Kreu Blog Faqe 303

Shefqet Dibrani: Takim me mërgimtarin Haki Sutaj dhe portreti im për te

1
_____
PORTRET MËRGIMTARI: HAKI M. SUTAJ
_____
Sot, e enjte, më 22 janar 2026, në qytetin e bukur të St. Gallenit, patëm kënaqësinë të pimë kafen e mëngjesit me mikun tim të çmuar dhe bashkëveprimtarin shumëvjeçar, zotëri Haki M. SUTAJ, lexues i pasionuar, dashamir i librit dhe një nga mecenët më të përkushtuar të botimeve të shumë autorëve dhe veprimtarëve shqiptarë, jo vetëm në St. Gallen, por edhe përtej këtij qyteti e kantoni.
Haki Sutaj dallohet për humanizmin e tij të rrallë, për shpirtin bamirës dhe për dorëshlirësinë e tij të pakrahasueshme. Këto virtyte nuk janë epitete të rastësishme, por janë fituar e ndërtuar me punë të pandërprerë, me përkushtim dhe me ndershmëri në rrugëtimin e tij jetësor e profesional. Përmes kompanisë së vet, ai është bërë i zoti i vetvetes, shtyllë e familjes dhe mik i respektuar i shoqërisë.
Në kompanitë e tij sot punojnë mbi njëqind punëtorë, kryesisht shqiptarë nga të gjitha trevat shqiptare, pa asnjë dallim regjioni apo përkatësie fetare. Për Haki Sutajn ekziston vetëm një kriter: punëtori i mirë – dhe ata edhe më të mirët. Ky vizion njerëzor dhe profesional e ka bërë atë jo vetëm një punëdhënës të suksesshëm, por edhe një model të bashkëjetesës, respektit dhe barazisë.
Në këtë udhë të ndërtuar me mund e djersë, ai ka stabilizuar veten dhe familjen e gjerë. Mbi të gjitha, ky mërgimtar i vyer ka rritur dhe shkolluar dy djem, të cilët, falë përkujdesjes dhe shembullit të tij si baba, sot mbajnë grada akademike MASTER E MË TUTJE, të diplomuar në Universitetin prestigjioz të St. Gallenit (HSG). Në mënyrën e vet, Haki Sutaj e ka përmbushur edhe thënien profetike të Zotit se “vetëm punëtori i ndershëm dhe i përkushtuar e merr bereqetin e punës së vet”.
Ky bashkëveprimtar i çmuar është Haki M. SUTAJ nga Lluka e Deçanit, pinjoll i denjë i familjes së njohur, të doajenit të gazetarisë kosovare, Ali SUTAJ.
Dy orët e kaluara sot me të mu dukën si dy minuta. Biseda jonë ishte e përqendruar në dy çështje thelbësore: Veprimtarinë e tij profesionale në ndërtimin e rrokaqiejve dhe ndërtesave shumëkatëshe në Zvicër, ku kompania e tij gëzon reputacion të lartë, si dhe pasionin e tij të veçantë për librin dhe kulturën. Natyrisht, në këtë frymë u ndalëm edhe te libri im, i cili u bë edhe shkak i këtij takimi të këndshëm dhe domethënës.
Haki Sutajn e falënderoj sinqerisht për kohën, për vlerësimin, për miqësinë e çiltër dhe për mikpritjen. Në mënyrë të veçantë, e falënderoj edhe për kafen e mëngjesit me të cilën më grishi sot.
Faleminderit, Haki M. SUTAJ!
Të uroj shëndet, paqe, fat e mbarësi në gjithë vazhdimësinë e jetës sate!

Protestat në Iran, dita e 25: Masakra e iranianëve rrjedh nga një konflikt i thellë mes Iranit dhe islamit

0

USS Abraham Lincoln po i afrohet Iranit. Foto nga marina amerikane, e bërë nga Specialisti i Komunikimit Masiv i Klasit të 3-të, Clint Davis

Arnt Jensvoll / Document.no

Serielogo Opprør i Iran 2025-26

Kryengritja në Iran 2025-26

Që nga dita e 25-të e kryengritjes, regjimi ka fituar fazën ushtarake dhe po përqendrohet në ndëshkimin dhe normalizimin – ndoshta po vë bast se vëmendja po zbehet. Nuk ka një shpërthim të ri të madh të protestave, por frika, ndërprerja dhe kriza ekonomike dhe shpresa e ndërhyrjes amerikane/izraelite ruajnë tensionet. Situata mund të ndryshojë shpejt nëse shfaqen shkaktarë të rinj.

Ne e lëshojmë një mysliman apostat, Imtiaz Mahmood, me pikëpamjen e tij për protestat e popullit. Së pari, ai pyet veten pse regjimi islamik vret njerëzit e tij dhe fillon me përgjigjen e shkurtër: Ata nuk i shohin iranianët si popullin e tyre. Më pas ai trajton atë që ndodh kur regjimi islamik bie: “Do të jetë shumë më e madhe nga sa e kuptojnë shumica e njerëzve. Do të jetë një moment i vërtetë “prisni kokën e gjarprit”. Do të shkatërrojë botëkuptimin e aktivistëve liberalë të krahut të majtë:

Pengesa më e madhe dhe armiku më i keq i Mullahëve janë vetë iranianët

– Para 1400 vitesh, myslimanët pushtuan Persinë. Ata vranë mijëra njerëz dhe e detyruan popullin të kthehej në fenë e tyre. Megjithatë, ata nuk arritën ta dominonin plotësisht kulturën.

Image

Islami në të vërtetë është kulturë arabe, por iranianët ruajtën zakonet dhe gjuhën e tyre. Pas disa qindra vjetësh, Irani u çlirua nga sunduesit arabë, por islami mbeti feja e tyre.

Para 47 vitesh, klerikët islamikë fituan betejën për pushtet dhe u bënë sundues për herë të parë që nga përfundimi i sundimit arab – shumica e tyre veshnin turbane të zeza, që do të thotë se ata janë pasardhës të arabëve (në kuptimin e drejtpërdrejtë).

Gjatë këtyre 47 viteve, ata janë përpjekur sistematikisht të transformojnë kulturën iraniane në kulturë islame duke shpëlarë trurin e fëmijëve të moshës shkollore. Ata gjithashtu janë përpjekur të eksportojnë ideologjinë e tyre në vende të tjera. Pengesa e tyre më e madhe dhe armiku më i keq kanë qenë vetë iranianët. Prandaj, ata e shohin popullin iranian si armikun e tyre: Është populli që qëndron kundër Allahut.

Ideologjia islame nuk bashkëjeton me ideologjitë e tjera; ajo kërkon dominim. Shumë vende u detyruan të hiqnin dorë nga identiteti i tyre. Iranianët ende po rezistojnë. Pra, kur shihni iranianët duke u masakruar, duhet ta kuptoni atë si një konflikt të thellë midis Iranit dhe Islamit.

– Kur ayatollat bien, i gjithë ekosistemi politik që ata kanë mbështetur do të shembet së bashku me ta. Kjo do të heqë menjëherë një pjesë të madhe të “legjitimitetit” të rremë që grupe si Hamas kanë arritur në vitet e fundit. Do të zbulojë të gjitha lidhjet, rrugët e financimit, lidhjet në trajnim dhe koordinimin ideologjik që IRGC ka pasur me organizatat terroriste në gjithë rajonin.

Dhe kjo do të de-legjitimojë lëvizjen moderne “pro-Palestinë” në Perëndim, sepse në të vërtetë nuk ka të bëjë me palestinezët. Ka të bëjë me propagandën islamiste, narrativat anti-izraelite dhe paketimin e vazhdueshëm të ekstremizmit si “drejtësi sociale”. Rënia e regjimit do të zbulojë të gjithë këtë iluzion.

Por ndoshta goditja më e madhe do të prekë pikëpamjen e botës së aktivistëve liberalë të majtë. Do të vërtetojë se barra më e madhe që populli iranian ka përballuar nuk ishte “imperializmi perëndimor”, nuk ishte “sionizmi” dhe as një kurth abstrakt gjeopolitik. Ishte jeta nën shtypjen islame.

Kur miliona iranianë do të jenë të lirë të flasin hapur, pa frikë nga burgu, tortura ose ekzekutimi, klasa e aktivistëve nuk do të mund ta kthejë më këtë në mënyrë tjetër. Ata nuk do të mund të bëjnë sikur islamizmi politik është ‘rezistencë’. Ata nuk do të mund të shesin gënjeshtrën se terroristët janë heronjtë e shtypur të historisë.

Rënia e regjimit iranian do të rezultojë në një tërmet ideologjik.

“Mullahët janë disa nga krijesat më të këqija, demonike në këtë planet. Ata janë fjalë për fjalë nazistë modernë.

Më 21 janar, duket se ka qenë një ditë e qetë pa raporte për protesta të mëdha në rrugë. Vëmendja ndërkombëtare ka rënë goxha dramatikisht dhe pjesërisht është fokusuar në Donald Trump dhe marinën amerikane.

– Dje (20 janar), iranianët arritën të dogjisnin selinë e bankës së Gardës Revolucionare në Teheran. Ajo financion pagat dhe armët e milicive islame të mullahëve. Nder për guximin e popullit iranian!

Numrat e parë zyrtarë të vdekjeve nga regjimi kanë dalë. 3117 persona kanë vdekur gjatë protestave dhe shtypjes së tyre. Nga këta, 2427 ishin civilë. Kjo është dukshëm më pak se vlerësimet e pavarura të Agjencisë së Lajmeve për Aktivistët e të Drejtave të Njeriut (HRANA), e cila deri më sot verifikon 4902 të vdekur, një rritje prej 383 nga dita e mëparshme. Për më tepër, 9387 vdekje po shqyrtohen nga HRANA. Vlerësimi i tyre total deri më 22 janar është 14,289 të vdekur, një rritje prej 756 në 24 orët e fundit. HRANA numëron 7389 të plagosur rëndë. Regjimi vazhdon të fajësojë SHBA-në dhe Izraelin për trazirat.

– The Times zbulon të vërtetën e tmerrshme: 16,500 protestues janë vrarë dhe 330,000 janë plagosur. Dy javë protestash në Iran kanë shkaktuar më shumë vdekje civile se dy vjet lufte në Gaza.

Prokurori i përgjithshëm i Iranit, Mohammad Movahedi, deklaroi se «kokuflashi ka mbaruar» dhe premtoi të ndëshkojë përgjegjësit. Kjo konfirmon se regjimi e konsideron valën e protestave të thyer, edhe pse përplasje sporadike lokale dhe trazira natën vazhdojnë të raportohet.

Mbyllja kombëtare e internetit vazhdon për ditën e 14-të. Regjimi po punon mbi një intranet shtetëror sipas modelit të Koresë së Veriut, me «izolim dixhital absolut».

Dëshmitarët dhe videot vazhdojnë të zbulojnë pasojat e dhunës së regjimit ndaj popullit të vet. Demonstratat e diasporës vazhdojnë në mbarë botën. Këshilli i të Drejtave të Njeriut i OKB-së po planifikon një seancë urgjente për Iranin të premten, më 23 janar.

Pas skenave fshihet Trump
– Një rregull i besueshëm: Kur presidenti Trump nuk shpall asgjë për një temë, kjo shpesh do të thotë se zbatimi është afër. Ky model ishte i dukshëm para sulmit mbi Fordow dhe operacionit për kapjen e Madurós në Venezuelë.

Edhe pse Trump nuk flet shumë, administrata e tij vazhdon presionin me sanksione dhe përforcime ushtarake. USS Abraham Lincoln po i afrohet rajonit. Rreth dhjetë avionë për karikimin e aviacionit sapo kanë lënë SHBA-të.

– Tre ose katër prej tyre janë në rrugë për në bazën ajrore Al Udeid në Katar, ndërsa të tjerët do të aterojnë në Evropë. WSJ raporton gjithashtu se sistemet e mbrojtjes ajrore Patriot dhe THAAD po transferohen në Lindjen e Mesme. Gjërat po ndodhin.

– Pesë ditët e fundit kanë mbërritur gjithsej 29 avionë ushtarakë transportues C-17 dhe 12 avionë tankeri në Lindjen e Mesme, veçanërisht në Katar dhe Jordani.

Image

Presioni i Trump vepron
Mobilizimi i Republikës Islamike ka filluar. Fotografitë tregojnë forcat e armatosura të Iranit duke lëvizur dronë nëpër Teheran. Kamionë me tabela IRGC thuhet se janë filmuar ndërsa i transportonin ata në autostradën perëndimore të Teheranit.

– Po vijnë më shumë shenja që regjimi po përgatitet për luftë gjatë përforcimit masiv ushtarak amerikan në Gjirin Persik gjatë dy javëve të fundit.

– Irani ka urdhëruar të gjithë komandantët ushtarakë të shkojnë në shërbim brenda 48 orëve të ardhshme.

Princi i Kurorës Reza Pahlavi thotë se Ali Khamenei do të gjykohet dhe ndëshkohet në një bazë të barabartë me kriminelët nazistë, nga gjykata popullore iraniane.

– Ali Khamenei, udhëheqës i regjimit që pushton Iranin. Ju jeni një kriminel anti-iranian. Ju nuk keni as nder dhe as humanizëm. Në duart tuaja është gjaku i dhjetëra mijëra iranianëve. Gjaku i fëmijëve…, adoleshentëve…, i pafajshëm…

Ju, regjimi juaj dhe të gjithë mercenarët tuaj, do të mbaheni përgjegjës për çdo pikë gjaku që keni derdhur. Pa përjashtim.

Ne nuk do të falim. Nuk do ta harrojmë. Ne nuk do të tërhiqemi.

Ashtu si kriminelët nazistë u gjykuan dhe u ndëshkuan në Nuremberg, ju dhe bashkëpunëtorët tuaj gjithashtu do të gjykoheni dhe dënoheni nga gjykata e kombit iranian.

Ju mund të lexoni pjesën tjetër të mesazhit të Reza Pahlavi drejtuar Khamenei në tweet-in më poshtë.

– Kush po ikën nga Irani? Avioni diplomatik i republikës islame po fluturon nga Katari drejt Teheranit.

– Agjencitë perëndimore të inteligjencës raportojnë se disa qindra oficerë janë larguar nga Garda Revolucionare Islamike e Iranit dhe Basij.

Historitë anekdotike ende vërshojnë nga Irani, pavarësisht bllokimit të internetit. Kjo do të thotë se vështirë se bëhet fjalë për tym pa zjarr.

“Forcat qeveritare iraniane hynë në shtëpinë e 19-vjeçarit Amir Hossein Ghaderzadeh më 9 janar. Ata e sulmuan seksualisht atë dhe dy motrat e tij (përfshirë një vajzë 14-vjeçare). Amir dhe motrat e tij u detyruan të hiqnin shumicën e rrobave para spektatorëve për kontrolle trupi. Ata pretenduan se po kërkonin topa metalikë si “provë” të pjesëmarrjes në protesta.

Ata gjetën gjurmë topash metalikë mbi Amirin. Gjatë një seance gjyqësore më 17 janar, ai u akuzua për “tradhti” dhe u dënua me vdekje me varje. Ekzekutimi është planifikuar për të enjten më 22 janar.

Image

“Një protestues i plagosur mbijetoi për tre ditë duke u shtrirë i palëvizur në një çantë trupi, i tmerruar se mos merrte një “goditje të fundit” nga forcat e sigurisë. Familja e kishte kërkuar për disa ditë. Ata e gjetën atë me plagë të rënda me armë zjarri mes grumbujve të kufomave – pa ushqim ose ujë dhe në prag të vdekjes. Ai mbijetoi duke u shtirur si i vdekur.

Ky nuk është vetëm një operacion i rrallë shpëtimi. Është një pamje e shtypjes në Iran – e të plagosurve të braktisur, e familjeve që enden midis spitaleve, morgeve dhe qendrave të sigurisë.

Regjim frikësues
Pamje nga Bandar Abbas, Iran, 9 janar: Forcat e sigurisë iraniane godasin një demonstrues me sëpatë.

Thuhet se efekti i kryengritjes iraniane po përhapet në Pakistan, Irak dhe Siri.

– Jo vetëm në Iran, por «efekti i pranverës» po përhapet në Pakistan, Irak dhe Siri. Gratë muslimane po ngrihen në protestë kundër ligjeve armiqësore ndaj grave që janë zbatuar nga islamistët radikalë. Simbolika pasqyron një rezistencë në rritje dhe një kërkesë për dinjitet, të drejta, barazi dhe liri.

Shikoni videon deri në fund.

Këngëtari iranian Reza Mozaffari – i cili ka mbi një milion ndjekës – ka publikuar një këngë të re me titullin «I dashur Bibi, ku je?»

«I dashur Bibi,
Premtove që nëse dilnim nëpër rrugë, do të na mbështesje.
Ku je?
Të lutem, na ndihmo.
Po të presim.»

Protestene i Iran, dag 25: At iranere blir massakrert bunner i en dyp konflikt mellom Iran og islam

Ne mbetëm “të dënuar” edhe pas dënimit, rrëfime të Sak Mujit se si kryengritësit shqiptarë u dënuan me burgje, por edhe në Liri

Sak Muji, Rugovë

(Sylë Mujaj)

PËRMBUSHJE /

THIRRJE PUBLIKE: “EMRAT, JO PARULLAT” (1981–1990)

Nëse e vërteta për Pranverën Studentore 1981 dhe vitet pas saj do të mbetet vetëm “narrativë”, atëherë po—do vazhdojmë të jetojmë me një gënjeshtër të rregulluar. Sepse këtu fshihet thelbi: ne u dënuam me emra e nënshkrime, ndërsa sot kërkohet të flasim “pa emra”, “pa përgjegjësi” dhe “pa adresë”.

Ne, ish-të burgosurit politikë të asaj kohe, nuk u dënuam nga “era”.

Na dënuan:

• Gjykatës që nënshkruan aktgjykimet.

• Prokurorë që ngritën aktakuzat.

• Hetues e inspektorë që ndërtuan “rrëfime” dhe dosje.

• Sekretarë e funksionarë të LKJ-së / komiteteve që urdhëruan vijën e goditjes: përjashtime, ndjekje, izolim, presion mbi familjet.

• Struktura të sigurimit që e bënë terrorin “procedurë”. Dhe poshtërimi nuk mbaroi në burg. Kur dolëm, na pritën me etiketa: “enveristë”, “armiq”, “plehu i Kosovës”, “bira e minit…”.

Dhe ndërkohë—ironia tragjike—ata që nënshkruan dënimet, para se ne të dilnim nga burgjet rreth 1990, vrapuan të hipnin në postet politike, pastaj u shfaqën të “demokratizuar”, të parfumuar me fjalë të reja, por me të njëjtat duar.

Këtu është padrejtësia e dyfishtë: Ne mbetëm “të dënuar” edhe pas dënimit.

Amblеm Rеsora državnе bеzbеdnosti Rеpublikе Srbijе

Ata u bënë “udhëheqës” edhe pas krimit institucional. Prandaj, kërkesa jonë është e thjeshtë dhe e drejtë:

1) Të publikohet LISTA ZYRTARE (1981–1990)

Kërkojmë që institucionet përkatëse të Kosovës (dhe arkivat relevante) të nxjerrin publikisht, për periudhën 1981–1990:

• Emrat e gjykatësve (trupi gjykues) dhe aktgjykimet përkatëse (numër, datë).

• Emrat e prokurorëve dhe aktakuzat përkatëse (numër, datë).

• Emrat e hetuesve/inspektorëve dhe procesverbalet kyçe.

• Emrat e funksionarëve të LKJ-së / komiteteve të lidhur me vendimet represive (përjashtime, masa, ndjekje).

• Emrat e bashkëpunëtorëve lokalë kur ekzistojnë dokumente. Jo për hakmarrje. Për të drejtën e shoqërisë me ditë të vërtetën.

2) Të mos na kërkohet heshtje, kur ata kanë bërë karrierë Sot na thuhet: “mos i përmendni emrat”. Mirë, po ata emrat tanë pse u shkruan në aktgjykime? Ne s’u mbrojtëm dot. Ata u promovuan. Ne u thirrëm “enveristë”. Ata u quajtën “reformatorë”. Ne u dënuam publikisht. Ata u “demokratizuan” pa u pyetur askush.

3) Verifikim institucional për ata që morën poste pas

1990 Kërkojmë verifikim të rolit të secilit person që ka mbajtur funksione publike pas 1990 dhe ka qenë pjesë e mekanizmave të dënimit 1981–1990. Sepse shteti nuk ndërtohet mbi amnezi të organizuar. Shteti ndërtohet mbi përgjegjësi. Përmbyllje Krejt realiteti fshihet këtu: Ne nuk kërkojmë legjenda. Kërkojmë dokumente. Ne nuk kërkojmë fjalime. Kërkojmë nënshkrime. Ne nuk kërkojmë “seriale”. Kërkojmë arkiva të hapura.

Dhe po: të dalin të gjithë emrat zyrtarë 1981–1990—derisa ne u dënuam e u shkatërruam, e ata ngritën karrierë.

Vijon

  • Autori ka qenë ndër udhëheqësit e demonstratave studentore të vitit 1981 .

Xhihadisti i ISIS-it që planifikoi një masakër terrori në Stokholm është dënuar me burg

1

Foto:Policia suedeze 

Peder Jensen / Document.no

Burri 19-vjeçar që ishte akuzuar për përgatitjen e një sulmi terrorist në qendër të Stokholmit, është dënuar me shtatë vjet e dhjetë muaj burg. Burri është gjithashtu dënuar për përgatitje për vrasje në Gjermani. Këtë e raportojnë SVT dhe Samnytt.

Burri u dënua për planifikimin e një sulmi terrorist gjatë Festivalit të Kulturës në Kungsträdgården në gusht 2025.

Gjatë përgatitjeve, burri inspektoi Kungsträdgården dhe ndër të tjera siguroi pjesë për prodhimin e eksplozivëve, veshje dhe një kamera trupore që do të përdorej për të filmuar sulmin terrorist.

Në fillim të nëntorit të vitit të kaluar ai u akuzua për përgatitje për veprim terrorist, pjesëmarrje në një organizatë terroriste dhe përgatitje për shkelje të ligjit mbi mallrat e djegshme dhe shpërthyese.

Njeriu u akuzua gjithashtu për përpjekje për vrasje në Gjermani në gusht 2024.

Gjatë gjyqit në Gjykatën e Stokholmit, njeriu zgjodhi të pranonte të gjitha krimet, duke përfshirë përgatitjen për akte terroriste dhe pjesëmarrjen në organizatën terroriste Shteti Islamik (IS).

Ai pranon të gjitha këto pika akuze, tha avokati i tij Johan Åkermark për gjykatën.

Që në nëntor të vitit të kaluar, gjykata kishte bërë të ditur se e konsideronte njeriun fajtor për rrethanat për të cilat ishte akuzuar, por dëshironte që ai të nënshtrohej një ekzaminimi psikiatrik para shpalljes së dënimit. Megjithatë, nuk u gjet që njeriu të vuante nga ndonjë çrregullim serioz mendor dhe për këtë arsye mund të dënohet me burg.

19-vjeçari tani është dënuar për të gjitha akuzat për të cilat ishte paditur. Megjithatë, tentativën për vrasje në Gjermani, gjykata e quajti si përgatitje për vrasje. Duke qenë se ai ishte nën 18 vjeç kur u kryen disa nga veprat, dënimi është më i ulët sesa nëse do të ishte i rritur. Burri u dënua me shtatë vjet dhe dhjetë muaj burgim.

Në këtë rast, një djalë 17-vjeçar gjithashtu u dënua për pjesëmarrje në një organizatë terroriste dhe për përfshirje në përgatitjet për vrasjen e planifikuar në Gjermani.

SVT nuk shkruan emrin e terroristit. Por kjo e bën Samnytt. Migranti sirian Faris Al Abdullah planifikoi të shpërthente veten në sulm terrorist në Festivalin e Kulturës në Stokholm. Por në vend të kësaj ra në një kurth policor dhe u mashtrua të besonte se një polic ishte një person i besueshëm.

Operatori i policisë u paraqit si një ekstremist i dhunshëm dhe të dhënat që ai mblodhi luajnë një rol kyç në hetim, sipas prokurorëve. Por provat përfshijnë gjithashtu fragmente nga biseda të tjera që policia ka marrë nga telefoni i Faris Al Abdullah.

Aty ai përshkruan planet për sulmin dhe flet për martirizimin islamik dhe si të prodhohet eksploziv. Ai thotë se ka regjistruar një video dëshmor dhe është betuar për besnikëri ndaj ISIS – por ai gjithashtu shpreh një shqetësim.

“A mendoni se mund të ndjej pjesët e mia të trupit duke shpërthyer?” i shkruan ai një personi të paidentifikuar.

Përgjigja është qetësuese dhe bashkëbiseduesi shkruan se “vdekja më e lehtë është kur vdes si dëshmor”.

“Nuk do të ndjej asgjë, brenda një sekonde trupi im është zhdukur”, shkruan Faris Al Abdullah.

Në mesazhe të tjera, ai ndan vizionin e tij se si ai e imagjinon se do të zhvillohet sulmi terrorist.

«Mund të imagjinosh që papritmas të bien granata mbi ta? Ata janë të dehur dhe po kërcejnë. Papritmas bum bum bum bum», shkruan ai.

Expressen shkruan se hetuesit gjithashtu kanë intervistuar disa punonjës në strehimoren HVB ku jetonte Faris Al Abdullah. Një person e përshkruan atë si «empatike» dhe «i sjellshëm», por shpreh shqetësim se ai mund të jetë «shumë poshtë».

Një tjetër punonjës u habit kur u zbuluan planet e terrorit. «Nuk do ta kisha besuar për Farisin e vogël, siç e quanim ne, djali ynë i vogël», thotë ai.

Samnytt ka shkruar më parë se Faris Al Abdullah mori leje qëndrimi të përhershme në Suedi në vitin 2018 dhe shtetësinë suedeze tre vjet më vonë. Kjo do të thotë se sipas ligjit aktual suedez ai nuk mund të dëbohet në vendin e tij të origjinës, Siri.

Foto: Policia suedeze

IS-jihadist som planla terrormassakre i Stockholm dømt til fengsel

Këtu janë planet e xhihadistit për vrasjen masive të suedezëve kërcyes

  

Emigranti sirian Faris Al Abdullah (18) akuzohet për përgatitjen e një sulmi terrorist në Stokholm për Shtetin Islamik (IS). Mesazhet nga xhihadisti zbulojnë planet terroriste hap pas hapi: Ai dërgon foto të tij dhe rrobave të tij, pozon me armë dhe betohet për besnikëri ndaj ISIS. Këtë raporton gazeta Expressen.

Sipas aktakuzës, Abdullah planifikoi të hedhë në erë veten në një sulm terrorist në Festivalin e Kulturës në Stokholm këtë vit. Por në vend të kësaj, ai ra në një kurth policie dhe u bë të besonte se një oficer policie ishte një i besuar.

Operatori i policisë u paraqit si një ekstremist i dhunshëm dhe të dhënat që ai mblodhi luajnë një rol kyç në hetim, sipas prokurorëve. Por provat përfshijnë gjithashtu fragmente nga biseda të tjera që policia ka marrë nga telefoni i Faris Al Abdullah.

Aty ai përshkruan planet për sulmin dhe flet për martirizimin islamik dhe si të prodhohet eksploziv. Ai thotë se ka regjistruar një video dëshmor dhe është betuar për besnikëri ndaj ISIS – por ai gjithashtu shpreh një shqetësim.

“A mendoni se mund të ndjej pjesët e mia të trupit duke shpërthyer?” i shkruan ai një personi të paidentifikuar.

Përgjigja është qetësuese dhe bashkëbiseduesi shkruan se “vdekja më e lehtë është kur vdes si dëshmor”.

“Nuk do të ndjej asgjë, brenda një sekonde trupi im është zhdukur”, shkruan Faris Al Abdullah.

Në mesazhe të tjera, ai ndan vizionin e tij se si ai e imagjinon se do të zhvillohet sulmi terrorist.

“A mund ta imagjinoni që papritmas t’u binin granata mbi ta? Ata janë të dehur dhe vallëzojnë. Papritmas bum bum bum bum,” shkruan ai.

Expressen shkruan se hetuesit gjithashtu kanë marrë në pyetje disa punonjës të shtëpisë HVB ku jetonte Faris Al Abdullah. Një person e përshkruan atë si “empatike” dhe “mirësjellës”, por shpreh shqetësim se ai mund të jetë “shumë poshtë”.

Një punonjës tjetër u habiti kur u zbuluan planet terroriste. “Nuk e kisha menduar për Faris të vogël, siç e quanim ne, djalin tonë të vogël,” thotë ai.

Faris Al Abdullah është akuzuar për përpjekje për vrasje ose përgatitje për vrasje, pjesëmarrje në një organizatë terroriste, përgatitje për akt terrorist dhe përgatitje për shkelje të ligjit për mallra të ndezshme dhe shpërthyese.

Përveç dyshimit për veprime terroriste në Suedi, Faris Al Abdullah dyshohet gjithashtu për një tentativë vrasjeje në Gjermani në gusht 2024, ku ai është akuzuar së bashku me një shtetas sirian 17-vjeçar që është regjistruar si banor në Malmö. Të dy sirianët dyshohen gjithashtu për pjesëmarrje në një organizatë terroriste.

Samnytt ka shkruar më parë se Faris Al Abdullah mori leje qëndrimi të përhershme në Suedi në 2018 dhe shtetësinë suedeze tre vjet më vonë. Kjo do të thotë se sipas ligjit aktual suedez, ai nuk mund të dëbohet në vendin e tij të lindjes, Sirinë, në rast se shpallet fajtor për planifikimin e terrorizmit.

Her er jihadistens planer for massemord på dansende svensker

Haaretz: Netanyahu nuk do të marrë pjesë në mbledhjen e Këshillit të Paqes – frikësohet nga arrestimi nga Gjykata Ndërkombëtare

1

Kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu nuk do të udhëtojë në Davos, sipas gazetës izraelite Haaretz. Foto: Alex Brandon / AP / NTB
Foto nga NTB

Benjamin Netanyahu nuk shkon në Davos për të marrë pjesë në ceremoninë e inaugurimit të Këshillit të Paqes të Donald Trump. Arsyja është frika nga arrestimi në Zvicër, sipas Haaretz.

– Si palë në Statutin e Romës, Zvicra është e detyruar të bashkëpunojë me Gjykatën Ndërkombëtare Penale, njofton ministria federale e drejtësisë e vendit për gazetën izraelite.

– Në parim, Zvicra do të ishte e detyruar të arrestonte personat e akuzuar nëse ata do të shkonin në Zvicër në këtë kohë.

GJNP-ja ka lëshuar në nëntor 2024 një urdhër-arrest për Netanyahu, i akuzuar për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit.

Netanyahu është ndër shefat e shteteve dhe qeverive që kanë pranuar të jenë pjesë e Këshillit të Paqes të Donald Trump. Këshilli do të mblidhet për një ceremoni nënshkrimi të enjten në Davos.

Botuar: 21.01.26 në ora 22:55
Përditësuar: 21.01.26 në ora 22:55

Haaretz: Netanyahu dropper fredsrådsmøte – frykter ICC-pågripelse

Më 1998-99 serbët i vranë rreth 15 mijë veta, mbi 20 mijë femra u dhunuan, dhe mbi 1600 të tjerë ende konsiderohen të zhdukur

Nga Flori Bruqi

Dënimet e kriminelëve serb gjatë luftës në Dardani nga UNMIK-u, EULEX-i si dhe Gjykatat nga institucionet e Dardanisë kanë sjellë dhjetëra raste, por dënime të tilla ka pasur fare pak.

Në luftën e viteve 1998-99 mbetën të vrarë rreth 15 mijë persona nga forcat paramilitare serbe, mbi 20 mijë femra të dhunuar, kurse të zhdukur vazhdojnë të mbesin mbi 1600 persona.

Nga shtëpitë e tyre në mënyrë të dhunshme u dëbuan mbi 800 mijë persona. Mbi 200 mijë objekte shtetërore e private u shkatërruan.

Edhe 27 vjet pas luftës sjellja para bankës së të akuzuarve kryesit e këtyre veprave penale, mbetet sfidë për institucionet e sistemit të drejtësisë në Dardaninë tone .

Bazuar në të dhënat e Fondit për të Drejtën Humanitare të Dradanisë për periudhën 20 qershor 1999 deri më 7 korrik të viti 2017 del sa janë dënuar më shumë shqiptarë për kime luftë të kryera në Dardani se sa serbë.që duhët të merren për bazë edhe se për çka janë dënuara të akuzuarit.

“Sipas statistikave tona po del që pak më shumë shqiptarë janë të dënuar për krime të luftës. por nuk duhet të harrojmë për çfarë krime të luftës janë dënuar shqiptarët edhe serbët. Nëse e marrim një aktakuzë që janë dënuar serbët ku janë akuzuar serbët, në atë aktakuzë kemi shumë krime të mëdha kemi masakrat masive, kemi pastrimet etnike të fshatrave. Por kur e marrim një aktakuzë të shqiptarëve atëherë krimet janë më shumë individuale, janë maltretime, aty këtu vrasje. Zakonisht ato përqendruar në kampe, apo ndalimet joligjore nëpër kampet.

Me hetimin dhe gjykimin e krimeve të luftës të kryera në Dardani u morën mekanizma ndërkombëtar e vendor.

Menjëherë pas luftës Gjykata Ndërkombëtare Penale për ish-Jugosllavinë me seli në Hagë, filloi që të merret me hetimin dhe gjykimin e krimeve të luftës.

Sipas tij, gjykata e Hagës ka akuzuar për krime lufte 15 persona, 9 serb e 6 shqiptarë. Kurse janë dënuar 6 serb e 2 shqiptarë.

Ndërsa presidenti serb Sllobodan Millosheviq më 11 mars 2006 u gjet i vdekur ne qelinë e tij në Hagë, disa muaj para se të përfundonte gjykimi.

“Në Tribunalin e Hagës janë gjykuar pesë raste, dy raste kundër shqiptarëve dhe tre raste kundër serbëve. Kemi gjashtë persona të dënuar nga ana e serbëve. Zakonisht këta persona kanë pas rolin apo hierarki të madhe për shembull Ministra të Punëve të Brendshme, komandantë e të tjerë”. Quditërisht deri më tash nuk ësht1% denuar kordinatori Kryesor I MUP-it serb prof.dr.Gajiç David , psikolog klinik, që ka punar në Kosovë.

Me krimet e luftës në Kosovë u morën UNMIK-u që nga viti 1999 e deri në vitin 2008, të cilin e pasoi Misioni Evropian për Sundimin e Ligjit EULEX deri në mesin e vitit 2014.

Këto dy misione akuzuan 112 perona, 61 shqiptarë, 48 serb dhe 2 malazez. UNMIK-u tek EULEX-i ka transferuar 1187 raste, pas përfundimit të mandatit. Kurse EULEX-i ka transferuar tek vendorët 50 lëndë me 208 persona deri në mars të këtij viti.

“…janë gjykuar apo janë proceduar 19 raste kundër shqiptarëve dhe 24 raste kundër serbëve. Prej tyre 61 shqiptarë janë akuzuar dhe 48 serb, pra vetëm brenda gjykatave të Dardanisë. I kemi 33 shqiptarë të dënuar për krime të luftës në Kosovë edhe 4 serbë të dënuar për krime të luftës në Kosovë”.

Në vitin 2015 Këshilli Prokurorial i Kosovës ka themeluar Departamentin për Krime të Luftës në kuadër të Prokurorisë Speciale.

Deri në muajin mars të 2015, në këtë departament janë regjistruara 300 lëndë, te të cilat dihet edhe kryesi i veprës, kurse nën hetim janë 70 lëndë.

Ky departament ka vetëm pak prokurorë, që po konsiderohet i pamjaftueshëm për tu marrë me një numër kaq të madh të lëndëve dhe me raste të ndjeshme siç janë krimet e luftës.

“Janë të angazhuar vetëm disa prokurorë që merren me krime të luftës, edhe disa prokurorë lokal. Definitivisht duhet me u rrit numri i prokurorëve të cilët merren me këto krime por problemi nuk qëndron vetëm te hetimet. Problemi është se shumica e kryerësve mbas luftës janë në Serbi. Dardania e Serbia nuk kanë ndonjë bashkëpunim me i ekstraduar të dyshuarit dhe se pa ndonjë marrëveshje mes Dardanisë dhe Serbisë, krimet e luftës nuk kanë me pas shumë sukses pa marrë parasysh sa ka me qenë numri i prokurorëve.”

Serbia në vitin 2003 në Gjykatën e Lartë e ka themeluar Departamentin për Krimet e Luftës, ku janë angazhuar 6 gjyqtarë për gjithë ish-Jugosllavinë.

Kjo gjykatë ka akuzuar 20 shqiptarë, 18 janë liruar, 1 është dënuar dhe një është në arrati. Ndërsa ka dënuar gjithsej 15 serb.

“Në Beograd i kemi 43 të akuzuar apo 12 raste, prej tyre 15 persona janë të dënuar kurse po ashtu kemi pas 4 raste kundër shqiptarëve ku vetëm një shqiptar është dënuar nga Serbia, nga gjykatat e Serbisë”.

Kush përjeton një luftë, atij i ndryshon përgjithmonë jeta. Më shumë se 27 vjet kanë kaluar nga lufta e Dardanisë, por pasojat ende janë prezente. Në jetët e njerëzve, dhimbjen që la ajo për familjarët, por edhe shkatërrimin e kudogjendur. Për të gjetur një përgjigje nga ekspertët e studimet mbi krimet e luftës, dënimet e deritanishme, dhunimet seksuale, varrezat masive e shkatërrimin e pronës. Flori Bruqi vazhdon hulumtimin e tij mbi dënimet për krime lufte në Dardani .

“Amnistia e Krimeve të Luftës në Dardani”, titullohet një hulumtim, në të cilin shpalosen detaje rreth proceseve dhe gjykimeve të krimeve të luftës në vendin tone.. Hulumtimi i publikuar nga Instituti i Kosovës për Drejtësi (IKD) pëfshin tre periudha, atë të pasluftës kur Kosova administrohej në tërësi nga misoni i OKB-së (UNMIK) deri në vitin 2008, periudhën e misionit të BE-së (EULEX), kur kompetencat në drejtësi i kishte tërësisht ky mision si dhe periudha pas marrjes së kompetencave nga institucionet e Dardanisë.

“Prej tetorit të vitit 1999 deri në qershor 2020 janë dënuar nga gjyqtarë të UNMIK-ut, EULEX-it dhe ata vendorë, me aktgjykime të formës së prerë gjithsej dyzet persona. Prej tyre 35 janë shqiptarë dhe katër serbë”.

“Prej vitit 2000 deri në vitin 2008, UNIMK-u ka qenë autoriteti, i cili ka trajtuar çështjet e krimeve të luftës. Ky mision ka ngritur aktakuza ndaj 3 serbëve, 19 shqiptarëve dhe një malazezi”. Por për të gjitha këto raste misioni i UNMIK-ut ka dënuar vetëm një person për krime lufte, një të akuzuar shqiptar. Pas përfundimit të misionit të UNMIK-ut, përgjegjësitë në këtë fushë janë kaluar tek misioni i Bashkimit Evropian (EULEX), i cili ka funksionuar prej vitit 2009 deri në vitin 2018. Por ky mision ka pasur kompetenca ekzekutive deri në vitin 2014.

EULEX-i gjatë kësaj periudhe ka ngritur aktakuza për krime lufte kundër 11 serbëve, 39 shqiptarëve, një malazezi dhe një personi nga komuniteti RAE. Ndërsa pas kalimit të kompetencave tek autoritetet e Kosovës, në vitin 2014, Prokuroria Speciale e Kosovës ka ngritur deri në qershor të vitit 2020 aktakuza për krime lufte kundër 39 personave. Deri më sot nuk është dënuar me vendim të prerë asnjë person.. “Nëse i shikojmë këto statistika, del se 70% e personave të akuzuar dhe gjykuar për krime lufte janë shqiptarë të Kosovës, 20% janë serbë dhe 10% të grupeve të tjera etnike.

Në hulumtimin “Amnistia e Krimeve të luftës në Dardani ”, konstatohet se të dy misionet ndërkombëtare nuk i kanë ushtruar sa duhet përgjegjësitë e tyre në ndjekjen e personave të dyshuar për krime lufte. Këto misione duket se “kanë dashur të ruajnë status-quonë”, që e ka dëmtuar drejtësinë.

“Këto dy misione e kanë pasur si duket primare idenë që të ruhet status quo-ja, edhe përmes mos-veprimit apo mos-hetimit të krimeve të luftës në Dardani, në njëfarë mënyrë, të arrihet një pajtim ndërmjet palës serbe dhe shqiptare. Në luftën e fundit kemi pasur së paku 13 mijë viktima shqiptare dhe të tjera, krime lufte që janë ndërlidhur me spastrim etnik dhe vepra të tjera penale, e në fund rezulton që kemi vetëm një person të dënuar për krime lufte, atëherë mund të themi lirisht se këto dy misione kanë ofruar amnisti të plotë ndaj atyre që kanë bërë krime lufte.

Po këtë logjikë thuhet se kanë ndjekur edhe institucionet e Kosovës, pas marrjes së përgjegjësive nga misionet ndërkombëtare. “Asnjë qeveri dhe asnjë institucion nuk e ka pasur në agjendë trajtimin e krimeve të luftës”në Dardani.

111 persona janë akuzuar për krime lufte në Kosovë. Prej tyre vetëm 40 janë dënuar, kurse 26 janë të arratisur e të tjerët janë ende në proces të gjykimit. Kështu u tha gjatë prezantimit të publikimit “Pasqyrë e gjykimeve për krimet e luftës në Kosovë në periudhën 1999-2018” të realizuar nga Fondi për të Drejtën Humanitare, në Qendrën e Dokumentimit në Prishtinë.

Prej 48 lëndëve sa janë proceduar, 25 janë ndaj serbëve, 19 ndaj shqiptarëve, 3 lëndë ndaj malazezëve dhe një ndaj komunitetet RAE.

Pas përfundimit të luftës, prokurorët vendor ngritën 13 aktakuza, prej tyre 11 ndaj serbëve, një ndaj shqiptarëve dhe një ndaj malazezëve. Dënimi për të akuzuarit për krime lufte shkon nga 5 deri në 15 vjet.

Publikim statistikor I Fondi për të Drejtën Humanitare është rezultat i monitorimit të kësaj organizate ndaj gjykimeve për krime lufte të kryera në Dardani gjatë luftës së armatosur. Mosbashkëpunimi mes Dardanisë e Serbisë ka qenë një nga shkaqet që ka ngadalësuar këto procese. Ky publikim përmban 48 lëndë të cilat përfshijnë aktakuza, vendime procedurale e aktgjykime të periudhës së lartpërmendur.

Fondi për të Drejtën Humanitare i përcjell dhe analizon këto gjykime që nga viti 2000 në kuadër të projektit “Monitorimi i gjykimeve për krime lufte dhe krime me prapavijë politike e etnike”.

Numri i saktë i serbëve të dënuar për krime lufte në Dardani ndryshon sipas burimeve, por figurojnë shifra rreth 25-30 serbë të dënuar nga gjykatat e Dardanisë, ndonëse organizatat e të drejtave të njeriut theksojnë se numri i dënimeve është i ulët krahasuar me krimet e kryera, duke përmendur rreth 15,000 të vrarë dhe mijëra gra të dhunuara nga forcat serbe.

“Edhe shtetet e tjera të ish-Jugosllavisë janë ballafaquar me të njëjtat probleme: Serbia, Kroacia dhe Bosnje- Hercegovina. Por ato kanë hartuar dhe miratuar strategji në nivel qeverish apo kuvendesh dhe kanë ndarë mjete financiare për të hetuar, ndjekur dhe gjykuar të akuzuarit për krime lufte në territoret e tyre. Në anën tjetër Dardania e ka neglizhuar këtë çështje tërësisht”. Fjala vjen, Kroacia, e cila pas luftës, brenda tre vitesh, ka hetuar, ndjekur dhe dënuar afërsisht 1000 persona që kanë kryer krime lufte.

“Një çështje tjetër është edhe prolongimi – një proces jashtëzakonisht i zgjatur. Në Dardani nuk është se nuk kemi pasur gjykime për krimet e luftës, bile organizata Fondi për të Drejtat e Njeriut kishte nxjerr një barazim ku kishte dalë se diku 37 shqiptarë janë gjykuar për krime të luftës në Kosovë, derisa vetëm 25 serbë”.

“Do të thotë kemi një pakënaqësi – diku 12 shqiptarë më tepër, e gjithë kjo krijon pakënaqësi rreth këtij procesi dhe gjithashtu një kërcënim ndaj sakrificës nëpër të cilën ne kemi kaluar”.

Numri i saktë i serbëve të dënuar për krime lufte në Kosovë ndryshon, por raportet tregojnë se mbi 40 serbë janë gjykuar dhe dënuar nga gjykatat vendore, EULEX-i dhe UNMIK-u, ndonëse shpesh vlerësohet se numri i dënimeve për shqiptarë ka qenë më i lartë në periudhën 1999-2020.

Disa shifra dhe detaje:

Sipas një analize të vitit 2021, nga 19 raste kundër shqiptarëve, u gjykuan 48 serbë, ndërsa 61 shqiptarë u akuzuan.
Këto dënime janë dhënë nga gjykatës të UNMIK-ut, EULEX-it, dhe gjykatës vendore, duke përfshirë edhe dënime të dhëna nga Serbia për ish-luftëtarë të UÇK-së.

Përmbledhje:
Edhe pse nuk ka një shifër absolute dhe përfundimtare të publikuar gjerësisht, shumë serbë janë dënuar për krime lufte në Kosovë, por debati vazhdon për proporcionin e dënimeve mes shqiptarëve dhe serbëve

Një hulumtim të ngjashëm “Pasqyrë e Gjykimeve për Krimet e Luftës në Dardani në Periudhën 1999-2018”, nga monitorimi i pothuajse të gjitha gjykimeve për krime lufte në Kosovë, e ka bërë edhe organizata Fondi për të Drejtën Humanitare (FDH). “Problemi kryesor për një numër kaq të vogël të aktvendimeve janë dëshmitarët, të cilët ose kanë harruar se çfarë ka ndodhur, ose nuk duan të dëshmojnë. Por problem i madh është edhe mungesa e bashkëpunimit mes Dardanisë dhe Serbisë si dhe mungesa e prokurorëve që merren me këto lëndë”.

“Edhe tash e kemi një situatë kur vetëm një ose dy-tre prokurorë merren me krime lufte, që nuk mjafton. Arsyeja është për shkak se dëshmitarët po zvogëlohen. Njerëzit po vdesin, ndërsa hetimet po vështirësohen me kalimin e kohës”. Dardania ka tash rregulla ligjore për gjykime në mungesë për krime lufte. Kjo paraqet një vështirësi shtesë në ndjekjen e të dyshuarve për krime lufte, të cilët ndodhen jashtë Dardanisë.

. Një nen që rregullon gjykimin në mungesë i është shtuar Kodit të Procedurës Penale është shkuar, por ai nuk është zbatuar deri tani.

Prokuroria Speciale e Republikës së Dardanisë pohon se arsyeja është, “se nevojitet plotësimi i kushteve, të cilat në praktikë vështirë mund të realizohen ashtu siç janë përcaktuar, në rastet kur personi që kërkohet gjendet në Serbi”. Në qershor të vitit 2020, Komisioni i Venecias ka dhënë një Opinion, lidhur me ligjin e Dardanisë për gjykime në mungesë, ku thuhet se “sipas standardeve dhe ligjit ndërkombëtar për të drejtën humanitare, gjykimi në mungesë në vetvete nuk konsiderohet i papajtueshëm me të drejtën për një gjykim të drejtë”, por “ky lloj gjykimi lejohet vetëm në rrethana të veçanta dhe me kusht që të ofrohen masa mbrojtëse efektive procedurale për të pandehurit”.

Një çështje tjetër problematike, që lidhet me krimet e luftës në Dardani , është mbrojtja e dëshmitarëve. Pasiguria e dëshmitarëve thuhet se është arsyeja e vendosjes së selisë së Gjykatës Speciale në Hagë, e cila kritikohet për misionet ndërkombëtare edhe institucionet vendore për këtë. “Dardania sot e ka programin për mbrojtjen e dëshmitarëve dhe komisionin për mbrojtjen e dëshmitarëve. Por ky komision nuk e ka pasur në trajtim deri tani asnjë dëshmitar të mbrojtur, që dëshmon se Dardania ka problem sistematik dhe mungesë guximi për të hetuar profilin e lartë të të dyshuarve për krime. Dështimi i mbrojtjes së dëshmitarëve ka ekzistur edhe në kohën e UNMIK-ut dhe EULEX-it dhe ka vazhduar si duket edhe me Gjykatën Speciale, ndaj selia e saj është vendosur në Hagë”.

Dhomat e Specializuara kanë filluar ndërkohë proceset gjyqësore kundër ish-presidentit të Kosovës Hashim Thaçi dhe ish-krerëve të tjerë të UÇK-së. Ata akuzohen për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit. Në Dardani po zhvillohet një debat i brendshëm nëse Gjykata Speciale, me seli në Hagë, është “një-entike”, sepse ajo do të trajtojë vetëm pretendimet e Raportit të Këshillit të Evropës, të përpiluar nga ish senatori, tashmë I vdekur Dick Marty. Në këtë raport ai përmend vetëm ish-pjesëtarët e UÇK-së.

Me këtë debat “nëse Gjykata Speciale është njëetnike”, nuk pajtohet drejtuesi i Fondit për të Drejtën Humanitare në Kosovë, Bekim Blakaj. Ai kohë më pare i tha gazetarit DW : “Nuk e besoj se drejtësia duhet të trajtohet në atë mënyrë, që të thuhet se së pari duhet të gjykohen krimet që i kanë bërë serbët, e pastaj shqiptarët. Me rëndësi është që drejtësia të kryejë punën e vet dhe të gjykohen të gjithë që kanë bërë krime. Gjykata Speciale nuk i parandalon gjykatat e Dardanisë edhe Serbisë që të vazhdojnë me gjykimet në kompetencat e tyre. Une mendoj se klasa politike dhe shoqëria civile është dashur që këtë energji që po e shpenzojnë në këtë debat, ta orientojnë drejt bashkëpunimit mes prokurorive të Dardanisë dhe Serbisë dhe të ndiqen penalisht ata që kanë bërë krime lufte – qoftë nga pala serbe që sigurisht kanë bërë më shumë krime apo dhe nga pala shqiptare, nëse ka raste të personave që kanë bërë krime. Duhet të dënohen të gjithë ata që kanë bërë krime, atje ku ka prova”, thotë Bekim Blakaj.

“Gjykata Speciale, mund të jetë një-etnike dhe mund të gjykojë vetëm krimet e luftës që pretendohet se janë kryer nga pjesëtarë të UÇK-së. Por Republika e Dardanisë ka mandat, ka kompetenca, ka përgjegjësi dhe obligim që t’i hetojë të gjitha krimet e luftës në Kosovë. Opinioni, politikanët edhe ata, të cilët sot janë në Hagë, duhet ta kuptojnë se Dardania duhet të ketë vullnetin që të hetojë, ndjekë dhe gjykojë ata që kanë bërë krime në Kosovë, pavarësisht se cilit grup etnik i takojnë.

Në përfundim të misionit të tij, Tribunali Ndërkombëtar për Krime Lufte në ish-Jugosllavi, ka rekomanduar që vendet e ish-Jugosllavisë ku përfshihej edhe Dardania t’i hetojnë dhe trajtojnë krimet që janë kryer në territorin e këtyre vendeve.

Muhamedi dhe gratë e tij të shumta

3

Religious muslim man reading holy quran Photo: Shutterstock by Fotokita, Indonesia.

Emanuel Sarwar / Document.no

Është kështu që profeti në Islam me emrin Muhamed mori një shpallje të veçantë nga Allahu që ai mund të martohej me sa më shumë gra që dëshironte dhe të kishte sa më shumë konkubina për aktivitete seksuale në çdo kohë. Por pjesa tjetër e burrave myslimanë mund të kishin maksimumi katër gra në të njëjtën kohë.

Arsyeja për këtë rregull të veçantë që Muhamedi dha ishte se kjo do ta bënte më të lehtë për të të edukonte dhe të mësonte këto gra në mësimet islame.

Kjo duket shumë e dobët nga Muhamedi duke marrë parasysh që nëse qëllimi i tij ishte të edukonte dhe mësonte këto gra, pse kishte nevojë së pari t’i martohej të gjitha dhe pastaj të bëhej me to për t’i mësuar në mësimin islam?

Cila është lidhja mes edukimit, mësimdhënies dhe seksit në të vërtetë?

Kjo është shumë pak bindëse nga Muhamedi duke marrë parasysh besueshmërinë e profetësisë së tij.

Prandaj unë e klasifikoj Muhamedin si paranojak dhe vulgar dhe pse do t’ju jepte Allahu një të tillë zbulese për Muhamedin në Kuran?

Çfarë ka kjo të bëjë me Allahun vërtet?

Këtu ka një erë të çuditshme mendimi duke marrë parasysh se kjo ka ardhur nga vetë Muhamedi dhe jo nga Allahu. Kjo gjithashtu jep tregues të forta që në të vërtetë ka të bëjë me fantazitë seksuale të Muhamedit dhe nuk ka të bëjë me Allahun.

Kurani 33,50:

“O i dashur (i nderuar) Profet (ﷺ)! Me të vërtetë, Ne të kemi lejuar ty gratë e tua me dhuratën e martesës që u ke dhënë, dhe ato (skllave) që janë në zotërimin tënd (sipas ligjit të Allahut) që Allahu të ka dhënë ty si mjet lufte, dhe bijat e xhaxhait tënd dhe bijat e dajës sënd dhe bijat e xhaxhait tënd dhe bijat e gjyshit tënd, që kanë emigruar së bashku me ty, dhe çdo grua e besimshme me kusht që ajo i jep veten (në martesë) Profetit (ﷺ), dhe që Profeti (ﷺ) ka qëllim ta martojë atë (gjithçka kjo është e lejuar për ty).” Kjo (urdhër ligjor) vlen veçanërisht për ty dhe jo për besimtarët e tjerë (bashkësia myslimane). Pa dyshim, Ne e dimë shumë mirë se çfarë kemi bërë të detyrueshme për ta (myslimanët) në lidhje me gratë e tyre dhe mbi skllavet femra që janë në pronësi të tyre. (Por arsyeja pse është një urdhër veçanërisht për ty kur vjen puna te e drejta për të pasur më shumë gra) është që të mos të jetë e vështirë për ty (të organizosh një sistem të gjerë edukimi dhe mësimdhënie për gratë në komunitetin mysliman). Dhe Perëndia është më falës, gjithmonë mëshirues.»

Emanuel Sarwar është një besimtar dhe një kristian praktikues që është ka rritur me islamin dhe ka njohuri për Biblën dhe Kuranin.
Muhammed og hans mange kvinner

Parajsa në islam ka përrenj me verë

1

Foto: Shutterstock nga kamomeen, Tajlandë

Emanuel Sarwar / Document.no

Një nga gjërat e çuditshme rreth parajsës në islam është se aty rrjedhin përrenj vere. Pra, në këtë botë, alkooli është i ndaluar për myslimanët sipas islamit, ndërsa në parajsën e tyre rrjedhin përrenj vere që ata do të shijojnë së bashku me 72 virgjëreshat që i presin aty brenda.

Ngaqë këta myslimanë nuk pijnë alkool në këtë botë, ata nuk kanë përvojë dhe kur vdesin dhe papritmas përfundojnë në një vend ku rrjedhin përrenj alkooli, sipas mendimit tim ata do të dehen pas vetëm disa gotash, dhe këto virgjëresha do t’u japin disa shuplaka dhe do t’ua thonë këtë:

“Nga erdhi ky budalla i patrajnuar që u deh pas vetëm disa pijeve dhe më pas filloi të sillej si idiot?”

Mendoj se ia vlen të praktikojnë pirjen e alkoolit në këtë botë përpara se të përfundojnë në shoqërinë e këtyre virgjëreshave që u shërbejnë verë nga këto përrenj që rrjedhin.

Kur’ani, kapitulli 47 vargu 16.

Emanuel Sarwar është një mysliman fetar dhe praktikues i krishterë që ka rritur me islame dhe ka njohuri si për Biblën ashtu edhe për Kuranin.

Lexo më shumë nga Emanuel, i cili dëshiron të ndajë me norvegjezët mendimet e tij për islamin në Norvegji.

Paradiset i islam har rennende bekker med vi

Sak Muji për historitë e dhunës UDB-ashe ndaj shqiptarëve (1)

0
Sak Muji, Rugovë
(Sylë Mujaj)
____
Nr-I- REPLIKË /
1. Dosjet “sekrete” dhe emrat “të shenjtë”
2. Kur e vërteta ndalet te dera e “të paprekshmëve”
3. OZN/ UDB: listat s’janë të plota kur përjashtojnë “të gjallët e pushtetit”
Teksti: Seriali “OZN-ja & UDB-ja në Kosovë (1945–1990)” ka një meritë të pakontestueshme: e thotë me zë atë që u përpoqën ta mbanin si zë të ulët—se represioni s’ishte mjegull, por mekanizëm; s’ishte rastësi, por politikë; s’ishte “teprim i disa individëve”, por sistem.
Por ja ku fillon problemi: kur “dosjet e heshtura” flasin, pse disa emra heshtin sërish?
Kur flitet për bashkëpunëtorë lokalë, pse lista duket sikur ka frikë nga një kategori e veçantë: ata që pas vitit 1981 e tutje, dolën nga prapaskena e frikës dhe u shfaqën në skenën e karrierës?
Apo këta paskan qenë “të padukshëm” për UDB-në… derisa u bënë “të dukshëm” për postet?
Nëse ky serial e mban emrin “investigativ”, atëherë investigimi s’mund të jetë me kufi politik, as me filtër shoqëror, e as me logjikën: “t’i përmendim ata që s’kanë më zë, por t’i anashkalojmë ata që ende kanë mikrofona”.
Sepse kështu, pa dashje (ose me dashje), prodhohet ajo që populli e nuhat shpejt: një e vërtetë e kontrolluar — aq sa të duket guxim, por jo aq sa të prekë kockën e sistemit. E vërteta nuk është dekor, është përgjegjësi Shkrimi flet për të drejtën për të vërtetën, për zinxhirin komandues, për torturën, proceset e montuara, për lustracionin dhe garancitë e mos-përsëritjes. Mirë. Por le të jemi të sinqertë: pa emra, pa role, pa dokumente dhe pa verifikim, këto mbeten tezë e bukur—jo drejtësi tranzicionale.
Dhe pastaj lind pyetja e thjeshtë që e bëjnë viktimat, jo juristët e zyrave: Kush i nënshkroi akt-akuza?
Kush i vulosi dënimet?
Kush i ndërtoi “dëshmitë”?
Kush e shndërroi gjykatën në zyrë disipline dhe burgun në diplomë karriere?
Në vitet kur studentët e rinia e Kosovës u shtypën, u arrestuan, u rrahën, u dënuan, u përjashtuan nga jeta publike—nuk e bënë këtë “vetëm serbët e ardhur”.
Në shumë raste, mekanizmi u lehtësua edhe nga dorë lokale: nga njerëz që në letra ishin “shqiptarë”, por në veprim shërbenin si shkallë e sistemit.
Kur “patriotizmi” bëhet maskë, dhe “karriera” bëhet dëshmi Ka emra publikë për të cilët shoqëria ka pasur pyetje prej dekadash. Dhe këto pyetje nuk zgjidhen as me heshtje, as me nervozë, as me etiketa “mos e hap atë temë”. Përkundrazi: hapja e arkivave dhe verifikimi institucional është mënyra e vetme që i ndan thashethemet nga faktet. Në këtë frymë, kur në debate publike përmenden figura si Azem Vllasi, Isa Mustafa, Selim Brosha, Tadej Rodiçi, Demë Muja, Mehmet Loci, Asllan Sllamniku, Bashkim Kursani, Lorenc Selmani e të tjerë—çështja nuk është të bëhet “gjyq në Facebook”.
Çështja është kjo: A ka pasur rol secili prej tyre në aparatin e atëhershëm (gjykata, prokurori, shërbime, inspektorate, komitete, organizata fronti)? Në çfarë roli?
Me çfarë vendimesh?
Me çfarë dokumentesh?
Nëse po—le të dalin dokumentet. Nëse jo—edhe më mirë: le të dalin dokumentet, që të pastrohet emri. Sepse ironia më e hidhur është kjo: ata që duhej të përgjigjeshin, shpesh u bënë ata që përgjigjen të tjerët. Ata që duhej të hetoheshin, shpesh u bënë ata që “hetojnë”.
Ata që duhej të justifikonin një të shkuar, sot shfaqen si autorë morali për të ardhmen. “Plehu i Kosovës” nuk harrohet me një status Ka plagë që s’i mbyll dot një shkrim i bukur e as një serial i mirë dizajnuar. Sepse shumë prej nesh e mbajmë mend gjuhën e përçmimit, thirrjet e poshtërimit, etiketimet publike ndaj studentëve e rinisë—si të ishin mbeturinë, jo bij të këtij vendi. Dhe prandaj, kur sot flitet për “dosje”, s’kërkohet hakmarrje. Kërkohet minimumi moral i një shoqërie: të mos na kërkohet të harrojmë në këmbim të karrierave të dikujt. Përmbyllja: ose e vërtetë e plotë, ose dekor i radhës Prandaj, kjo replikë është e thjeshtë:
• Nëse seriali synon të drejtën për të vërtetën, atëherë mos e lini të vërtetën me shkurtesa.
• Nëse synon drejtësi tranzicionale, atëherë mos e ndani historinë në “të dënuar pa mbrojtje” dhe “të paprekshëm me imunitet shoqëror”.
• Nëse synon mos-përsëritje, atëherë hapni arkivat dhe bëni verifikim institucional, me procedurë dhe me të drejtë përgjigjeje. Sepse e vërteta që ndalet te “të vdekurit” dhe frikësohet nga “të gjallët e pushtetit” është vetëm një formë tjetër e asaj që seriali vetë e quan: heshtje e qëllimshme. Dhe heshtja e qëllimshme, sado elegante të shkruhet, mbetet… bashkëfajësi morale

Pse, as Kadare, as Agolli, nuk e morën kurrë NOBELIN?! (7)

1
Ismail Kadare – Donika Agolli – Dritëro Agolli
Ismet M. HasaniIsmet M. Hasani, Suedi
____
Lexoni për herë të parë!
Rivalitet i fshehur, apo miqësi e rreme midis Kadares dhe Agollit?!
Kush i ndau? Për dekada nuk flisnin, por “luftonin” njëri me tjetrin?! Pse Kadare nuk shkoi në varrimin e Agollit? Çka i shkroi Kadare në kurorën…?”
*
A kishte Kadare marrëdhënie të dyshimta me rezhimin komunist – Sigurimin dhe a e përdorte letërsinë për qëllime propagandistike?!
A ftohej dhe a merrte pjesë Agolli në mbledhjet e Komitetit Qendror të Partisë?!
A i shkroi Agolli letër anonime (me inicialet D. A.) Akademisë suedeze – kundër Kadares?!
Çfarë fshihej në Dosjen konfidenciale (të mbyllur me dyell) me vulë të kuqe të Akademisë suedeze?! Pse duhej të hapej Dosja në vitin 2050?!
Kush ishte Ingrid Malmstrong dhe çka i tha Kadares në kafénënë pranë Sorbonës (Paris)?! Pse, pas atyre fjalëve Kadare i zbehur doli nga kaféneja pa paguar?!
Sa vite (dekada) ishin të ndarë Kadare – Agolli dhe kush e dhá këtë idé?!
Kush ishte Petrit Dume, që përgadiste “informator” me të pavërteta dhe ia dërgonte Akademisë në Stokholm?!
Kush shkroi se “…nëse dërgohën për Nobël, Kadare dhe Agolli, do ta shkatërrojnë njëri-tjetrin?!
Kush ishte Linda Hoxha- ish-sekreterare në Ministrinë se Dumës dhe çfarë ”urdhëri” mori nga Dume që kundër Kadares t’i dërgojë ”letrat” në Stokholm?!
Kush ishte Fatos Kongolli, të cilit iu ndalua botimi i romanit për të cilin Agolli ishte i entuziazmuar dhe donte t’ia botonte në Revistën ”Drita”?!
Pse librat e Kadares botoheshin pa kaluar përmes ”Cenzurës”?!
Çka shkroi në “Zëri i Popullit” gazetar i ri dhe çka tha pas 30 viteve?!
Pse Kadare iku në Francë në vitin 1989, e Agolli mbeti në Shiqpëri!?
A kërkoi Kadare “azil politik” në Francë dhe sa veta ishin në Rregjistër?!
Si reagonte Kadare kur dëgjonte (përmes TV) se Nobeli nuk i është ndarë atij?!
Si reagonte Agolli kur dëgjonte (përmes Radios) se Nobelin nuk e mori as Kadare?!
Çka i tha Kadare (përmes tel.) mikut francez, kur ”Nobelin” e mori Myler?!
Çfarë i shkroi Kadare – Agollit në kurorën pas vdekjës (së Agollit)?!
Çka i tha Kadare zonjës së tij, pasi i humbi shpresat për Nobelin?
Çka i tha Kadares znj Ingrid Mallmstrong lidhur me Nobelin?
Çka u gjet në shtëpinë e Petrit Dumës, pas vdekjës se tij?
A mori pjesë dikush në varrimin e Dumës?!
Çka i tha gazetari ”Jugosllav” Agollit të ”Liqeni artificial”?!
Çfarë foli Kadare në Okllahoma (SHBA) për Agollin (më 2023)?!
A fluturoi deri në SHBA-ë Donika për ta dëgjuar Kadaren (2023)?!
… Në një mbrëmje të ftohët dhjetori të vitit 1988 në një zyre të vogël të Akademisë Suedeze në Stokholm, NJË DOSJE me vulë të kuqe u mbyll përgjithmonë dhe u vendos në një arkivë speciale me etiketë:
Konfidenciale – TË HAPET NË VITIN 2050!
*
Askush nuk i kishte detyruar Kadaren dhe Agollin të shkruanin letra anonime, të sabotonin njëri-tjetrin, të kundërshtonin dhe të përhapnin thashë e theme…
Por a ishin viktima?!
Në arkivat për studime të veprimeve komuniste në Tiranë, të hapura vetëm për studijuesë të autorizuar, gjëndet një Dosje me ngjyrë kafeje, me numër 847. Brenda saj – një faturë hoteli nga Stokholmi, datë 8 shkurt 1987 tregon se një delegacion diplomatësh shqiptarë, kishte qëndruar në Stokholm, në hotel për 3 netë.
Ajo që e bën këtë faturë të rëndësishme, nuk janë emrat, por është një shkrim në fund të faturës me gërma të vogla, që memzi lexohen, ku shkruante:
“Takimi me Komitetin (Akademinë) u anullua! Arsyeja: informacione KUNDËRTHËNËSE nga burime vendëse!”
Kush ishin ata ”këshilltarë” që u dërguan në Stokholm kur vendosej për Nobelin për vitin 1988?!
Çfarë bërën ata që dera e dy gjigantëve shqiptarë për Nobelin t’u mbyllej përgjithmonë!?
Një diplomat shqiptar në vitin 2019, në kushte anonimiteti, tha vetëm kaq:
“NÉ SHKUAM ATJE PËR TË NDIHMUAR, POR KISHTE SHKUAR DIKUSH PARA NESH DHE KISHTE SHKATËRRUAR!”
Kjo frazë enigmatike, fsheh një të vërtetë të tmerrshme!?
“Lufta” midis Kadares dhe Agollit, nuk ishte thjeshtë një konflikt personal, por një operacion i siguruar se dy shqiptarë NUK do e merrshin kurrë Nobelin!?
( V i j o n )