Kreu Blog Faqe 369

Kanada: Myslimanët dalin në rrugë për të protestuar kundër ndalimit të lutjeve publike në Quebec

1

Ilustrimi Grok AI

Provinca kanadeze e Quebecut ka prezantuar një projektligj për të ndaluar lutjet publike në institucione dhe në rrugë, parqe dhe sheshe.

Projektligji, Projektligji 9, zgjeron kufizimet e mëparshme nga Projektligji 21 (2019) dhe ka shkaktuar protesta masive nga myslimanët në Montreal dhe qytete të tjera.

– Lutja publike përdoret si mjet presioni dhe demonstrimi politik

Sipas projektligjit, i cili u prezantua nga Koalicioni qeverisës Avenir Québec, lutja do të ndalohet në transportin publik, universitetet, shkollat, në rrugë dhe parqe. Shkeljet e ligjit dënohen me gjoba deri në 1,125 dollarë kanadezë. Përjashtime mund të bëhen për ngjarje të shkurtra dhe të para-miratuara.

Autoritetet pretendojnë se lutja publike në grupe të mëdha është përdorur si mjet presioni dhe demonstrimi politik. Ministri i Sekularizimit Jean-François Roberge e justifikon projektligjin duke dashur të parandalojë “bllokimet e trafikut dhe transformimin e paautorizuar të hapësirave publike në vende adhurimi”.

“Është tronditëse të shohësh njerëz që bllokojnë trafikun dhe pushtojnë hapësirat publike pa paralajmërim, duke i kthyer rrugët, parqet dhe sheshet tona në vende adhurimi.”

Projektligji është pritur me kundërshtim nga myslimanët. Javën e kaluar, protesta u organizuan jashtë Bazilikës Notre-Dame të Montrealit me slogane kundër “islamofobisë” dhe tabela që thoshin “Lutja nuk është krim”.

Aktivistja myslimane Fatima Al-Sayed argumenton se ligji do ta shtyjë praktikën fetare në sferën private dhe se do t’i godasë në mënyrë disproporcionale myslimanët, pasi lutja publike është një pjesë qendrore e praktikës së tyre fetare.

Sipas regjistrimit të vitit 2021, të krishterët përfaqësojnë 53.3 përqind të popullsisë, ndërsa pak më pak se pesë përqind janë myslimanë.

Ligji pritet të miratohet në dhjetor, por mund të përfundojë në Gjykatën e Lartë.

Canada: Muslimer protesterer i gatene mot at Quebec forbyr offentlig bønn

___

Një e premte e zakonshme në Kanada

  

Klip video nga Telegram

Një e premte krejtësisht normale në Kanada: Të mbrojtur nga një “batalion komandosh”, myslimanët vendosen dhe shënojnë territorin në hapësirën publike.

Lutja e së Premtes. Video nga Telegram, e Premte, 9 Gusht

Shënimi i Territorit Islamik

Myslimanët po përdorin gjithnjë e më shumë rrugët e vendeve perëndimore për t’iu lutur Allahut. Kjo nuk u pëlqen të gjithëve.

Politikania iraniano-kanadeze Goldie Ghamari thotë se regjimi terrorist në Iran po shënon territorin islamik në këtë mënyrë, territoret po pushtohen me anë të lutjeve “paqësore” në hapësirën publike:

– Kjo është një shenjë pushtimi, një simbol i pushtetit. Është shumë e frikshme të shohësh se si ideologjia radikale islamofashiste po abuzon me idealet kanadeze të lirisë dhe Kartën e të Drejtave dhe Lirive, tha ajo në Sky News.

Kolonizimi dhe pushtimi

Sipas Ghamarit, myslimanët që luten në hapësirën publike po marrin pjesë në një “demonstrim të paautorizuar”.

– Ata po bllokojnë trafikun, po pushtojnë rrugët, nuk po lejojnë që kanadezët e zakonshëm dhe paqësorë të kalojnë, po e përdorin lutjen si një mjet për kolonizimin dhe pushtimin e një ideologjie radikale islamofashiste.

– Kjo është Kanadaja. Zgjohuni!

Në qershor, një kamion u pa në Toronto me mesazhe pro-kanadeze që dënonin mijëra myslimanë që dilnin në rrugët e qytetit për lutje rituale. Ai tregon imazhe të myslimanëve që i përkulen Allahut në turma në rrugët e qytetit:

– A është ky Libani? A është ky Jemeni? A është kjo Siria? A është ky Iraku? Jo. Kjo është Kanadaja. Zgjohu, Kanada. Jemi nën rrethim.

Dështimi i gjykimit

Goldie Ghamari u përjashtua nga grupi parlamentar i Partisë Konservatore Progresive të Ontarios një muaj më parë pas një “dështimi serioz të gjykimit”; një takimi me britanikun Tommy Robinson:

– Ndërsa ky vendim nuk erdhi lehtë, është bërë e qartë se deputetja Ghamari nuk mund të vazhdojë më në rolin e saj në grupin parlamentar të partisë sonë.

Vendimi erdhi pasi Këshilli Kombëtar i Myslimanëve Kanadezë shprehu zemërim për takimin, duke e quajtur Robinson një “islamofob dhe kriminel të njohur”.

En helt almindelig fredag i Canada

Vërejtje!

Ky është një shkrim i mëhershëm i Document.no në të njejtën tematikë. Kush e njef anglishten hapnie linkun e mësipërm dhe shihnie videon.

Ukë Rugova nuk ka mundur ta lëshoj partinë e babës, e të kërkoj shtëpi me qëra…!

1
Halil Geci, Skenderaj
___
UKË RUGOVA NUK KA MUNDUR TA LËSHOJË SHTËPINË E BABËS E TË KËRKOJË SHTËPI ME QIRA
___
Hyrja e Ukë Rugovës në listën e deputetëve të LDK-së nuk ka arsye të trazojë VV-në dhe Guxo-n kjo është një rrënë. Përkundrazi, Uka nuk ka hapur asnjë dritare të re politike; gjithçka që po përflitet rreth tij është thjesht një tym i panevojshëm, pasi figurës së tij i ka humbur pesha për të trazuar skenën politike.
Rikthimi i Ukës në LDK shihet thjesht si lëvizja më e natyrshme: Uka nuk ka mundur ta lëshojë shtëpinë e babës dhe të kërkojë strehim në shtëpi të tjera.
Sipas narrativës ironike që qarkullon nëpër koridoret politike, nëse Kurti e bën Ukën kryeministër, ai s’ka dert as për babanë Ibrahim, as për LDK-në. Kjo i bie se vendimet e tij do të jenë më shumë për interes personal sesa për trashëgimi ose ideologji.
Dihet botërisht — sipas kësaj narrative — se vet LDK-ja, nga frika se mos ua merrte partinë, me qëllim e ka “djegur” Ukën dhe familjen e tij. Në atë kohë, Uka ishte një fëmijë i papjekur politikisht dhe, nga lakmia u dogj lehtë.
Dihet botërisht se familja e Rugovës ka qenë e përjashtuar dhe e nënçmuar nga vet LDK-ja. Kryesia e partisë vizitonte shtëpinë dhe familjen e Rugovës vetëm kur u duheshin votat.
Dada Lume, sipas komenteve të kësaj satire politike, i është rënë në prehrin krejt dynjasë; me një fjalë, duket se pyet: “A ka kush që më shpëton?” Po sikur të mos ekzistonte frika e humbjes, Dada Lume as që do t’i binte ndër mend se Uka ekziston.
Propaganda se hyrja e Ukë Rugovës në listën për deputet ka peshë nuk qëndron. Peshën politike që ai mund të kishte pasur, Uka e ka humbur me veprimet e tij të dobta. Kushdo nga fëmijët e tij që do të hynte në listë, do t’i fitonte votat e rugovistëve në emër të babait.
Përndryshe, Uka as nuk ka fuqi politike, as mend në krye që ta ngjisë skenën më lart ,gjë që dikur edhe unë besoja, kur mendoja se Uka duhej të ishte kryeministër; tani e kuptoj se kisha gabuar.

Takimet midis shqiptarëve dhe hebrenjve që nuk janë shënuar në gur, as në pllaka përkujtimore, as në tekstet e historisë

Victoria Fitore Malo

Po vazhdoj me takimet e panjohura gjerësisht midis shqiptarëve dhe hebrenjve. Takime që nuk janë shënuar në gur, as në pllaka përkujtimore, as në tekstet e historisë. Takime të heshtura, të thjeshta, të rrezikshme, por vendimtare. Aty ku një derë u hap, një dokument u rishkrua, një barkë u nis natën, një fëmijë heshti, një prift ndryshoi një datë, një mësuese mbrojti një bibliotekë.
Janë histori që nuk e bëjnë zhurmën e ngjarjeve të mëdha, por kanë peshën e tyre, si ato gurët e vegjël që e mbajnë harkun në këmbë. Dhe pikërisht sepse janë pak të njohura, ndoshta janë edhe më të çmuara: tregojnë se nderi shqiptar nuk shfaqet vetëm në fjalimet e mëdha, por më së shumti në gjestet e vogla, të rrezikshme dhe të padukshme, sepse mbajnë një dritë që nuk shuhet: dritën e njerëzve të zakonshëm që, përballë vdekjes, zgjodhën të shpëtojnë jetë.
Unë i quaj:
Një mozaik nderi: shqiptarët dhe shpëtimi i hebrenjve
Në historinë e vendeve të vegjël ka momente kur dimensioni moral bëhet më i madh se gjeografia. Shqipëria dhe trevat shqiptare gjatë Luftës së Dytë Botërore janë rast i rrallë: një popull i vogël, i varfër, i përçarë politikisht, u përball me pyetjen më të rëndë të asaj epoke
– çfarë bën kur një popull i tërë shpallet i panevojshëm për botën?
– dhe iu përgjigj pa hezitim: e mbron!
Shpesh mjaftohemi me statistikat, fakti se numri i hebrenjve në Shqipëri pas luftës ishte më i madh se para saj, por statistika nuk mbajnë emocion. Nuk tregojnë fytyrat, as frikën, as zgjuarsinë e atyre që u vunë mes vdekjes dhe atyre që duhej të shpëtonin. Prandaj, nganjëherë duhet të zbrazim në detaje. Të shohim jo vetëm çfarë u bë, por si u bë.
Farmacisti që ndërtoi një tavan të dytë
Në Tiranën e viteve 1943-44, farmacisti Mehmet Disha ndërtoi një hapësirë të fshehtë mes tavanit dhe çatisë së farmacisë së tij. Vendndodhja ishte paradoksale: sa më pranë kontrollit gjerman, aq më pak dyshim ngjallte. Farmacitë përdoreshin për furnizime ushtarake, prandaj kontrolloheshin shpesh. Pikërisht aty, mbi kokat e gjermanëve, një çift hebrenjsh nga Beogradi jetoi i fshehur për muaj të tërë. Disha u kujdes për ushqimin e tyre, për qarkullimin e ajrit dhe madje për të krijuar një mënyrë komunikimi me trokitje, në rast ndonjë kontrolli të befasishëm. Hebrenjtë e shpëtuar më vonë shkruan: Ai nuk na mbajti si të padukshëm; na mbajti si të tij.
Regjistrimi i rremë në Gjakovë: kur një mbiemër bëhet strehë
Në Gjakovë, familja Hoti u kërkoi familjarëve lokalë që të pranonin në regjistër dy fëmijë hebrenj nga Novi Sadi si “kushërinj të largët” – t’i futnin si pjesë të fisit. Regjistrat u manipuluan në mënyrë delikate: fëmijët u shënuan si “djem”, megjithëse ishin vajza. Kjo nuk ishte gabim; ishte strategji. Djemtë vëreheshin më pak si të ardhur, dokumentet e tyre kontrolloheshin më butë, dhe askush nuk mendonte të kërkonte nënat apo gjyshërit e tyre biologjikë.
Kjo teknikë e adoptimit dokumentar ishte e rrezikshme: falsifikimi i të dhënave të regjistrit familjar konsiderohej bashkëpunim me të arratisurit dhe dënohej rëndë nga autoritetet gjermane. Por familja shqiptare e bëri gjithsesi.
Një barkë, një natë, një det: shpëtimi nga Vlora
Detari vlonjat Myslym Shyriu nuk kishte organizatë, as lidhje politike. Kishte vetëm një velierë të vogël peshkimi dhe njohjen e detit. Kur dy familje hebrenjsh kërkuan të iknin drejt bregut italian, ai pranoi, edhe pse deti i Jonit në atë kohë ishte nën patrullim të kombinuar gjerman e italian. Shyriu i mori natën, në heshtje, dhe lundroi pa drita që të mos zbulohej. Dallgët ishin të forta, por ai njihte çdo vijë të bregut, çdo erë, çdo rrymë. Në mëngjes, kur u kthye, njerëzit e lagjes e pyetën: “Ku ishe gjithë natën?” Ai u përgjigj me qetësi: Peshku m’u largua, po e ndoqa.
Emri i tij nuk figuron në dokumentet italiane të refugjatëve, sepse askush nuk e tregoi.
Motrat Qiriazi dhe biblioteka që u bë strehë
Në një shkollë femërore në Korçë, gjatë një kontrolli gjerman, tre hebrenj u strehuan brenda bibliotekës së shkollës së Motrave Qiriazi. Kjo hapësirë kishte dy hyrje; njëra u bllokua me intuitë të shpejtë nga dy nxënëse që “diskutonin një mësim”, ndërsa motrat qëndruan pranë derës kryesore që të mos linte përshtypjen se diçka po fshihej. Kontrolli u krye shpejt; gjermanët nuk depërtuan në dhomat e bibliotekës. Kjo nuk ishte thjesht një fshehje: ishte një akt mendjehollësie, një përdorim brilant i një koncepti që gjermanët e respektonin, “hapësira e dijes”.
Gershon Jakoel, një nga të shpëtuarit hebrenj në Shqipëri, përmend se në Korçë, disa vajza hebreje u strehuan përkohësisht “tek një shkollë e grave që drejtohej nga zonja të arsimuara dhe shumë të guximshme”.
Ai tregon: “Na mbronin mësueset. Ato na futën brenda si nxënëse të zakonshme, pa bërë as pyetje, as zhurmë. Askush nuk dyshoi tek ato.” Shumë historianë e identifikojnë këtë “shkollë femërore të grave të guximshme” me institucionin e Qiriazive, sepse në Korçë vetëm ato kishin një shkollë të tillë.
Një fëmijë që heshti dy vjet
Në Elbasan, një djalë 11-vjeçar zbuloi dy hebrenj të fshehur në hambar. Mund të kishte folur. Mund t’i kishte treguar shokëve nga kureshtja. Mund të kishte folur nga frika. Por nuk foli, as për ditë, as për muaj, as për dy vjet. Më vonë, një prej hebrenjve shpallte në dëshminë e tij: një fëmijë ishte mburoja jonë. Ai kuptoi atë që shumë të rritur nuk e kuptuan.
Prifti i Shkodrës dhe dokumentet që u bënë jetë
Në Shkodër, një prift katolik, Dom Anton Harapi, përdori bojë të vjetër liturgjie për të modifikuar certifikata pagëzimi, duke ua dhënë dy familjeve hebreje identitet të ri si katolikë shkodranë. Boja e vjetër ishte truku i tij: dokumentet duken të përdorura, të vjetra, të besueshme. Ato u pranuan, dhe familjet mundën të kalojnë në zonën italiane. Dom Anton Harapi u ekzekutua nga regjimi komunist në 1946 dhe çdo gjurmë e veprimtarisë së tij u fshi, u censurua ose u deformua. Por, gojëdhënat e të shpëtuarit u ruajtën…
Dhe lista e shpëtimtarëve shqiptarë vazhdon tutje prej shqiptarëve të Italisë vazhdon te shqiptarët e Egjiptit, të Turqisë, të Sarajevës, të Rumanisë, të Greqisë dhe deri te shqiptarët e Mandatit Britanik të Palestinës (para ’48)
Pse ndodhi kjo?
Këto histori, të ndara në hapësirë e në kohë, kanë një gjë të përbashkët: asnjë prej këtyre njerëzve nuk kishte ndonjë arsye të madhe për të rrezikuar. Nuk kishin as fitim, as garanci, as mbështetje shtetërore. Por morën përsipër diçka më të rëndë se rreziku: përgjegjësinë. Kjo është arsyeja pse tek shqiptarët shpesh përmendet BESA, jo si shpikje folklorike, por si një kod funksional i jetës. Një kod që urdhëronte: po të kërkoi dikush mbrojtje, jepja; po t’u dorëzua dikush në besë, mos e lësho; po të vunë në provë nderin, mos u përkul.
Referencat:
* Yad Vashem Archives – Balkan Rescuers
* Gershon Ben-Oren – “The Jews of Albania and Kosovo during WWII”
* Miriam Reifer – “Hidden in the Highlands: Jewish Survival in Albania”
* US Holocaust Memorial Museum – Balkans Collection

Arrestimi dhe lirimi i Frederica Mogherinit, një bum mediatik që ngjanë me gjyqësorin në Kosovë

0
Gani Mehmeti
___
ARRESTIMI  DHE LIRIMI I FEDERICA MOGHERINIT DHE TË TJERËVE – NJË BUM MEDIATIK, ASGJË MË SHUMË, A PO NGJAN ME GJYQËSORIN NË KOSOVË?!
___

Për ne në Kosovë ndalimi (arrestimi) dhe më pastaj lirimi i të ndaluarëve, nuk është fare befasi. Ne jemi të mësuar me këso lojërash prokuroriale e gjyqësore, sa na janë bërë të zakonshme.

Por, të ngjajë në Bashkimin Europian, në Belgjikë, ku është qendra e BE, disi më duket si tepër e madhe.

Nuk them që të dyshimtët të mos ndalohen, të mos paraburgosen, të mos kontrollohen. Jo, jo. Duhet të hetohet secili e secila, pa marrë parasysh postin dhe nivelin se ku gjendet e çfarë detyre a posti ka.

Mirëpo, më parë se të ndalohet, duhet të ketë fakte të sigurta se për çka po ndalohet. Dhe, kur ndalohet, të ketë arsyen për çka është ndaluar. Dhe, kur ndalohet, deri sa të zbardhen faktet, është mirë të mos merren fare me të mediat. Nuk është e nevojshme  e as e arsyeshme se, vetëm pse dyshohet, të raportohet nëpër media. Media është arma më e fortë. Mediet sot me padurim flasin e shkruajnë për këdo, me ose pa arsye. Prandaj, do të ishte mirë që rastet e tilla të mos raportohen fare në media deri sa të verifikohet mirë se dyshimi ëshrtë i bazuar, se iks ypsilani kanë bërë keqpërodrime, se janë të korruptuar, se kanë vjedhur apo plaçkitur.

Këtë e them për hir të reputacionuit që njerëz të tillë kanë. Nuk jam për ta kursyer asnjërin kur shkel ligjet, kur keqpërdorë, por deri sa të verifikohet, përse të alarmohet? Kjo nuk është etike dhe është denigruese pëer personat. Dhe, çka më pastaj, kur ai ndalohet e menjëherë lirohet?

Kjo është një veprim i pamatur i atyre që ndalojnë, pra i prokurorëve.

Deri sa bëhen ndalesa të tilla për njerëz të pafajshëm dhe lirohen menjlëherë, është mirë që dikush të japë edhe përgjegjësi për punën e tyre joporofesionale.

Kur arrestohet dikush dhe lirohet në mungesë të fakteve, do duhej të japë llogari prokurori, sepse po bie dinjiteti i të arrestuarit.

Këso arrestimesh kemi pasur vazhdimisht në Kosovë edhe në instanca të larta, por, janë liruar me arsyen se “nuk ka fakte” për keqpërdorime.

Xhavit Haliti i PDK-së, paska thënë: “Kurti duhet të trajtohet për shëndet mendor, burgu e ka ba tvetën”

6
Xhavit Haliti: Kurti duhet të trajtohet për shëndet mendor, burgu e ka ba tvetën
🔴
“Në qeverisje ka qenë, është një parti e papërgjegjshme dhe një kryeministër që duhet të trajtohet në një variant tjetër, qoftë ai edhe psikologjik. Nuk e kuptoj ndryshe. Ka liderë shteti që janë të sëmurë. Ai të shkojë te doktori, të bëjë kontroll te mjeku, njerëz jemi, kemi probleme me shëndetin, burgu e ka bë të veten, njerëzit e bëjnë të vetën…”, ka thënë Haliti në “Konfront”.
Kryeministri i Kosovës, Albin Kurti
Si e komentoni këtë deklaratë ?
____
Xhavit Halitit le t’i përgjigjen lexuesit për deklaratën e tij…?!

Në vigjilje të 28 dhjetorit: Çfarë sinjalizon Washingtoni dhe çfarë duhet të kuptojë politika e Kosovës

Seanca dëgjimore në Kongresin amerikan, ku tre ekspertë të njohur të Ballkanit artikuluan kritika të hapura ndaj kryeministrit në detyrë të Kosovës, Albin Kurti, nuk ishte vetëm një debat teknik mbi proceset e dialogut. Më tepër ishte një sinjal politik, një “dritë portokalli” që Washingtoni ia dërgon Prishtinës në një moment të ndjeshëm — mu para zgjedhjeve të 28 dhjetorit.
Në të njëjtin horizont kohor, vendimi për heqjen e Milorad Dodikut nga lista e zezë krijoi një kontrast të fortë simbolik: një figurë e njohur për veprime separatiste largohet nga një regjim sanksionesh, ndërsa një kryeministër i zgjedhur në mënyrë demokratike cilësohet “obstrukcionist”. Ky dyzim i mesazhit ka krijuar shqetësim të natyrshëm në opinionin publik kosovar. Por ai nuk duhet interpretuar si dënim i Kosovës, por si ripozicionim strategjik i politikës amerikane në rajon.
Nuk është përplasje – është rikallibrim
Tre ekspertët që folën para Komitetit të Punëve të Jashtme nuk e kontestuan orientimin pro–amerikan të Kosovës. Përkundrazi, vlerësuan se Kosova mbetet partneri më i sigurt i SHBA–së në Ballkan. Kritika ndaj Kurtit kishte më shumë të bënte me ritmin, stilet dhe mënyrat e angazhimit në dialog — jo me parimet. Për Amerikën, Kosova është aleate; por SHBA pret një aleat që koordinon hap pas hapi, sidomos në çështje të sigurisë rajonale dhe stabilitetit politik.
A është presion para zgjedhjeve? Po, por i llojit konstruktiv
Washingtoni nuk ka interes të dobësojë Kosovën, as të ndikojë kompozicionin e brendshëm politik. Por, në prag të zgjedhjeve, ai kërkon të sigurohet se qeveria e ardhshme — cilado qoftë ajo — nuk do të devijojë nga koordinimi strategjik me SHBA në raport me Serbinë, NATO–n dhe arkitekturën e sigurisë në rajon.
Ky presion nuk është për Abdixhikun, për Hamzën, për Haradinajn, apo për opozitën. Është presion për institucionet e Kosovës, të cilat duhet të jenë të parashikueshme në sytë e aleatit kryesor.
Simbolika Dodik–Kurti: çfarë fshihet pas saj
Heqja e Dodikut nga lista e zezë nuk është shpërblim. Është taktikë: Uashingtoni po teston nëse ai mund të ndahet nga orbitat më të rrezikshme të Moskës dhe Beogradit, para një konfigurimi të ri diplomatik në Bosnjë.
Ndërkohë, kritika ndaj Kurtit synon ta sinjalizojë se Kosova duhet të jetë më e kujdesshme në menaxhimin e tensioneve me Listën Serbe dhe Serbinë, jo sepse SHBA e beson LS-në, por sepse ajo mbetet një faktor i cili, i keqmenaxhuar, mund të prodhojë përshkallëzim të panevojshëm.
Ky nuk është barazim moral — është realpolitik.
A po harrohet roli destruktiv i Listës Serbe?
Jo. SHBA e di mirë se LS ka qenë pjesë e përshkallëzimeve:
rrethimi i policisë dhe KFOR-it,
incidenti i Banjskës,
tensionet rreth Ujmanit,
bojkotimi i institucioneve.
Por për Amerikën, edhe aktori problematik duhet të mbahet brenda tryezës për të mos u bërë detonator rajonal. Uashingtoni pret që Prishtina të vazhdojë ta sfidojë LS-në ligjërisht, institucionalisht, por pa prodhuar kriza të panevojshme.
Ku duhet të pozicionohet Kurti?
Kryeministri në detyrë ka përfituar nga një mbështetje e gjerë popullore, duke u parë si një lider që nuk bën kompromise në dëm të shtetësisë së Kosovës. Edhe intelektualë amerikanë si Francis Fukuyama kanë artikuluar mbështetje për reformizmin e tij, duke e konsideruar një kundërpeshë ndaj autokracive në rajon. Por fuqia e një lideri nuk qëndron vetëm te rezistenca — qëndron te aftësia për të dalluar kur rezistenca duhet shndërruar në diplomaci efektive. Kosova nuk humb asgjë nëse është më e koordinuar me SHBA. Përkundrazi, e fiton gjithë fuqinë që i duhet përballë Serbisë.
Një thirrje e matur: Jo konfrontim, por bashkërendim
Në këtë klimë, kërkohet një gjë të thjeshtë, por thelbësore:
Kosova nuk duhet të humbasë aleatin e saj më të madh për çështje stili.
Kurtit nuk i kërkohet të ndryshojë parimet, por të ndryshojë ritmin:
më shumë koordinim me Departamentin e Shtetit;
më pak veprime të njëanshme në veri;
më shumë transparencë me partnerët;
më pak polemikë retorike;
më shumë realizëm strategjik.
Çfarë do të thotë kjo për zgjedhjet e 28 dhjetorit?
Qytetarët e Kosovës duhet të hyjnë në zgjedhje pa frikë, pa ndjesinë e përjashtimit apo të braktisjes. SHBA nuk po e largon dorën nga Kosova — përkundrazi, po e shtrëngon atë më fort për ta mbajtur vendin të qetë në një rajon në përplasje. Por kërkon edhe përgjigje të njëjtë nga Prishtina.
Strategjia e partneritetit inteligjent
Kosova duhet të ndërtojë një model të ri bashkëpunimi me SHBA, të bazuar në:
koordinim të ngushtë të politikave të sigurisë,
qasje të matur ndaj tensioneve me Serbinë,
besueshmëri institucionale,
dhe lidership që di të balancojë idealet me realitetin.
Ky është momenti për një partneritet inteligjent, ku Kurti — ose kushdo që e udhëheq vendin pas 28 dhjetorit — të jetë jo vetëm lider i Kosovës, por edhe kontribuues i drejtpërdrejtë në arkitekturën e sigurisë amerikane në Ballkan. Kjo është në interes të përbashkët. Dhe kjo do të mbetet garancia e vetme e paqes, stabilitetit dhe rrugës euroatlantike të Kosovës.

1 dhjetor 2015: Drama e Kosovës dhe gjuha e politikës hashimjane e mustafiane

1
DRAMA SHQIPTARE NË KOSOVË DHE GJUHA E PAPËRGJEGJËSHME E POLITIKËS HASHIMJANE E MUSTAFJANE
Është një shprehje e rëndë, megjithatë, ndoshta, për t’a vënë këtë titull këtij shkimi.
Vëllezër dhe motra të dashur, studentë, atëdhetar dhe miqë të nderuar.
Ne nuk mundë të heshtim përballë sjelljeve e veprimeve politike të politikanëve, të kryepolicit dhe të ca deputetëve të magjorancës PDK-ës dhe i LDK-ës që zbehin rolin e shqiptarëve si shtet dhe dobësojnë pozitën e shqiptarëve të Dradanisë si komb, pavarësisht se nga kush vijnë ato!
.
Mos lejoni që qeverinë, tradhtinë dhe Kosovën ta përfshijë kaosi dhe anarkia. Demokracia nuk është anarki, as diktaturë e re. As bolshevizën e as leninizëm. As kriza ekonomike, as skamja materjale, as vuajtjet, as snobizmi në ditët e sotit nuk i japin të drejtë asnjë deputeti të pozitës të sillet në menyrë të pakontrolluar dhe votoj pa pranin e opozitës në sallën e parlamentit, në të kundërtën t’i nxisë pasionet vëllavrasëse në këto orë të liga të historisë sonë.
Nuk na duhen përçarjet, por uniteti kombëtar, nuk na duhet urrejtja ndajë opozitët dhe të mendimit ndryeshe, por toleranca demokratike, sepse vetëm në saje të tyre do të mund t’i realizonim synimet tona historike.
Nuk kemi toka për të falur!!!
Nuk kemi nevojë brenda shtetit të krijojmë enklava të reja sllave dhe turke…
Kushë do të kujdeset për shqiptarët e Malit të Zi, Të preshevës dhe të Turqisë!
Duke pasur parasysh situatën shumë të tendosur në Kosovë e Maqedoni, kërkojmë:
“udhëheqja shtetërore në Shqipëri dhe në Kosovë të mbrojë sovranitetin e integritetin teritorial me të gjitha mjetet e domosdoshme, të denoncohen tradhtarët për politikën e tyre që rreziokonë paqen e sigurisë së trojeve shqiptare.
Kosova të rishqyrtojë politikën e saj me Serbin dhe Malin e Zi. Çdo shmangie nga përcaktimet kombëtare është kolaboracionizëm me armikun dhe tradhti ndaj çështjes shqiptare.
Të lirohen të gjithë deputetët…!
Shqiptart sot nuk mund të tkurren per tej Dardanis (Kosovës).
Strategji e vjetër. Dyndja më e re serbe në Kosovë është paralajmërim i qartë i shtrirjes së konfliktit dhe për coptimimin e teritoreve të reja. Fashizmi i Beogradit synon ta kompensojë humbjen në Knin me rikolonizimin serb të Kosovës. Duke i falenderuar firmatarët tanë ia arritën qëllimit me coptime të reja. Ju lumte Hashim Broja e Isa Prapashtica
10 qershor 1999. Me largiminë e serbisë u duk se gjithçka mbeti shqiptare.
Sa çudi?
Sheshet gjëmonin si asnjëherë më parë nga britmat: – E duam Kosovën të bashkuar me Shqipërinë! Në këtë botë gjithmonë ka gjahtarë dhe viktima.
Viktima jemi ne? Pse ne?
Veprimet e tilla qeveritare, të cilat, çështë e vërteta, s’janë diçka e re, sepse ne jemi mësuar t’i dëgjojmë nënstop tash e 540 vjet, jo vetëm që nuk kanë shënuar asnjë rezulltat konkret, por, për më keq, na kanë mashtruar, tradhtuar dhe poshtëruar popullin e vetë. Përveç kësaj kryeministrat Isa Mustafa e Hashim Thaçi do të duhej ta dinin dhe posaçërishtë këta të dy po zhvillojnë fushata denigruese me politikën e tyre nënshtruese ndaj pushtetit vrasës serb, kurse sektare e përçarëse në jetën e shqiptarëve të Kosovës.
Armiqtë kujdeseshin vazhdimisht që orjentimi i shqiptarëve të Kosovës dhe i Maqedonisë të mbetej gjithmon Lindja, më saktë Turqia. Nëse nuk është tepërt për të shkruar mbi tradhtinë, kjo frymë sllavo-turke, ky shkrimë mud të lëxohet apo të ndahet në dy pjesë. Në të parën do të gjinden menyrat e tradhtisë, format e saja dhe sesi legenët humbin gjakun dhe tardhtojnë vendin dhe gjuhën e tyre. Në të dytën, cilat janë rregullat e saj për tradhtin dhe metodat e tyre për ti gjërmuar pse të ligët e pranojnë këtë ideologji, kultur të huaj. Në fund të fundit gjërat që ne i konsiderojmë të rrezikshme për shoqërinë shqiptare është e nevojshme për të shkuar me guxim më përpara se deri tash në hulumtimin e natyrës së këtyre qeveritarëve, hoxhallarëve, kryepolicit dhe atyre që nuk marrinë erë nga historia, dhe arsyenë që e ka shtyrë Skënder Hysenin e llumtë të burgos deputetë dhe qytetarë të lirë, dhe arsyet që e kanë shtyrë xhëmatin të ndrrojnë emrat e mbiemrat dhe të vihën në shërbim të armikut. Si rasti i 3200 familjeve shqiptare në Maqedoni. Thash shqiptar jo. Gjithçka po! Vetëm shqiptarë jo?
Këta llojë tipash zagarësh, nuk deshirojnë të kenë më shumë mend se ç’kanë për ta ndarë të mirën dhe të keqen. Është e sigurt se këta gjithmon mashtrohen kjo dëshmon në radhë të parë se paaftësis së gjykuarit të shëndoshë për të veçuar të vërtetën nga tradhtia. Kështu, ndryeshmeria e divirsitetit te këta njerëz delë nga fakti se këta janë të lindur për të qenë shërbyes e tradhtarë duke ecur përpara dhe ndjekin rrugën gjithmon rrugën e gabuar, gjë që ne nuk i ndalojmë dot dhe ata nxitojnë për të mos u larguar nga rruga dhe fytyra e qyqarit që fshihen pas pseudopatriotizmit.
Këta e kuptojnë vetëm gjuhën e shtetit, të forcës, të vetmisë, ata nuk e kuptojnë gjuhën e dashurisë për atdheun, njohin vetëm anarkizmin dhe kulturën mesjetare, që na lanë kaq shumë në robëri dhe nuk marrin vesh për ligjet dhe rregullat, nuk marrin vesh gjuhën e krijimtarisë së këtij shteti të ri. Së pari është e drejta jonë, që një popull nuk duhet të pengohet nga fuqitë e zeza për ti dhënë vetes një të drejtë për ta sakatosur shtetin dhe kulturën për interesa të armiqëve.
Nuk e kamë fjalën për varfëri, papunësi, korrupsion që na shkatërron çdo ditë, që djalërin e detyron të largohet në masë drejtë përendimit, të katandiset me një identitet të ri, me gjuhë dhe kulturë të re. Kurse ju më thoni, se: “A duhet ti lëmë që ta trashegojnë mbretërinë e një kulture tjetër nga ajo e jona, që me aq mund dhe gjak e mbrojtëm!”.
Besoj se JO!
Ambicjetë e sëmuara janë ngjizur në trupat e tyre dhe tregojnë hapur, sikur janë me të vërtetë “fitimtarë” mirpo menyra sesi e bëjnë këtë me ekstremizimat e selljes politike e fetare, jo vetëm që prishin marrrëdhënjët e shqiptarëve ndërveti, por nxjerrin në pah edhe thelbin e karakterit të tyre, meqenëse e gjithë mburrja është ndërtuar mbi karakteretë të pasigurta dhe të lëkundura prej njerëzish me ligësinë e tyre natyrore.
Ç’trishtim, shqiptarët e shkelur me të dyja këmbët, gjatë periudhës së kësaj politike, ky popull nuk përpunonë më ëndrra duke bërë gjithfarë zhbirimesh në mendjen e tyre. A mund të jetë kjo ana e së keqës qeveritare? Ndoshta, pse jo.
Shpesh, nuk e kemi vrarë mendjen të gjejmë mosarsyen e këtyre injorantëve. Ajo vazhdon të jetë e tillë, edhe kur vjen te thelbi dramatik i çështjes së demarkacionit dhe i deputetëve të rrahur e të denuar!
Ç’mjerim zerzopësh e zagarësh shqiptarë!

Kadriu dhe “tërheqja e veshëve”: një metaforë e saktë për opozitën e sotme

1

Sak Muji, Rugovë-Zvicër

Sarkazëm politike mbi deklaratat e Kadri Kryeziut, karikaturën dhe realitetin e opozitës së lidhur me Listën Serbe

– për Portalin Drini ⸻

1. Zgjedhjet e 28 Dhjetorit po shndërrohen në momentin më të pazakontë të pluralizmit kosovar

• Kundër LVV-së janë rreshtuar thuajse të gjitha forcat politike tradicionale.

• Rreshtohen edhe një pjesë e mediave, analistët e përhershëm dhe disa ambasada të lodhura nga kaosi politik.

• Një konfigurim i tillë nuk është parë në asnjë proces të mëparshëm zgjedhor.

2. Kadri Kryeziu – nga shok burgu në gjykatës, e sot në rolin e analistit të jashtëzakonshëm

• Komentet e tij e paraqesin zgjedhjen si “betejën finale” ndaj një force të vetme politike.

• Por në këtë analizë mungon pyetja kryesore: pse opozita ka rënë në këtë nivel të bashkimit të dëshpëruar?

3. Karikatura – realiteti i zhveshur përmes artit

• Në karikaturën e autorit, Kadriu paraqitet duke ua “tërhequr veshët” opozitarëve.

• Kjo nuk është thjesht humor, por metaforë e një opozite që:

• nuk dëgjon popullin;

• i dorëzohet ndikimeve të jashtme;

• nuk ka unitet të brendshëm;

• kërkon disciplinim, por nuk ka drejtim.

4. Opozita dhe lidhjet jo të fshehta me Listën Serbe

• Sot opozita kosovare, pavarësisht deklaratave publike, është e përshtjellë me Listën Serbe.

• Partneriteti politik me figura të rrethit të Radojçiçit – një emër i lidhur me struktura kriminale – e komprometon rëndë kredibilitetin e saj.

• Kjo lidhje ka krijuar hendek të pakapërcyeshëm midis opozitës dhe votuesve shqiptarë.  5. Ironia e Kadriut: thirrja për “reflektim”

• Kadriu sugjeron se partitë duhet të reflektojnë nëse Kurti fiton sërish.

• Por realiteti është se opozita:

• nuk ka reflektuar mbi korrupsionin që e gërryen;

• nuk ka reflektuar mbi aleancat e pista;

• nuk ka reflektuar mbi humbjen totale të besimit publik;

• nuk ka reflektuar as sot, kur është më e dobët se kurrë.

• Thirrja për reflektim duket më shumë tentativë për të mbuluar boshësinë e brendshme sesa për ndryshim real.

6. Populli vendos, jo tërheqja e veshëve

• Nëse LVV fiton drejt një fronti të madh anti-Kurtit, mesazhi do të jetë i qartë: votuesit po dënojnë klasën e vjetër politike, jo thjesht po shpërblejnë një parti.

• Ky rezultat do të jetë pasojë e zhgënjimit të thellë ndaj partive që:

• bashkëpunojnë me Listën Serbe,

• kërkojnë rikthim të status-quo-së,

• dhe mendojnë se fushatat negative zëvendësojnë punën konkrete.

7. Përfundim: Koha e “tërheqjes së veshëve” ka kaluar – Kosova ka nevojë për opozitë të re

• Karikatura e godet qartë: problemi nuk është veshi që tërhiqet, por mendja që nuk mendon.

• Kosova ka nevojë për opozitë të pavarur, të pastër, të çliruar nga kontrolli i strukturave serbe.

• Qytetarët presin një opozitë që ofron zgjidhje – jo një trup të vetë-diskredituar që kërkon disiplinë në vend të vizionit.

Nga Sak Muji /d.v.:

Imami Ylli Gurra denoncon disa xhami në Tiranë dhe rrethe, duke thënë se janë kthyer në çerdhe ekstremizmi

2

Gurra përmendi konkretisht një xhami brenda Unazës së Tiranës, duke akuzuar Komunitetin Mysliman se nuk ka ndërhyrë për të rikthyer rendin dhe për të emëruar imam të duhur.

“Duhet të bëhet një ndarje mes besimit të sinqertë të myslimanëve dhe atyre që manipulojnë ideologjinë. Ka xhami që janë kthyer në filiza ekstremizmi, duke dërguar qytetarë shqiptarë në Siri dhe Jemen. Një nga këto objekte është brenda Unazës së Tiranës, ndërkohë që ka raste edhe në Pogradec, Pukë dhe Kryeviz,” tha Gurra për A2CNN.

Ai kujtoi ndërhyrjen e forcave të sigurisë dhe të SHISH në Xhaminë e Mëzezit në vitin 2014, ku u vendos që të caktohej një imam për të frenuar predikimet radikale dhe keqpërdorimet e besimit.

Gurra shtoi se, për fat të keq, disa xhami në Tiranë dhe në vend mbeten të paprekura dhe disa individë vazhdojnë të shfrytëzojnë objektet e kultit për përfitime personale në emër të islamit.

Më tej akuzoi rrogëtarët e Komunitetit Mysliman për apati dhe mosbashkëpunim, duke nënvizuar se ky qëndrim mund të lejojë përhapjen e ideologjive ekstremiste edhe në të ardhmen.

“Komuniteti nuk tregoi vullnet për të përfshirë xhaminë e Unazës së Re me imam të emëruar dhe të funksionojë siç duhet, si gjithë objektet e tjera të kultit në Shqipëri,” përfundoi Gurra.

Shqipe Bytyçi në Prointegra të Zvicrës dhe në Gjakova.press: Çmimi “Guximi Intelektual” 2024 i ndahet gazetarit Bajram Kabashi

2

Nga Shqipe Bytyçi

Shoqata e Intelektualëve “Jakova”, nën drejtimin e Dr. Ruzhdi Sefës, një intelektual i guximshëm dhe i palëkundur, aktivist i orëve të para të demokracisë në Kosovë, më 6 nëntor 2025 ka vendosur të ndanë Çmimin “Guximi Intelektual” 2024 për gazetarin dhe publicistin Bajram Kabashi. Ky çmim vlerëson individë qe tregojnë guxim intelektual, mbrojnë identitetin dhe kulturën shqiptare dhe angazhohen me integritet për vlerat morale, pa u ndikuar nga presionet ose rrethanat e vështira.

Çmimi, më parë është ndarë për figura të njohura të intelektualizmit shqiptar. Për shembull, historianit dhe shkrimtarit Jusuf Buxhovi, si dhe aktivistes Dr. Luljeta Pula-Beqiri, u eshte njohur guximi, integriteti dhe kontributi i tyre në shoqëri.

Bajram Kabashi është një gazetar dhe publicist me nje përvojë të pasur në median shqiptare dhe në mergatë. Ai ka dokumentuar periudha të ndryshme të zhvillimit të shoqërisë shqiptare: nga regjimi serb, përndjekjet politike të shqiptarëve, fillimet e demokracisë, lufta dhe shoqëria kosovare e pasluftës. Po ashtu, ka trajtuar përvojat e shqiptarëve në mërgate dhe rëndësinë e ruajtjes së identitetit dhe kulturës kombëtare. Përveç kësaj, Kabashi ka botuar 8 libra, që përfshijnë studime, rrëfime nga mërgata dhe reflektime mbi çështjet kulturore dhe shoqërore, duke dhënë një kontribut të vazhdueshëm dhe të shumëfishtë në gazetari dhe publicistikë.

Kabashi ka kontribuar në revistën kulturore “Drini”, ku ka trajtuar çështje të identitetit dhe kulturës shqiptare, ka luftuar kundër ekstremizmit dhe ka promovuar një vizion të hapur dhe tolerant të shoqërisë. Artikujt dhe shkrimet e tij janë dëshmi e angazhimit të vazhdueshëm për të mbrojtur vlerat kombëtare dhe për të nxitur ndërgjegjësimin qytetar. Ai njihet gjithashtu për rolin e guximshëm në mbrojtjen e lirisë së shprehjes dhe të medias së pavarur.

Dallimi i këtij çmimi qëndron tek mesazhi që jep, ndarja e tij per një intelektual nga mërgata tregon se integriteti, guximi dhe përkushtimi për kulturën dhe identitetin nuk njohin kufij gjeografikë. Shoqata “Jakova” më herët kishte dhënë po të njëjtin çmim për Prof. Nezir Kraki poashtu nga mergata, dhe me këtë akt ajo jep një shembull të mirë. Edhe kur veprat dhe mendimi zhvillohen jashtë vendit, ato mund dhe duhet të vlerësohen dhe te motivojnë. Organizata të tjera vendore dhe ndërkombëtare gjithashtu do duhej të ndjekin këtë shembull, duke njohur arritjet e trurit dhe mendimit jashtë vendit dhe duke krijuar kështu lidhje të forta mes intelektualëve në atdhe dhe në mërgatë.

Ky çmim është një konfirmim i rëndësishëm se çdo veprim i mirefilltë dhe i ndërgjegjshëm intelektual meriton vlerësim dhe njohje, dhe se mergata kompakte dhe e organizuar ka po aq rëndësi për kulturën dhe identitetin sa komunitetet vendore.

Kan være et bilde av tekst