Kreu Blog Faqe 481

Shqipëria po shqyrton seriozisht zëvendësimin e ministrave me inteligjencë artificiale

0

/ Document.no

Imazh i inteligjencës artificiale, i krijuar me inteligjencë artificiale. Nga Pixabay.

Ndërsa pjesa tjetër e Evropës po debaton për sigurinë dhe fushëveprimin e inteligjencës artificiale (IA), Shqipëria po kërkon të shfrytëzojë IA-në për t’u bashkuar me Bashkimin Evropian. Vendi madje po shqyrton krijimin e një ministrie të mundësuar nga IA, raporton Politico.

Kryeministri Edi Rama muajin e kaluar përmendi IA-në si një mjet për të luftuar korrupsionin dhe për të rritur transparencën, duke thënë se teknologjia së shpejti mund të bëhet anëtari më efektiv i qeverisë shqiptare.

“Një ditë, mund të kemi edhe një ministri të drejtuar tërësisht nga IA,” tha Rama në një konferencë për shtyp në korrik, duke diskutuar dixhitalizimin. “Në këtë mënyrë, nuk do të ketë nepotizëm ose konflikte interesi,” pohoi ai.

Zhvilluesit vendas madje mund të punojnë për të krijuar një IA që mund të zgjidhet si ministër, gjë që mund të çojë në bërjen e vendit “të parit që ka një qeveri të tërë me ministra të IA-së dhe një kryeministër,” shtoi Rama.

Edhe pse nuk janë ndërmarrë hapa zyrtarë dhe vendi i punës i Ramës nuk është ende zyrtarisht i lirë, kryeministri tha se ideja duhet të merret seriozisht në konsideratë.

Ben Blushi, një ish-politikan i partisë në pushtet dhe autor me një interes të madh për inteligjencën artificiale, tha se beson se nuk ka asgjë për t’u frikësuar nga teknologjia dhe se shtetet e drejtuara nga inteligjenca artificiale janë një mundësi reale që mund ta përmbysë konceptin tonë të demokracisë.

“Pse duhet të zgjedhim midis dy ose më shumë opsioneve njerëzore nëse shërbimi që marrim nga shteti mund të kryhet nga inteligjenca artificiale?” thotë Blushi. “Shoqëria do të drejtohet më mirë nga inteligjenca artificiale sesa nga ne, sepse nuk bën gabime, nuk ka nevojë për pagë, nuk mund të korruptohet dhe nuk ndalet së punuari.”

Shqipëria ka luftuar prej kohësh me korrupsionin në të gjitha pjesët e shoqërisë dhe politika nuk bën përjashtim. Partia në pushtet ka parë pjesën e saj të zyrtarëve të akuzuar dhe dënuar për korrupsion. Lideri i opozitës Sali Berisha aktualisht po përballet me një gjyq për korrupsion dhe ish-kryeministri dhe presidenti Ilir Meta është pas hekurave.

Sipas Jorida Tabakut, një anëtare e parlamentit shqiptar për Partinë Demokratike të opozitës, inteligjenca artificiale është një mjet, jo një mrekulli. Në duart e duhura, thotë ajo, IA mund të transformojë qeverisjen – por në duart e gabuara, ajo bëhet “një maskim dixhital për të njëjtin mosfunksionim të vjetër”.

Ndërsa mbështet inovacionin dixhital dhe inteligjencën artificiale, Tabaku tha se i gjithë sistemi i qeverisjes duhet të rivendoset përpara se IA të mund të zbatohet.

IA tashmë po përdoret në administratë për të trajtuar çështjen e vështirë të prokurimit publik, një fushë që BE i ka kërkuar qeverisë ta forcojë, si dhe për të analizuar transaksionet tatimore dhe doganore në kohë reale për të zbuluar parregullsitë.

Shqipëria ka krijuar partneritet me Mira Muratin, ish-drejtoreshën teknike të OpenAI dhe krijuesen e ChatGPT, e cila ka lindur në jug të Shqipërisë.

Territori i vendit po monitorohet gjithashtu nga dronë inteligjentë dhe sisteme satelitore, të cilët përdorin inteligjencën artificiale për të kontrolluar aktivitete të paligjshme në vendet e ndërtimit dhe plazhet publike, si dhe për plantacionet e kanabisit në zonat më rurale.

Përveç kësaj, ka plane për të përdorur inteligjencën artificiale për të luftuar problemet në rrugët e Shqipërisë duke përdorur teknologjinë e njohjes së fytyrës për të dërguar një mesazh dixhital në pajisjen mobile të shoferit për të ngadalësuar, si dhe për të dërguar detajet e gjobave për shpejtësi të tepërt përmes mesazheve me tekst ose email-it.

Sipas agjencisë shtetërore të statistikave, Shqipëria ka një nga nivelet më të larta të vdekshmërisë në aksidentet rrugore në Evropë, kryesisht për shkak të shpejtësisë.

Ka gjithashtu ambicie për të përdorur inteligjencën artificiale në kujdesin shëndetësor, arsim dhe identifikimin dixhital të qytetarëve.

Por Tabaku tha se duhet të mbahen konsultime publike dhe duhet të krijohet qartësi se si do të përdoret teknologjia, sa do të kushtojë – dhe më e rëndësishmja, kush do t’i programojë algoritmet.

“Nëse të njëjtët aktorë që kanë përfituar nga tendera të korruptuar po e programojnë algoritmin, ne nuk po shkojmë drejt së ardhmes. Ne po ndërtojmë mbi të kaluarën”, thotë ajo.

“Nuk mund ta rregullosh një sistem të manipuluar duke e vendosur atë në cloud”, tha Tabaku. “Në një vend ku 80 përqind e buxhetit kalon përmes kontratave publike – dhe një e treta e tyre jepen pa konkurrencë të vërtetë – IA nuk do ta pastrojë korrupsionin. Thjesht do ta fshehë atë më mirë”, argumenton ajo.
Sipas Politico, Shqipëria bëri bujë në vitin 2024 kur kryeministri njoftoi se IA do të përdoret për të ndihmuar vendin në rrugën e tij drejt anëtarësimit në BE.
Pas hapjes zyrtare të negociatave në vitin 2022, vendi filloi të përshtatet me acquis të BE-së, i cili përbëhet nga rreth një çerek milioni faqesh me ligje, rregulla dhe standarde. Me fitoren dërrmuese të Ramës në zgjedhjet parlamentare të vitit 2025, të cilat trumbetuan anëtarësimin në BE deri në vitin 2030, gara ka filluar për ta kryer punën.
Ideja është që inteligjenca artificiale të kujdeset për përkthimin dhe më pas të bëjë punën e vështirë të identifikimit të mospërputhjeve midis ligjeve kombëtare dhe ligjeve të BE-së – që është hera e parë që inteligjenca artificiale është përdorur në një proces anëtarësimi në BE.

Tre sofistët që hodhën themelet e dijetimit, ata që u bënë urëkalimi i njeriut në dritën e vezullimtë të qytetërimit, nga Protagora, Gorgiasi te Trasimaku

0
Albert Vataj, Shkodër

Tre sofistët më të shquar, të cilët e zhvilluan aktivitetin e tyre në Athinë gjatë shekullit të pestë p.e.s., janë Protagora (Protagoras), Gorgiasi (Gorgias) dhe Trasimaku (Thrasymachus). Ata ishin pjesë e një grupi i cili erdhi në Athinë, ose si mësues privat, ose siç ishte rasti i Hipias (Hippias) nga Elisi, si ambasadorë; dhe ata e quanin veten sofistë ose “intelektualë”. Duke ardhur nga kultura të ndryshme; Protagora nga Abdera e Thrakës, Georgiasi nga Leontini i Sicilisë së jugut, dhe Trasimaku nga Kalcedoni, ata i hodhën një vështrim të shpejtë mendimit dhe zakoneve athinase dhe formuluan pyetje ekzaminuese rreth tyre. Ata u bënë zëdhënës te mëdhenj të ndriçimit grek duke i detyruar athinasit të merrnin në konsideratë se, ose idetë dhe zakonet e tyre janë ngritur mbi të vërtetën, ose ato janë thjesht mënyra konvencionale të të sjellurit. Ata pyesnin: a është dallimi midis grekërve dhe barbarëve, si dhe dallimi midis mjeshtërve dhe skllevërve i bazuar në prova apo thjesht në paragjykime?

Sofistët jo vetëm që kishin jetuar në vende të ndryshme me zakonet e tyre të ndryshme, por ata gjithashtu kishin grumbulluur një fond të gjerë informacioni, bazuar në këqyrjen e shumë fakteve kulturore. Njohuritë e tyre enciklopedike për kulturat e ndryshme i bënë ata skeptikë rreth mundësisë për të arritur ndonjë të vërtetë absolute, sipas së cilës shoqëria të mund të rregullojë jetën e saj. Ata iu imponuan athinasve çështjet: në se kultura helenike është e bazuar në rregulla të bëra nga njeriu apo nga natyra; në se feja dhe kodet morale të tyre janë konvencionale, d.m.th. të ndryshueshëm, apo natyrorë, d.m.th. të pandryshueshëm. Në një menyrë diçisive, Sofistët hapën etapën për një trajtim më të matur dhe më të kujdesshëm të natyrës së njëriut: se si ai e fiton dijen, dhe se si ai mund të rregullojë sjelljen e tij.

Sofistët ishin në radhë të parë njerëz praktikë dhe rrethanat, në demokracinë athinase, në kohën e sundimit të Perikliut, ishin të tilla ku aftësitë praktike mund të viheshin në përdorim shpejt. Ishin interesat dhe aftësitë e fyre në prozë dhe gramatikë si dhe aftësitë e tyre në diskutime, të cilat i bënë ata të jenë të vetmit të përshtatshëm për skenën e kohës. Nën sundimin e Perikliut, aristokracia ishte zëvendësuar me demokracinë, dhe kjo ka patur efekt në intesifikimin e jetës politike në Athinë duke tërhequr qytetarët e lirë në diskutime politike dhe duke i bërë ata të përshtatshëm për të udhëhequr. Edukimi i vjetër aristokratik nuk kishte përgatitur njerëz për kushtet e reja të jetës demokratike, sepse ky edukim kishte qenë i bazuar, në pjesën më të madhe, në traditën familjare. Në të nuk kishte edukim të disiplinuar dhe teorik në fushën e fesë, të gramatikës, dhe të interpretimeve të kujdesshme të poetëve. Sofistët hynë në këtë vakum kulturor, dhe me interesat e tyre praktike, për të dhënë mësime, plotësuan një nevojë urgjente. Ajo, që i bëri ata mjaft të kërkuar, ishte se ata shpallën mbi të gjitha se do t’u mësojnë artin e retorikes, artin e të folurit në mënyrë bindëse. Fuqia e të folurit në menyrë bindëse, ishte bërë një nevojë politike në Athinën demokratike për secilin që shpresonte të ngrihej në nivelin e udhëheqësit. Për arësye të njohurive të gjera mbi gramatikën, të fondit të tyre të informacionit mbi kulturat e ndryshme, si dhe për shkak të eksperiencës së tyre të gjerë të fituar nga udhëtimet dhe mësimet në shumë vende, sofistët zotëronin giithçka që ju nevojitej për të përgatitur qytetarët e rinj athinas.

Reputacioni i sofisteve në fillim ishte shumë i favorshëm. Ata bënë një shërbim të madh duke i mësuar njerëzit të paraqisnin idetë e tyre qartë dhe në mënyrë bindëse. E folura e qartë dhe fuqia bindëse ishin, veçanërisht, të domosdoshme në një asamble popullore, ku do të ishte shkatërrues lejimi i debatit midis folësve të papërgatitur, të cilët nuk mund as të paraqesnin idetë e tyre në mënyrë efektive dhe as të zbulonin gabimet në argumentet e kundërshtarëve. Por retorika u bë si një thikë e cila mund të përdoret për mirë ose për keq, për të prerë bukë ose për të vrarë. Ai, që do të zotërojë fuqinë e aftësisë bindëse, mund ta përdorë këtë fuqi ose të zgiidhë një problem të vështirë dhe, duke rezistuar psikologiikisht, të arriië në një ide të mirë; por mund ta përdorë, nga ana tjetër, për të imponuar një ide për të cilën ai ka një interes të veçantë, ku mirësia e brendshme e së cilës është e diskutueshme. Kalimi, nga njëri përdorim i retorikës tek tjetri, ishte lehtësuar shumë nga skepticizmi i brendshëm i sofistëve. Ishte skepticizmi dhe relativizmi i tyre qe i bëri ata të dyshimtë. Asnjë nuk mund t’i kritikojë ata për përgatit|en e juristëve të aftë, per të argumentuar të dy anët e një rasti. Sigurisht, një person meriton të ketë mbrojtësin e tij për të përballuar me sa më shumë aftësi akuzat që bëhen kundër ti|. Për sa kohë arti i të folurit bindës është i lidhur me gjetjen e së vërtetës nuk ka asnjë ankim për sofistët. Por, kur ata e shihnin të vërtetën si një çështje relative, ishte e pashmangshme që ata të akuzoheshin se po i mësonin të rinjtë, se si të bënin që, një rast i keq, të duket i mirë ose që një padrejtësi të duket e drejtë. Për më tej, ata morën namin se mblidhnin të rinjtë nga familje të mira dhe ju mësonin analiza kritike dhe shkatërruese të traditave fetare dhe të pikëpamjeve etike. Namit të tyre të keq mund t’i shtojmë edhe largimin e tyre nga imazhi i filozofit si një mendimtar i painteresuar për të fituar para. Sofistët, përkundrazi merrnin pagesa për mësimet e tyre dhe duket se kërkonin të lidheshin me të pasurit, të cilët ishin në gjendje të paguanin. Sokrati ka marrë mësime nga sofistët, por, për shkak të varfërisë së tij, ai mundi të ndiqte vetëm “kursin e shkurtër” të tyre.

Midis sofistëve, që erdhën në Athinë, Protagora nga Abdera ishte më i vjetri dhe më me influencë në shumë drejtime.

Mes Sokratit dhe Trasimakut: Leksioni për Kosovën sot

1

Nga: Isuf Bajraktari

Historia e Kosovës dëshmon se drejtësia triumfon vetëm kur idealizmi dhe fuqia ecin bashkë. Sot, në një botë që po kërkon rend të ri, pyetja është: a do t’i ribashkojmë Sokratin dhe Trasimakun?

Kosova dikur arriti të bashkonte idealizmin sokratik me pragmatizmin trasimakian, duke sjellë mrekullinë e vitit 1999. Sot, ndërsa bota po hyn në një rend të ri demokratik, rrezikojmë të mbetemi vetëm me fjalë për të drejtën, pa fuqinë që e mbron atë.

Dy filozofi të lashta, një realitet i sotëm

Në Shtetin e Platonit, Sokrati e sheh drejtësinë si të mirë universale, ndërsa Trasimaku këmbëngul se ajo është vetëm interesi i më të fortit. Ky debat i lashtë nuk është thjesht akademik,  ai përshkon edhe fatin e Kosovës.

Mrekullia e vitit 1999

Në kohën e Presidentit Ibrahim Rugova, Kosova arriti një ekuilibër të rrallë: idealizmi sokratik për paqe dhe drejtësi u shoqërua me pragmatizmin trasimakian të diplomacisë dhe organizimit politik. Kjo përputhje solli mrekullinë e vitit 1999, momentin kur drejtësia e popullit tonë u mbështet nga fuqia ndërkombëtare.

Kriza e ekuilibrit sot

Njëzetepesë vjet më vonë, Kosova shpesh duket e mbërthyer vetëm në njërën anë. Retorika jonë është sokratike: flasim për të drejtën historike, sakrificat dhe moralin e lirisë. Por mungon forca trasimakiane për ta bërë këtë drejtësi të padiskutueshme. Pragmatizmi i ditës shpesh ngushtohet në interesa partiake, pa vizion shtetëror.

Leksioni i Rugovës

Bota po hyn në një periudhë të re, ku fuqitë ripozicionohen dhe rendi demokratik është në krizë. Kosova nuk mund të presë që mrekullitë të përsëriten. Duhet të ribashkojmë idealin dhe forcën: të kemi vizion politik, institucione të forta, ekonomi të qëndrueshme dhe diplomaci të mençur. Vetëm kështu drejtësia jonë do të ketë garanci reale.

Përfundim:

E ardhmja i ngjan ditës: ajo i takon atyre që çohen herët. Pyetja për Kosovën sot është e qartë: a do të zgjohemi në kohë për të ribashkuar Sokratin dhe Trasimakun, apo do të mbetemi as pa fuqinë, as pa drejtësinë?

Politikani i AfD-së gjatë një vizite në Norvegji u detyrua të evakuohej nga policia

0

Atle Hansson / Document.no

Politikania gjermane Lena Kotré nuk shihej askund në fotot e NTB-së, por protestuesit u bënë aq agresivë sa policia e gjeti më të sigurt evakuimin e grupit që po vizitonte rrugët e Grønland në Oslo. (Foto: Foto: Thomas Fure/NTB)
FacebookMessengerWhatsAppXSnapchatTelegramPrintEmail
Një mijë protestues bënë çmos për të penguar Demokratët e Norvegjisë që t’i tregonin politikanes gjermane Lena Kotré Grønland në Oslo. Policisë iu desh të evakuonte grupin në një garazh parkimi herët.

Kotré përfaqëson Alternative für Deutschland (AfD) dhe ndodhet në Norvegji në lidhje me konferencën Remig 2025, e cila organizohet nga Demokratët e Norvegjisë (ND) nesër.

NTB e përshkruan partinë gjermane si “Nacional Socialiste” në kauzën e saj, duke etiketuar kështu 26 përqind të votuesve gjermanë si nazistë. AfD u vlerësua së fundmi si partia më e madhe në vend të martën e kësaj jave.

Karakteristika “nacional-socialiste” u la jashtë në tre versione të përditësuara të çështjes së NTB-së. Në atë më të fundit, u ndryshua në “parti e ekstremit të djathtë”. (Pamje ekrani nga çështja e regjistruar në ntb.no)

– Kotré po evakuohet për shkak të situatës së sigurisë në vend, informon policia TV 2. Diku midis 10 dhe 20 personave janë evakuuar, konfirmon menaxheri i operacioneve Gabriel Langfeldt.

Foto: Thomas Fure/NTB.

Policia nuk e fsheh faktin se jeta dhe shëndeti ishin në rrezik:

– Një vlerësim policor u bë bazuar në elementin e jetës dhe shëndetit për të evakuuar Demokratët e Norvegjisë, thotë Langfeldt, sipas TV 2.

Demonstruesit, të cilët ishin kryesisht të mbështjellë me shalle palestineze, bërtitën “asnjë nazist në rrugët tona” dhe “Ne jemi të gjithë antiracistë. I gjithë Oslo i urren fashistët”.

Midis pankartave që mund të shiheshin ishin LO, Handel og Kontor dhe sindikata të tjera. Në vendngjarje kishte flamuj si të krenarisë ashtu edhe palestinezë, dhe shumë nga aktivistët kishin veshur bluza të zeza me mbishkrimin “Unë ♥️ Greenland”.

– Hitleri ka vdekur
Kotré u desh të evakuohej vetëm pak pasi mbërriti, së bashku me anëtarët e Demokratëve të Norvegjisë.

– Kthehu në Gjermani, o kurvë e mallkuar, ishte një nga mesazhet që iu bërtitën përfaqësuesit të AfD-së.

“Hitleri ka vdekur,” bërtiti një tjetër.

Aktivistët shërbyen kokoshka dhe i shtuan një prekje të qartë palestineze skenës rrugore. Foto: Thomas Fure/NTB.

Kotré ka qenë anëtar i parlamentit të shtetit të Brandenburgut për AfD që nga viti 2019 dhe është dalluar si një kritik i qartë i imigracionit. Vizita në Groenlandë, së bashku me kreun e partisë Geir Ugland Jacobsen nga Demokratët e Norvegjisë, ndër të tjerë, shënoi fillimin e konferencës Remig.

Sipas ND, konferenca nuk ka të bëjë vetëm me migracionin, por edhe me “realitetet ekonomike, lirinë e shprehjes dhe guximin politik”.

– Konferenca synon të promovojë një qasje humane ndaj riemigrimit. Nuk ka të bëjë me deportimet me automjete ushtarake, por me sistemet, stimujt dhe ndryshimet kulturore, si dhe me guximin politik për të ndërmarrë debatin, thekson Ugland Jacobsen.

AfD-politiker på norges­besøk måtte evakueres av politiet – Document

Rritja e antisemitizmit në Danimarkë

0

Ill.foto: Ana Mendes CC BY-SA 2.0

/ Document.no

Toleranca historike e Danimarkës ndaj komuniteteve hebraike duket se është pjesë e historisë. Antisemitizmi po përshkallëzohet dhe po përhap frikë midis popullsisë hebraike të Danimarkës.

Në vitin 2024, u regjistruan 207 incidente antisemite. Kjo është një rritje prej 71 përqind nga viti i kaluar (121 incidente) dhe më shumë se tetë herë më e lartë se dhjetë vjet më parë.

– Antisemitizëm nën steroide

Henri Goldstein, udhëheqës i komunitetit hebraik në Danimarkë, e përshkruan situatën pas 7 tetorit 2023 si “antisemitizëm nën steroide”:

– Shumë incidente nuk raportohen kurrë. Shkalla e vërtetë është ndoshta shumë më e madhe.

Danimarka shpëtoi 90 përqind të popullsisë së saj hebraike gjatë Luftës së Dytë Botërore duke i kontrabanduar ata në Suedinë neutrale. Danezët janë krenarë për këtë trashëgimi dhe e kanë menaxhuar mirë atë deri në vitet e fundit, por në vitin 2019 një varrezë hebraike u vandalizua dhe në vitin 2023 hebrenjtë filluan të dekurajohen nga mbajtja e simboleve të dukshme hebraike në publik.

Qeveria daneze ka rritur sigurinë rreth institucioneve hebraike. Mette Frederiksen është distancuar dhe e ka lidhur “një antisemitizëm të keq” me të majtën dhe imigracionin, pa e qetësuar komunitetin hebraik për sa kohë që burimet e urrejtjes ndaj hebrenjve mbeten të paprekura.

Një trend i zakonshëm është se urrejtja ndaj hebrenjve justifikohet duke i mbajtur qytetarët hebrenj përgjegjës kolektivisht për veprimet e kryera nga shteti i Izraelit.

Urrejtja e praktikuar ndaj hebrenjve 2024

Urrejtja e praktikuar ndaj hebrenjve përfshin, ndër të tjera, tentativën e vrasjes, kërcënimet me vdekje, ngacmimin fizik dhe vandalizmin e drejtuar ndaj njerëzve të zakonshëm sepse janë hebrenj:

  • Në maj 2024, një lëng plotësisht i ndezshëm u derdh në ballkonin e një gruaje hebreje ndërsa ajo po flinte, dhe shtëpia e saj u vu në flakë – një “formë ekstreme dhe kërcënuese për jetën e antisemitizmit që nuk është regjistruar që nga sulmi terrorist në sinagogë në vitin 2015, në të cilin u vra një roje”.
  • Në një pub në Kopenhagen, një burri hebre iu tha se “të gjithë hebrenjtë duhet të vdesin”.
  • Në Slagelse, një djalë hebre u sulmua dhe u ther me thikë.
  • Në janar, një autobus u ndalua në një demonstratë pro-palestineze në Nørrebro. Dhjetë burra të maskuar hipën në autobus dhe i pyetën pasagjerët nëse mbështesnin palestinezët apo izraelitët. Kur një djalë hebre u pyet nëse ishte hebre, ai gënjeu dhe tha se ishte i krishterë.
  • Në qershor, në Kopenhagen, një djalë 14-vjeçar hebre u zvarrit në Fælledparken nga tre burra që ia përplasën kokën në mur sepse ishte një “derr hebre”.                                                                                                                                                                    Antisemittismens frem­marsj i Danmark – Document

Rrapo Hekali dhe kryengritja antiosmane e vitit 1847

  • Për Rapo Hekalin, udhëheqësin kryesor të kryengritjes antiosmane të Mallakastres në vitin 1847.

Rapo Hekali lindi në fshatin Hekal të Mallakastrës në një familje të varfër fshatare. Që në rini u dallua për qëndresën kundër shtypjes kombëtare dhe shoqërore osmane. Si udhëheqës i kryengritjes së vitit 1847, krahas Zenel Gjolekës, Rapo Hekali u shqua sidomos në luftimet për çlirimin e Beratit dhe të Greshicës.
Pas shtypjes së kryengritjes nga një ekspeditë e madhe ushtarake osmane, Rrapo Hekali u kap në befasi në fshatin Qesarat. Ai mbajti një qëndrim burrëror para komandantit të Rumelisë dhe i deklaroi që luftonte për fakir-fukaranë. Vdiq në natën e 31 dhjetorit të 1847 në burgun e Manastirit, sipas gojëdhënës popullore i helmuar nga autoritetet osmane.
Emri i vërtetë i Rrapo Hekalit ishte Rrapo Hasani. Ai rridhte nga një familje me origjinë nga fshati Hekal. Pasi shërbeu për një kohë të gjatë si ushtarak në ushtrinë turke në Arabi, Rrapua bëri karrierë ushtarake duke u graduar oficer, ku grumbulloi një farë pasurie. Me këto para ku u kthye në atdhe dhe bleu një çiflig ne Levan (Fier). Në fillimet e Tanzimatit Rrapo Hekali u pozicionua si kundërshtar i tij. Fillimi i rekrutimit ushtarak dhe taksa e xhelepit, bëri që në maj te vitit 1847 te shpërthente kryengritja antiturke, ku ai luajti një nga rolet kryesore. Gjatë zhvillimit të saj Rrapua thirri kuvendin e quajtur Besëlidhja e Sinjës, në të cilën mori pjese paria e Mallakastrës dhe krahinës së lumit të Vlorës.

Në Sinjë u mblodh ordhia
seç u mblodhë pleqësia.
Pleqtë e Kuçit gjithë vanë
u mbush Sinja me nizamë
topat rrebeshirë vanë.
Këtu komanda qendrore iu caktua Rrapo Hekalit, i cili do të drejtonte formacionet e kryengritjes. Pas kësaj mbledhjeje Rrapua shkoi në fshatin e lindjes në Hekal dhe aty mblodhi popullin e fshatrave Aranitas, Klos, Kalenjë, Cakran. Kjo mbledhje u pasua nga ajo e Povlës ku u bë bashkimi i luftëtareve te Mallakastrës, Myzeqesë dhe lumit te Vlorës. Autoritetet turke të Beratit vendosen që në kushtet e zgjerimit të kryengritjes ta shtypnin atë, duke dërguar trupat e tyre drejt Mallakastrës së Sipërme, ku ndodhej qendra e lëvizjes.
Në fillim të zbatimit të reformave autoritetet turke organizuan një mbledhje në Berat me gjithë parinë e krahinës së Mallakastrës,Vlorës e Labërise, me synimin per ti bindur ata që të pranonin reformat e tanzimatit te shpallura me aq bujë nga Sulltani . Por ndryshe nga sa kishin parashikuar autoritetet turke, krerët e kazasë së Mallakastrës, Vlorës dhe Labërise jo vetëm që nuk i pranuan reformat e tanzimatit, por e paralajmëruan bimbashin që të mos tentonte, të dërgonte njeri për të mbledhur taksat dhe detyrimet si dhe nizamë në këto krahina. Në këtë kuvend morën pjesë Kapedanët Rrapo Hekali, Hodo Novica, Sulo Zeneli, Dervish Aliu, Tartar Memush Ruka, Hajder Kanina, Zenel Xhafoja, Orhan Bardhaj, Lulo Duraj dhe shumë agallarë të tjerë të Mallakastrës dhe të lumit të Vlorës, të cilët në përfundim të mbledhjes e paralajmëruan edhe një herë Bejleret dhe turqit që të mos shkelnin në këto krahina. Me gjithë paralajmërimin në mbledhjen e Beratit, administrate turke dergone ne Greshicë një taksambledhës të quajtur Latif Salanji me dy zaptije (ushtarë) , të cilët u vranë në Greshicë.
Xhelepe e tymjake s’ka
është vendi fukara
jetojmë me lakëra
katër shtëpi me një ka.
Pas vrasjes në Greshicë turqit organizuan një operacion të gjerë me dy taborrë të armatosur deri në dhëmbë me armët më moderne te kohes, topa, Havana, karabina të reja me bajoneta, me kavaleri dhe këmbësori të rregullt, të stervitur për luftë sipas modeleve të fundit të ushtrive europiane. Si e kaloi urën e Goricës në Berat ushtria turke , lajmi u përhap në gjithë zonën duke kaluar gojë më gojë e fshat më fshat se turqit ishin nisur në drejtim të Mallakastrës. Në krye të kësaj ushtrie ishin bejlerët Vrionas.
Isuf be o Isuf be
nga Berati kur dolle
me topa me xhepane
me të zezën kabine
dolle në Sinj’e pyete
-Mallakastra ku bie?
Rrapo Hekali ku je?
Në qafën e Sinjës ushtria turke u nda në dy pjesë, një pjesë për në Aranitas dhe pjesa tjetër në drejtim te Greshicës. Greshiciotët pasi u lajmëruan për mbërritjen e ushtrisë turke morën masa për boshatisjen e fshatit sidomos nga hyrja e Goricës prej nga vinte ushtria turke. Në të njëjtën kohë komandanti Sulo Zeneli bëri organizimin e cetës së Greshicës dhe ndau detyrat, për të gjithë luftëtarët të cilët me gjithëse të armatosur keq, deri edhe me cfurqe e sopata, ishin të vendosur per të luftuar deri në pikën e fundit të gjakut, për të mbrojtur vendin. Ndërkohe populli i Greshicës dërgoi një përfaqësi në komandën e ushtrisë turke, të kryesuar nga Sheh Hyseni, për të marrë vesh misionin e tyre. Bisedimet u zhvilluan në një klimë shumë të acaruar dhe krerët e ushtrisë turke i kërcënuan Greshiciotët se do te marrin për cdo shtëpi nga një dash dhe nga një vashë. Në këtë kohë sheh Hyseni ju përgjigj me ironi : “Po në mëngjes do ti keni gati këto që kërkoni” dhe ikën.
Isuf be, o Isuf be
na Berati kur dolle
me topa me xhephane
në Greshicë ardhe e re
kërkoje çupa meze.
Ndeshja kryesore midis forcave osmane të drejtuar nga komandanti i tyre Hysen Pashë Vrioni dhe kryengritësve të drejtuar nga Rrapo Hekali, u bë në korrik 1847 në fshatin Greshicë. Pozicionet midis dy forcave kundërshtuese kalonin në një front prej 3.5 km. Forcat osmane kishin një efektiv prej 2400 ushtarësh, kurse forcat e kryengritësve arrinin ne 800 veta. Luftimet në Greshicë zgjatën 3 ditë e 3 netë dhe përfunduan me thyerjen e ushtrisë turke.
Moj Greshica maja maja
të rreh topi e kumbaraja.
Moj Greshica gropa-gropa
hëngre teqind e ca koka.
Komandanti Sulo Zeneli, pas ditës së parë të luftimeve kishte marrë masa për të njoftuar krerët e kazasë së Vlorës si dhe të gjitha çetat e Mallakastrës. Në ditën e dytë të luftimeve erdhën cetat e Mallakastrës drejtimin e të cilave e merr kapedan Rrapo Hekali dhe çetat e lumit të Vlorës të drejtuar nga kapedanet Dervish Aliu, Tartar Memushi, Dule Zoto, Hajder Kanina etj. Poeti popullor për ta përjetësuar këtë ngjarje dhe per të vlerësuar pjesëmarrjen e luftëtarëve të Vlorës ka kënduar
Del o lumi i Vlorës–o
Del, se do dalim–o
Të mëdhenjë të vegjël-o
Të pjekur në Povel-o
kemi punë me Vrion-o
na kërkon xhelepet-o
tym e havajetet-o.
Çeta e Smokthinës e drejtuar nga kapedanët Tartar Memush Ruka e Dule Zoto zunë pozicionet, në pjesën jug lindore te Greshicës dhe zhvilluan luftime ku ishte vendosur një pjesë e shtabit te ushtrisë turke. Në këtë përpjekje u vranë shumë ushtarë turq, u vranë edhe 60 djem smokthiniotë. Çeta e Dukatit mori drejtimin për nga ana veri perëndimore e Greshicës, kurse në qender lufton ceta e Greshicës dhe ato të Mallakastrës. Ushtria turke po shpartallohej pjesë pjesë. Çetës së Çorrushit të komanduar nga Muhamet Hodua ju dha detyra që të mbyllte rrugëkalimin Greshicë-Aranitas- Sinjë – Berat ne Qafën e Veshave. Në këto kushte ushtria turke me Isuf Vrionin, mbeti e rrethuar dhe në mëshirën e plumbave dhe jataganëve të luftëtarëve Mallakastriotë e lebër. Beteja më e madhe u zhvillua në qendër të fshatit, pranë shtëpisë së komandatit Sulo Zeneli. Por humbje te shumta pati edhe nga forcat kryengritese, sipas gojedhenave thuhet se nga forcat kryengritëse ranë në fushën e betejës rreth 300 luftëtarë.
Juve gratë nga Greshica
bëfshi djemëna përdita.
O moj Mallakastr’e mjerë
ç’u vratë nga dy për derë.
Shtabi i kryengritjes vendosi që varrimi i luftëtarëve që ranë në këtë betejë, të bëhej në vendin më të përgjakur, tek kodra e Mucajve, në afërsi të shtëpise së komandantit të çetës së Greshicës Sulo Zenelit. Që nga ajo kohë, ndoshta edhe në shenjë respekti e kujtimi për ata trima që falën jetën në luftë kundër pushtuesve turq kjo kodër e bukur në qendër të Greshicës, nga ku mund te shohësh gjithë Mallakastrën, por edhe malet e Labërisë së Vlorës, dhe detin u quajt “Varret e Lebërve”.
Pas luftimeve te ashpëra dhe të pa barabartë, forcat kryengritëse arriten të kapin të gjallë Isuf Vrionin bashkë me dy kushërinjtë e tij Lamce e Sulçe benë të cilët pasi i gjykuan në qafë të Sinjës edhe i ekzekutuan. Sic edhe thuhet aktin e ekzekutimit e kane bërë Sulo Zeneli nga Greshica dhe Tartar Memushi nga Smokthina.
Doli Rrapua në Sinjë
-Prim’o Isuf beu primë
në të zënça s’ke të mirë
gjakun të kam për të pirë
me vete ta kam qefinë.
Isuf beu e Lamçe beu
Tartar Memushi i preu.
Tartar Memushi Smokthinë
preu bejlerët në Sinjë.
Pas këtij suksesi kryengritesit ju drejtuan Beratit, të cilin e pushtuan në 1 Gusht 1847. Kjo ishte një tjetër arritje e rëndësishme e kësaj lëvizjeje popullore, më e suksesshmja ngjarje e kryengritjes se Shqipërise së Jugut kundër Tanzimatit. E shqetesuar për përpjestimet e luftimeve, Porta e Larte mori masa emergjente, duke dërguar kundër kryengritësve te Rrapo Hekalit, Serasqerin e Rumelisë Derbihor Reshit Pashën. Ai u nis nga Manastiri në krye të 15 000 ushtarëve te inkuadruar në 7 divizione, dhe të paisur me artileri të lehtë malore.
Tre pashallarë e myzhyri
u ngrenë nga Manastiri
përposh Beratit i ryri
kumandar ishte Veziri
bymbash Sulejman Tahiri
Hysen pashë myzeviri.
Pas luftimeve te pabarabarta kryengritësit e braktisën qytetin e Beratit dhe u shpërndane për të vazhduar qëndresën të organizuar në çeta. U shquan trimat e Dukatit nën udhëheqjen e Dervish Aliut, Zenel Xhafua, Orhan Bardhua etj.
Tunde Zenel Xhafua tunde
topi bam e ti po tutje
të shkojnë plumbat mbi supe
hipur në mushkë të kuqe
vetëtin palla me lule.
Tunde xha Zeneli tunde
ç’e zure Qishën e kuqe
Kjo kryengritje dështoi si pasojë e tradhëtise së brendeshme të disa bejlereve. Lufta u ndërpre për disa ditë. Kështu u dha kohë turqve të organizoheshin dhe të mbylleshin në kalanë e Beratit.
Ah moj dhelpëra e Marsit-a
Shaban Peshtani qerrata
shokët tanë i tradhtove
me bejlerët u bashkove.
Shaban Peshtani duhej të përballej i pari me forcat turke që vini nga Manastiri, por nga frika e numrit të tyre rë madh u hodh nga krahu i turqve, kjo këngë e përbuz atë që bëri.
Me shtypjen përfundimtare të kryengritjes së vitit 1847 në Shqipërinë e Jugut autoritetet turke mundën të arrestonin Rrapo Hekalin. Pasi e burgosën në burgun e Manastirit atë e ekzekutuan mesnatën e 30 Dhjetorit 1847. Versioni zyrtar për vdekjen e tij ishte se ajo u shkaktua nga sëmundja e tifos, por populli thotë që e helmuan.


Pas shtypjes së kryengritjes ushtria turke bëri raprezalje te rënda në Mallakastër, duke djegur fshatra te tillë si: Greshica, Klosi dhe Fratari.
Dolli marsi e hyri prilli
s’këndon qyqja e as bilbili
Rrapon e ngriti veziri
e shpuri nga Manastiri.
As e vrau e as e farkoi
veç me helm e helmoi.
– Rrapo Hekali ku je ?
Keq për ty e keq për ne
na mbeti vendi raje !

https://sq.wikipedia.org/wiki/Rapo_Hekali

Bluza e Sergej Lavrovit me CCCP (BRSS): Nostalgji Imperialiste apo paralajmërim për një “rilindje” rusomadhe?!

1

Prof. Fadil Maloku, sociolog nga Prishtina

Sociologjikisht, fotografia e Sergej Lavrovit me mbishkrimin CCCP, se edhe me “intonacioni i gjuhës së trupit” që ai e bë nuk mund të reduktohet vetëm si një trend mode, pas luftës që po bëjnë rusët në Ukrainë. Bluza dhe mbishkrimi, në fakt përveç tjerash japin edhe ca mesazhe tjera;
– Një nostalgji dhe një përkujtim publik për nostalgjinë e imperializmit sovjetik që zgjati deri me rënien e Murit të Berlinit (1989), kur de facto dhe de jure perëndimi (pa e shkrepur asnjë plumb(!)e ahtyri të bankrotoj; ekonomikisht, politikisht dhe ushtarakisht BRSS-n;
– Një tentativë publike, për të rilegjitimuar narrativën e një perandorie të fundosur (mos të harrojmë; BRSS-ja në “barkun” e saj kishte mbi 15 Republika që përfshinte mbi 2000 kombe e kombësi) krejtësisht me mjete politike dhe ekonomike;
– Por, edhe një simbolikë, ku e kaluara përveç që Rusisë putiniane i shërben edhe si “armë” ideologjike ndaj neoimperializmit amerikan dhe sidomos ndaj (shpresës) një ridizajnimi të ri të sferava të ndikimit dhe të interesave të kohës sonë..Ky mbishkrim midis tjerash synon edhe për të fuqizuar perceptimin e së tashmes dhe për të projektuar vizionin e një ri rishpërndarje të re globale…

Në Festën e Zojës së Madhe në Letnicë marrin pjesë Kryemnistri Albin Kurti dhe Komandanti i Forcave të KFOR-it (NATO-s) Gjenerali Enrico Barduani

0

Pamje nga Kisha e Letnicës, Komuna e Vitisë

Nga: Frank Shkreli

Kisha Katolike e Republikës së Kosovës, si çdo vit në të kaluarën edhe sivjet me 15 Gusht organizoi për besimtarët dhe dashamirsit e Shenjtërores së Zojës së Letnicës, festën e të “Të Ngriturit e Marisë Virgjër në Qiell”, e njohur ndër shqiptarët edhe si Zoja e Madhe, ose Zoja Cërnagore.  Historikisht, Letnica njihet në atë troje shqiptare si vend bashkimi, lutjeje e shtegtimi, sidomos, në këtë festë të madhe të Kishës Kishës Katolike Shqiptare në Kosovë dhe anë e mbanë trojeve shqiptare.  Ceremonitë e rastit u kryesuan nga udhëheqsi i Kishës Katolike në Kosovë, SH. T. Imzot Dodë Gjergji.

Kryeminsitri Kurti duke u përshëndetur me Komandantin e KFOR-it (NATOS) në Kosovë, Gjeneralin Enrico Barduani

Dihet se tradita e krishterë ka lenë gjurmë të pashlyeshme në Dardaninë e lashtë dhe në të gjitha trojet e lashta shqiptare, ashtu si edhe në Kontinentin e Vjetër.  Frank Shkreli: Kosova duhet të bëjë më shumë për të informuar veten dhe botën për të vërtetën e historisë së saj të lashtë | Gazeta Telegraf  Një prej dëshmive më të dukshme të kësaj tradite janë Kishat dhe Shenjtëroret në Dardaninë e lashtë dhe anë e mbanë trojeve shqiptare në Ballkanin Perendimor.  Në veçanti, Kosova ka një Shenjtërore të njohur e të përzemërt, atë të Zojës së Madhe, në fshatin Letnicë të Karadakut.

Në këtë Kishë Shenjtërore, kushtuar Virgjërës Mari, pati nisjen thirrja dhe misioni i Shën Nënë Terezës, Ganxhe Bojaxhiut.  Letnica, në komunën e Vitisë, Malësia e Karadakut, ku me 14 e 15 gusht, në festën e Zojës së Madhe, u vërshua nga besimtarë shtegtarë — pa dallim feje e kombësie — me lutje, uratë, adhurim e meditim, në shqip, kroatisht, anglisht e gjuhë të tjera, para trupores se Zojës së Madhe siç e quan populli i atyre anëve dhe më gjërë – një festim ky me rëndësi fetare, domosdoshmërisht, por edhe e një rëndësie historike kulturoro-kombëtare ku morën pjesë një mori besimtarësh dhe jo-besimtarësh në Letnicë – një trashëgimi kjo, vërtetë, e pasur historike, e një natyre jo vetëm shpirtërore e fetare, por edhe e një të dëshmi e vërtetësisë historike kombëtare iliro-arbërore.

Kurti dhe Enrico duke biseduar …

Siç mund të shihet nga fotot e botuara në portalin e Kryeministrisë së Kosovës në këtë festë në Letnicë mori pjesë edhe Major-Gjenerali Enrico Barduani. I pranishëm atje ishte edhe Kryeministri-në-detyrë, Z. Albin Kurti, i cili mbajti një fjalim përshëndetës me atë rast.  Kryeministri Kurti e cilësoi Letnicën si një vend lutjeje dhe bashkimi për të gjithë njerëzit, një vend ku gjendet qetësia shpirtërore, duke theksuar se para kësaj truporeje janë përkulur breza të tërë, pa dallim feje, kombi, ose krahine – kroatë, shqiptarë katolikë e myslimanë, shkupjanë e shkodranë, romë, ortodoksë serbë e maqedonas, agnostikë, ateistë dhe shumë të tjerë – për t’u lutur me përulësi.

Udhëheqsi i Kishës Katolike në Kosovë, SH. T. Imzot Dodë Gjergji kryesoi festën në Letnicë. Mori pjesë edhe Ipeshkvi Metropolit i Tiranë-Durrësit, Imzot Arjan Doda

Ai tha se famullia e Letnicës është një pasuri e madhe historike për Kosovën dhe më gjerë, derisa potencoi se bartja e trupores së “Zonjës së Bekuar”, nga Shkupi dhe vendosja e saj në Letnicë, aty ku ndodhet edhe sot u bë simbol i bashkimit, shpresës dhe besimit të palëkundur.

Sot nuk jemi thjesht pjesëmarrës në një festë, tha më tej ai, por jemi pjesë e një familjeje të madhe shpirtërore, të bashkuar në Letnicë nga dashuria për Zojën Mari, Nënën e Jezusit. Andaj, tha se nga ky vend duhet të lëshojmë një thirrje të përhershme për paqe, pajtim dhe hapje të zemrës ndaj njëri-tjetrit.

Ushtarët e KFOR-it bartin truporen e Zojës së Letnicës

“Zoti e bekoftë Letnicën, dhe ndërmjetësinë e Zojës së Madhe, Kosovën tonë dhe të gjithë ata që me besim të plotë vizitojnë këtë tokë të shenjtë. Amen”, tha në fund të fjalës, kryeministri i Republikës së Kosovës, Z. Albin Kurti, thuhet në portalin e Kryeministrisë së Republikës së Kosovës.

Fjala e plotë e kryeministrit Kurti: Kryeministri Kurti merr pjesë në meshën solemne për kremtimin e festës së Zojës së Bekuar, bën thirrje të përhershme për paqe, pajtim dhe hapje të zemrës ndaj njëri-tjetrit – Kryeministri

  • Fotot janë marrë nga portali i Kryeministrisë së Republikës së Kosovës – ku ka edhe të tjera nga aktivitetet në Letnicë.

Në ditëlindjen e gjeniut krijues Kolë Idromeno piktor dhe arkitekt shkodran (15 gusht 1860 – 12 dhetor 1939)

0

Alber Vataj, Shkodës

Kolë Idromeno, një testament i përjetshëm i pasionit krijues dhe i harmonisë mes artit, moralit dhe identitetit

Kolë Idromeno nuk është thjesht një emër në historinë e artit shqiptar; ai është një univers i tërë krijues, një amalgame e rrallë talentesh që përmbledh në vete pikturën, fotografinë, skenografinë, skulpturën, arkitekturën, si dhe një ndjeshmëri të rrallë ndaj artit epistolar dhe partiturave muzikore. Një krijues që sfidon kufijtë e disiplinave, duke i bashkuar ato në një estetikë të vetme, ku dritat dhe hijet, linjat dhe ritmet, zëri dhe vizioni, bashkëjetojnë në harmoni.

Nikollë Idromeno i njohur gjerësisht si Kolë u lind më 15 gusht të vitin 1860 në Shkodër, në një familje me rrënjë arbëreshe, pargaliote dhe hidriote. Ishte geg nga Saraçët e t’amblit dhe njëkohësisht arvanit nga Idromenot e lisit. Kjo përkatësi e dyfishtë, ky urë midis dy identiteteve të pasura të Shqipërisë, bizantine dhe romane, nuk është vetëm një ngulje gjeografike apo etnike; ajo është shenjë e brendshme e veprës së tij, e cila lundron mes dy universeve, duke krijuar një dialog të pandërprerë mes traditës dhe modernitetit, mes lokalitetit dhe universalishtes. Emri i tij i pagëzimit, Spiridhon, shenjti mirëbërës i Korfuzit, i veneruar si nga ortodoksët, po ashtu edhe nga katolikët, simbolizon pikërisht këtë ekuilibër, këtë bashkim të kulturave dhe besimeve që do të ndikojë në gjithë rrjedhën e veprës së tij.

Rruga Idromeno në Korfuz, që lidh katedralen katolike me pallatin e vjetër të familjes stradiote Riki, nuk është thjesht një toponim; ajo është një dëshmi e gjallë e një gurrë të pandërprerë krijuese, një histori e rrënjosur në familjen që dha Korfuzit klerikë, dhaskalë dhe artistë të ndershëm. Kjo sintezë adriatiko-joniane, bashkë me talentin hyjnor, shpaloset në çdo pikturë të Idromenos, nga “Motrat Tone” e deri te mrekullitë plastike që ende presin të njihen plotësisht. Por Idromeno nuk qëndron vetëm në pikturë; ai është Idromeno i orkestrës “Daullja” të Palok Kurtit, Idromeno i “Dritëshkronjës” me të njëjtin emër, dhe Idromeno eksperimentues i “theatrit elektrik”, paraardhës i kinemasë moderne shqiptare. Çdo manifestim i tij është një provë e përpjekjes për të zgjeruar kufijtë e perceptimit artistik dhe shprehjes estetike.

Figura e Kolë Idromenos është jashtëzakonisht tërheqëse, jo vetëm për virtuozitetin teknik, por edhe për integritetin etiko-estetik që shpreh çdo veprë e tij. Ai ruan misterin, të cilin koha ende e ka për detyrë të zbulojë, duke na thirrur për një kontemplim të thellë mbi artin dhe identitetin.

Kolë Idromeno ndërroi jetë më 12 dhjetor 1939, duke lënë pas një opusi të plotë dhe të shumëfishtë që është pasuri e përhershme e kulturës shqiptare. Sot, bashkë me Luçianon, drejtorin ekcentrik dhe pasionant të muzeut “Marubi”, po punojmë për krijimin e Muzeut Idromeno në Shkodër, një hapësirë ku universi i tij krijues do të bëhet destinacion kulturor, akademik dhe turistik, duke ofruar një mundësi të rrallë për të kuptuar dhe përjetuar kompleksitetin dhe bukurinë e opusi të tij të plotë.

Idromeno nuk është thjesht një emër historik; ai është një testament i përjetshëm i pasionit krijues dhe i harmonisë mes artit, moralit dhe identitetit, një gur këndor ku lidhet e shkuara dhe e ardhmja e artit shqiptar.

Përsiatje letrare: Nën qiellin e kaltër pranë ujërave që rrjedhin!

Lumi Ibër në Koshtovë…

Nga: Safet Sadiku

“Ashtu si urat që lidhin brigje mbi lumenj të gjerë, edhe Demokracia Direkte do t’i lidhë shqiptarët mbi dallimet e tyre, si ujrat e lumenjve tanë nga Ibri, Vardari, Buna e Vjosa, e deri te rrjedha e Renit që ka shtratin e tij, që nuk e tundin edhe erërat e tërë botës.”

Ashtu si një urë që bashkon brigje të largëta, edhe ne duhet të lidhim mendjet dhe duart tona, nga Tropoja deri në Konispol, nga Ulqini deri në Medvegjë, nga mërgata deri në çdo fshat të Shqipërisë. Lumenjtë mund të jenë të gjerë, por ura ndërtohet nga guximi dhe vizioni. Lidhja e lumenjve kryesorë në hapësirat shqiptare; Ibri, Buna, Vjosa, Vardari etj., dhe komunikimi i tyre me lumin ndërkombëtar Ren(Rein), simbolizon urat e integrimit kombëtar, por edhe hapjen dhe afirmimin e kulturës shqiptare, ndaj botës… Ky koncept përfaqëson domosdoshmërinë që shqiptarët, pas mbarimit të tranzicionit politik, të ndërtojnë Demokracinë Direkte si formë pjesëmarrjeje të drejtpërdrejtë qytetare, duke kapërcyer ndarjet edhe kur “lumenjtë” janë të gjerë.

Shqiptarë, është koha të shohim te lumenjtë tanë jo vetëm ujë që rrjedh në shtratin e tyre historikë, por rrugët që na thërrasin. Ibri, Vardari, Buna, Vjosa dhe shumë lumenj të tjerë nuk janë thjesht emra vetëm të gjeografisë shqiptare… Ata janë damarë gjaku të tokës sonë. Ata kanë parë historinë tonë të lavdishme e të dhimbshme, kanë dëgjuar betejat dhe këngët! Ata kanë mbajtur gjallë lidhjen ndërmjet trojeve, edhe kur kufijtë na janë vendosur me dhunë. Ibri na kujton plagën dhe sfidën për të shëruar ndarjen. Buna na mëson se çdo rrjedhë ka një det ku bashkohet, ashtu si çdo shqiptar ka (dhe duhet të ketë) një atdhe ku ndjehet i plotë, i mbushur!… Vjosa, e egër dhe e lirë, na kujton se asnjë forcë nuk mund të ndalë jetën e një lumi dhe shpirtin e një kombi. Përtej maleve tona, Ren-i, lumi më i gjatë i Evropës Perëndimore, lidh brigje dhe popuj të ndryshëm, duke treguar se bashkëpunimi dhe hapja janë ura që nuk shemben. Ne duhet ta shohim këtë si shembull: lumenjtë nuk ndalen në kufij, dhe as integrimi ynë shqiptaro-shqiptar nuk mund të ndalet…

Diku, ku ura përkulet si një hark kohe mbi lumin e gjelbër, një njeri si kronist qëndron në heshtje, me sytë e kthyer drejt horizontit. Nuk është thjesht një udhëtar i rastit, por është një dëshmitar i rrjedhës, i asaj lëvizjeje të përhershme që lumi e di si askush tjetër: të marrë gjithçka në këtë proces dhe ta çojë përpara, pa kthim. Pas tij, ndërtesat rriten si shenja të epokës moderne, të ndërtuara mbi bregje që dikur kanë parë histori të tjera. Para tij, valët luajnë me dritën e diellit, duke e bërë ujin të duket si një pasqyrë e thyer në mijëra copa të argjendta. Ky çast nuk është i zhurmshëm, nuk është i mbushur me fjalë, por është plot kuptim. Ka diçka në heshtjen e tij që flet për rrugë të gjata, për kujtime që lidhen me çdo vend ku ka ndalur. Ka diçka në buzëqeshjen e lehtë që tregon se, pavarësisht se ku shkon, ai e mban me vete një copëz të çdo horizonti që ka parë. Ura mbi lumë është si një kujtesë se gjithmonë ekziston një kalim, një lidhje mes brigjeve, ashtu si mes njerëzve, mes vendeve, mes kohëve. Dhe ujërat që rrjedhin janë dëshmi se jeta, si lumi, nuk ndalet kurrë, edhe kur ne ndalemi për ta soditur. Nën qiellin e pastër të kësaj dite, çdo gjë duket më e qartë: se njeriu është udhëtar, se koha është lumë, dhe se e vetmja gjë që mund të marrim me vete nga çdo stacion, është kujtimi i çasteve kur kemi ndalur për të parë bukurinë e botës.

Ura mbi lumin e kujtesës

Nën një qiell të kthjellët, ku horizonti duket i pafund, qëndron një njeri mbi breg, me lumin që i kalon pranë si një rrëfim i pandalshëm i kohës. Pas tij, qëllimet po rriten drejt qiellit si dëshmi e epokës së re! Ndërsa para tij, uji rrjedh me qetësi, duke përqafuar dritën e diellit si një amanet të lashtë. Ura që shtrihet mbi lum nuk është vetëm hekur dhe beton! Natyrisht, ajo është simbol i asaj që duhet të jemi si komb: “një lidhje e fortë mes brigjeve të ndara”, një kalim i sigurt mes të shkuarës dhe të ardhmes, mes vëllezërve e motrave që jetojnë në trojet tona dhe atyre që valëviten nëpër botë si degë të një trungu të përbashkët. Lumi, me rrjedhën e tij të pandalshme, është si historia jonë kombëtare, herë e qetë e herë e trazuar, por gjithmonë e gjallë. Ai mban në vete kujtimet e të parëve tanë, mundin, sakrificat dhe fitoret, dhe i çon ato përpara, drejt brezave që do të vijnë. Në këtë çast, ai qëndron mbi breg jo si një shikues i rastit, por si një dëshmitar i këtij unifikimi të mundshëm, i kësaj force që rrjedh brenda gjakut tonë. Sepse të jesh shqiptar nuk është vetëm të ndodhesh në një vend të caktuar në hartë… Por, është që njëkohësisht të ndjesh se, pavarësisht ku je, je i lidhur me një lum që buron nga e njëjta rrënjë. Ura dhe lumi flasin të dy bashkë: “Lidhu, mos u nda, kujto rrënjët e tua.” Dhe nën këtë qiell të kaltër, mes dritës dhe ujit, kuptohet e vërteta e madhe, se një komb bëhet i fortë jo vetëm nga tokat që ka, por nga urat që ndërton midis zemrave të bijve të vet.

Urat e lumenjve janë si urat e Kombit

Urat mbi lumenj kudo në vendet e përparuara janë si urat e Kombit! “Ashtu si urat që  lidhin brigje, edhe Kombi ndërton ura mes njerëzve të vet.” Dhe: “Urat që kalojnë lumenjtë janë si urat që bashkojnë kombin.” Ne duhet të lëvizim si uji i lumenjve, edhe më shpejt! Nga burimet e thella të maleve tona, lumenjtë zbresin drejt fushave dhe detit si damarë të gjallë të tokës shqiptare. Ibri, Vardari, Buna, Vjosa, etj., të cilat secili me historinë e vet, me këngët dhe legjendat që bartin, janë më shumë se ujë që rrjedh: janë kujtesë, janë lidhje, janë rrugë të heshtura që kanë mbajtur gjallë komunikimin midis krahinave, fiseve dhe zemrave shqiptare. Ibri, që di të thotë shumë për kufijtë e padrejtësisë, mbart në valët e tij thirrjen për bashkim. Buna, me rrjedhën e qetë e të gjerë, kujton se çdo derdhje në det është si çdo rrugë që na çon drejt një qëllimi të përbashkët. Vjosa, e egër dhe e lirë, është shembulli se jeta e një lumi nuk mund të burgoset pa humbur shpirtin e vet, ashtu si liria e një kombi. Dhe jo larg, përtej maleve dhe brigjeve tona, Ren-i (ose Rein), është lumi më i gjatë i Evropës Perëndimore, që shtrihet si një urë e madhe që lidh shtete, qytete dhe kultura të ndryshme, përfshirë edhe kulturën shqiptare… Në rrjedhën e tij, ne shohim modelin e komunikimit të hapur, të bashkëpunimit pa kufij, të urave që ndërtohen jo vetëm mbi ujë, por mbi mirëkuptim dhe besim.

Sot, kur shqiptarët ndodhen ende në udhëkryqin e tranzicionit, lumenjtë tanë dhe ura që i lidhin bëhen metafora të rrugës që duhet të ndjekim: nga ndarjet drejt bashkimit, nga fjalët e zbrazëta drejt veprimit, nga demokracia formale drejt Demokracisë Direkte. Sepse ashtu si një urë që bashkon brigje të largëta, edhe ne duhet të lidhim mendjet dhe vullnetet tona, pavarësisht gjërësisë së “lumit” që na ndan. Kalimi nuk do të jetë gjithmonë i lehtë. Ka lumenj të qetë si Buna dhe të rrëmbyeshëm si Vjosa, ka ujëra të thellë si Ibri dhe të gjerë si Ren-i. Por ura ndërtohet duke njohur rrjedhën, duke matur themelet, duke besuar se përtej është një tokë që pret të na mirëpresë si të barabartë. Lumenjtë na tregojnë se unifikimi dhe integrimi i brendshëm kombëtar nuk është luks, por nevojë. Dhe demokracia e vërtetë nuk është një ëndërr e largët, por ajo është ura që ne vetë duhet ta ngremë mbi ujin e përbashkët të shpresës sonë, bashkë me një zhvillim të mirëfilltë ekonomik!…

Lumi Vjosa

Lumi Buna

The Three Countries Bridge over the Rhine between France, Germany and Switzerland near Basel

Foto: Wal am Rein