
*




Pamje e fshatit Llugaxhi të Lipjanit

Selatin Retkoceri, Llugaxhi, Lipjan
KOSOVA PO ZBRAZET FSHATI PO VDES NË HESHTJE AKUZË E DREJTPËRDREJTË NDAJ QEVERISË DHE PUSHTETIT LOKAL
Kosova po përjeton shpopullimin më dramatik në historinë e saj moderne. Fshatrat po braktisen masivisht, jo më vetëm ato të varfra apo malore, por edhe fshatra me infrastrukturë të kompletuar, me shkolla, rrugë, ujësjellës e kanalizime.
Kjo nuk është më pasojë e luftës. Kjo është pasojë direkte e keqqeverisjes. Në Komunën e Lipjanit janë gati 10 fshatra të braktisura 100%.
Të tjera po zbrazën me shpejtësi alarmante.
Sot Kosova ka:
● shkolla pa nxënës,
● rrugë pa njerëz,
● shtëpi të reja me dry në derë
Ky është dështim shtetëror. Shembulli i Llugaxhisë është tragjik dhe turpërues për pushtetin. Një nga fshatrat më të pasura dhe më të shkolluara, me infrastrukturë që nuk e kanë as disa qytete të vogla si: – rrugë të asfaltuara – kanalizim e ujësjellës – shkollë, sallë-palestër sporti, ndriçim rrugësh – asnjë rast social dhe me punësim thuajse 100%.
Dhe megjithatë:
■ mbi 50% e banorëve e kanë braktisur fshatin.
■ nga 360 shtëpi të ndërtuara pas luftës, vetëm 40% janë të banuara. 60% hapen një herë në vit, vetëm për vizitë.
■ Shkolla që dikur kishte 370 nxënës, sot ka vetëm 160. Ky është grafiku real i “zhvillimit” që na servon pushteti. Gjatë 5 viteve të fundit, Kosova është braktisur nga mbi 300 mijë qytetarë.
Po ikin: mjekë, infermierë, inxhinierë, mjeshtër, ekspertë IT Kjo nuk është migrim normal. Kjo është ikje nga mungesa e shpresës, dinjitetit dhe perspektivës. Nëse ky trend vazhdon, Kosova shumë shpejt rrezikon të bjerë nën 1 milion banorë, duke u shndërruar në territor të zbrazët, të hapur për ripopullim të pakontrolluar, ndërkohë që bijtë e saj largohen. Qeveria qendrore dhe pushteti lokal janë bashkëpërgjegjës.
Po inaugurojnë asfalt për fshatra pa njerëz. Po mbajnë fjalime për zhvillim, ndërsa Kosova po shkretohet. Në fund shtrohet pyetja, pse gjithë kjo ikje nga Kosova? Përgjegjëja: ♧ Kosova ka dështu të siguroj mirëqenje të qytetarëve të saj, ♧ ka dështu sistemi arsimor, ♧ kemi dështu në sigurime shëndetësore e sociale, ♧ sistemi pensional nuk garanton jetë normale në moshën e pleqërisë, ♧ siguria në vend është e brisht, ♧ shteti nuk ka ekonomi dhe punësim të qëndrueshëm, ♧ shëndetësia ka kollapsu, ♧ energji nuk kemi për amvisëri e lëre më për industri, ♧ mungesë të kopshteve dhe qerdheve për fëmijë, ♧ papunësi shumë e madhe e grave, ♧ mungesë e madhe e strehimoreve për të moshuar, ♧ inflacion të lartë dhe rritje e vazhdueshme e varfërisë së qytetarëve.
Ky është ALARM PUBLIK. Nesër do të jetë vonë. Heshtja sot është bashkëfajësi.

Luan Dibrani, Prishtinë
Unë, Luan – Asllan Dibrani, reagoj publikisht, me përgjegjësi të plotë dhe pa asnjë ekuivok, ndaj fushatës shpifëse, manipuluese dhe ideologjikisht të rrezikshme të të ashtuquajturës Gazeta “Impakt” dhe përfaqësuesve të saj, Olsi Jazexhiu dhe Rexhep Elezaj.
Ky reagim nuk është personal. Ai është i motivuar nga:
• Mbrojtja e identitetit kombëtar shqiptar,
• Interesi shoqëror dhe publik,
• Ruajtja e vlerave kulturore dhe historike të kombit tonë.
Sulmi ndaj meje dhe ndaj veprimtarëve të tjerë kombëtarë shqiptarë përfaqëson një tentativë të qartë për frikësim, diskreditim dhe heshtje të atyre që punojnë për interesin kombëtar dhe kundërshtojnë islamizmin politik si ideologji e huaj, e cila kërcënon unitetin, identitetin dhe sovranitetin shqiptar.
Ky artikull shpifës është i vetëshpallur nga gazeta dhe nuk është botuar ne asnjëherë nga ndonjë institucion apo media tjetër. Ai përdoret vetëm si mjet propagandistik për të deformuar të vërtetën dhe për të sulmuar publikisht individë që kontribuojnë në vlera kombëtare dhe shoqërore.
Deklaroj publikisht dhe me përgjegjësi të plotë:
• Nuk jam nga fshatrat e Dibrës, siç pretendohet rrejshëm.
Jam nga Prishtina, me prejardhje nga Malësia e Gollakut.
• Nuk kam qenë dhe nuk jam shofer autobusi.
Nuk kam pasur kurrë autobus dhe as patentë për autobus.
• Jam ish-i burgosur politik në burgjet e ish-Jugosllavisë, ku kam dhënë rininë time për lirinë dhe dinjitetin kombëtar.
• Jam anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve, piktor, skulptor, afarist dhe gazetar i pavarur, i palidhur me ndonjë agjendë fetare apo të huaj.
• Jetoj dhe veproj në Gjermani, me veprimtari publike, kombëtare dhe të dokumentuar.
Veprimtaria ime intelektuale dhe kulturore është e pasur dhe e dalluar: përmes mijëra artikujve, analizave, rrëfimeve dhe shkrimeve për artin, letërsinë, historinë dhe kulturën tonë, unë kontribuoj për afirmimin e identitetit shqiptar. Përmes pikturave, skulpturave dhe poezive, unë evidentoj figurat tona historike, trashëgiminë kulturore dhe vlerat kombëtare që nderohen nga bota. Krijimet e mia nuk janë vetëm art, por janë mjet edukimi, reflektimi dhe mbrojtjeje e trashëgimisë kombëtare.
Kundërshtarët e mi nuk japin asnjë kontribut të ngjashëm; ata mbështeten vetëm në ideologjinë e importuar të islamit politik dhe përdorimin e Kuranit si mjet për kontroll ideologjik. Ndërsa unë punoj për kombin, historinë, gjuhën dhe kulturën, ata përhapin përçarje, shpifje dhe nënshtrim ndaj influencave të huaja.
Historia dhe koha do të tregojnë qartë: kush ndërton dhe afirmon identitetin shqiptar, dhe kush përhap ideologji antikombëtare.
Çdo pretendim tjetër kundër meje është shpifje e qëllimshme.

As Gazeta “Impakt”, as Olsi Jazexhiu dhe as Rexhep Elezaj nuk kanë paraqitur asnjë fakt, dokument apo provë për akuzat që kanë shpërndarë.
Kjo mënyrë veprimi nuk është gazetari profesionale, nuk është debat publik, por përbën propagandë ideologjike dhe linçim të qëllimshëm publik.
Kur mungojnë argumentet dhe provat:
Kjo tregon mungesë të plotë të etikës, kredibilitetit dhe përgjegjësisë intelektuale, si dhe përbën rrezik për integritetin dhe kohezionin e shoqërisë shqiptare.
Sulmet ndaj nesh nuk janë të rastësishme dhe as spontane.
Ne sulmohemi pikërisht sepse jemi zë i atdheut, zë i kombit shqiptar dhe kundërshtarë të hapur të islamizmit politik, i cili synon të zëvendësojë identitetin kombëtar shqiptar me ideologji të huaja, lindore dhe thelbësisht antishqiptare.
Ne nuk sulmojmë dhe nuk kemi sulmuar kurrë besimin personal të askujt.
Qëndrimi ynë është i qartë dhe parimor.
Ne kundërshtojmë instrumentalizimin politik të fesë dhe shndërrimin e saj në mjet për:
Kjo është arsyeja reale e sulmeve ndaj nesh – jo personi, por qëndrimi ynë kombëtar dhe laik.
Besimi personal është dhe mbetet një e drejtë individuale e patjetërsueshme.
Askush nuk ka të drejtë të gjykojë apo të sulmojë bindjen fetare të individit.
Por islamizmi politik nuk është fe.
Kjo është ideologji politike, e organizuar dhe e qëllimshme.
Kjo ideologji synon:
Kjo nuk është traditë shqiptare.
Kjo nuk është kulturë shqiptare.
Kjo është ideologji e importuar, e huaj për historinë, frymën dhe orientimin euro-perëndimor të kombit shqiptar.
Gazeta “Impakt”, peremes Olsi Jazexhiut dhe hoxhë Rexhep Elezajt me individët dhe grupet që mbështeten në ideologji të huaja – aziatike apo serbosllave – përpiqen të zhveshin shqiptarët nga historia dhe krenaria e tyre. Ata refuzojnë të njohin figurat më të shquara të kombit tonë, duke i marginalizuar dhe shpërfillur ato si të panjohura për popullin shqiptar. Kjo është jo vetëm mohimi i së kaluarës, por edhe një sulm i drejtpërdrejtë ndaj identitetit tonë kombëtar.
Figurat që ata tentojnë të fshijnë nga kujtesa kolektive shqiptare janë:
• Gjergj Kastrioti – Skënderbeu, simboli i heroizmit dhe rezistencës shqiptare;
• Nënë Tereza, frymëzim për humanizmin dhe sakrificën për njerëzimin;
• Ismail Kadare, mbrojtës i gjuhës dhe kulturës shqiptare;
• Dr. Ibrahim Rugova, themelues i shtetit shqiptar modern dhe i paqes.
Këto figura nuk janë thjesht emra, por kolona të identitetit dhe krenarisë kombëtare, të cilat duhet mbrojtur pa kompromis. Çdo përpjekje për t’i fyer, për t’i denigruar ose për t’i mohuar është veprim armiqësor ndaj kombit, një tentativë për të imponuar ideologji të huaja dhe për të shuar kujtesën historike shqiptare.
Është detyrë e të gjithë shqiptarëve – në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni dhe diasporë – të qëndrojnë të bashkuar, të reagojnë dhe të demaskojnë këta kundërshtarë të identitetit tonë. Historia nuk do t’i falë ata që tentojnë të shkatërrojnë krenarinë kombëtare. Ata që luftojnë për vlerat dhe figurat tona, që ruajnë gjuhën, flamurin dhe historinë, janë trashëgimtarët e denjë të Shqipërisë natyrore .

Olsi Jazexhi, nuk ndalet me propagandat e tij të përhershme antishqiptare-islamiste…Këtu shihet duke i pozuar “tre grishtrinjt” serbomëdhenjt për betejën e shpifur serbe të Fushë Kosovës, tek përmendorja (po ashtu e shpifur) e kësaj beteje në Gazimestan të Prishtinës.
Gazeta “Impakt”, peremes Olsi Jazexhiut dhe hoxhë Rexhep Elezajt dhe anëtarët e tyre e përdhosin e djegin madje se pranojnë si të tyre !?…
Askush nuk ka të drejtë ta fyejë, ta relativizojë apo ta përdhosë. Veçanërisht ideologjitë e huaja, si rryma e islamizmit politik, tentojnë të nënshtrojnë shoqërinë shqiptare, duke minuar simbolikat kombëtare dhe duke përdorur fenë për qëllime ideologjike. Flamuri shqiptar nuk digjet, nuk përçohet dhe nuk përjashtohet nga askush – ai është detyrë morale dhe krenari e çdo shqiptari.
Është e papranueshme dhe e dëmshme që:
Shumë herë, fëmija shqiptar diskriminohet nga këto imponime: prindërit, nën presion ose nga bindje personale, e dërgojnë fëmijën në xhami ose qendra fetare, madje në raste edhe me dhunë ose presion të tepruar, duke i mohuar të drejtën e tij për arsimim laik, dijen kombëtare dhe zhvillim të lirë.
Fëmija shqiptar i përket:
shkollës, dijes, shkencës dhe kulturës kombëtare, dhe askush nuk ka të drejtë ta përdorë për interesa ideologjike të imponuara.
Këto praktika janë të papranueshme dhe të dëmshme për brezin e ri, sepse krijojnë përçarje, ndarje sociale dhe ndikim ideologjik mbi personalitetin e fëmijëve, duke cenuar hapësirën e tyre për mësim të lirë, zhvillim dhe bashkëjetesë të shëndetshme.
Ndërtimi masiv i objekteve fetare, veçanërisht i xhamive, në hyrje dhe dalje të qyteteve, në zona strategjike dhe në hapësira natyrore, nuk është thjesht akt devocioni, por një projekt ideologjik me qëllim pushtimi kulturor dhe shoqëror.
Strategjia e ndërtimit të këtyre xhamive është e qartë: ato ngulfatin shtetin dhe hapësirën publike shqiptare, duke krijuar një dominim simbolik dhe vizual të ideologjive të huaja në vendin tonë. Xhamitë nuk vendosen thjesht për nevojat fetare të komunitetit, por në vende frekuentale, ku përqendrohet populli, duke e bërë prezencën e tyre të padiskutueshme dhe të dukshme në jetën e përditshme.
Në Kosovë nuk ka lagje pa xhami, ndërkohë që populli ka nevojë për hapësira shëndetësore dhe arsimore: për shkolla, çerdhe dhe objekte për zhvillimin e fëmijëve. Ndërkohë që shteti investon në ndërtimin e objekteve fetare me strategji politike, nevojat reale të qytetarëve shqiptarë shpesh mbeten të pazgjidhura, duke i lënë fëmijët pa infrastrukturë për edukim dhe zhvillim.

Xhamia e Prishtinës që është duke u ndërtuar, për të cilën nga taksapaguesit e Republikës së Turqisë i kanë ndarë 52 milionë euro…Si dhe pse një shtet i huaj ndërton kësi objekti me këso përmase në një vend tjetër…?! Sigurisht jo për gjë tjetër, por vetëm për ta krijuar ndikimin e vet ideologjik-islamik – turkomadh ndër shqiptarët…!
Kjo situatë tregon qartë se ndërtimi i xhamive nuk është çështje thjesht besimi, por instrument politik dhe ideologjik. Ai shërben për të imponuar një vizion të huaj mbi hapësirën publike dhe jetën e përditshme të shqiptarëve, duke minuar hapësirat laike dhe kombëtare dhe duke i lënë qytetarët të ekspozuar ndaj ndikimeve që nuk janë pjesë e traditës dhe kulturës tonë.
Në këtë mënyrë, islamizimi i hapësirës publike bëhet sfidë për shtetin, për komunitetin dhe për identitetin kombëtar shqiptar, duke vendosur prioritet fetar mbi prioritetet kombëtare dhe sociale, në vendet ku shqiptarët jetojnë, punojnë dhe edukojnë brezin e ri.
Jam piktor, autor i veprave artistike të krijuara për kombin tim, që pasqyrojnë historinë, dhimbjen, rezistencën dhe dinjitetin shqiptar.
Kam shkruar poezi dhe mijëra artikuj kushtuar vlerave kombëtare, kulturës, historisë dhe identitetit të popullit shqiptar, duke kontribuar realisht në ndërgjegjen kulturore dhe kombëtare.
Veprimtaria ime është e dokumentuar dhe e matshme:
Ndërsa ata që më sulmojnë:
Nëse opinionit publik do t’i jepej mundësia e një vlerësimi të lirë dhe të hapur, do të ishte e qartë se kontributi për kombin nuk matet me slogane ideologjike, por me vepra, sakrificë dhe shërbim ndaj shoqërisë.
Ne nuk refuzojmë besimin e askujt.
Por nuk pranojmë që në emër të ideologjive të huaja të mohohet identiteti shqiptar, të përçmohen traditat tona dhe të imponohet një model që e kthen shqiptarin kundër historisë, kulturës dhe vetvetes.
Shqiptarët kanë bashkëjetuar me besime të ndryshme, por kanë pasur gjithmonë një identitet të përbashkët kombëtar.
Dhe ky identitet nuk do të zëvendësohet me propagandë.
Kam mbështetur publikisht, pa hezitim dhe pa ekuivok:
Në të kundërtën, Olsi Jazexhiu dhe Rexhep Elezaj:
Këto qëndrime nuk janë mendime alternative, por qëndrime të rrezikshme antishtetërore, që bien ndesh me interesin kombëtar shqiptar, me rendin kushtetues dhe me sakrificën historike për liri dhe shtetësi.
Deklaroj qartë dhe pa asnjë ekuivok:
Jam dhe kam qenë gjithmonë:
Çdo përpjekje për të më lidhur me projekte fetare ose agjenda të huaja është shpifje e qëllimshme dhe manipulim publik, me synim diskreditimin e qëndrimeve të mia kombëtare.
Jam pjesë e Federatës së Arbërit, një platformë me orientim të qartë kombëtar, e ndërtuar mbi parime historike, kulturore dhe shtetformuese shqiptare.
Federata e Arbërit synon:
Kjo platformë nuk ka karakter fetar, sektar apo ideologjik të huaj, por përfaqëson një vizion kombëtar shqiptar, laik dhe evropian, të mbështetur në identitet, histori dhe dinjitet.
I bëjmë thirrje të hapur dhe të drejtpërdrejtë të gjitha institucioneve kombëtare shqiptare, akademive shkencore, elitës intelektuale, shoqatave kulturore dhe veprimtarëve të përgjegjshëm që të mos heshtin përballë propagandës antishqiptare dhe islamizmit politik.
Heshtja në momente kyçe historike nuk është neutralitet – është bashkëpërgjegjësi.
U bëjmë thirrje:
që të mbajnë qëndrim publik, të argumentuar dhe të qartë kundër çdo përpjekjeje për:
Kjo nuk është thirrje për konflikt, por thirrje për përgjegjësi kombëtare.
Koha kërkon qëndrime të qarta, zë të fortë dhe mbrojtje të identitetit shqiptar.

Për imamin Mazllam Mazllami flamuri kombëtar është “vetëm një leckë”…!
Një nga rreziqet më të mëdha dhe më të heshtura që sjell islamizmi politik në shoqërinë shqiptare është shkatërrimi i institucionit të familjes shqiptare, duke tentuar të normalizojë praktika të huaja, regresive dhe të dëmshme për shëndetin moral, social dhe biologjik të kombit.
Këto rryma përpiqen të legjitimojnë martesat brenda familjes së gjakut – mes kushërinjve të parë, vajzës së dajës, tezes, xhaxhait – duke e paraqitur këtë si “traditë fetare”. Kjo nuk ka qenë kurrë traditë shqiptare, por një praktikë orientale e huaj për kulturën, zakonet dhe kodin moral shqiptar.
Familja shqiptare historikisht është ndërtuar mbi:
Imponimi i këtyre praktikave:
Kjo nuk është fe – kjo është deformim shoqëror i paketuar si fe.
Islami politik, në vend që të forcojë familjen, e:
Qëllimi i këtyre rrymave nuk është familja e shëndetshme shqiptare, por një familje të mbyllur, të frikësuar dhe të kontrolluar, më e lehtë për t’u manipuluar politikisht dhe ideologjikisht.
Ne, shqiptarët, nuk do ta lejojmë këtë regres.
Andaj, ne do të:
Familja shqiptare është ndërtuar me sakrificë, jo me dogmë. Dhe ajo nuk do të shembet nga ideologji të importuara.
16. Rexhep Elezaj – hoxhë ideologjik: nga nxënës i ndihmuar në figurë përçarëse antikombëtare
Rexhep Elezaj, i cili sot vetëshpallet shkrimtar e publicist, dihet publikisht se në fillimet e tij është ndihmuar dhe formuar nga i ndjeri Ramiz Dermaku, i cili – me vullnet të mirë dhe ndjenjë përgjegjësie intelektuale – e ka mbështetur në redaktimin, rregullimin dhe strukturimin e shkrimeve të para.
Pa këtë ndihmë themelore, Rexhep Elezaj nuk do ta kishte as bazën minimale të shkrimit publik. Megjithatë, pavarësisht kësaj përkrahjeje, ai nuk ka shënuar asnjë përparim real intelektual; ka mbetur në të njëjtin nivel amator, pa zhvillim dhe pa thellim mendimi.
Për shkak të mungesës së disiplinës, mosmirënjohjes dhe mospërmbushjes së detyrimeve morale e profesionale, kjo marrëdhënie u ndërpre përfundimisht, duke nxjerrë në pah karakterin e vërtetë të Rexhep Elezajt .
Sot, Rexhep Elezaj nuk shfaqet si gazetar i formuar, por si hoxhë ideologjik, i ushqyer me mësime të importuara nga mejtepe të huaja arabe, të cilat nuk kanë asnjë lidhje me traditën, historinë dhe kulturën shqiptare. Ai tenton të paraqitet si autoritet moral e kombëtar, ndërkohë që prodhon urrejtje, përçarje dhe shpifje, të mbështjella me gjuhë fetare dhe mllef personal.
Këto nuk janë debate idesh.
Këto janë sulme të drejtpërdrejta ndaj identitetit shqiptar.
Veçanërisht i rrezikshëm është mohimi dhe përçmimi i trashëgimisë shpirtërore shqiptare, përfshirë:
Në Maqedoninë e Veriut sot jetojnë mbi 300.000 shqiptarë ortodoksåe, shumicës së të cilëve iu imponua identiteti nga politika maqedonase në etnitet maqedonas!
Fetë ndër shqiptarë nuk janë faj i popullit, por pasojë e pushtimeve, ndarjeve dhe politikave të huaja që historikisht kanë synuar përçarjen dhe tjetërësimin tonë.
Pikërisht për këtë arsye, unë dhe shtresa intelektuale shqiptare nuk kemi shqiptarë të tepërt, pavarësisht besimit. Ne i duam dhe i mbrojmë të gjithë shqiptarët – me përjashtim të atyre individëve që, si Rexhep Elezaj, e përdorin fenë si mjet për të nxitur urrejtje, përçarje dhe ideologji antikombëtare.
Këta individë duhet kundërshtuar publikisht, demaskuar intelektualisht dhe izoluar nga hapësirat e ndikimit shoqëror, sepse historia e afërt na ka treguar qartë pasojat tragjike të propagandës së islamizmit politik:
Kjo është përgjegjësi kombëtare, jo urrejtje personale.
Stema e “Vëllazërisë Myslimane”, frymëzueses së organizatave terroriste-islamike, fjalorin e së cilës e përdorin që nga paslufta në Kosovë edhe ata që nuk e dijnë se janë duke e përdorur…Kjo “vëllazëri” gjithëfetare është themeluar në Egjipt nga mësuesi reformator i islamit Hasan al Banna (në vitin 1928) dhe si organizatë shoveniste religjioze është e ndaluar edhe në Egjipt nga shteti egjiptian. SHBA e ka shpalluar organizatë terroriste para një kohe dhe tashmë u mbetet shteve shqiptare, Shqipërisë dhe Kosovës, që ta anlizojnë hollësisht meremetimin dhe ndërtimin e xhamive prej të huajve, duke i shpalluar zero të gjitha këto investime religjioze që bëhen për ta shtuar numrin e turkomëdhenjve dhe islamistëve të tjerë në mbarë Gadishullin Ilirik dhe botë ku jetojnë shqiptarët.

Otomanisti Olsi Jazexhi , në bisedë me gazetarin Mustafa Nano: Për mua sot është ditë zie! Do doja të jetoja në kohën e Perandorisë Osmane .
(E ka fjalën për pavarësinë e Shqipërisë nga Perandoria Osmane në vitin 1912).
17. Olsi Jazexhiu – Figurë Antikombëtare dhe Përçarëse nder popullin shqiptar
Edhe Olsi Jazexhiu, përmes qëndrimeve dhe veprimeve të tij publike, është shndërruar në një figurë thellësisht antikombëtare dhe provokuese. Ai ka mohuar hapur shtetin shqiptar, nuk e njeh flamurin kombëtar dhe, në vend të identitetit shqiptar, thirret vazhdimisht në Perandorinë Osmane, duke relativizuar pushtimin dhe duke fyer sakrificat historike të shqiptarëve.
Përmes deklarimeve dhe gjesteve provokuese – përfshirë simbolika që interpretohen si mbështetje për narrativa serbe dhe greke – ai ka prodhuar urrejtje, përçarje dhe tension të qëllimshëm ndaj komunitetit shqiptar. Veprimet e tij nuk janë debat akademik, por propagandë politike e rrezikshme, që cenon unitetin kombëtar dhe dinjitetin e viktimave të historisë sonë.
Ky individ paraqitet si përçarës i pa vlerë në shoqërinë shqiptare, duke minuar bashkëjetesën fetare dhe identitetin kombëtar, përfshirë besimet e krishtera, ortodokse dhe Bektashizmin rilindas. Ai nuk kontribuon në ndërtimin e identitetit kombëtar, por tenton ta fragmentojë atë për interesa të huaja.
Për këtë arsye, veprimtaria e tij meriton shqyrtim serioz institucional dhe reagim publik, për të vlerësuar dimensionin e nxitjes së urrejtjes, propagandës armiqësore dhe kërcënimeve ndaj unitetit kombëtar. Shqiptarët nuk mund të lejojnë individë të tillë të përçajnë dhe të poshtërojnë kombin, ndërkohë që historikisht kanë mbrojtur bashkëjetesën dhe identitetin e tyre.
18.Përfundim dhe thirrje për përgjegjësi kombëtare
Shpifjet nuk na ndalin.
Etiketimet nuk na frikësojnë.
E vërteta nuk fshihet.
Ne jemi:
• zë i kombit shqiptar,
• mbrojtës të identitetit kombëtar,
• kundërshtarë të çdo ideologjie antishqiptare.
Unë, Asllan Dibrani – Luani, bëj thirrje të gjithë atyre që kanë vepruar kundër vlerave kombëtare dhe interesit të popullit shqiptar, përfshirë Rexhep Elezajn dhe Olsi Jazexhiun:
Nuk është vonë për t’u ndërgjegjësuar.
Është koha për t’u kthyer në shërbim të kombit, gjuhës dhe kulturës shqiptare.
Veprimet tuaja duhet të reflektojnë përgjegjësi, ndershmëri dhe respekt për historinë dhe identitetin tonë.
Bëhuni shërbëtorë të popullit, mbështetës të së drejtës dhe të së vërtetës.
Hiqni dorë nga çdo veprim që minon unitetin, zhvillimin dhe dinjitetin shqiptar.
Reflektimi dhe ndërgjegjësimi janë rruga drejt një të ardhmeje të drejtë për kombin tonë.
Luan – Asllan Dibrani
Prishtinë – Gjermani
Despotenes «Hall of Fame». Illustrimi: ChatGPT
Arnt Jensvoll / Document.no

Kryengritja në Iran 2025 – 26
Demonstratat në Iran nuk filluan si një kryengritje ideologjike. Ato filluan si reagime të tregut ndaj mungesës. Buka dhe karburanti u bënë të papërballueshëm. Rial-i arriti një nivel historikisht të ulët. Qytetarët mund të shihnin se burimet ekzistonin, por po shpërndaheshin për korrupsion, raketa, përfaqësues dhe monumente të kota për nder të regjimit dhe burrave të tij.
Lufta e shkurtër midis Iranit dhe Izraelit në qershor 2025 rriti presionin mbi regjimin. Një konflikt dymujor nuk shkatërroi forcat ushtarake të Iranit, por shteroi rezervat. Miliarda u investuan në rindërtimin e mbrojtjes ajrore dhe furnizimin me raketa. Kapitali u nxorr jashtë vendit. Besimi kolapsoi. Duke financuar Hamas-in dhe Hizbollah-un ndërkohë që qeveria shkurtoi subsidiet për bukën, regjimi islamik zbuloi prioritetet dhe vlerat e tij.
Numri i të vdekurve flet vetë për veten e tij
Është e pamundur të veçosh të vërtetën nga gënjeshtrat, thashethemet nga dëshirat, njollosjen nga zbukurimi – në informacionin që del nga Irani. Është mirë ta keni parasysh, por diçka e dimë:
Regjimi ka fituar betejën për rrugët përmes përdorimit ekstrem të dhunës dhe izolimit digjital, por kriza nuk ka mbaruar: Ekonomia është duke rënë lirshëm, besimi te regjimi është zhdukur dhe ka shenja të ndarjes së brendshme. Protestat mund të shkaktohen përsëri nëse ndalohet izolimi i informacionit ose nëse ekonomia vazhdon rrënimin e saj. Rritja e forcës amerikane dhe mundësia për sulme ushtarake kundër regjimit janë reale, por luftë e hapur nuk ka ndërkohë që shkruhet kjo.
Demonstratat që figurativisht nisën për shkak se populli nuk kishte para për bukë, u zhvilluan shpejt në një luftë kundër gjithçkaje që përfaqëson regjimi. Cili ka qenë kostumi nuk matet vetëm me para, ne numërojmë trupa.
Pas thashethemeve mbi numrin e të vrarëve gjatë disa ditëve të fundit që është ngjitur deri në shifrën marramendëse prej 80,000, nuk ka më asgjë që të trondit. E fundit është se të burgosurit duhet të lirohen për shkak të mungesës së hapësirës. Kur lirohen, thuhet se atyre u injektohet një dozë e tepërt potasiumi, gjë që i vret pas disa ditësh lirie.
Amir Tsarfati, i cili zakonisht është shumë i besueshëm, është një nga disa burime për pretendimet mbi overdositë e potasiumit.
Para pak ditësh, numri i vdekjeve të llogaritura ka kaluar 2,500–3,000. Sot, burime si Time shkruajnë për 30,000 të vrarë, të tjerë përmendin shifra deri në 80,000. Pavarësisht se ku do të ndalet shifra përfundimtare, kjo i jep Khameneit dhe republikës së tij islame me mandat nga Allahu një vend respektues në sallën e famës së despotëve.
“Po bëhet gjithnjë e më e qartë se nata e 8 janarit ishte më vdekjeprurësja në historinë e Republikës Islamike dhe një nga më vdekjeprurëset në botë të brezit të fundit. Regjimi vrau mijëra, ndoshta dhjetëra mijëra. Ishte një masakër e një përmase që është e vështirë të imagjinohet. Amir Tsarfati
Heshtja vret
“Ajo që filloi më 8 janar nuk është më një ‘veprim i rëndë’ – është ngjarja më vdekjeprurëse në historinë e Republikës Islamike dhe një nga masakrat më të përqendruara në historinë moderne – dhe po zhvillohet në kohë reale.
Disa media minimizojnë mizoritë dhe riprodhojnë shifra të kontrolluara nga regjimi deri në 3900, por e vërteta që rrjedh është katastrofike:
Vlerësimet e brendshme nga burimet e regjistrit të popullsisë tregojnë se të paktën 45,000 identitete të regjistruara janë fshirë në më pak se 48 orë.
Gazetarë të respektuar konfirmojnë se midis 36,500 dhe 45,000 njerëz janë vrarë.
Kjo është një gjakderdhje që rivalizon pushtimin mongol. Më shumë iranianë janë masakruar në një javë sesa numri i përgjithshëm i hebrenjve të vrarë në rajon gjatë 150 viteve të fundit.
Nga Teherani në Shiraz, regjimi përdor mercenarë të huaj nga Afganistani, Pakistani dhe Iraku për të bërë punën e pistë.
Isfahan: Protestuesit e arrestuar ekzekutohen në grupe sekrete – pa gjyq, pa avokat, pa lamtumirë. Vdekjet janë të prapambetura për të fshehur gjenocidin.
Në jug, dronët gjuajnë civilë në male dhe në det. Në Hamen, @NiohBerg raporton se vajzat po sulmohen pa mëshirë.
Raportet konfirmojnë se forcat e regjimit po hyjnë në spitale për t’u dhënë të plagosurve “goditjen e mëshirës”.
Mesazhet e dëshpëruara depërtojnë ndërprerjen dixhitale
“Në morg, ju mund të dëgjoni zëra – njerëz që bërtasin për ndihmë. Ata mbyllin njerëzit e gjallë në dhoma të ftohta. Ata i injektojnë për t’i vrarë ngadalë. Pse askush nuk na dëgjon? Bota është e qetë. OKB-ja hesht. Organizatat e të drejtave të njeriut heshtin.
“Raportet nga mediat arabe dhe burimet online pretendojnë se Kina ka kryer transport ajror në shkallë të gjerë në Iran. Në vetëm 56 orë, rreth 16 avionë transporti ushtarak kinezë u ulën në Teheran me lloje të ndryshme pajisjesh ushtarake. Amir Tsarfati në Telegram
Dje përfshimë një mesazh nga llogaria Barron Trump – @TrumpBarron_Q. Kjo nuk është një llogari e vërtetë që i përket Barron Trump. Konsiderohet të ketë besueshmëri të ulët. Barron, djali tani i rritur i Donald Trump, nuk ka asnjë llogari zyrtare në Twitter. Ai ka qëndruar kryesisht larg mediave sociale.
– Frika nga lufta totale në Iran pasi media shtetërore thyen heshtjen e tyre për Khamenei.
Irani po përballet me një pikë kthese kritike pasi televizioni shtetëror sinjalizon një ndryshim në qëndrimin e liderit suprem, ndërsa njëkohësisht dëgjohen thirrjet për “luftë totale”. Kjo lëvizje e paprecedentë pasqyron ndarjet e brendshme në rritje, betejat për pushtet midis elitës dhe trazirat në rritje në popullatë.
Ndërsa tensioni rritet, e ardhmja e Republikës Islamike var në një fetë të hollë me pasoja të mundshme si në nivel kombëtar ashtu edhe ndërkombëtar.
Thashetheme për mbylljen e Ngushticës së Hormuzit
– Raknet News raporton se Gardës Revolucionare po përgatitet të mbyllë Ngushticën e Hormuzit. Sipas raportit, IRGC ka ndërtuar mijëra varka të mbushura me eksploziv, ka vendosur mina detare dhe ka përgatitur anije luftarake të armatosura me raketa për të mundësuar mbylljen e plotë të nyjes më të rëndësishme energjetike të botës.
– Zëdhënësi i Komitetit të Sigurisë Kombëtare të Iranit, Ebrahim Rezaei, ka paralajmëruar për luftë në Gjirin Persik në 24 orët e ardhshme.
“Besoni apo jo, moti në Shtetet e Bashkuara ka parandaluar dërgimin e disa sistemeve të mbrojtjes dhe raketave përgjuese në rajonin tonë. Kjo ka vonuar sulmin ndaj Iranit.
Duke filluar nga e marta, kur të gjitha fluturimet të kenë rifilluar dhe ndihma e planifikuar ushtarake të jetë plotësisht në vend, shfaqja mund të fillojë. Mos harroni se Presidenti Trump dëshiron një goditje të fortë dhe pa mëdyshje vendimtare. Për ta arritur këtë, radarët iranianë dhe sistemet e komunikimit duhet së pari të verbohen, armët e reja të fuqishme duhet të sillen për të tronditur dhe për të nxjerrë jashtë veprimit forcat në terren. Vetëm atëherë mund të niset një sulm masiv kundër atyre që janë përgjegjës për masakrat në Iran. Amir Tsarfati
“Iranianët po përpiqen të identifikojnë anëtarët e organizatës paraushtarake Basij që janë përfshirë në masakrën e mbi 40,000 protestuesve iranianë.
Një rast i identifikuar rishtazi është Sadegh Taheri, pronar i një kafeneje/restoranti të quajtur Limo në rrugën Taleghani në Saveh. Sipas dëshmitarëve dhe pamjeve video, ai u filmua duke përdorur armën e tij gjatë aksionit më 8 janar aksioni më 8 janar 2026. Ai thuhet se ka vrarë të paktën 30 protestues.
– Të shtunën, regjimi islamik hapi internetin me rreth 30 përqind lidhje. Ata u detyruan ta bënin këtë për shkak të interesave të tyre. Për shkak të kësaj, qindra video kanë ardhur përmes Telegramit.
Ne gjithmonë kemi ditur se çfarë është në gjendje të bëjë regjimi, por mizoria, brutaliteti dhe barbaria që po shoh tani, janë në një nivel krejt tjetër. Nuk janë vetëm milicitë e huaja nga Iraku dhe Afganistani që bëjnë punën e ndytë. Edhe forcat e sigurisë iraniane sulmojnë bashkëvendësit e tyre.
Trupat janë grumbulluar në çanta të zeza si plehrat në rrugët e qyteteve të mëdha. Po aq tronditëse është heshtja dhe pasiviteti i komunitetit ndërkombëtar.
Hitleri përpiqej të shfaroste hebrenjtë. Ajo që po dëshmojmë në kohë reale është një qeveri që përpiqet të shfarosë pjesën e popullsisë që nuk pajtohet me ta. Asgjë nuk mund t’i ndalojë ata.
Dëshmi nga Spitali Razavi, Mashhad
“Trupat vazhdojnë të hyjnë. Të gjithë ata janë të rinj. Pothuajse asnjë nuk mund të ringjallej. Të gjithë kishin lëndime në kokë ose zemër. Këto ishin ekzekutime, jo aksidente.
Ata të gjithë vinin nga pjesët më të varfra të qytetit. Këpucë të grisura. Rroba të veshura. Stomak bosh.
Ata nuk e njihnin politikën. Ata nuk dinin parulla. Ata nuk dinin emra.
Ata dolën në rrugë sepse nuk kishin ushqim. Në xhepat e tyre, ata mbanin gurë. Gurë kundër plumbave.
Një djalë 25-vjeçar, i gjakosur, i qetë, pëshpëriti para operacionit: “Unë jam një punëtor ndërtimi. Unë kam punuar që nga ora tetë e mëngjesit të sotëm. Nuk kam ngrënë asgjë. A keni një copë bukë?
Ai vdiq i uritur.
Dyshemeja e spitalit ishte aq e njomur me gjak sa çdo hap spërkatej i kuq. Jashtë, xhirimet ishin të vazhdueshme për tre orë. Brenda, kishte një det gjaku.
Për vite me radhë, ata kanë folur për vuajtjet larg. Atë natë ne dëshmuam me sytë tanë të padrejtësisë së vërtetë.
“Kushdo që të jesh, më dëgjo për hir të Zotit. Dje shkuam për të marrë trupin e dikujt që njihnim. Në morg, ju mund të dëgjoni qartë zëra – njerëz që bërtasin “ndihmë”. Ata i injektojnë ato. Ata vrasin shumë që mund të ishin shpëtuar. Masakra vazhdon.
Pse askush nuk na dëgjon? Situata është katastrofike. Nëse shpëtohen vetëm njëqind njerëz, ka njëqind familje që nuk do të mbeten në zi.
A e dini se çdo ditë ata vrasin njerëz që mund të ishin rikthyer në jetë – duke u bërë injeksione dhe duke i mbyllur në dhoma të ftohta? Nuk di më si të lutem, si të betohem, çfarë të them. Thjesht shikoni përreth jush – ata kryejnë krime. Nesër do të jetë motra juaj, vëllai juaj, familja juaj. Çdo sekondë, dikujt i merret jeta.
– Dr. Alireza Golchini është një kirurg që trajtoi protestuesit e plagosur. Për shkak se shpëtoi jetë, ai u arrestua dhe u dënua me vdekje. Tani rrezikon të ekzekutohet. Bëhu zëri i tij.
Amir Tsarfati me një lutje drejtuar Donald Trump në Telegram:
“President Trump, nuk ka më justifikime. Izraeli ju ka ofruar të dhëna të drejtpërdrejta nga spitalet në të gjithë Iranin ku agjentët tanë kanë regjistruar fshehurazi video. Provat janë tronditëse! Ekzekutimet nuk po vazhdojnë vetëm – ato janë nxituar. Vlerësimi i mëparshëm i 20,000 të vdekurve ishte konservator; Numri tani është rritur në pothuajse 80,000. Për çdo ditë që kalon, qindra të tjerë masakrohen. Shumica, nëse jo të gjithë, janë ose të plagosur ose të burgosur. Ata nuk do të kenë një gjykim të drejtë. Ata ekzekutohen dhe më pas raportohen të vdekur gjatë protestave dy javë më parë.


Don Fran Sopi, Pejë
Dita e Kthimit të Shën Palit Apostull është një nga ditët më të rëndësishme të kalendarit të Kishës katolike, sepse përkujton një nga momentet më vendimtare të historisë së krishterimit. Shën Pali, i njohur më parë si Sauli i Tarzusë, ishte një njeri i vendosur dhe i apasionuar për Judaizmin.
Ai e përndiqte me çdo mjet të mundshëm komunitetin e parë të krishterëve, sepse e konsideronte atë një kërcënim për besimin dhe ligjin e tij. Por në rrugën e Damaskut, ai përjetoi një ndryshim të jashtëzakonshëm: ai takoi Zotin dhe u kthye nga përndjekësi më i ashpër në apostullin më të zjarrtë të Ungjillit. Ky moment nuk ishte vetëm një ndryshim i besimit, por një ndryshim i thellë i jetës dhe i identitetit të tij.
Shën Pali nuk ishte thjesht një njeri që ndryshoi besimin. Ai ishte një farizian i bindur, i edukuar në shkollën e Gamalielit, me një njohuri të thellë të Ligjit dhe me përkushtim të plotë ndaj Judaizmit. Për këtë arsye, ai e konsideronte krishterimin si një devijim të rrezikshëm. Ai ishte përndjekësi më i ashpër i komunitetit të parë të krishterëve, duke i arrestuar dhe dërguar në burg ata që besonin në Krishtin. Por në rrugën e Damaskut, ai u përball me një dritë dhe një zë që i ndryshuan jetën: “Saul, Saul, pse më përndjek?” (Veprat e Apostujve 9,4).
Kjo përvojë tregon se kthimi i Shën Palit nuk ishte një ndryshim i jashtëm, por një ndryshim i brendshëm. Sauli nuk u bë thjesht “krishter” që mbante disa parime të reja. Ai u bë një njeri i ri. Ai humbi identitetin e vjetër dhe mori një identitet të ri: ai u bë apostull i Krishtit. Në këtë mënyrë, kthimi i tij është një shembull i fuqishëm i asaj që Ungjilli e quan “rilindje”. Ai nuk ishte vetëm një ndryshim bindjeje, por një ringjallje shpirtërore.
Në këtë kontekst, Shën Pali na tregon se besimi i vërtetë nuk është një “zgjidhje e lehtë”. Ai nuk është një ndryshim i thjeshtë në mendime, por një përvojë që kërkon të gjithë njeriun. Ai kërkon të hyjë në thellësinë e identitetit tonë dhe të na bëjë “të tjerë”. Kjo është arsyeja pse ai mund të thotë më vonë me bindje: “Nuk jetoj më unë, por Krishti jeton në mua” (Galatasve 2,20). Kjo nuk është një frazë poetike, por një përshkrim i një realiteti të përjetuar: Krishti ka marrë vendin e vetvetes në jetën e tij.
Në Ditën e Kthimit të Shën Palit, është e rëndësishme të kuptojmë se kjo ngjarje është edhe një ftesë për të reflektuar mbi kuptimin e pagëzimit. Pagëzimi shpesh përjetohet si një moment i veçantë, por që pastaj nuk ndryshon shumë jetën e njeriut. Shën Pali na tregon se pagëzimi është një thirrje për shndërrim të vazhdueshëm. Nëse pagëzimi nuk shoqërohet me një ndryshim të brendshëm, ai mbetet vetëm një simbol pa ndikim në jetën reale. Në Galatasve 2,20, Shën Pali shpjegon thelbin e pagëzimit: ai nuk jeton më, por Krishti jeton në të. Kjo do të thotë që pagëzimi nuk është vetëm një “ngjarje e jashtme”, por një hyrje në një jetë të re. Pagëzimi nuk duhet të jetë një “dokument” që na identifikon si të krishterë, por një ndryshim që na identifikon në mënyrë të vërtetë. Nëse një person mbetet i njëjti pas pagëzimit, atëherë ai nuk ka kuptuar thelbin e tij.
Ky mesazh është i rëndësishëm për kohën tonë. Në një botë ku identiteti shpesh reduktohet në etiketa, tituj dhe formate sociale, Shën Pali na thotë se identiteti i krishterë është një identitet i gjallë. Ai kërkon një ndryshim të vazhdueshëm. Ai kërkon që njeriu të mos mbajë vetëm një “tabelë” në mur, por një jetë që dëshmon se Krishti është i pranishëm brenda tij.
Një nga aspektet më të fuqishme të kthimit të Shën Palit është se ai përballet me errësirën e tij të brendshme. Shën Pali ishte një njeri me bindje të forta dhe me pasion të zjarrtë. Por ai ishte edhe i verbër në një farë mënyre: i verbër nga bindjet e tij, nga krenaria, nga urrejtja, nga bindja se ai po vepronte në emër të Zotit. Në rrugën e Damaskut, ai u përball me një dritë që i zbardhi sytë dhe me një zë që i shkundën bindjet. Kjo përvojë është simbolike për çdo njeri: shpesh errësira më e madhe nuk është mungesa e dritës, por verbëria e mendjes dhe e zemrës.
Kthimi i Shën Palit na mëson se Zoti nuk i largon njerëzit nga drita, por nga verbëria. Ai nuk i detyron, por i thërret. Ai nuk i shkatërron, por i ringjall. Në këtë mënyrë, kthimi i Shën Palit është një shembull i fuqisë së mëshirës hyjnore, e cila mund të kthejë edhe njeriun më të ashpër në një shërbëtor të dashurisë.
Një aspekt tjetër i rëndësishëm i kthimit të Shën Palit është ndryshimi i qëllimit të jetës së tij. Para kthimit, qëllimi i tij ishte të mbante “pastër” besimin dhe ligjin, duke luftuar çdo formë devijimi. Pas kthimit, qëllimi i tij bëhet përhapja e Ungjillit. Ai nuk humbet zellin, por e ndryshon objektin e tij. Zelli i tij i ashpër dhe i palëkundur transformohet në një zell të dashurisë. Ai nuk lufton më kundër njerëzve, por për njerëzit. Ai nuk dëshiron më të mbrojë një ide, por të shpëtojë njerëzit.
Kjo është një leksion i fuqishëm për çdo të pagëzuar. Shpesh, njerëzit e krishterë kanë një zell të madh, por ai mund të jetë i orientuar në mënyra të gabuara: në gjykim, në urrejtje, në fanatizëm, në krenari. Kthimi i Shën Palit na tregon se zelli duhet të drejtohet nga dashuria. Zelli pa dashuri mund të shndërrohet në urrejtje. Zelli pa dashuri mund të bëhet përndjekje. Zelli pa dashuri mund të bëhet një formë e re e verbërisë.
Dita e Kthimit të Shën Palit na fton të mendojmë se shndërrimi nuk është vetëm për të zgjedhurit apo për njerëzit e shenjtë. Ai është për të gjithë. Shën Pali ishte një njeri që kishte bërë shumë gabime. Ai kishte përndjekur komunitetin e krishterë dhe kishte bërë shumë dëm. Megjithatë, Zoti e zgjodhi atë dhe e përdori si një instrument të fuqishëm të Ungjillit. Kjo na tregon se askush nuk është i humbur. Askush nuk është jashtë mundësisë së shndërrimit.
Ky mesazh është i rëndësishëm në një botë ku shumë njerëz ndjehen të pafuqishëm për të ndryshuar. Njerëzit ndonjëherë mendojnë se gabimet e tyre janë të pafalshme, se historia e tyre është e përhershme, se errësira e tyre është e pakthyeshme. Por Shën Pali na mëson se Zoti mund të kthejë çdo errësirë në dritë. Zoti mund të shndërrojë çdo përndjekës në apostull, çdo njeri të mbyllur në një dëshmitar të guximshëm.
Një problem i kohës sonë është se pagëzimi shpesh shndërrohet në një “etiketë” sociale, një traditë familjare ose një pjesë e identitetit kulturore. Shumë njerëz janë pagëzuar, por nuk jetojnë si të krishterë. Ata mbajnë emrin, por jo jetën. Ata flasin për Zotin, por nuk e lejojnë Zotin të ndikojë në mënyrën e të jetuarit. Në këtë kontekst, Dita e Kthimit të Shën Palit është një thirrje për reflektim: a është pagëzimi ynë një realitet i gjallë apo një formë e zbrazët?
Shën Pali na kujton se pagëzimi është një hyrje në një jetë të re. Ai kërkon që ne të ndryshojmë. Ai kërkon që ne të bëhemi të tjerë. Ai kërkon që ne të lejojmë Krishtin të jetojë në ne. Nëse kjo nuk ndodh, pagëzimi mbetet i paplotë. Nëse ne nuk ndryshojmë, atëherë ne nuk jemi të pagëzuar në kuptimin e vërtetë.
Një nga mesazhet më të fuqishëm të Shën Palit është se shndërrimi nuk është një ngjarje e një dite. Ai është një proces i vazhdueshëm. Shën Pali nuk thotë: “Unë u shndërrova dhe mbaroi.” Ai thotë: “Unë nuk jetoj më unë.” Kjo është një deklaratë që kërkon përditshmëri. Kjo do të thotë se çdo ditë duhet të lejojmë që Krishti të jetojë në ne. Kjo do të thotë se çdo ditë duhet të kërkojmë shndërrim të ri. Kjo do të thotë se ne nuk mund të mbetemi të njëjtë, sepse Krishti që jeton në ne na ndryshon vazhdimisht.
Kjo është një thirrje e rëndësishme për jetën shpirtërore. Shumë njerëz mendojnë se shndërrimi ndodh vetëm një herë. Por Shën Pali na tregon se shndërrimi është një udhëtim. Ai kërkon që ne të jemi të gatshëm të ndryshojmë, të rritemi, të vritemi për egoizmin tonë dhe të ringjallemi në dashuri.
Dita e Kthimit të Shën Palit Apostull është një festë që na kujton se Zoti është gjithmonë në kërkim të njeriut. Ai nuk i harron asnjë prej nesh. Ai mund të shndërrojë errësirën në dritë, urrejtjen në dashuri, përndjekjen në shërbim. Shën Pali është dëshmi e kësaj: ai kaloi nga përndjekësi më i ashpër në apostullin më të guximshëm. Ai nuk ndryshoi vetëm besimin, por ndryshoi jetën e tij të tërë.
Mesazhi i kësaj dite-Kthimit të Shēn Palit është i qartë: Pagëzimi pa shndërrim të vetvetes nuk të çon askund. Pagëzimi pa ndryshim mbetet i zbrazët. Por pagëzimi i shoqëruar me shndërrim të brendshëm sjell fryt. Ai sjell një jetë të re. Ai sjell një identitet të ri. Ai sjell një dashuri të re. Ai sjell një thirrje të re: të jetojmë jo më për veten, por për Krishtin.
Dita e Kthimit të Shën Palit është një thirrje për të gjithë të pagëzuarit: të lejojmë Krishtin të jetojë në ne, të ndryshojmë, të ringjallemi dhe të jemi dëshmitarë të dashurisë së Zotit në botën tonë.
Më 25 janar 2026



Djali i aktorit legjendar Naim Frashëri, Anil Frashëri, ka reaguar ashpër pas një interviste të Reshat Arbanës, të publikuar në faqen “Aktorët shqiptarë”, duke e akuzuar këtë të fundit për mospërmendje të figurave të mëdha të kinematografisë shqiptare.
Në reagimin e tij, Anil Frashëri shpreh indinjatën për faktin se Arbanës i përmend disa emra, por sipas tij, shmang me qëllim emra si Naim Frashëri, Sandër Prosi apo Pjetër Gjoka. “Si ka mundësi që ky aktor të zërë në gojë Gjon Karmen dhe Ndrek Lucën, por të mos përmendë kurrë Naim Frashërin, Sandër Prosit apo Pjetër Gjokën?
Madhështia e të tjerëve këtij i vret sytë. Këtë ka bërë edhe kur e kisha koleg në teatër”, shkruan ai. Më tej, Anil Frashëri e quan të turpshëm këtë qëndrim dhe e akuzon Arbanën për hipokrizi: “Sa për turp është për këtë aktor. Historikisht, që kur isha në teatër, nuk i përmendte. As Naimin, as Sandrin. Aq i vogël si njeri është.
Po kujt i plasi për sekretarin e partisë, që tani del i persekutuar.” Reagimi i tij vjen pas deklaratës së Reshat Arbanës, i cili në intervistë kishte thënë se dikur arti shqiptar kishte emra të mëdhenj si Kadri Roshi, Prokop Mima, Marie Logoreci, Violeta Manushi, Drita Pelingu, Gjon Karma dhe Ndrek Luca, ndërsa sot sipas tij dominojnë “banalitetet”.
Këto deklarata kanë ndezur polemika të forta në rrjet, duke hapur sërish debatin për figurat e mëdha të artit shqiptar dhe mënyrën se si ato përmenden – ose anashkalohen.