” të simbolikës serbe…!

Nikollë Loka, historian, Tiranë

Shqiptarët historikisht kanë ndërtuar bashkëjetesën e tyre jo mbi fenë, por mbi gjakun, fisin dhe nderin.

Brenda të njëjtave familje e vëllazëri kanë bashkëjetuar myslimanë dhe të krishterë, pa e parë kurrë fenë si vijë ndarëse identitare. Kanuni, si shprehje e etikës tradicionale shqiptare, i jepte përparësi absolute lidhjes së gjakut, ndërsa fenë as nuk e konsideronte kriter shoqëror. Kjo harmoni shumë-shekullore nuk ishte rastësi, por produkt i themeleve të forta kulturore. Në këtë kontekst, shfaqja e Islamit politik përbën një risi ideologjike që bie ndesh me traditën shqiptare të bashkëjetesës. Në emër të lirisë së shprehjes, kjo ideologji ka relativizuar simbolet kombëtare dhe ka deformuar historinë, duke nxitur reagimin e natyrshëm të shoqërisë.

Kritika ndaj këtyre fenomeneve po etiketohet padrejtësisht si “islamofobi”, duke shmangur debatin thelbësor. Pikërisht në këtë sfond duhet lexuar edhe diskursi i Azem Kovaçit, i cili kërkon analizë dhe kritikë të ftohtë.

Përfaqësuesit e islamit politik e mohojnë traditën shqiptare që vetë pretendojne se e mbrojnë.

Shqiptarët kanë jetuar në harmoni sepse fisi, gjaku dhe nderi kanë qenë mbi fenë. Kjo bie drejtpërdrejt ndesh me diskursin e Kovaçit.

Kanuni nuk e njeh fenë si kriter për përkatësi. Brenda të njëjtit fis ka pasur myslimanë e katolikë. Lufta, nderi dhe besa nuk janë ndarë kurrë sipas fesë. Islami politik është fenomen modern, i importuar, që e thyen këtë ekuilibër duke e futur fenë si kriter identitar përjashtues. Kovaçi, ndryshe nga sa pretendon, nuk po mbron traditën shqiptare, por po e zhbën atë. Gjuha e urrejtjes që ai ua faturon të tjerëve Ironia më e madhe: Ai flet për “islamofobi”, por vetë përdor një gjuhë ekstreme dhe dehumanizuese: “celula kancerogjene” “jashtëqitje antishqiptare”, “do tua kalonin Mlladiçit”, “marioneta antishqiptare”

Kjo nuk është debat, kjo është nxitje urrejtjeje. Dhe është e rrezikshme sepse: delegjitimon kundërshtarin si “armik biologjik” justifikon izolimin, ndëshkimin, madje dhunën. Kjo është pikërisht logjika e ekstremizmit, jo e bashkëjetesës.

Bënë viktimizimi selektiv dhe falsifikojnë historinë

Kovaçi përsërit tezën: “Për 5 shekuj myslimanët ishin shumicë dhe nuk diskriminuan të krishterët.” Kjo është një gjysmë-e-vërtetë e rrezikshme: Shqiptarët nuk diskriminuan sepse nuk e kishin fenë kriter identitar, jo sepse ishin myslimanë. Diskriminimi osman ekzistonte si sistem (haraçi, devshirmeja), por nuk u përqafua kurrë nga etika shqiptare fisnore. Islami politik sot po bën të kundërtën: po kërkon privilegj moral dhe politik për një fe.

Idhtarët e islamit politik dhunojnë simbolet kombëtare dhe nxisin reagim të natyrshëm shqiptar

Reagimi që vjen kundër islamit politik  është veprim mbojtës, sepse islamistët e politizuar e quajnë pushtimit osman “çlirim”, e konsiderojnë sulltan Muratin I, vrasësin e shqiptarëve  “martir”, e quajnë Gjergj Kastriotin “tradhëtar”, e konsiderojnë flamurin kombetar “një leckë”. Këto qëndrime shkelin dinjitetin kombëtar dhe përdhosin sakrificat kombëtare. Reagimi ndaj tyre është reaksion mbrojtës i shoqërisë, jo islamofobi.

Përfundimi: Kush po e cenon realisht harmoninë?

Nëse e analizojmë ftohtë: Tradita shqiptare vendos prioritetin e lidhjeve të gjakut mbi fenë;

Kanuni shqiptar është i baraslarguar nga fetë; historia shqiptare ka sjellë bashkjetesë dhe harmoni.

I pari i BIK_ut të Kosovës me Ali Eshbar-in, të parin e Diyanetit të Turqisë, tek varri i supozuar i Sulltan Muratit në Mazgit të Prishtinës…!

Islami politik: e politizon fenë; e përdor si armë identitare; e quan kritikën “urrejtje”; delegjitimon kundërshtarin si armik kombëtar. Pra në emër të islamit politik idhtarët e tij kërkojnë të imponojnë axhenda fetare përçarëse, ndërkohë që populli ynë shumëfetar duhet të orientohet nga bashkëpunimi dhe harmonia, duke ruajtur si të shenjtë historinë tonë kombëtare, gjuhën dhe traditat tona, si dhe duke nderuar heronjtë tanë që sakrifikuan për liri, pavarësi dhe dinjitet kombëtar.

Bordi i Paqes, një dritare reale për njohje të reja të Kosovës në një rend global në tranzicion

Drini.us
-
0
Bordi i Paqes, një dritare reale për njohje të reja të Kosovës në një rend global në tranzicion
1...295296297...1,747Faqja 296 nga 1,747