Kreu Blog Faqe 577

Neoshqiptarizmi si vizion e mision kombëtar

Drini.us
-
0
Neoshqiptarizmi si vizion e mision kombëtar

Nail Draga, Ulqin

Arian  Galdini, NEOSHQIPTARIZMI,Botimet Jozef, Durrës, 2025

Si ide e koncept neoshqiptarizmi  të shqiptarët është i njohur në mes dy luftërave botërore, ku personalitete të njohura  shqiptare të kohës kanë prezantuar pikëpamjet e tyre filozofike e sociologjike, që ishte në favor të mendimit politik dhe të identitetit kombëtar shqiptar. Në sajë të rrethanave shoqërore e politike pas shëmbjes së ideologjisë moniste në vendet e ish kampit socialist, shqiptarët kanë nevojë për neoshqiptarizmin sepse është  një thirrje për zgjim kombëtar, për rinisje dhe për ripërtëritje, duke qenë  vizion dhe mision për të tashmën dhe të ardhmën

Duke marrë parasysh se në kohën e monizmit në Shqipëri, autorët të cilët kanë trajtuar neoshqiptarizmin janë ekskomunikuar, por pas miratimit të pluralizmit nga viti 1990 e  më pas kjo çështje filloj të trajtohej nga një numër i kufizuar autorësh.  Pikërisht në lidhje me këtë çështje, kohë më parë Arian Galdini, opinionit i është paraqitur me botimin Neoshqiptarizmi, botuar nga Jozef në Durrës, 2025.

Autori i librit çështjen e neoshqiptarizmit e trajton duke  analizuar një numër të konsideruar personalitetesh shqiptare, duke filluar me Sami Frashërin e përfunduar me Ismail Kadarenë.

Nuk ka dilemë se përfaqësuesit e Rilindjës  Kombëtare Shqiptare ishin ata të cilët kontribuan në ngritjen e vetëdijës e ndërgjegjës kombëtare shqiptare. Dhe në fillim autori  cekën Sami Frashërin, duke theksuar veprën e tij “Shqipëria çka qenë, ç është e  ç do të bëhët”, e cila ishte platforma politike kombëtare. Edhe personalitetet tjera të cilët  janë të prezantuar në këtë botim në forma të ndryshme kanë dhënë kontributin  e tyre  në lidhje me idenë dhe konceptin e neoshqiptarizmit.

Në mes dy luftërave botërore, te ne shqiptarët koncepti i neoshqiptarizmit lidhet me emrat e nderuar si Branko Merxhani, Ismet Toto e Vangjel Koça. Por, duhet cekur se në atë kohë i veçantë ishte B.Merxhani me revistën “Përpjekja Shqiptare”, që ishte tribunë e mendimit shoqëror e intelektual, duke qenë model për kohën. Madje ky përmes konceptit të tij të neoshqiptarizmit kërkonte të ndërtonte një Shqipëri të bazuar mbi një elitë intelektuale dhe morale, duke përqafuar modernitetin pa humbur autencitetin kombëtar.

Komunvelti shqiptar

Por, nga kjo plejadë e personalitetesh, të prezantuara në këtë botim duke marrë parasysh se ka jetuar në kohën tonë, veçoj Arbën Xhaferin, i cili është prezantuar me konceptin    Komunveltit shqiptar. Në këtë aspekt ai ishte ideolog si rrallë kush  duke theksuar se në rrethanat aktuale shoqërore e politike, pas shëmbjes së ideologjisë moniste ne vendet e ish kampit socialist, shqiptarët duhet të formojnë   hapësirën e  përbashkët  politike, ekonomike e kulturore. Një platformë e tillë, meriton qasje të veçantë, e cila duhet të analizohet dhe të plotësohet sipas kërkesave të kohës, duke mbetur si koncepti ma i avancuar në aktualitetin gjeopolitik regjional e më gjerë. Nuk ka dilemë se për realizimin e një ideje të tillë, duhen kuadra të dëshmuara profesionale, guxim intelektual dhe vullnet politik, duke eliminuar paragjykimet dhe animozitetet personale e partiake.

Doktrinë kombëtare

Trajtimi dhe mbeshtetja e neoshqiptarizmit  është obligim shoqëror dhe kombëtar duke dhënë shpjegimet e duhura, duke iu venë globalizmit dhe kosmopolitizmit. Një veprim i tillë nuk do të thot se ne nuk përfillin vlerat demokratike perëndimore, por në emër të modernitetit shoqëror nuk mund të humbin  vlerat identitetare, që është kundër identitetit kombëtar shqiptar. Neoshqiptarizmi, në këtë kontekst, bëhet jo vetëm  një doktrinë kombëtare, por edhe një model për të gjitha vendet që kërkojnë të ruajnë identitetin e tyre në një epokë të globalizmit dhe sfidave të mëdha globale.

Neoshqiptarizmi shfaqet si një doktrinë që synon të ripërtërijë frymën kombëtare, duke u bazuar në vlerat më të mira të traditës shqiptare, familjen, meritokracinë dhe duke i harmonizuar ato me mendimin modern  konservator.

E kaluara si mësim

Siç shkruante Burke, “një komb që nuk kujton të kaluarën e tij është i destinuar të mos këtë të ardhme”. Pikërisht, në këtë frymë, neoshqiptarzmi është një përpjekje për të kujtuar,  për të mësuar,  dhe për të ndërtuar. Neoshqiptarizmi  është një udhë që fton shqiptarët të lënë pas ndasitë dhe krizën e identitetit, për të ndërtuar një të ardhme të bazuar mbi vlerat më të mira të së shkuarës dhe potencialet më të mëdha të së ardhmes.

Neoshqiptarizmi kërkon të ringjallë shpirtin e shqiptarizmit, të ndërtojë një elitë të re mendimi dhe veprimi, duke u mbeshtetur në vlera, vizion e guxim. Më një fjalë neoshqiptarizmin duhet kuptuar si rinisje kombëtare, përkatësisht një përpjekje për të ringritur ndërgjegjën kombëtare shqiptare, që nderon të kaluarën, ndërton të tashmën  dhe përgatitë të ardhmën me guxim.

Leksion i obligueshëm shkollor

Duke marrë parasysh se nxënëseve  në shkollat fillore e të mesme,  iu mungon informacioni në lidhje me konceptin dhe semantikën e neoshqiptarizmit, mendoj se është e nevojshme që në programet mësimore shkollore(fillore e të mesme) neoshqiptarizmi  duhet të jetë njësi e veçantë mësimore e programeve mësimore shkollore.

Eshtë obligim i institucionit  shtetëror që harton programet mësimore si në Tiranë e Prishtinë  që neoshqiptarizmi mos të anashkalohet por të jetë pjesë e programit mësimor, duke nxitur meditimin në favor të vlerës së identitteit kombëtar, si kudo në botën demokratike, sa më parë sepse punët tona nuk na i kryejnë të tjerët..

Vizion dhe mision kombëtar

Neoshqiptarizmi aspiron të jetë doktrina që udhëheq këtë mision, duke lidhur të shkuarën me të ardhmen, duke ndërtuar ura midis brezave dhe duke krijuar një frymë bashkëpunimi midis shqiptarëve në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni të Veriut, Mal të Zi, luginë të Preshevës e diasporë. Përfundimisht neoshqiptarizmi është një thirrje për zgjim kombëtar, për rinisje dhe për ripërtëritje, është vizion, guxim  dhe mision për të tashmën dhe të ardhmën.

(Maj  2025)

As edhe një kurorë me lule për Gjergj Kastriotin, në ditëlindjen e tij

Drini.us
-
0
As edhe një kurorë me lule për Gjergj Kastriotin, në ditëlindjen e tij

Nga: Frank Shkreli

Një datëlindje që nuk ishte!  6 Maji mendohet – nga shumica e historianëve dhe studiuesve të jetës dhe veprimtarisë së Gjergj Kastriotit-Skenderbe – si datëlindja e Heroit Kombëtar të Shqiptarëve. Kjo mund të jetë një datë simbolike, por derisa të faktohet me prova e dokumente kjo është data e lindjes që është kujtuar, historikisht, Heroi Kombëtar dhe Shtetformuesi i shqiptarëve. Edhe sivjet, ashtu si çdo vit tjetër më parë, 6 maji, shkon e vjen pa u përmend as pa u shënuar nga entet zyrtare qeveritare e shtetërore, por as nga ato akademike të Shqipërisë, të Kosovës dhe më gjërë.  As një kurorë të vogël me lule nuk u vendos para ndonjë monumenti të Tij, përfshir monumentin e Kryetrimit në kryeqytetin e Shqiptarëve në Tiranë, në shenjë nderimi. Ashtu si u mbyll në heshtje edhe viti (2018) i shpallur nga Shqipëria dhe Kosova si viti gjoja kushtuar Gjergj Kastriotit -Skenderbe. Nuk besoj se dikush mund të identifikojë ndonjë gjë që të jetë kujtuar Skenderbeu gjatë atij viti. Në të vërtetë më kujtohet se u mbyll në heshtje të plotë.

Por mirë që, të pakën, me 6 maj që kaloi nuk u mbulua monumenti i Tij në Tiranë me ndonjë çarçaf të bardhë ose të zi, siç ka ndodhur në të kaluarën – siç duket me qëllim që të mos ofendohej Stambolla. Politika shqiptare e tranzicionit 35-vjeçar ende nuk e kupton se në Evropë nuk shkohet pa Gjergj Kastriotin-Skenderbe, Shpëtimtarin e Evropës dhe as pa vlerat e tija kombëtare dhe ndërkombëtare-perëndimore. Ai ka mbrojtur qytetërimin perëndimor dhe ka luftuar despotët e Sulltanit. Skenderbeu ishte dhe mbetet simboli i identitetit kombëtar dhe model i një shteti të qëndrueshëm dhe të organizuar, sipas modelit të Shtetformuesit të shqiptarëve, Gjergj Kastrioti-Skenderbe — në përputhje me historinë e dokumentuar kastriotiane dhe me vlerat moderne të botës euro-atlantike.

Portret i Gjergj Kastriotit – Skendërbeut, marrë nga libri, “Scanderbeg” i autorit amerikan Prof. Dr. A. K. Brackob – “Heroi Kombëtar i Popullit Shqiptar dhe Mbrojtësi i Madhërishëm i Qytetërimit Evropian” – Por sot i harruari nga shqiptarët

Për fat të keq, ashtu si nga viti në vit, edhe sivjet pamë se Gjergj Kastrioti-Skenderbe, për fisin e tij arbëroro-shqiptar — as në ditëlindjen e tij me 6 maj — nuk është i Përgjithëmonshëm, as hero Kombëtar, as Shtetformues, por i harruari i kombit.

Pyetje për Tiranën dhe Prishtinën zyrtare?

Me 6 Maj, 2025, me sa vura re, liderët politikë në Shqipëri dhe në Kosovë munguan madje edhe me ndonjë deklaratë, për të kujtuar rëndësinë e kësaj dite, të pakën deklarata të llojit që ata bëjnë ditë për ditë në rrjetët sociale, për gjëra të kota.  More, si dhe pse Gjergj Kastrioti Skenderbeu nuk e meriton të kujtohet në ditëlindjen e tij, të pakën me një kurorë me lule të freskëta pranë monumentit të tij në Tiranë, në Prishtinë, e në vende të tjera? A nuk meriton i Përgjithmonshmi i Kombit shqiptar të ketë një ditë në vit kushtuar Atij për ta nderuar e kujtuar ashtu siç meriton dhe siç bëjnë kombet e përparuara me heronjtë e tyre kombëtarë, anë e mbanë botës? Si mund të pretendoni se jeni serioz për zhvillimet dhe proceset demokratike drejt Evropës dhe vlerave të botës së sotëme të përparuar, ndërkohë që nuk kini asnjë respekt për historinë e lavdishme të Gjergj Kastriotit, të cilin tanimë e mbarë bota e njeh si Heroin e lavdishëm të shqiptarëve dhe Mbrojtësin e madh të qytetërimit evropian?

Kjo rrugë në të cilën vazhdojnë sot Shqipëria dhe Kosova, në të vërtetë, mund të jetë një rrugë pa kthim, drejtë së keqës. Mos njohja e vlerave kombëtare dhe perëndimore të Skenderbeut, qoftë edhe njëherë në vit në datëlindjen e tij –nuk mund të jetë një rrugë pa kthim — siç pretendohet nga disa politikanë — e proceseve demokratizuese dhe të reformave transformuese, si për Shqipërinë ashtu edhe për Kosovën, sepse, sot për sot, duket se ajo rrugë është e mbyllur.  Edhe njëherë, nëqoftse Evropa është vërtetë destinacioni juaj, nuk shkohet drejt Evropës pa Gjergj Kastriotin Skenderbe!

Por si edhe në rastet e  mëparshme edhe në këtë datëlindje (6 maj) të Gjergj Kastriotit-Skenderbe kemi të drejtë të shpresojmë madje edhe kundër shpresës, se në një të ardhme jo të largët, Kombi shqiptar do zgjohet dhe do t’a gjejë të arsyeshme që të caktojë një ditë në vit, të kalendarit të festave kombëtare, kushtuar Heroit të tij të madh, Gjergj Kastriotit – Skenderbe, me qëllim që ai të mos harrohet, por të kujtohet, çdo vit në datëlindjen e tij, zytarisht, të pakën njëherë në vit një ditë bashkimi për të gjithë shqiptarët, pa dallim dhe kudo qofshin ata.

6 maj, 2025 — Asnjë kurorë me lule në datëlindjen e Kryeheroit Kombëtar Gjergj Kastriotit-Skenderbe

Uroj që shqiptarët dhe udhëheqsit e tyre aktualë dhe në të ardhmen të jenë të dinjitetshëm të vlerave, traditave dhe lavdisë së Prijësit të Kombit e Fatosit të madh kombëtar, Gjergj Kastriotit-Skënderbe!  Që të gjithë shqiptarët pa dallim, me një Besëlidhje të re midis tyre të modelit Kastriotian – të kujtojnë dhe të nderojnë Heroin e Kombit, duke u kthyer tek vlerat dhe traditat arbërore të Besës, Nderit e Burrërisë, të trashëguara nga Gjergj Kastrioti — Skënderbeu!

Vepër e Spiro Xega

Historia e 35-viteve të kaluara më bën të dyshoj seriozisht që të ndryshojë gjë sa i përket trajtimit zyrtar të figurës historike të Madhit Gjergj Kastrioti-Skenderbe ndër shqiptarët. Por shpresa ime është besimi në të Madhin Zot — se megjithë këto zhgënjime të (keq)trajtimit dhe harresës së turpshme të figurës madhështore të Gjergj Kastriotit-Skenderbe nga klasa aktuale politike shqiptare, më në fund – se “Për inat të djallit e të shqiptarëve, Zoti ka me e mbajtë Shqipëninë më kambë, me nder e me lumni”.   (Shën Pjetri në bisedën satirike të veprës së At Gjergj Fishtës, “Nën Hajat të Parrizit”, Satirika – Anzat e Parnasit e Gomari i Babatasit.)

Çmimi me të cilin u fitua liria e Shqipërisë nga fashizmi

Drini.us
-
0
Çmimi me të cilin u fitua liria e Shqipërisë nga fashizmi

Nga Dilaver Goxhaj, Tiranë

Është e konfirmuar se Lista e plotë e deshmorëve në radhët e popullit shqiptar, të rënë gjatë Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare, gjatë viteve 1939-1944, është: 28.110 vetë. Prej tyre:

– Dëshmorë sipas listave të formacioneve partizane: 9.470;

– Shtetas antifashistë shqiptarë, të pushkatuar nga nazifashistët e bashkëpunëtorët e tyre: 6.436;

– Të asgjësuar nga gjermanët në 23 kampe përqëndrimi (Mat’hauzen, Greqi, Itali, Poloni, Prishtinë, Zemuni në Jugosllavi, Manastir dhe Strugë në Maqedoni: 11.200;

– Nëse i shtojmë kësaj liste edhe 205 dëshmorë italianë që iu bashkangjitën UNÇSH, kemi 28.315 dëshmorë.

– Poppullsia e Shqipërisë në 1939 ka qenë 1.100.0002). Gjatë periudhës 5 vjeçare të luftës çlirimtare na u vranë dhe u gjymtuan 7,3 për qind e popullsisë3), që do të thotë 80.300 banorë; Ndërsa në librin e V.I. Dr. Evgeniev “Mjezhdunarodno-provovoje regurilovanie reperacii poslje vtoroj mirovoj vojni”, M.1950, jep shifrën 7,1% në dëme njerëzore (78.100 banorë. (mesatre=80.000).

Vlen të theksohet se prej kontigjentit prej 28.110 dëshmorë shqiptarë, 600 prej tyre kanë rënë për çlirimin e Kosovës, nga radhët e 20.000 partizanëve të Divizioneve të V e të VI të UNÇSH, të cilët e çliruan qytetin e fundit të Kosovë, Pejën dhe gjithë Kosovën, më 16 nëntor 1944, ndërkohë që Tirana dhe gjithë Shqipëria nuk qe çliruar ende, po ashtu dhe Federata Jugosllave.

Nëse nuk do të ish çliruar Kosova nga Ushtria Nacinalçlirimtare e Shqipërisë, e cila shkoi me urdhër të Komandantit të Përgjithshëm, Gjeneral Kolonel Enver Hoxha, ajo do të ishte çliruar nga Ushtria e Kuqe, gjë që, pas mbarimit të Luftës së Dytë Botërore, popullsia shqiptare në Kosovë do të ishte shpërngulur. Kjo, konform vendimit të Kartës së Atllantikut, e datës 14 Gushtit 1941, e cila ishte shpalosja e një Marreveshje e bërë mes Presidentit të SHBA, Ruzvelt, dhe Kryeministrit te Anglise, Uinston Çurçillit, Kartë, të cilën me 24 Shtator te vitit 1941 e nënshkroi edhe Stalini në emër të Bashkimit Sovjetik.

Lind pyetja: Pse do ishte shpërbërë Kosova?

Përgjigjen na e jep Historiani nga Kosova, Ali Hadri, në librin e tij të titulluar “Lufta Antifashiste Nacionalçlirimtare në Kosovë, 1941-1945”, (Prishtinë, 1971, f.321-322), i cili shkruan: “Pas kapitullimit të Italisë fashiste, pushtuesit gjermanë në Kosovë filluan mobilizimin e vullnetarëve për formacione të mëdha SS-e, për “Shqipërinë e Madhe”. Për organizimin e këtyre njësive SS-me shqiptarë nga Kosova, u angazhua qeveria kuislinge e Tiranës e përbërë nga ballisto-zogistët, me në krye Rexhep Mitrovica, si dhe Komiteti Qëndror i Lidhjes së Dytë të Prizërenit, e kryesuar nga Bedri Pejani, i cili, i shkroi Hitlerit dhe Himlerit, duke u propozuar që të formohej Korparmata SS-e me shqiptarë. Por më në fund u vendos të formohej, së pari, Divizioni SS “Skënderbeg” në Kosovë, dhe gjer në 25 Shtator 1944 u rekrutuan 11.398 shqiptarë SS të Kosovës.”

Për këtë divizion SS me shqiptarë i ishte propozuar Hitlerit, edhe nga udhëheqësi i trupave SS në Ballkan, të cilën e konfirmon Guvernatori i Hitlerit për Ballkanin, Herman, në librin e tij “Detyra ime në Shqipëri, e jashtëzakonshme”, (Tiranë, 2017, f.176-177), i cili shkruan: “Në vitin 1944, mora nga Hitleri fuqi të plota të organizoja benda kufijve të vendit, për luftën kundër partizanëve, divisionin alpin SS “Skendërbeg”… me Vendqëndrim në Prizëren.”

Nëse nuk do kishte shkuar UNÇSH në Kosovë, shpopullim i saj do bëhej në Mbledhjen e Jaltës, në Shkurt 1945, në Konferencën e Tre të Mëdhenjve, midis Ruzveltit, Stalinit dhe Çurçillit, konform Kartës së Atllantikut, sipas së cilës: ato popullsi apo shtete të vegjël, që i ishin bashkuar Blllokut Fashist Romë-Berlin-Tokio do të shpërbëheshin. Këtë e

konfirmon edhe historiani Artur C’onte, në librin e tij “Jalta dhe ndarja e botës”, (Tiranë, 1995), si dhe historiani Juri Korolkov, në librin e tij “Kështu ka ndodhur”, (Tiranë, 1974).

Shembuj konkretë të vënies në jetë të atij vendimi, në Jaltë, prej SHBA-BS-dhe Anglisë, ishin: Rumania, të cilës iu shkëput një republikë e tërë, Moldavia, e cila iu dha BRSS, kurse Transistia iu dha Ukrainës; u shpërngulën 10 milionë gjermanë nga Prusia e Krakovia;u shkëputën Sudetët nga Çekosllovakia; nga Hungaria u shkëput një pjesë, duke ia dhënë Ukrainës, si dhe Vojvodina që iu dha Jugosllavisë; Galicia iu shkëput Polonisë dhe iu dha Ukrainës; ndërsa pjesa më e madhe e Çeçenisë u shpërngul në Siberi, etj.

Mirëpo, Shqipëria gjatë shekullit XX ndihmoi për herë të dytë për çlirimin e Kosovës, por këtë radhë prej fashizmit të ri serbo-sllav, gjatë viteve 1998 – 1999, duke shkuar 170 vullentarë, midis të cilëve edhe kuadro profesionistë ushtarakë cilësorë, të cilëve iu besuan funksione me përgjegjësi të rëndësishme, përfshi edhe mbajtjen e bashkëveprimit 78 ditor, 24 mars deri 10 qershor 1999, midis Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës me Aviacionin e NATO-s, bashkveprim të cilin Komandanti i NATOs, Gjenerali Uesli Klark, e vlerësoi “Bashkëveprimi më i mirë në historinë 50-vjeçare të NATO-s”, të cilët nderuan jo vetëm Akademitë tona Ushtarake, por edhe vetë Republikën e Shqipërisë.

Njëkohësishtë, në vitet 1999-2001, shkuan edhe rreth 30 vullnetarë të tjerë nga Shqipëria në dy luftra tjera në trevat shqiptare në Ballkan, në Kosovën Lindore dhe Maqedoni, për të drejtat e tyre kombëtare.

Nga radhët e këtyre 200 vullnetarëve, në këto tre luftra shqiptare në Ballkan, gjatë viteve 1998-2001, rreth 30% e tyre ranë dëshmorë.

Por, këta 200 luftëtarë prej Republikës së Shqipërisë, nuk shkuan me vendim të Qeverisë së Shqipërisë, si në rastin e vitit 1944, por vullnetarisht. Dhe për kontributin e këtyre vullnetarëve, në këto 3 luftra shqiptare, unë kam informuar gojarisht 3 Presidentë të Republikës tonë, si dhe dy Shoqatat e Veteranëve të LANÇ-it, përveç prezantimeve të disahershme në shtyp, botime dhe në mediat vizive. E MEGJITHATË, asnjë lloj nderimi për këta luftëtarë nga të gjitha institucionet e Republikës së Shqipërisë, ngjashëm si qeveria Zogiste me vullentarët që shkuan në Luftën e Spanjës; përfshi edhe Organizatat e Veteranëve të Shqipërisë, e cila nuk i njeh këta 200 vullnetarë as si veteranë; edhe pse 200 vullnetarët në radhët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, të asaj Kombtare në Maqedoni dhe në UÇPMB shkuam për çlirimin e gjysmës së kombit shqiptar! Kurse, Shoqata e Familjeve të Dëshmorëve të LANç-it i njeh dëshmorët e rënë nga radhët e këtyre 200 vullnetarëve në këto tre luftra shqiptare, që do të thotë: të vrarët – Njihen, të gjallët –Jo!

Ndërkohë që, ish-Presidenti Bujar Nishani dekoroi rreth 400 ish-kolaboracionistë dhe diversantë nga radhët e 12 mijë grupeve terroriste diversioniste gjatë intervencionit të huaj gati 10–vjeçar imperialisto-kapitalist kundër Shqipërisë socialiste, Nëntor 1944-Dhjetor 1953, të përzgjedhur prej kontigjentit kolaboracionist i Mërgatës së Qyqeve.

Dhe ndaj atij akti antihistorik nuk ka pas fare reagime! Kjo, ndoshta për faktin se është Parlamenti dhe Qeveritë e këtyre tre dekadave “demokratike” që kanë ligjëruar dhe financojnë dy Organizata Veteranësh, pretendente se përfaqësojnë veteranët e Luftës Antifashiste Nacionalçlire, të cilat grinden mes veti si SHEMRAT. Në këtë rast kemi të bëjmë me një vendim qeveritar që bie ndesh me të vërtetën historike të asaj lufte, duke e shtrëmbëruara atë, ngaqë indirekt na thuhet: Lufta Nacionalçlirimtare në Shqipëri ka qenë Luftë Civile(!)

Gjithashtu, vlen të theksohet një fakti tjetër me rëndësi historike, kur dy shtetet aktualë Shqiptare, nuk shfrytëzuan rastin ideal për bashkimin e Kosovës me Shqipërinë. Kjo ngjasrje e shënuar ndodhi në Konferencën e Rambujesë, më 18 Mars 1999, kur u nënshkrua Marrëveshja e Rambujesë midis Kosovës dhe Serbisë, ku zonja Medlin Ollbrajt përdori veton, duke shtuar një pikë

të veçantë në atë Marrëveshje, në të cilën shkruhet: “Tre vite pasi të ketë mbaruar lufta në Kosovë, të zhvillohet referendum për vetëvendosjen e popullit në Kosovë”.

Por, për fat të keq, kanë kaluar 26 vite nga përfundimi i asaj Lufte Çlirimtare në Kosovë, prej10 Qershor 1999 e deri sot, asnjë Institucion Shtetërore si dhe asnjë forcë politike shqiptare, si në Kosovë, ashtu dhe në Republikën e Shqipërisë, nuk e kanë kërkuar zhvillimin e këtij referendumi!

Megjithatë, Shtetet e Bashkuara të Amerikës pritën 8 vite nga mbarimi i luftës në Kosovë, që Shqipëria dhe Kosova t’u kërkonin zhvillimin e atij referendumi. Si rrjedhojë, SHBA e humbën durimin. Prandaj Presidenti Bush, i riu, mori rrugën dhe erdhi në Shqipëri, dhe jo rastësisht në ditën e përvjetorit të 8-të, të çlirimit të Kosovës, më 10 Qershor 2007, duke shpallur njohjen e Pavarësisë së Shtetit të Kosovës! Duke na e lënë turpin në derë.

Por mund të thotë dikush, se Republika e Shqipërisë e ka njohur Republikën e Kosovës qysh në vitin 1992. Po, por ajo ishte njohje e statusit të Republikës së Kosovës në kuadrin e ish-Federatës Jugosllave; ndërsa në 10 Qershor 1999, Kosova është shkëputur pas një shekulli pushtim nga Serbia. Kjo datë është çlirimi dhe pavarësia e vërtetë e Kosovës.

Mirëpo, edhe kur, më 1 Qershor të vitit 2022, ndodhi që për herë të parë Republikës së Shqipërisë iu besua kryesimi i Këshillit të Sigurimit të OKB-së, asnjë institucion shtetëror i Shqipërisë dhe as i Kosovës nuk e shfrytëzuan edhe këtë rast ideal, për të vendosur zhvillimin e atij referendumit për vetëvendosje prej popullit në Kosovë! Çfarë emëri mund t’i vëmë këtij mosinteresimit prej Kosovës dhe shtetit amë, Shqipërisë, për zhvillimin e këtij referendum, të urdhëruar nga SH.B.A.

Për këtë bashkim kombëtar, na ka ardhur indirekt në takim edhe Rusia, ku vetë Presidenti i Rusisë, Putini, ka deklaruar jo më pak se dy herë: “Çështja e shkëputjes së Krimesë nga Ukraina, është e ngjashme me shkëputjen që i bëri NAO-ja Kosovës nga Serbia.” Dhe, çuditërisht, Shqipëria dhe Kosova vazhdojnë të heshtin!

Gjithashtu, në muajin Prill të këtij viti, në kontaktet diplomatike mes Rusisë dhe SHBA, Rusia u ka vënë SHBA kushtin që: Nëse SHBA i njeh Rusisë bashkimin e Krimesë, atëhere Rusia do t’u japi të drejtën SHBA të bëjnë kërkime për naftë e gaz në Krime.

Për ne, kjo do të thotë, se Rastësia është bashkuar me Mundësinë që, Republika e Shqipëtrisë t’u lutet SHBA që, dhe ato t’i vënë kusht Rusisë, që ajo të njohi bashkimin e Kosovës me Shqipërinë, para se t’i njihet Krimeja Rusisë.

Por, për fat të keq, diplomacia e jonë, si në Kosovë edhe në Shqipëri, bëjnë sikur nuk i dëgjojnë dhe nuk i kuptojnë këto kambanë të mëdha!

Me këtë rast, i propozoj kësaj Organizate t’u imponohet Institucioneve shtretërore për këtë lutje-kërkesë tek SHBA.

Tiranë, 6 maj 2025

Kaltrina Hoti nga Plava e vazhdon betejën për të drejtat kushtetuese të shqiptarëve të asaj krahine

Drini.us
-
0
Kaltrina Hoti nga Plava e vazhdon betejën për të drejtat kushtetuese të shqiptarëve të asaj krahine

Aktivistja dhe artistja Kaltrina Hoti 

Kaltrina Hoti, aktivistja e njohur e çështjes kombëtare dhe të drejtave e lirive njerëzore në Plavë e Guci, e vazhdon betejën kushtetuese për të drejtat e shqiptarëve të asaj ane. Përpjekjet e saj dinjitoze, janë në pajtim të plotë me Kartën e Kombeve të Bashkuara për të Drejtat dhe Liritë Njerëzore dhe me të drejtat që burojnë nga Kushtetuta e Malit të Zi. Kaltrina është e para që lufton me këmbëngulje e ka u zbrapsur në realizimin e këtyre të drejtave të pamohueshme.

Në shkresat e mëposhtme, të shkruara në gjuhën zyrtare të Malit të Zi, vet Ministrija për pakicat e thekson se këto të drejta duhet të realizohen. Por, realizimin e tyre e pengon (nuk e realizon) vet kryetari i Plavës, një “boshnjak” që para katër gjeneratash vinte nga një familje autoktone shqiptare e kësaj ane.

Kaltrina Hoti

Jam e akuzuar padrejtësisht për ‘përhapje të urrejtjes nga ata që kërkojnë të heshtin zërin tim’. Megjithatë, nëse do të ktheheshin tavolina dhe një grup tjetër do të mbronte të drejtat e tyre, nuk kam dyshim se ata nuk do të përballeshin me të njëjtën rezistencë. Duket se kur bëhet fjalë për komunitetin shqiptar, të drejtat tona shpesh shihen si dytësore apo edhe inekzistente. Unë refuzoj ta pranoj këtë padrejtësi dhe do të vazhdoj të flas derisa të drejtat tona të njihen dhe respektohen plotësisht.
__
While advocating for my rights, I have been unfairly accused of ‘spreading hate by those who seek to silence my voice. Yet, if the tables were turned, and another group was advocating for their rights, I have no doubt that they would not be met with the same resistance. It seems that when it comes to the Albanian community, our rights are often seen as secondary or even non-existent. I refuse to accept this injustice and will continue to speak out until our rights are fully recognized and respected.
__
Dok se zalažem za svoja prava, nepravedno su me optuživali da „širim mržnju od strane onih koji žele da ućutkaju moj glas“. Ipak, kada bi se situacija okrenula i druga grupa se zalagala za svoja prava, ne sumnjam da ne bi naišli na isti otpor. Čini se da kada je u pitanju albanska zajednica, naša prava se često vide kao sporedna ili čak nikakva. Odbijam da prihvatim ovu nepravdu i nastaviću da govorim sve dok naša prava ne budu u potpunosti priznata i poštovana.
Pamje nga Komuna e Plavës
5 prill 2025
Lejimi i kryetarit të komunës së Plavës Nihad Canovia per te vendosur nje tabelë që tregon se Peja (Kosova) eshte pjesë e Serbisë ka krijuar një klimë të rrezikshme ten…
Kryetari i Plavës i don shqiptaret ne Kosovë dhe Shqiperi, por Jo ne Plavë !
Jam e akuzuar padrejtësisht për ‘përhapje të urrejtjes nga ata që kërkojnë të heshtin zërin tim’. Megjithatë, nëse do të ktheheshin tavolina dhe një grup tjetër do të mbronte të drejtat e tyre, nuk kam dyshim se ata nuk do të përballeshin me të njëjtën rezistencë. Duket se kur bëhet fjalë për komunitetin shqiptar, të drejtat tona shpesh shihen si dytësore apo edhe inekzistente. Unë refuzoj ta pranoj këtë padrejtësi dhe do të vazhdoj të flas derisa të drejtat tona të njihen dhe respektohen plotësisht.
While advocating for my rights, I have been unfairly accused of ‘spreading hate by those who seek to silence my voice. Yet, if the tables were turned, and another group was advocating for their rights, I have no doubt that they would not be met with the same resistance. It seems that when it comes to the Albanian community, our rights are often seen as secondary or even non-existent. I refuse to accept this injustice and will continue to speak out until our rights are fully recognized and respected.
Dok se zalažem za svoja prava, nepravedno su me optuživali da „širim mržnju od strane onih koji žele da ućutkaju moj glas“. Ipak, kada bi se situacija okrenula i druga grupa se zalagala za svoja prava, ne sumnjam da ne bi naišli na isti otpor. Čini se da kada je u pitanju albanska zajednica, naša prava se često vide kao sporedna ili čak nikakva. Odbijam da prihvatim ovu nepravdu i nastaviću da govorim sve dok naša prava ne budu u potpunosti priznata i poštovana.
Sidoqoftë, Katrina Hoti e vazhdon rrugën e pandalshme për realizimin e këtyre të drejtave.

___

Shih videon e Kaltrina Hotit nga Plava , të shpërndarë në facebook:

Facebook

Ku gaboj Lumir Abdixhiku, (por, jo edhe LDK-ja) në përgjigjen ndaj ftesës (kurtuaze) të Albin Kurtit?

Drini.us
-
0
Ku gaboj Lumir Abdixhiku, (por, jo edhe LDK-ja) në përgjigjen ndaj ftesës (kurtuaze) të Albin Kurtit?

Prof. Fadil Maloku, sociolog nga Prishtina

Ja ca konkludime konfuze politike e sociologjike të përgjigjes së Abdixhikut, ndaj ftesës publike të Kurtit;

  1. Lumiri, bëri publikisht “Përjashtimin e pakicave joshqiptare”; 

Prova e kolaudimit të parë; Propozimi për një “Qeveri Nacionale të Tranzicionit me përfshirjen e partive parlamentare shqiptare”, shkruan lideri që udhëheq një subjekt mjaft serioz. Pra,  nëse, e analizojmë pak më thellë përgjigjen e tij, do kuptojmë që i njëjti ende “mirëmbahet” apo udhëhiqet me ambicien e shpresës së ndryshimit (lexo; shkëputjes!?) të kursit të këtij subjekti me një traditë më të gjatë demokratike në trojet shqiptare. I njëjti, harron se me futjen e termit “partitë parlamentare shqiptare”, në komunikimin publik politik, de fakto dhe de jure me automatizëm i përjashton subjektet që i përfaqësojnë komunitetet joshqiptare (serbë, boshnjakë, turq, romë etj.). Subjekte, këto që dashtë e pa dashtë ai apo dikush tjetër, janë pjesë përbërëse kushtetuese e institucioneve të Kosovës. Pra, mos adresimi i këtyre subjekteve, dosido nuk e dëshmon assesi “patritotizmin” e aq më pak “nacionalizmin” dhe sidomos patriotizmin ndaj shtetit të Kosovës.

  1. Përdorimi i fjalës; “Qeveri Nacionale e Tranzicionit”,është politikisht i dëmshëm dhe sociologjikisht i gabuar;

Prova e kolaudimit të dytë; Po ashtu, futja e e pa vend e terminologjisë “Qeveri Nacionale e Tranzicionit” në komunikimet publike, përveç që politikisht është i dëmshëm për “shëndetin mental” të momentit historik në të cilin gjendet Kosova, është edhe sociologjikisht i gabuar, e madje edhe tejet i rëndë për një subjekt me traditë e përvojë të gjatë demokratike! Ngase, “loja” me fjalë, siç e keni bërë në prononcimin publik, përveç që nuk është urtake, nuk është as në vijën e kuqe të patriotizmit shtetëror që LDK- e të madhit Ibrahim Rugova e ka trasuar, qysh në kohën e okupimit të Serbisë! Qasja e Juaj, thënë më troç; Nuk ka argumentuar fare seriozitetin dhe situatën në të cilën gjendemi (sfidat; Zajednica, Gjykata Speciale, integrimet, kriza, papunësia, migrimi… etj.) se përse, kërkoni një qeveri e tillë!? Mesazhi i Juaj, shlirë mund të interpretohet, po edhe të perceptohet; edhe si një lloj dramatizimi (i panevojshëm) e tentativë e re për të legjitimuar idenë e rotacionit, jashtë procesit të zgjedhjeve të (pranuara nga të gjithë) mbajtura më 9 shkurt. Ndërkaq, dëmi shumëfishohet, kur Ai në përgjigjen e Tij, fare nuk jap asnjë shpjegim, se ; si do krijohej kjo “Qeveri (përmes zgjedhjeve, marrëveshjeve politike apo “konsultave” private nëpër skutat ala “Zanzibar”) “…nacionale e tranzicionit ?! Jam i bindur se një ide e tillë, kurrë s’do e kishte legjitimitetin e votës qytetare, e lere te ofertuesit konkret.

  1. Fjalor i jo i zakonshëm për kulturën e mentalitetin tonë socio politik;

Prova e kolaudimit të tretë; Që në fillet e përgjigjes, hetohet që pa ekuivokë, fjala “qeveri  nacionale e tranzicionit”, fare nuk korrespondon as me kulturën e re të komunikimit publik, e as me praktiken e pragmatizmin e politikës. Përdorimi i kësaj fjale më shumë ofron konfuzion e paqartësi, se sa mesazh urtak për tejkalimin e ngërçit politik. Nuk e di njeri, se a kemi këtu të bëjmë me një “qeveri teknike” apo “qeveri momenti”!? Pastaj, s’ka asnjë të dhënë rreth kohëzgjatjes; nëse, do jetë qeveri ad hoc, apo qeveri me mandat të plotë!? Përgjigja, madje mund të kualifikohet edhe si një përpjekje “makiaveliste” për të kontestuar qeverinë përmes mekanizmit të anashkalimit të krejt procesit post zgjedhor!? Qasje kjo që “dioptrinë “qytetare do mund të konvertohej jo vetëm si veprim jodemokratik, por, edhe si mungesë fillestare e respektit për vullnetin e qytetarëve.

Kam pritur shumë më shumë reflektim nga Ldk-ja!

P.S. Lumir Abdixhiku! I ke këshilltarët e dobët dhe të pa përgatitur për sfidat që i kemi në horizont! Këshilla ime; Ndërro këshilltarët, ndrysho vetën Tënde, ose, ndrysho kursin që e ke marr në LDK…

Projekti i Serbisë për islamizimin e shqiptarëve, ka shkuar shumë larg; njeriun mund ta shpëtosh nga tjetri, por jo kur do ta shkatërrojë veten

Drini.us
-
3
Projekti i Serbisë për islamizimin e shqiptarëve, ka shkuar shumë larg; njeriun mund ta shpëtosh nga tjetri, por jo kur do ta shkatërrojë veten

Kur Rinia e PDK-së e pati kallur flamur in e zi e të huaj për shqiptarët të ISIS, pati reaguar Naim Tërnava i BIK-ut, me fjalët se nuk do të duhej kallur për shkak se “në këtë flamur është fjala “Allah”. Mos ta harrojmë se BIK-u është organizata më jolojale ndaj kombit shqiptar tashpërtash. 

Blerim Latifi, filosof nga Prishtina

Pardje Policia e Kosovës arrestoi njê shqiptar [nëse mund ta quajmë të tillë], i cili kishte qenë pjestar i organizatës terroriste ISIS dhe tani paska qenë duke kryer punë spiunazhi për BIA, Shërbimin Inteligjent Serb.
Prej vitesh kemi thënë se ekstremizmi islamik në Kosovë është thjesht dhe vetëm projekt i inteligjencës së shtetit serb, për ta minuar nga brenda shtetin e brishtë Kosovës, duke e diskredituar në sytë e mbështetësve të tij perëndimorë.
Ky projket ka shkuar shumë larg, sepse paralajmërimet tona të hershme janë injoruar.
Nga politikanët, që për një grusht votash janë në gjendje të bëjnë pak me çdo kënd, qoftë ai edhe armik i vendit të tyre.
Nga mediat, të cilat për ca klikime e pak audiencë, u kanë dhënë hapësirë enorme ideologëve vahabistë, duke i bërë kështu reklamë pa pare planit të lartpërmendur të BIA’s.
Nga intelektualët e akademikët, të cilët, qoftë nga frika, qoftë nga mosdija, kanë mbyllur gojën, sytë dhe veshët.
Nga krejt një shoqëri, e cila përditë e më pak është në gjendje të rezistojë për vlerat prej të cilave erdhi dhe varet krejtësisht e ardhmja e lirisë së saj dhe e Republikës së Kosovës.
Sidoqoftë, të mos e harrojmë një fakt themelor: njeriun mund ta shpëtosh nga agresioni i tjetrit, por jo edhe kur ai do ta shkatërrojë veten, duke kryer vetëvrasje. E kjo sigurisht vlen edhe për kombet. Secili, në fund të fundit, do të korrë atë që ka mbjellur.

Nationen (1939) / Axhenda e Mbretit Zog dhe familjes mbretërore shqiptare, të cilët ndodhen në Grand Hotel në Oslo

Drini.us
-
0
Nationen (1939) / Axhenda e Mbretit Zog dhe familjes mbretërore shqiptare, të cilët ndodhen në Grand Hotel në Oslo

Mbreti Zog dhe Mbretëresha Geraldinë dhe dy nga motrat e mbretit. — Burimi : Nationen, e martë, 25 korrik 1939, faqe n°3

Nga Aurenc Bebja*, Francë – 8 Maj 2025 

“Nationen” ka botuar, të martën e 25 korrikut 1939, në faqen n°3, një shkrim asokohe rreth axhendës së Mbretit Zog dhe familjes mbretërore shqiptare në Norvegji, të cilin, Aurenc Bebja, nëpërmjet Blogut “Dars (Klos), Mat – Albania”, e ka sjellë për publikun shqiptar : 

Këtë herë, Mbreti Zog nuk do të shkojë në Bergen.

Por do të vijë përsëri vetëm pas disa muajsh për të parë fjordet.

Mbreti Zog dhe Mbretëresha Geraldinë dhe dy nga motrat e mbretit. — Burimi : Nationen, e martë, 25 korrik 1939, faqe n°3

Mbreti Zog dhe Mbretëresha Geraldinë dhe dy nga motrat e mbretit. — Burimi : Nationen, e martë, 25 korrik 1939, faqe n°3

Siç u përmend, ish-mbreti Zog i Shqipërisë mbërriti në Oslo të dielën dhe u vendos në Grand Hotel.

Mëngjesin e djeshëm suita qëndroi e qetë në dhomat e tyre, madje binte edhe shi, por pasditen e djeshme anëtarët e familjes mbretërore bënë një udhëtim me makinë nëpër qytet.

Zyra e udhëtimit të Hekurudhave Shtetërore u ngarkua të përgatisë një plan udhëtimi dyditor për ish-mbretin dhe shoqëruesit e tij. U fol për një udhëtim vajtje-ardhje me vagon-sallon për në Bergen me një devijim nga një prej stacioneve në linjën Bergen.

Një vagon-sallon u transferua nga West Line në stacionin East Line për t’u përgatitur për një udhëtim të mundshëm. Një ngjarje e tillë me vagon-sallonin tuaj do të kushtojë rreth disa mijëra korona. Kur folëm me drejtorin e stacionit në Oslo mbrëmë, ai ende nuk kishte asnjë lajm për nisjen apo përfundimin e udhëtimit. 

Sot, udhëtimi në fjorde. 

Vonë mbrëmë u informuam se ish-mbreti Zog dhe mbretëresha Geraldinë dhe suita e tyre do të nisen me anije sot, të martën, për të vizituar fjordet. Më pas ata do të shkojnë në Sundvolden.

Udhëtimi për në Bergen këtë herë nuk do të ndodhë, pasi djali i vogël i çiftit mbretëror nuk është plotësisht mirë. Prandaj ata duan të udhëtojnë në Francë sa më shpejt të jetë e mundur. Megjithatë, ish-mbreti do të donte të shihte fjordet perëndimore dhe ka planifikuar një udhëtim 10-ditor. Më pas ai do të kthehet vetëm pas disa muajsh dhe do të udhëtojë direkt në Bergen.

Qëndrimi i ish-mbretit Zog në Norvegji do të zgjasë deri të shtunën e ardhshme në orën 10:00, kur i gjithë grupi do të hipë në anijen “Bretagne” për në Antwerp dhe më pas udhëtimi do të vazhdojë ndoshta për në Paris.

Kujtim i përjetshëm për ideatorin, pedagogun, themeluesin e LDK-së dhe mendjen e ndritur prof. Fehmi Agani

Drini.us
-
0
Kujtim i përjetshëm për ideatorin, pedagogun, themeluesin e LDK-së dhe mendjen e ndritur prof. Fehmi Agani
Nga: Major Nazif Ramabaja

Takimi i Junikut 24 qershor 1998 nga e djathta. Prof, Fehmi Agani, Gani Shehu, Richard Holbrooke dhe Christopher R. Hill

Sot mbushen 26 vite kur u shua jeta e ideatorit të rezistencës së mirëfilltë paqësore profesor Fehmi Aganit, nga forcat e regjimit administrativ serb të paraprirë nga kasapi i Ballkanit Millosheviq.

Fehmi Agani ishte mendje e ndritur dhe krahu i djathtë politik i presidentit historik dhe arkitektit të pavarësisë së Kosovës dr. Ibrahim Rugova, dhe jo vetëm kaq Agani ishte përfaqësues i autorizuar për çështje ushtarake me bekimin e presidentit Rugova.

Nazif Ramabaja me Ibrahim Rugovën

Në takimin e Junikut më 24 qershor 1998 në mes përfaqësuesve amerikanë ambasadorët Richard Holbrooke dhe Christopher R. Hill në njërën anë dhe përfaqsuesve të UCK-së, profesor Fehmi Agani ishte pjesëmarrës në cilësinë e përfaqsuesit institucional, prezenca e tij dhe elaborimi i rezistencës së armatosur ndikuan në emërtimin e UCK-së citat:

”Jem të sulmuar në vatrat tona, andaj nga dhuna dhe agresioni serb jem të detyruar të mbrohemi dhe organizohemi për të reistuar me forcën e popullit të pambrojtur, ne s’po bëjmë asgjë të jashtëzakonshme po mbrojmë pragun e Shtëpisë”.

Rezonimi i prof Fehmi Aganit kishte ndikuar që UCK-së ti largohej emërtimi ”Teroriste”.

Pra kontributi i prof.. Fekmi Aganit është figurë shumëdimensionale, si në rrafshin, politik-diplomatik njashtu edhe atw ushtarak, brezat e rijnë duhet të edukohen dhe të jenë paraardhësit e pedagogut të çmuar dhe vështirë të zëvendësueshëm.

Zoti e bekoftë prof. Fehmi Aganin dhe familjen Agani

Suedi 06.05.2025

Major Nazif Ramabaja

Reagim ndaj deklaratës së Ariana Musliu-Shoshit: Ironia e një “kritike” që përfaqëson të kaluarën që e la Kosovën në krizë

Drini.us
-
0
Reagim ndaj deklaratës së Ariana Musliu-Shoshit: Ironia e një “kritike” që përfaqëson të kaluarën që e la Kosovën në krizë

Nga Rrezart Kalaja

“Kur padituria dhe hipokrizia bërtasin më fort se faktet” – një përgjigje ndaj Ariana Musliu-Shoshit

Deklaratat e deputetes së PDK-së, Ariana Musliu-Shoshi, janë një përpjekje e dëshpëruar për të mbuluar të kaluarën politike të saj dhe të partisë që për vite me radhë ishte e lidhur me kapjen e shtetit, korrupsionin dhe kompromiset e dëmshme me Serbinë.

Kur ajo flet për një “Kosovë pa perspektivë”, duhet të kujtojmë se kjo “perspektivë” dikur përfshinte:

  • Strukturat ilegale serbe që vepronin brenda territorit të Kosovës,
  • Targat ilegale dhe paralelizmat administrative që cenonin sovranitetin,
  • Qendrat e kontrabandës në veri, të cilat vepronin pa asnjë pengesë,
  • Flamujt serbë që valonin mbi institucione ilegale, ndërkohë që shteti i Kosovës heshtte,
  • Bllokada rrugësh që paralizonin lëvizjen e lirë të qytetarëve shqiptarë në veri.

Nëse kjo është “funksionaliteti institucional” që Musliu-Shoshi dëshiron ta rikthejë, atëherë është e qartë se nuk është Kosova ajo që është në krizë, por mendësia politike që refuzon të kuptojë se pavarësia dhe sovraniteti nuk negociohen.

Nën udhëheqjen e Albin Kurtit, Kosova ka nisur procesin e vështirë të çmontimit të ndikimit paralel të Serbisë brenda vendit, edhe pse me kosto politike dhe diplomatike. Por më mirë një Kosovë që lufton për dinjitetin e saj, sesa një shtet që pajtohet me nënshtrim dhe ndarje të heshtur të sovranitetit.

Zonja Musliu-Shoshi, nëse doni të flisni për krizë, filloni nga vetja dhe nga partia juaj, që për më shumë se një dekadë ishte burim i shumë prej problemeve që sot po përpiqemi t’i zgjidhim.

Kur padituria bërtet dhe hipokrizia bëhet kauzë politike

Nga Rrezart Kalaja

Në një kohë kur Republika e Kosovës po e ndan përfundimisht veten nga hijet e së kaluarës, del në skenë një zë i njohur për zhurmën, por jo për mendimin: Ariana Musliu-Shoshi. Me një deklaratë që tingëllon si një akt histerie politike, deputetja e PDK-së i quan zhvillimet e fundit në Kosovë një “krizë të projektuar nga Albin Kurti”. E vërteta është e thjeshtë: zonja po ankohet se Kosova më nuk është ajo koloni politike që për vite me radhë i shërbeu klasës së saj politike.

Po, zonja Musliu-Shoshi ka të drejtë për një gjë — Kosova nuk është më si dikur. Dhe kjo është e vetmja arsye pse njerëz si ajo janë të shqetësuar. Nuk ka më:

  • Posta serbe që funksionon brenda territorit të Kosovës;
  • Komuna ilegale që kontrollohen nga Beogradi;
  • Kontrabandë të lirë droge e armësh në veri;
  • Radocicë që bredhin të paprekur në tokën tonë;
  • Flamuj serbë që valojnë mbi ndërtesa publike;
  • Bllokada që ndalnin jetën e qytetarëve në emër të “status quo”-së;
  • Paga e funksione të paguara nga Serbia për zyrtarë që mohonin shtetin ku jetonin.

A është kjo një krizë, apo një pastrim i domosdoshëm kombëtar? Në të vërtetë, çfarë i mungon sot Kosovës që e kishte më mirë dje, përveç klanit që kontrollonte kontrabandën, ndante tenderët, dhe sundonte veriun me njerëz të armatosur?

Kur Musliu-Shoshi flet për mungesë institucioneve funksionale, e ka fjalën për një shtet që nuk është më i kapur. E ka fjalën për një sistem drejtësie që nuk i shërben më kastës së saj. E ka fjalën për një qeveri që nuk shantazhohet nga strukturat e Beogradit, dhe kjo për të është “rrënim”. Në të vërtetë, rrënimi i vetëm që ka ndodhur është rrënimi i pazareve politike me sovranitetin.

Ajo, dhe shumë si ajo, janë nostalgjikë për një kohë kur “stabiliteti” nënkuptonte nënshtrim. Ku krimi mbulohej me flamuj, dhe pazaret me Serbinë paraqiteshin si “marrëveshje paqeje”. Në atë Kosovë, deputetë të tillë kishin zë. Në këtë Kosovë të re, që kërkon të jetojë si shtet i pavarur dhe dinjitoz, atyre nuk u ka mbetur gjë tjetër veçse të ulërasin.

E quajnë “shtet të shkatërruar” sepse është shkatërruar ndikimi i Serbisë. E quajnë “pa perspektivë” sepse perspektiva e tyre përfshinte pazare në dëm të vendit. E quajnë “i braktisur” sepse më nuk janë ata që përfaqësojnë Kosovën përpara botës.

Nuk është Albin Kurti që e la Kosovën pa struktura ilegale serbe – është Kosova që më në fund vendosi të jetë shtet, jo për të kënaqur Beogradin, por për të mbrojtur veten.

Zonja Musliu-Shoshi, mund të vazhdoni të flisni, të shpifni, të bërtisni. Keni të drejtë – kjo është demokraci. Por nuk keni më peshë. Sepse qytetari i Kosovës nuk është më ai që shikonte dhe heshtte, por ai që sheh e kupton. Dhe sot, ai qytetar e di shumë mirë: e vetmja krizë që kemi kaluar, është ajo që krijuat ju. Dhe ajo ka marrë fund.

Kur në vendlindje ende besojnë rrenën e krijueme nga historiografia marksiste fatkeqsisht dje dhe sot

Drini.us
-
0
Kur në vendlindje ende besojnë rrenën e krijueme nga historiografia marksiste fatkeqsisht dje dhe sot

Nga: Klajd Kapinova, New York

“Një luftë e brendshme e organizuar dhe e armatosur, nëpër forcave politike e luftarake përfshirë edhe masat popullore e shkatërrimtare. Ka edhe një simbolikë këtu (në kopertinë), një fije shkrepëse, është simboli i zjarrit. Kur ta merrni librin, do të shihni se aty është edhe koka e njeriut, sepse në këtë luftë civile u dogjën edhe mijëra njerëz të pafajshëm. Nga një luftë kundër pushtuesve u tjetërsua ose degjeneroi në luftë civile të përgjakshme në vitet 1943-1945 për pushtet e komunizëm. Janë realizuar luftime frontale mes nacionalistëve e komunistëve, masakra kolektive dhe me mijëra vrasje politike të paligjshme, pushkatim i robërve të luftës, pushkatim i njerëzve të pafajshëm, tortura fizike, djegje shtëpish dhe fshatrash, konfiskim i pasurive, mjafton të përmendim masakrën e Devollit -e para që ka ndodhur pas Mukjes.” – Uran Butka, historian.[1]

Atje sot po vijon rutina e dërgimit të luleve fallco në vorrezat fallco ose boshe të “deshmorëve” po vijon për inerci të mashtrimit me përkujtimin e tupshëm pa pushim …

5 Maji 1945 (ose 9 maj 1945 si “fitorja” kundër nazizmit) nuk asht dita e “deshmorëve” (arnaut dhe botnor), por Dita e Rrenave dhe e C’Burrnimit të Luftës boshe të “shqiptarëve” Sanqo Panqo me mullinjt e erës.

Përmbajtja e Luftës së Dytë Botnore (L2B), gjithashtu ishte e manipulueme mjeshtërisht nga arkitektet komunistë, me metoda arkaike alla turke. Atyne po vazhdohet tu vendosen lule fake tek varezat e tyre boshe.

Lufta Civile në Shqipni në vitet 1943-1945 dhe vijoi deri në vitin 1990. Ky moment I zi dhe negativ historik i popullit shqiptar, ishte një konflikt i armatosur, cili u zhvillua fatkeqsisht me ashpërsi njëkohsisht në një kohë ose paralel me të ashtequajturës Luftës “Antifashiste” dhe “AntiNaziste” “Nacionalçlirimtare” të shqiptarëve.

Kjo luftë civile mes shqiptarëve, u nxit dhe zhvillua e ashpër midis Partisë Komuniste Shqiptare përmes të ashtëquajturës Lëvizjes Antifashiste “Nacional-Çlirimtare” nga njëra anë dhe patriotëve të vërtetë si: Ballit Kombëtar, Lëvizjes së Legalitetit dhe krerëve nacionalistë pa parti të Veriut të Shqipnisë nga ana tjetër.

Sikurse dihet konflikti i armatosur ishte një përballje klasike midis dy rrymave politike shqiptare, të djathtës patriotike dhe të majtës elstremiste bolshevike gjoja shqiptare.

Dhe kur filloi dhe si mbaroi kjo dramë e turpshme historike?

Përplasja e armatosur ose konflikti i përgjakshëm zë fill pas prishjes së Marrëveshjes së Mukjes nga ana e terroristëve manjakë bolshvikë të Partisë Komuniste me urdhrin e emisarëve bolshevik jugosllavë të vendosur pranë tyre. Kjo është lufta vllavrasëse më e përgjakshme, që u shoqërua fatkeqsisht me 300 viktima të pafajshme, e cila përfundoi me fitoren absolute të kriminelëve të PKSH-së dhe të ashtëquajturës LANÇ dhe vendosjen përfundimtare të oktapodit të komunizmit të zi në Shqipni, që vazhdoi tësundoi me dorë të herkut deri në vitin 1990.

Të dhënat mbi të vrarët fatkeq dhe urdhëruesit drejtpëdrejtë të viktimave, fillojnë me diktatorin manjak turko-arab Enver Hoxha dhe vijojnë fatkeqsisht me mostrat e tjerë antinjerëzore të sprovuar në krime horror, si: Mehmet Shehu, Shefqet Peçi etj.

Edhe “statusi” i të ashtëquajturve “trima” ose “herojve”, që mbajnë fatkeqsisht ende sot “veteranët” e Luftës së Dytë Botërore 1939-1945 është një Fake News dhe idiotësi po tipike e trushpërlarjes nga ato që ribëjnë apo imitojnë këtë show propagandistik të ish estradave të dikurshme boshe të Dullës së Gjinokastrës.

Dihet se popullsia e vendit tonë në ato vite dhe mbas “luftës” nuk ishte më shumë se 900.000 banorë, duke përfshirë apo numëruar këtu edhe delet dhe lopët e tyre të dobëta fizikisht…

Ajo që është edhe më e keqja është se atyne “trimave’ mbi 110 vjec, sot po vazhdohet në mënyrë absurde tu jepen pensione apo dëmshpërblim, duke harxhuar kot së koti miliona dollararë prej shumë dekadash, për një “luftë” që se kanë bërë kurrë.

Dhe historia e tyre me përralla, dokumentare të zbukuruara me hipërbolizime, filmave apo komedive pervese, librave kilometrike me disa volume plot të mbushur plot me gënjeshtra bajate, romaneve të shpërlara, novelave me “heronj” muskuloz, që nuk ishin në gjendje të ngrinin të brendshmet e veta, tregimeve pa asnjë tematikë reale, por plot 100% trillime bolshevike sovjetike, është ndërtuar dhe transmetuar deri më sot vazhdimisht nga propaganda e madhe dhe e shfrenuar e kohës së Dullës…

Le t’a marrim më shtruar problemin apo shqetësimin dhe t’i shtojmë historisë edhe faktet e pacituara dhe mohuara më parë. Kështu qysh në fillim theksoj, se numëri i “dëshmorëve” i përdrur vazhdimisht nga historiografia komuniste dhe pas saj është një hipërbilizim tipik marksist, sikurse ndodhi rutinë në filmat e ish Kinostudios “Shqipëria  e Re”, që ishin pjesë e vazhdueshme propagandistike boshe 24/7/365.

Absurdi ka arritur kulmin, sepse sot po vazhdohet për inerci të nostalgjisë komuniste te jepen ende benefice financiare dhe këto përfitimet absurde garantohen nga ndryshimi i statusit të “veteranit” pa veteran real. Edhe këtu komunistët në pushtet tesh 12 vjet (socialistët) përfititojnë para “merite” të invalitetetit të përjetshëm kot së koti.

Numëri i “deshmorëve” të L2B (WWII), ka qenë dhe është i ekzagjeruar maksimalisht. Kjo vlen fatkeqsisht edhe për numrin e “veteranëve” ose “spartakëve legjendarë” kalimtarëve komunistë qylxhi, që vazhdojnë të mjelin papushim si lopa bankat apo përfitojnë nga shteti budall dëmshpërblimin kot së koti nga krijimi i statusit i tyre imagjinar. Shifra numerike e ekzagjeruar e 28 mijë dëshmorëve të “rënë” gjoja në të ashtëquajturën L2B, është një gënjeshtër e cmendur komuniste, që vazhdon të luhet apo shitet hapur dhe ditën për diell si një  “realitet” sot e kësaj dite.

Unë mendoj, se mund të ketë ndoshta 8 ose 9 mijë “veteran” përfitues (mashtrues), që gjithsesi dalin tepër dhe se lista e tyre imagjinare është e fryer me paramendem nga sherrbudallët e kohës së kryekomandantit fodull Dullë. Edhe numëri i “varrezave” në qytetet e Shqipnisë është i ekzagjeruar, me numëra “dëshmorë” fantazëm, që nuk eksistojnë. Sot, gjithsesi për hir të verifikimit dhe saktësisë duhet të rinumërohen të gjitha varret në “Varrezat” boshe të “Dëshmorëve të Kombit” atje në vendlindje…

Tallja si komedi qesharake vazhdon cdo vit me 5 maj me lule dhe kurora pa erë, që Presidenti kukull i vendit vendos në emer të popullit, kur ky i fundit nuk di ende se cila është dita e saktë  “clirimit” të vendit të tij dhe jo më sa ”deshmorë” apo “heronj të luftës” ka Shqipnia sot.

Presidenti kloun i vendit si një personazh i rëndomtë komedie shqiptare, nuk bën asgjë tjetër më mirë, vecse si figurë numerike pa pushetet është i pari sot me 5 maj vetëm në varrezat boshe, tek respektohet, kur duhet t’i vendos lulet Dullës bolshevik dhe të tjerëve aty, që dikur vdiqen në shtrat jo mes plumbave në L2B.

Ky don kishot modern nuk pyetet asnjëherë për të thënë të vërtetën mbi historinë, apo gjëra të tjera që përmban statusi i tij si “drejtues” i shtetit, sepse ai si vlerë numerike nuk pyetet as për osh as për balosh, sepse neo-komunisti Shalgjat e të sëmurë mendor kontrollon fatkeqsisht të gjithë pushtetet, në atë vend, skllav me popullsi të lodhur dhe nënshtruar prej frikës së tij…

Sot fatkeqsisht Shqipnia ka shifra të fryra që shkojnë deri në 56, 600 mijë individë, të cilët sot kanë statusin e “veteranit” pa shkrehur asnjë pushkë në “luftë”, kundër fashistëve italianë dhe nazistëve gjermanë. Ata janë “veteranë”, të përcaktuar nga diktatura komuniste, vetëm pse kanë vra me urdhër nga lart (diktatura komuniste dhe socialiste) bashkëkombasit e tyre antikomunistë. Qysh nga viti 1994 dhe deri më sot në vitin 2025, kjo shifër është pak më e vogël). 

Le të flasim me shifra

Dulla asokohe dhe neo-dullat sot thonë se kemi 28 mijë vetë (plus 56.300 sot si “veteranë”) gjoja kanë qenë “dëshmorë” (partizanë komunistë), pra bëjnë gjithsej 84 e 300 mijë vetë në total.

Nese kthehemi prapa në kohën e L2B dhe të shohim me gjakftotësi na del se në histori kemi mësuar se e ashtëquajtura “Ushtria” Nacionalçlirimtare e partizanëve ka pasur 70-75 mijë vetë.

Sikurse shihet këtu na dalin 9 mijë vetë ose “partizanë” më tepër. Po pse kaq shumë tani?! Cila është gënjeshtra këtu: numri i “dëshmorëve” (partizanëve komunistë) apo numri i “veteranëve” (po komunistë, sot socialistë)!?

Sikurse shihet me gjakftohtësi del se këtu nuk ka përputhje shifrash. Më e keqja është se këto persona zambi sot duhet të jenë mbi 110 vjec! A ka të tillë zambi sot në Shqipni me një shifër moshe kaq të madhe, duke ia kaluar edhe filmave të famshme amerikanë me horror apo zambi!? Kjo vë në dyshim “luftën” e fryer me gënjeshtra dhe zbukuruar me përralla propagandistike komuniste, sikurse edhe vetë “clirimin” e shtetit amë asokohe.

Si shpiegohet fakti absurd se ata (trim ate pilafit apo zogut) që dikur kanë qenë në “luftë”, janë ende sot gjallë, kur dihet se mosha mesatare e shqiptareve është 70 vjec!? Kjo tregon se s’ka pasur luftë asokohe, sepse “deshmorët” dhe “heronjtë” e krijuar si të pavdekshëm janë vetë gënjeshtra, për të zhvatur ato pak kacille (para) të taksapaguesve të mjerë shqiptarë!!!. Me kë kanë “luftuar” këta? Ne kemi 1 “deshmor” për 1 kilometër katrorë.

Të gjithë e dijnë sot se në Shqipni ka pas Lufte Civile (1939-1944 dhe 1945-1990) dhe jo luftë kundër pepinove fashistë italianë apo “frikacakëve” nazistë gjermane, sikurse janë fiksuar në “filmat” propagandistic, si: “Shtigje Lufte”, “Kur “zbardhi” një ditë”, “Rrugicat që kërkonin dritë”, “I teti në bronz”, “Ngallnjim mbi vdekjen”, “Tinguj lufte”, “Mëngjeze lufte”, ku gjermanët lahen në lum apo gjol (liqe) dhe fëmijët e “burrëruar” dhe të “zgjuar” u marrin rronat dhe armët dhe ua dërgojnë “partizanëve” frikacak (që presin benefice nga fëmijët e rreckosur dhe pa brek në trup…) në mal me mushk e gomar etj.

Ne kemi më shumë varreza “deshmorësh” se sa SHBA-ja dhe disa shtete europiane të marrë sebashku

Edhe vetë forma dhe paraqitja e dikturës komuniste në Shqipni 1944-1990 ishte një juntë ushtarake e mirëfilltë, sepse brenda qyteteve dhe fshatave të mbushur me skllever Policia Sekrete apo Sigurimi i Shtetit arrestonte dhe vriteste asokohe dhe fuste në burgje në jug dhe veri të Shqipnisë, ndërsa nga ana e tjetër ushtarët e juntës komuniste vrisnin me arme në kufi kedo, qe guxonte dhe tendonte të ikte nga burgu i madh me tela në kufi, pra nga “lumturia” dhe “begatia” komuniste.

Ata fatkeq kur kapeshin në kufi torturoheshin e i vendosnin të gjakosur në kamiona të hapura dhe i shëtisnin rrugëve të qyteteve si presion politik dhe për t’i shtirë frikën dhe tmerrin të tjerëve qe te mos ndermarrin hapin për të ikur nga kthetrat e diktaturës.

Dhe këto veprime të luftës civile bëheshin nga ish partizanët që marirn marrë në dorë frenat e drejtimit të diktaturës 1944-1990. Për këto krime e Genocide kundër njrëzimit ata dhe ato vazhdojnë sot në moshë të thyer që të shpërblehen nën emrin e koduar “veteranë” të L2B.

Po historia e vërtetë tregon se ne kemi vra njeri-tjetrin, për arsye të bindjeve politike, sikurse po bejmë edhe sot, sepse këtë zanat e kemi në gen nga tradita dhe po vijojmë t’a ushtrojmë për dekada…

Ne kemi më shumë varreza “deshmorësh” se sa SHBA-ja dhe disa shtete europiane të marrë sebashku për frymë të popullsisë. As ish Bashkimi Sovjetik (B.R.S.S.) asokohe nuk ka kaq varreza për cdo qytet dhe qytetez me 3 apo 4 shtepia në fshat… sa kemi ne.

Asokohe në Shqipni nga viti 1939-1945 janë vra 124 gjermanë dhe 315 italianë. Pra, sipas kalkulimeve matematikore, del se 1 gjermanë apo 1 italianë, (për të cilët kemi thënë përmes filmave propagandistike se kanë ikur si lepuri), të kenë vrarë 70 trima partizane. Dhe ne këto i quajmë “dëshmorë” dhe gjermanët e italianët frikacakë dhe të papaftë.

Si mund të quhesh fitues i një luftë kur ke më shumë viktima se sa ke vrarë të ashtëquajtur armiq italianë dhe gjermanë!?

Këto janë mashtrime dhe gënjështra të trasha tipike komuniste, të cilët edhe fëmijët shqiptarë apo nipat dhe mbesat e “heronjve” arnaut, të cilët sot rrijnë gjithë ditën duke mbajtur ne duar Iphone, topltop, Ipad etj., nuk i bsojnë më!!!

Teatri evropian i Luftës së Dytë Botërore

Sikurse dihet nga historia L2B, ishte një nga dy teatrot kryesore të luftimeve, që u zhvillua nga shtatori 1939 deri në maj 1945. Fuqitë aleate (përfshirë Mbretërinë e Bashkuar, Shtetet e Bashkuara, Bashkimin Sovjetik dhe Francën) luftuan fuqitë e Boshtit (përfshirë Gjermaninë naziste, Italinë fashiste dhe Japoninë militariste: Berlin-Romë-Tokio), në të dy anët e kontinentit europian, në frontet perëndimore dhe lindore.

Asokohe kishte gjithashtu konflikte, në rajonet skandinave, mesdhetare dhe ballkanike. Ishte një konflikt intensive, që çoi në të paktën 39 milionë vdekje dhe një ndryshim dramatik në ekuilibrin e fuqisë në kontinent.

Vetëm disa muaj pas përfundimit të Luftës Evropiane 1939-1945, raportet e gazetave përshkruan gjetjet e Anketës Strategjike të Bombardimit të Shteteve të Bashkuara (USSBS), të publikuara publikisht më 30 tetor 1945, e cila u dha vlerësimeve gjermane prej 60,000-100,000 vdekjesh në bombardimet e Hamburgut. Dhe ndonjëherë përdoren ende numra edhe më të lartë.

Gjatë debatit të viteve 1949-1950, brenda qeverisë amerikane nëse duhej të vazhdohej me zhvillimin e bombës me hidrogjen, u bënë argumente të bazuara në moral, kundër zhvillimit të një arme, dobia kryesore e së cilës dukej se ishte vrasja e një numri masiv civilësh, me një shpërthim të vetëm.

Duke kundërshtuar këtë linjë arsyetimi, senatori Brien McMahon,  kryetar i Komitetit të Përbashkët të Kongresit të Shteteve të Bashkuara për Energjinë Atomike, i shkroi një letër Presidentit Harry S. Truman në të cilën pyeti: “Ku është dallimi i vlefshëm etik midis disa bastisjeve në Hamburg që prodhuan 135,000 viktima!?”, bombardimit me zjarr të Tokios në mars 1945, bombardimit atomik të Hiroshimës dhe armës termonukleare të propozuar.

L2B rezultoi në rreth 55 milionë vdekje në mbarë botën. Ndërsa shumë nga statistikat e mëposhtme janë subjekt i ndryshimeve në materialin burimor të disponueshëm, ato shërbejnë si pikë referimi për vlerësimet.

Në L2B, Shtetet e Bashkuara humbën 292,129 të vdekur dhe 139,709 të zhdukur në betejë. Bashkimi Sovjetik pësoi 8,668,400 të vdekur dhe 4,559,000 të tjerë të zhdukur. Gjermania, humbi 2,049,872 të vdekur dhe 1,902,704 të zhdukur. Kina humbi 1,324,516 të vdekur dhe 115,248 të zhdukur. Japonia humbi 1,506,000 të vdekur dhe 810,000 të zhdukur. Britania e Madhe humbi 397,762 të vdekur dhe 90,188 të zhdukur.

Numri i madh i civilëve të vdekur ishte po aq i tmerrshëm. B.R.S.S. sikurse dihet humbi 14,012,000 civilë, përfshirë midis 1.0 dhe 1.5 milion hebrenj. Kina humbi më shumë se një milion civilë; ndërsa Polonia humbi gati pesë milionë civilë, përfshirë gati tre milionë hebrenj.

[1] Uran Butka: “Lufta Civile në Shqipëri, 1943-1945”, Botimin e Tretë.

1...576577578...1,780Faqja 577 nga 1,780