
Njeriu i dyzuar në romanin “Dushkaja” të Jusuf Buxhovit

Le të puthen “demokratët” dhe komunistët!
Florim Zeqa
Parashikime të lehta parazgjedhore
Shkaku i mos profilizimit dhe raporteve të brishta mes subjekteve politike, demokracia në Kosovë rrezikon të humbas kuptimin e saj. Politika ka filluar që të humbas kuptimin në ballafaqimin me idetë dhe parimet e kundërta, gjegjësisht me autoritarizmin dhe diskursin e ngurtë të politik të kthyer në populizëm të skajshëm monopartiak.
Kurti ndjek rrugën e Thaçit
Militantët janë të parët që i fillojnë ledhatimet për aleatët e rinj politik dhe të parët që i fillojnë sulmet virtuale ndaj rivalëve partiakë. Menjëherë pas takimi të parë mes kryeministrit Kurti dhe kryetarit të PDK-së, Memli Krasniqi, duket sikur është krijuar një aleancë e re në horizont!
Tashmë në rrjetet sociale nuk ka më sulme reciproke mes VV-së dhe PDK-së!
Pas ‘puthjes’ së parë politike, sikur ka filluar krijimi i një dashurie të re, të papaparë dhe padëgjuar deri më tani në skenën politike kosovare!
Sikurse që nuk ka dashuri pa xhelozi, nuk ka as lidhje të re politike pa qarje të re politike!
Nga lidhja e re politike mes LVV-së dhe PDK-së, e para që do të digjet në zjarrin e dashurisë së re do të jetë Lista Guxo dhe Vjosa Osmani, e cila e dogji jorganin e LDK-së për postin e presidentes!
Matematikat e para për të bërë z. Bedri Hamza kryeministër të ri janë me bërjen e Albin Kurtit president! Ndryshe as që mund të imagjinohet një puthje e zjartë mes “demokratëve” dhe komunistëve!
Me ose pa dashje, Albin Kurti është duke e ndjekur rrugën e Hashim Thaçit në politikë!
Bashkimi i kampit opozitar
E njëjta gjë pritet të ndodhë edhe në kampin opozitar. Në asnjë variant nuk mund të bëhet kryeministër z. Lumir Abdixhiku pa u bërë z. Ramush Haradinaj president i Kosovës!
Këto në parim duken parashikime të lehta, por në fakt janë kalkulime reale.
Mbase është mirë të ndodhë kjo lidhje e re, për t’u profilizuar skena politike në Kosovë, gjegjësisht e krijimit të krahut të djathtë dhe atij të majtë politik në vend, të cilët i përkasin të njëjtës ideologji politike!
Pas lidhjes së re politike, LDK-së nuk i mbetët rrugë tjetër, vetëm se të mobilizohet fuqishëm, për ta krijuar bllokun e qëndrës së djathtë, për të tubuar rreth vetes të gjitha forcat demokratike dhe pro-perëndimore në Kosovë.
Pritet që menjëherë pas shpërbërjes së Kuvendit, në agjendat e studiove televizive të fillojë një luftë e ashpër mes dy kampeve të reja politike. Bashkë me këtë do të rritet edhe andrenalina e popullatës e cila nuk mund ta paramendojë jetën normale pa militantizmin partiak!
Fundja, në mungesë të një alternative të re politike, edhe elektoratit nuk i mbetet rrugë tjetër nga a jo e argëtimit me këto parti politike. E mira e profilizimit politik do të jetë, se do të kemi lëvizje të reja të figurave politike nga e majtja në të djathtë dhe anasjelltas.
Glauk Konjufca: Lezha është kryeqyteti i Besëlidhjes Shqiptare
Kryetari i Kuvendit të Republikës së Kosovës, Glauk Konjufca, mori pjesë dhe mbajti fjalë rasti në festën promovuese të turizmit të qytetit të Lezhës, “Shije Lezhe n’Prishtinë”, e cila u mbajt sot në Sheshin “Zahir Pajaziti” të kryeqytetit.
Në prani të kryetarit të Bashkisë së Lezhës, Pjerin Ndreu, përfaqësuesve të institucioneve qëndrore e lokale, ambasadorit të Shqipërisë, Petrit Malaj e ambasadorëve të vendeve mike në Prishtinë, si dhe qytetarëve të shumtë, kryetari Konjufca e konsideroi të veçantë këtë moment, ngase, siç tha ai, është e zakonshme që Prishtina të shkojë në Lezhë, por nuk është e shpeshtë që Lezha të vijë në Prishtinë.
Kreu i Kuvendit tha se Lezha ka tre lloje të turizmit: turizmin e plazhit, turizmin historik dhe atë malor.
“Krahas turizmit të plazhit, Lezha ka edhe turizmin historik, i cili është shumë i rëndësishëm për shqiptarët, ngado që janë, sepse Lezha është kryeqyteti i besëlidhjes shqiptare, është kryeqyteti i Gjergj Kastriotit, ku shqiptarët e kanë lidhur besën për liri e për shpëtim. Dhe natyrisht ka turizmin malor, turizmin e natyrës. Mos ta harrojmë se ka edhe një gastronomi të shkëlqyeshme”, tha kryetari në fjalën e tij kryetari Konjufca.
Amina Nuraj nga Novi Pazari, i shkruan letër Ministrisë së Punëve të Jashtme të Shqipërisë
Dështimi i pranimit të Kosovës në Këshillin e Evropës , erdhi nga Kina

Nga: Arif Ejupi
E, çuditshme edhe pse kaherë gjendja na është e njohur s’ duam ta kuptojmë atë.
Pozita gjeografike e Kosovës dhe begatitë e saj natyrore bëjnë që e gjithë bota të jetë e koncentruar rreth saj.
Faik Konica i Madh, nuk ka thënë rastësisht ” Shqipëria është fanar i Evropës” .
Para 17 viteve prof.dr. Fatmir Sejdiu , pa pikë dyshimi njohës i shkëlqyeshëm i zhvillimeve në Ballkan e më gjerë në një Emision me gazetarin Blendi Fevziu ,sqaron gjithçka si nga e kaluara e tanishmja dhe e ardhmja e Kosovës.
Dështimi i pranimit të Kosovës në Këshillin e Evropës , erdhi nga Kina.
Pak ditë pra se të vendosej mbi këtë çështje ndodhi takimi në mes Vuçiq e udhëheqësve të Kinës.
Sllovakia, Spanja e disa vende të tjera që ende nuk e kanë pranuar Kosovën, janë të zhytura deri në fyt me probleme ekonomike dhe sociale.
Spanjës i rëndon si guri i Sizifit mbi shpinë problemi i pazgjidhur me Krahinën Katalonisë.
Në periudhën 2006 – 2010 ,kur Zoti Sejdiu ishte President i Kosovës, gjërat evoluan në të mirën e Kosovës.
Marrëveshja e nënshkruar në Rambulliet , ka qenë me plot paqartësi e të meta në dëm të Kosovës .
Ishim me fat që Kombet e Bashkuara , emëruan Emisar special për Kosovën diplomatin e njohur finlandez Matti Ahtisaari .
Në takime të shpeshta me te zoti Sejdiu, President i Kosovës e bind z. Ahtisaari që çdo status tjetër përveç Pavarësisë së Kosovës, është kthim në luftë.
Mbi këtë që po e themi ekzistojnë dyzinë dokumentesh të arkivuara. Asnjëherë nuk u diskutua çështja e kufijve të Kosovës me fqinjët, ngase Kosova e kishte të zgjedhur problemin e kufijve me Kushtetutën e vitit 1974.
Bazuar në këtë dokumet Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë si organi më i latë dhe kredibil i Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkura e shpall si të ligjshme njohjen e Kosovës, nga vende të ndryshme të Botës.
Çështje krejt tjetër është që disa nga udhëheqësit tanë të gjendur në një situatë të palakmueshme janë shantazhuar dhe gjërat kanë marrë kahje të padëshiruar.
Në mënyrë që të njiheni drejtë e saktë mbi të gjitha zhvillimet u propozojmë të ndiqni bisedën e Presidentit, Sejdiu me Zotin Blendi Fejziu .
“Fol mali me malin, pa e pyetur bajraktarin”, Edi Rama në Kotorr të Malit Zi, më 16 maj 2024 e “shkeli” Kosovën, duke mos ia dhënë dorën Kryeministrit Kurtit !

51-vjet nga revolta e Spaçit. Pajtim e Paqe midis shqiptarëve!

___
“A ka mbetë ndonji shqiptar gjallë, që të mbrojë nderin e shqiptarit?” Ishte kjo thirrja për solidaritet, që ndezi revoltën e Spaçit. 51-vjet më parë!
51-vjet nga revolta e Spaçit. Shqipëria e sotme, megjithëse anëtare e Aleancës Euro-Atlantike, NATO, e që aspiron të bëhet edhe anëtare e Bashkimit Evropian është i vetmi vend ish-komunist i Evropës Lindore/Qendrore që nuk është distancuar, zyrtarisht, nga e kaluara e saj terroriste komuniste.

“A ka mbetë ndonji shqiptar gjallë, që të mbrojë nderin e shqiptarit?”, Ishte kjo thirrja për solidaritet, e cila ndezi revoltën e Spaçit. Të martën u shënua në Shqipëri 51-vjetori i revoltës anti-komuniste prej tre ditësh, me 21 maj, 1973, në njërin prej burgjeve më çnjerëzore të regjimit komunist gjysëm shekullor të Enver Hoxhës. Ta kujtojmë këtë ditë me fjalët e At Zef Pllumit, njërit prej të burgosurve në Spaç.
Në librin e tij, “Rrno vetëm për me tregue”, françeskani shqiptar At Zef Pllumi e kujton kështu revoltën e Spaçit: “Në kamp gjeta shumë të burgosun që i kishin pru aty mbas revoltës së Spaçit. Prej tyne mora vesh se ishin pushkatue Pal Zefi, Skënder Daja, Dervish Bejko e Hajri Pashaj. Revolta e Spaçit duhet të renditet në historinë tonë kombëtare si të gjitha revoltat e skllavëve, që kërkuan lirinë, edhe pse nuk ia dolën me fitue. Këta katër dëshmorë kjenë të parët heronj, që mbas gadi dhjetë vjet robnie, zgjuan e ndezën idealin e lirisë në këtë popull të shtypun, që kishte humbë çdo shpresë nga kultivimi i servilizmit ndaj tiranit.”

At Zef Pllumi vazhdon tregimin se si kishte filluar revolta në Spaç, sipas të dhënave të shokëve të tij që kishte takuar në burg: “Me 21 maj Pal Zefi, një i dënuem në birucë, përfitoi nga pakujdesi i policëve që e kishin lanë derën pa çelës e duel jashtë; mandej hini në kamp, u ngjit mbi tarracën e mensës, që shërbente si oborr. Dy policë u kujtuen për shkeljen e rregullores nga Pali, hinë në kamp, u ngjitën në tarracë, e kapën Palin për krahi, por ai rezistoi. Nuk donte kurrsesi me u kthye në birucë. Atëhere të dy policët filluen me e rrahë tmerrsisht, në sy të të gjithve. Pali lëshoi kushtrimin: “A ka mbetë ndonji shqiptar gjallë që të mbrojë nderin e shqiptarit?”
Kjo për hir të burgosurve, që humbën jetën në Spaç, por mbi të gjitha, për hir të një Shqipërie që pretendon të jetë e lirë e demokratike. Për hir të vërtetës historike! Për hir të drejtësisë dhe të drejtave bazë të njeriut, për të gjithë shqiptarët pa dallim.

Mbas asaj thirrje dëshpërimi, tregon At Zef Pllumi: “U çue në kambë Paulin Vata dhe Paulo Popa, që të dy nga rrethinat e Shkodrës. Këta i paralizuen policët dhe morën në mbrojtje Pal Zefin. Me atë rast, të burgosurit anti-komunistë shpalosën, në terracën e burgut, një flamur të Gjergj Kastriotit -Skënderbeut — pa yllin komunist — duke kënduar dhe duke hedhur parrulla kundër diktaturës enveriste. Siç mund të merret me mendë, revolta u shtyp me dhunë e gjak”,- shkruan At Pllumi. Përfundimi i shtypjes së revoltës ishte: katër nga të burgosurit u dënuan me pushkatim, 8 të burgosur u ridënuan me 25 vjet shtesë, 70 të tjerë u arrestuan dhe u rigjykuan. Katër prej tyre që e paguan revoltën me jetë kanë qenë Skënder Daja, Pal Zefi, Dervish Bejko dhe Hajro Pashai.
Të mbijetuarit e revoltës së Spaçit, familjet e tyre dhe mbarë shoqëria shqiptare, vazhdon të presë me durim të Jobit biblik në këtë 51-vjetor që shteti, qeveria dhe politika shqiptare në përgjithësi, më në fund, t’i përgjigjet me vullnet të mirë dhe me vepra, pyetjes-kushtrim të Pal Zefit nga burgu i Spaçit 51-vite më parë: “A ka mbetë ndonji shqiptar gjallë, që të mbrojë nderin e shqiptarit?” Kjo për hir të burgosurve që humbën jetën në Spaç, por mbi të gjitha, për hir të një Shqipërie që pretendon të jetë e lirë e demokratike. Për hir të vërtetës historike! Për hir të drejtësisë dhe të drejtave bazë të njeriut, për të gjithë shqiptarët pa dallim.
Krimet e regjimit komunist kanë lënë pas një trashëgimi dhe gjurmë të tmershme dhe të pashërueshme, që dallohen qartë edhe sot në shoqërinë e sotme shqiptare, në drejtësi dhe në politikën kunfliktuale të ditës.

Qeveritë e njëpasnjëshme të dy partive kryesore në Shqipëri, për më shumë se 30-vjet tashti, nuk kanë pasur guximin moral as vullnetin politik për t’u përballur me të kaluarën komuniste të Shqipërisë, për të dënuar krimet e komunizmit, madje as për të caktuar një ditë në vit – ashtu siç ka bërë e gjithë Evropa ish-komuniste – për të kujtuar viktimat e pafajshme të barbarizmit komunist në Shqipëri, siç janë të pushkatuarit e regjimit në Spaç. 51-vjet nga revola e Spaçit, Shqipëria e sotme, megjithëse anëtare e Aleancës Euro-Atlantike, NATO, e që aspiron të bëhet edhe anëtare e Bashkimit Evropian është i vetmi vend ish-komunist i Evropës Lindore/Qendrore që nuk është distancuar, zyrtarisht, nga e kaluara e saj terroriste komuniste. Nuk është përballur, seriozisht, me të kaluarën e mjeruar komuniste. Tirana zyrtare, deri më sot, nuk ka dënuar zyrtarisht, krimet e regjimit barbar- komunist të Enver Hoxhës. Dhe Kuvendi i Shqipërisp nuk ka caktuar ende një ditë përkujtimore, kushtuar viktimave të komunizmit në Shqipëri, ashtu siç kanë bërë vendet ish-komuniste të Evropës, me përjashtim të Rusisë. Prandaj, ka ardhur koha, që ashtu siç hoqën yllin komunist nga Flamuri i Gjergj Kastrioti – Skënderbeu, revoltuesit anti-komunist të Spaçit 51-vjet më parë, të shembet njëherë e përgjithmonë edhe “muri i fundit ideologjik i Berlinit” në Evropë. Ai “Muri i Berlinit” midis shqiptarëve. Ashtu që ajo histori barbare të mos përsëritet. Dyertë e ferrit komunist si ato të burgut të Spaçit nuk guxojnë të hapen më kurrë për shqiptarët!
Qeveritë e njëpasnjëshme të dy partive kryesore në Shqipëri, për më shumë se 30-vjet, nuk kanë pasur guximin moral, as vullnetin politik për t’u përballur me të kaluarën komuniste të Shqipërisë, për të dënuar krimet e komunizmit, madje as për të caktuar një ditë në vit – ashtu siç ka bërë e gjithë Evropa ish-komuniste – për të kujtuar viktimat e pafajshme të barbarizmit komunist në Shqipëri, siç janë të pushkatuarit e regjimit në Spaç.

Prandaj është me vend që në kujtim të atyre që u pushkatuan dhe vuajtën tmerret në revoltën e Spaçit 51-vjet më parë për liri e demokraci, por edhe të gjithë të burgosurve të regjimit barbar sllavo-komunist të Enver Hoxhës, anë e mbanë Shqipërisë, të vazhdojmë të shpresojmë, ashtu siç shpresonin ata për ditë më të mira për të gjithë shqiptarët pa dallim: për një Shqipëri të së vërtetës historike dhe të drejtësisë dhe për pajtim e paqë midis shqiptarëve!
Sidomos sot, në kujtim të përgjithmonshëm të heronjve të pushkatuar të revoltës anti-komuniste të Spaçit, 51-vjet më parë: Pal Zefi, Skënder Daja, Dervish Bejko e Hajri Pasha.
I përjetshëm qoftë kujtimi i tyre ndër breza!
Qëllimi i presionit ndërkombëtar, ndikimi në zgjedhjet e ardhshme
Ali Mehmeti
Me 14 shkurt 2021, votuesi shqiptar i Republikës së Kosovës, me të vetmin mjet demokratik që ka në dorë e që është vota, i dha një përgjigje më të mirë të mundshme klasës së papërgjegjshme politike që udhëhoqi me shtetin nga dita e shpalljes së pavarësisë në vitin 2008, duke i dhënë 56% të votave Lëvizjes Vetëvendosje. Në zgjedhje që janë para nesh, pavarësisht kur do mbahen, duhet dhënë përgjigje të ngjashme apo edhe më plebishitare faktorit ndërkombëtar, që zakonisht i quajmë dhe konsiderojmë për “miq ndërkombëtar”, por që për ditë e më pak ju takon ky epitet.
Ata që e kanë lexuar Marrëveshjen e Rambujesë, bashkë me anekse, e dinë se çfarë “të drejta” ishin të rezervuara për shqiptarët e Kosovës, të cilën me të drejtë e kundërshtoi simboli i rezistencës sonë, Adem Demaçi. Megjithatë, delegacioni i Kosovës, nga njëra anë ishte i shtrënguar ta pranoj sepse situata në teren ishte e papërballueshme dhe nga ana tjetër, ishte e joshur nga premtimi se nëse nuk e pranon edhe Serbia, kjo e fundit do të bombardohet, siç edhe ndodhi.
Me kalimin e viteve, historia sikur po kthehet mbrapsht. Duket sikur po tentohet të imponohet kjo marrëveshje e dëmshme për Kosovën, edhe pse ajo ishte e dizajnuar ashtu që ta gjunjëzoj Serbinë, o me hatër o me luftë. Nëse me hatër, Kosova do mbetej nën Serbi, me “autonomi substanciale”, nëse me luftë do bëhet shtet. Në ndërkohë, miqtë tradicional të Serbisë dhe të tjerët që shihnin ndonjë interes nga Serbia, apo thjesht nuk i duan shqiptarët, filluan të besojnë (apo vetëm shtireshin), se Serbia po demokratizohet, se po lind një Serbi tjetër. Madje edhe disa publicist shqiptar botuan libra me tituj “Serbia tjetër”. Para shumë viteve Kadareja iu dha këtyre një përgjigje që nuk e dëgjuan:
“Këmbëngulja për të mos u shkëputur nga thelbi i së keqes, do të çonte, herret a vonë, te e vërteta e hidhur se nuk kishte dy Serbi, njëra e zezë tjetra rozë, por një Serbi të vetme, veç me dy maska, të cilat i vinte dhe i hiqte, sipas volisë”.
Dëshmi më të mirë për këtë që e thotë Kadareja nuk ka, sesa vet akti i agresionit që ndodhi me 24 shtator të vitit të shkuar në veri të Kosovës dhe përsëritja e përditshme e Vuçiqit se asnjëherë nuk do e pranon pavarësinë e Kosovës, as integritetin e saj territorial, duke pritur momentin e volitshëm për ta ri-okupuar. Përkundër kësaj, “miqtë tanë” kërkojnë nga Kosova ti normalizoj raportet me Serbinë, pavarësisht se kjo e fundit bënë obstruksione tërë kohën dhe refuzon këtë normalizim.
Në rrethanat e reja gjeostrategjike, as ky akt, as këto kërcënime të Serbisë, nuk po e ndryshojnë qëndrimin e fuqive të mëdha ndaj Kosovës, nga e cila, sikur palë më e dobët, janë duke kërkuar gjithnjë e më shumë lëshime në favor të Serbisë; edhe pse po mundohen që këto lëshime t’i paraqesin sikur lëshime ndaj serbëve në Kosovë. Me fjalë tjera, jo vetëm se është hequr dorë nga gjunjëzimi i Serbisë, por është hequr dorë edhe nga kërkesa për njohjen “de jure” të Kosovës nga Serbia, që ishte qartë e definuar në letrën e Presidentit të ShBA, Xhozef Bajden, për t’u zëvendësuar me njohje “de fakto” sipas marrëveshjes së Ohrit, të cilën Serbia refuzon ta nënshkruaj dhe e shkel përditë. 15 muaj pas marrëveshjes së Ohrit, për ditë e më qartë po kristalizohet qëllimi i saj i fundit: që Kosova, nëpërmjet presioneve, kushtëzimeve dhe shantazheve të përmbush obligimet e saj, që nënkupton formimin e “zajednicës” me kompetenca që do e bëjnë Kosovën jofunksionale, kurse obligimet e Serbisë të mbeten në ndërgjegjen e saj, pa bërë as më të voglin presion mbi të. Tashmë e parë dhe përjetuar!
Përkundër të gjitha presioneve nga partnerët ndërkombëtar, qeveria aktuale jo vetëm se po reziston ndaj kërkesave të padrejta, por edhe pa ndalur po shtrin sovranitetin e munguar në pjesën veriore të Kosovës, ku në mbi 20 vjetët e fundit mbretëronin bandat kriminale, që merreshin me kultivimin, përpunimin dhe tregtimin e substancave narkotike, prodhonin bitcoina pa paguar energjinë elektrike, bënin kontrabandë me mallra të Serbisë me çmime damping duke dëmtuar kështu prodhuesit vendor, shpërlanin para të pista dhe të gjitha këto nuk mund ti bënin pa partnerët “tanë”. Policia e Kosovës në veri, vetëm emrin e kishte “e Kosovës”, por urdhëratë i merrte nga Beogradi edhe pse paguhej nga buxheti i Kosovës; kamerat vëzhguese të instaluara kontrolloheshin nga Beogradi dhe sistemi i alarmimit po ashtu; zhvilloheshin zgjedhjet serbe sikur të ishte pjesë e Serbisë; ndërtoheshin lagje të tëra për kolonët serbë kurse nuk lejohej ndërtimi i asnjë shtëpie të vetme për shqiptarët; funksiononte sistemi ilegal financiar dhe i pagesave; përdoreshin dokumente dhe targa ilegale për vetura dhe shumë veprimtari tjera kriminale që nuk mund as ti imagjinojmë. Këtë pjesë dikush e quante tokë e askujt, tjetri se ishte dhuratë e Rankoviqit. Të gjitha korrigjime që u bënë në 3-4 vitet e fundit, u bënë edhe nën presionin e opozitës dhe shumicës së mediumeve të lira për shpifje, gënjeshtra dhe gjysmë të vërteta, nën akuza për prishje të raporteve me “miqtë ndërkombëtar”, sepse qeveria po ndërmerr veprime pa u koordinuar me ata dhe po rrezikon stabilitetin në veri!
Në këto rrethana, Qeveria e Kosovës dhe sidomos Kryeministri Albin Kurti janë dhe do të mbesin nën presion të vazhdueshëm nga të gjitha anët. Nuk përjashtohet presioni as nga ai që gjenocidin në Kosovë e quajti “rrëmujë” apo nga tjetri që thoshte se nuk ka kuptim të ndiqet dikush për krime lufte pas 25 vjetësh të kaluara nga lufta. Ky presion do të ritet edhe më shumë para zgjedhjeve parlamentare në Kosovë, që tashmë janë në horizont. Të shpresojmë se ky presion të mbetet vetëm verbal, por nuk përjashtohet as ndonjë masë ndëshkuese, para së gjithash ekonomike apo politike, siç ishte mos-përfshirja në rendin e ditës diskutimi për pranimin e Kosovës në Këshillin e Evropës. Rritja e këtij presioni ka për qëllim minimizimin e fitores të Lëvizjes Vetëvendosje, që do rezultonte edhe me dobësimin e aftësisë për rezistencë të qeverisë së ardhshme, ndaj kërkesave të padrejta, tashmë të njohura. Ndryshimi i fuqisë të forcave politike brenda Kosovës, është e vetmja shpresë për të gjithë ata që nuk ia duan të mirën Kosovës dhe që sot ushtrojnë presion mbi të.
Prandaj, edhe njëherë, votuesit duhet të tregojnë zgjuarsi dhe të votojnë për ata që në të kaluarën treguan vendosmëri, qëndrueshmëri dhe guxim dhe kështu të tregojnë se edhe vet ata janë të vendosur ta mbrojnë integritetin territorial dhe funksionalitetin e shtetit të vet. Vetëm me një fitore plebishitare të tyre, do ulen presionet nga të gjitha anët dhe do minimizohen dëmet, tashmë të shkaktuara në dy dekadat e fundit.
Jo “Kosova shtet multietnik“, por “Kosova shtet i kombit shqiptar dhe i pakicave të tjera kombëtare…!”
Kosova nuk mund të bëjë kompromise të tjera, as nëse jipet çmimi Nobel që kur të na shkatërrohet vendi s’na duhet asgjë!
Arif Ejupi
Kosova ka bërë kompromise nga më të dhimbshmet .Ajo është tkurrur në të gjitha anët . Kufinjët me Malin e Zi, kanë qenë në Çakorr, të pranuar zyrtarisht edhe nga vetë Komisioneri jugosllav Millovan Gjillas.
Trysnia e vazhdueshme me vënie kushtesh i përpiu mbi 8mijë hektarë tokë prej mileniumeve të shqiptarëve, që iu kaluan në pronësi Malit të Zi, me një sasi bukur të mirë të burimeve ujore.
Një Mitrovicë e vetme e shekujve u nda në dysh . Komunat e Kosovës të banura me kolonë serbë u shndërruan në vatra baroti.
Kriminelë ordinerë serbë që vranë e masakruam burra,gra e fëmijë shqiptarë në Kosovë, bënë strofuj në Mitrovicën e ndarë , tashuqujturen si Mitrovica e Veriut. Në këtë pjesë u tuban të gjithë kriminelët serbë të ish-Jugosllavisë.
Shtëpitë e shqiptareve të mbetura bosh pas përndjekjes dhe vrasjes së të tyre nga policë e paramilitarë serbë u mbushën me lugetër dhe kriminelë që këtë pjesë prgjatë 25- viteve po e mbajnë në ankth dhe tension.
Banditizmin e këtyre grupeve e provuan edhe forcat paqëruetse të kontingjentit ushtarak të Italisë dhe Hungarisë.
Manastiret dikur shqiptare të rujtura me fanatizëm nga vetë ata iu kthyen atyre bumerag. Aty krimineli Radojçiq u strehua dhe bëri projektin për sulme terroriste ndaj Poicisë së Kosovës, ku u vra në detyrë rreshteri Afrim Bunjaku.
Në vend që të merren masa konkrete ndaj Serbisë,papë Bashkësia Ndërkombëtare, nisën kushtëzime ndaj Kosovës,si kusht për pranim në Këshillin e Evropës.
Këmbëngulej që Manastiri i Deçanit të njihet si pronë e Kishës Ortodokëse serbe, pa u thënë që në këtë Manastir në të gjitha periudhat janë torturuar dhe vrarë me qindra shqiptarë.
Po supozojmë se Manastiri nuk është shqipitar, por toka ku gjendet ai është njëqind përqind e shqiptarëve.
Pse askujt prej ndërkombëtarëve nuk i shkon mendja me dhënë urdhër për rrënimin e Kishës Politike Ortodokse, të ndërtuar në hapsirat e Universitetit të Kosovës në Prishtinë, nga kryekasapi i Ballkanit, Sllobodan Millosheviq?!..
Nëse ajo do të lëshojë rrënjë dhe nesër do të ndodhë një Banjska e Dytë, kush do të jetë përgjegjësi?.
Ndërtimi i saj brenda hapësirave të Universitetit të Prishtinës, ishte një nga provokimet më të rënda që krimineli serb Millosheviq u bëri shqiptarëve.
Pse nuk kërkohet Asociacion me kompetenca për boshnjakët myslimanë në Pazarin e Ri, për hungarezët në Vojvodinë e pakicat tjera në Serbi.
Çmimi Nobël në kurriz të shqiptarëve i varros për së gjalli si zonjën Osmani ashtu edhe Zotin Kurti.
Ata besojmë se do të ndihen të fyer me një propozim si ky. Të gjithë duhet ta kuptojnë që Kosova është larë në gjak dhe mbush me varre nga Serbia.
Shqiptarët të prekur deri në asht nga krimi serbë janë të lodhur nga eksperimentimi me ta. Ata ende s’dinë se ku i kanë eshtërat e më të dashurve të tyre.
Serbët e Kosovës edhe nëse shqiptarët i mbajnë në pëllëmbë dore ata prapseprapë do të jenë të pakënaqur.
Serbia që ka pjellë klyshër Karpatesh në shtratin e tyre, përveç që synon Kosovën , synon edhe Durrësin me Detin Adriatik, sikur dikur udhëheqësit e tyre shpellarë të Mesjetës.
Kosova është një kafshatë e vogël . Nuk është as Kina e as India me u krijua brenda saj Mini Shtete sikurse Republika Serbska, kancer brenda Bosnjës dhe Hercegovinës.
Edhe pse kriminelët serbë të këtyre hapësirave të ndihmuar nga Serbia, kanë mbushur hektarë me varre në Srebrenicë,në vend të kërkimfaljes ua nxinë çdo ditë jetën myslimanve boshnjakë.
Me kroatët këndohet tjetër këngë. Ata me një aksion të ngjashëm me atë Oluja -II-, mund t’i fusin serbët në rrugë dhiare, që shpëtimin mund ta gjejnë vetëm në Serbi.
Këto akrobacione politike dhe kjo lojë me Kosovën ,sikur çon në dyshimin që ka tendenca nga disa vendeve evropiane që Lufta në mes Rusisë e Ukrainës të bartet në Ballkan.
- Kosova nuk mund të bëjë kompromise të tjera, as nëse jipet çmimi Nobel që kur të na shkatërrohet vendi s’na duhet asgjë!


