Islamizimi i fëmijëve
Nikollë Loka, Tiranë
___
Shkrimi i Milazim Krasniqit “Kriza e sotme e krishterimit në Perëndim dhe absurditeti i tendencave kryqtare në Kosovë” ngre disa çështje që meritojnë debat serioz. Megjithatë, një pjesë e argumenteve të paraqitura mbështeten në përgjithësime, lidhje logjike të pasakta dhe interpretime selektive të realitetit historik e sociologjik.
Së pari, është e vërtetë se krishterimi në Evropën Perëndimore po përballet prej dekadash me procesin e sekularizimit. Ky është një fenomen i njohur nga sociologjia e fesë dhe prek jo vetëm katolicizmin, por pothuajse të gjitha fetë tradicionale. Mirëpo, nga ky fakt nuk mund të nxirret përfundimi se krishterimi ka humbur rëndësinë e tij qytetëruese ose se nuk përbën më një element themelor të identitetit evropian. Kushtetutat, sistemet juridike, etika publike, arti, letërsia, universitetet dhe vetë koncepti modern i dinjitetit të personit janë formuar në një masë të madhe mbi traditën judeo-kristiane. Sekularizimi nuk e zhduk këtë trashëgimi; ai ndryshon mënyrën e raportit të individit me fenë.
Së dyti, autori krijon një lidhje artificiale midis rënies së praktikës fetare në Perëndim dhe pamundësisë së një individi në Kosovë për të zgjedhur lirisht fenë e tij. Këto janë dy çështje krejtësisht të ndryshme. Liria fetare nuk matet me numrin e besimtarëve të një feje, por me të drejtën e secilit për të besuar, për të mos besuar ose për të ndryshuar besimin pa presion. Nëse një qytetar i Kosovës zgjedh të pagëzohet në Kishën Katolike, kjo është një e drejtë e garantuar nga Kushtetuta dhe nga konventat ndërkombëtare për të drejtat e njeriut, ashtu siç është e drejtë edhe konvertimi në Islam ose braktisja e çdo feje.
Një problem edhe më i madh paraqitet kur aktivitetet e disa organizatave cilësohen si “problem sigurie”. Kjo përbën një zgjerim të rrezikshëm të konceptit të sigurisë. Në një shtet demokratik, bindjet fetare ose ndryshimi i përkatësisë fetare nuk mund të trajtohen si çështje të sigurisë kombëtare, përveç rasteve kur provohet nxitje e dhunës ose shkelje e ligjit. Në të kundërt, stigmatizimi i konvertimeve fetare krijon një precedent që cenon vetë lirinë e ndërgjegjes.
Autori pohon gjithashtu se këto organizata nuk përfaqësojnë Kishën Katolike. Nëse kjo është e vërtetë, atëherë përgjegjësia nuk mund t’i atribuohet Kishës Katolike në Kosovë apo Selisë së Shenjtë. Po aq pak mund të ndërtohet një tezë mbi ekzistencën e një projekti të organizuar për “katolicizimin” e shqiptarëve, pa paraqitur prova konkrete.
Një tjetër dobësi logjike është përdorimi i krizës së krishterimit në Perëndim si argument kundër konvertimeve individuale. Historia e feve dëshmon se zgjedhjet fetare nuk varen domosdoshmërisht nga fuqia numerike e një komuniteti. Në shekuj, njerëzit janë konvertuar në fe që ishin pakicë, madje edhe të përndjekura. Motivet e konvertimit janë personale, shpirtërore, kulturore ose filozofike dhe nuk mund të reduktohen në statistika demografike.
Po aq problematike është lidhja që autori krijon midis transhumanizmit dhe krizës së krishterimit. Transhumanizmi është një debat filozofik dhe bioetik që zhvillohet brenda shoqërive moderne dhe nuk përbën shkakun kryesor të sekularizimit evropian. Për më tepër, vetë Kishat e krishtera, përfshirë Kishën Katolike, janë ndër institucionet që kanë prodhuar analizat më të thelluara kritike ndaj transhumanizmit dhe inteligjencës artificiale. Prandaj nuk është e saktë të paraqitet sikur krishterimi është thjesht një viktimë pasive e këtyre zhvillimeve.
Edhe referimi ndaj deklaratës së George W. Bush se shqiptarët janë “muslimanë paqësorë” nuk mund të përdoret si argument për të penguar debatet mbi identitetin fetar. Paqja e shqiptarëve nuk buron nga përkatësia islame apo e krishterë, por nga tradita e bashkëjetesës ndërfetare dhe nga identiteti kombëtar që historikisht ka tejkaluar ndarjet konfesionale.
Në aspektin historik, paraqitja e katolicizmit si një element i jashtëm ndaj shqiptarëve është gjithashtu e pasaktë. Katolicizmi është pjesë autoktone e historisë shqiptare që nga antikiteti i vonë dhe mesjeta. Për shumë shekuj ai ka qenë një nga shtyllat e kulturës shqiptare, duke dhënë kontribute të rëndësishme në ruajtjen e gjuhës, arsimit dhe identitetit kombëtar. Figura si Gjon Buzuku, Pjetër Budi, Frang Bardhi, Pjetër Bogdani dhe shumë klerikë të tjerë janë pjesë përbërëse e historisë kombëtare shqiptare, jo përfaqësues të ndonjë projekti të huaj fetar.
Po ashtu, shumica myslimane e shqiptarëve nuk është arsye për të kufizuar të drejtën e individit për të zgjedhur një identitet tjetër fetar. Demokracia nuk mbështetet mbi shumicën numerike të besimit, por mbi mbrojtjen e lirive individuale.
Në fund, debati nuk duhet të zhvillohet mbi pyetjen se cila fe është në rritje ose në rënie, por mbi respektimin e lirisë së ndërgjegjes dhe të pluralizmit. Kriza e sekularizimit në Evropë është një çështje reale, por ajo nuk mund të përdoret si argument për të delegjitimuar zgjedhjet fetare të qytetarëve të Kosovës. Po aq e papranueshme do të ishte që dikush të përdorte rritjen demografike të Islamit në botë për të argumentuar se shqiptarët katolikë duhet të konvertohen në Islam.
Shoqëria shqiptare ka ruajtur historikisht një ekuilibër të rrallë ndërfetar. Ky ekuilibër nuk mbrohet duke demonizuar konvertimet ose duke i trajtuar ato si kërcënim për sigurinë, por duke respektuar një parim themelor të qytetërimit demokratik: lirinë e plotë të ndërgjegjes, të besimit dhe të zgjedhjes fetare të çdo individi.
***
KRIZA E SOTME E KRISHTERIMIT NË PERËNDIM DHE ABSURDITETI I TENDENCAVE KRYQTARE NË KOSOVË
Shkruan Prof. Milazim KRASNIQI
___
Shoqatat hibride që kërkojnë braktisjen e fesë islame nga shqiptarët në Kosovë dhe disa inskenime të pagëzimit të disa individëve në ndonjë kishë në Kosovë, tentojnë të paraqesin një pamje tërësisht të rreme të katolicizmit në Perëndim. Ato po tentojnë të tregojnë se gjoja katolicizmi në Europë është i fortë, ofensiv dhe paraqet esencën e qytetërimit. Ndërsa e vërteta është se katolicizmi në Europë e në Perëndim është në krizë të thellë, gjithnjë e më pak prezent në jetën e njerëzve. Çdo vit katolicizmin e braktisin me qindra mijëra njerëz. Tashmë në literaturë ka hyrë sintagma “Europa post-kristiane”, për të treguar se Krishterimi e ka humbur ndikimin në Europë. Sipas Steve Bruce (i cituar nga Kose), “në Angli ose në Europën Perëndimore, feja ka mbetur vetëm tek gratë e moshuara, zonat rurale dhe tek emigrantët polakë, afrikanë ose aziatikë.” Pra, katolicizmi ka humbur ndikimin në kombet europiane e në SHBA dhe ka kaluar në rol defansiv.
“Sipas të dhënave të vitit 2012, në rajonet e Francës të njohura historikisht si katolike, përqindja e atyre që thonë “nuk ka fe” ishte 30%, ndërsa në rajonet e njohura si sekulare kjo përqindje arrinte në 50%. Përqindja e katolikëve luhatej mes 38- 50%, por vetem 4-5 % e tyre i kryenin rregullisht praktikat fetare. Ndër të rinjtë, përveç njohurive për ndërtesa historike si kisha, katedrale apo manastire, shumë pak veta dinin realisht se çfarë është katolicizmi,” konstaton Celini. Një autor tjetër, Peter Brierkley pohon se “ky problem nuk është vetëm i Anglisë, por edhe i Europës, madje i gjithë botës. Bota po braktisë modelet e vjetra. Edhe ata që ende shkojnë në kishë nuk e gjejnë më tek vetja zellin e dikurshem për t’ua përcjellë fetë të tjerëve.”
Brenda kësaj tablloje të ngrysur të gjendjes që po kalon katolicizmi në Perëndim, duket krejt e palogjkshme arroganca me të cilën po tentojnë ta imponojnë katolicizmin në Kosovë disa shoqata hibride e disa njerëz që më shumë duken të fantaksur se sa si besimtarë të krishterë. Iniciativa e tyre më shumë duhet të jenë objekt i organeve të sigurisë se sa i diksutimeve ndërfetare, pasi ata nuk përfaqësojnë fenë katolike si të tillë.
Këtu është rasti të bëj një digresion e të sqaroj se këto shoqata e këta individë nuk duken të kenë lidhje me sjelljet korrekte të katolikëve tradicionalë shqiptaarë në Kosovë e në botën shqiptare ndaj besimtarëve shqiptarë muslimanë. Lidhjet ndërmjet tyre dhe pjesës tjetër shqiptare janë në shumë raste edhe lidhje farefisnore. Por përtej asaj është identiteti kombëtar i përbashkët, kujtimet e përbashkëta të së kaluarës, kontributi i përbashkët në përpjekjet për çlirim e pavarësi. Pra, deri sa u shfaqën këto shoqata hibride, nuk ka pasur asnjë element, asnjë moment të ftohjes ose të përçarjes ndërfetare ndër ne shqiptarët në Kosovë. Prandaj fryrja e zjarrit të përçarjes nga këto organizata, sidomos nga “Lëvizja për Rikthim “ dhe “Lëvizja e Deçanit”, vërtet duhet të trajtohet si problem i sigurisë më shumë se sa si problem fetar. I vetmi problem i paqartë në këtë mes mbetet roli mund të ketë Ipeshkiva e Kosovës në raport me ato shoqata hibride dhe me veprimet e tyre. Veprimi kishtar (fjala vjen pagëzimi i ndokujt që konvertohet) është tjetër gjë nga promovimi që u bëhet aktiviteteve dhe figurave të atyre shoqatave tmerrësisht antiislame.
Sa i përket vetë krizës së katolicizmit e krishterimit në tërësi në Perëndim, ka disa shkaqe, po studiues të shumtë mendojnë se shkaku kryesor është konflikti i Krishterimit me shkencën. Nuk është rasti këtu të diskutohet kjo çështje. Po e përmend vetëm njërën nga pasojat e saj dramatike-transhumanizmin. Transhumanizmi paraqet një shkëputje të frikshme jo vetëm nga traditat fetare po edhe nga ato qytetërimore e morale të Perëndimit e të botës. Trans-humanizmi projekton një njeri tjetër, njeri të ri, i cili do të tejkalojë edhe kufijtë e vet biologjikë, me ndihmen e shkencës e Intelegjences Artificiale. Njeriu i tillë do të shkëpuett tërësisht nga e kaluara e vet, pra edhe nga tradita kristiane. “Njerëzit do t’i bashkojnë mendjet e tyre në një memorie artificiale (intelegjence koshere’/ hive mind/, duke krijuar një super intelegjencë të përbashkët. Do të shfaqet një njësi e vetme (singularity) që mund të përshkruhet me shprehjen: “Njëri për të gjithë, të gjithë për njërin.”Teknologjia do të arrijë Nirvanen. Si përfundim, njeriu do të përfitojë pothuajse cilësi hyjnore. Këto janë pretentimet themelore të trans-humanizmit në të ardhmen.” (Kose: 374) Bile ka autorë si Neil McArthur, që thonë se do të lind një religjion ri: “jemi dëshmitar të lindjes së një lloji të ri feje. Në vitet ose muajt e ardhshëm, do të shohim sektet e kushtuara adhurimit të Intelegjencës Artificiale.”
Në kuadër të këtyre zhvillimeve marramendëse e të paekuilibruara të shkencës a fantashkencës në Perëndim dhe presionit që i bëhet katolicizmit e krishterimit në tërësi, idetë për konvertimin e shqiprarëve muslimanë të Kosovë, duken krejt idiotike. Nuk e di nga cilat qendra financohen e nxiten, por cilat do që të jenë, janë donkishoteskle dhe idiotike. Shqiptarët vetë janë europianë dhe nuk kanë asnjë impuls fetar e kulturor antiperëndimor. Janë ashtu si ka thënë Xhorxh W. Bushi kur pati vizituar Shqipërinë në vitin 2007, “muslimanë paqesorë.” Prandaj nuk është interes i Perëndimit të nxitet konflikt me këta shqiptarë europianë e paqesorë. Betejat e krishterimit në Perëndim janë me Transhumanizmin dhe nusproduket e tij, sekularizimin galopant, në rend të parë. Sikundër pohon Dennet-La Scola, “nëse vazhdon kjo prirje, përqindja e të rinjve që besojnë në Bibel do të bjerë deri në 4%.“ Pra, Perëndimi e sidomos Vatikani ka problemet e veta fetare e nuk ka asnjë problem me përkatësinë islame të shumicës së shqiptarëve të Kosovës. Rrjedhimisht nuk duhet të nxitë sherre në këtë raport. Në sferën fetare ka dhe i teprojnë problemet e veta.
28 korrik 2026
“Sipas të dhënave të vitit 2012, në rajonet e Francës të njohura historikisht si katolike, përqindja e atyre që thonë “nuk ka fe” ishte 30%, ndërsa në rajonet e njohura si sekulare kjo përqindje arrinte në 50%. Përqindja e katolikëve luhatej mes 38- 50%, por vetem 4-5 % e tyre i kryenin rregullisht praktikat fetare. Ndër të rinjtë, përveç njohurive për ndërtesa historike si kisha, katedrale apo manastire, shumë pak veta dinin realisht se çfarë është katolicizmi,” konstaton Celini. Një autor tjetër, Peter Brierkley pohon se “ky problem nuk është vetëm i Anglisë, por edhe i Europës, madje i gjithë botës. Bota po braktisë modelet e vjetra. Edhe ata që ende shkojnë në kishë nuk e gjejnë më tek vetja zellin e dikurshem për t’ua përcjellë fetë të tjerëve.”
Brenda kësaj tablloje të ngrysur të gjendjes që po kalon katolicizmi në Perëndim, duket krejt e palogjkshme arroganca me të cilën po tentojnë ta imponojnë katolicizmin në Kosovë disa shoqata hibride e disa njerëz që më shumë duken të fantaksur se sa si besimtarë të krishterë. Iniciativa e tyre më shumë duhet të jenë objekt i organeve të sigurisë se sa i diksutimeve ndërfetare, pasi ata nuk përfaqësojnë fenë katolike si të tillë.
Këtu është rasti të bëj një digresion e të sqaroj se këto shoqata e këta individë nuk duken të kenë lidhje me sjelljet korrekte të katolikëve tradicionalë shqiptaarë në Kosovë e në botën shqiptare ndaj besimtarëve shqiptarë muslimanë. Lidhjet ndërmjet tyre dhe pjesës tjetër shqiptare janë në shumë raste edhe lidhje farefisnore. Por përtej asaj është identiteti kombëtar i përbashkët, kujtimet e përbashkëta të së kaluarës, kontributi i përbashkët në përpjekjet për çlirim e pavarësi. Pra, deri sa u shfaqën këto shoqata hibride, nuk ka pasur asnjë element, asnjë moment të ftohjes ose të përçarjes ndërfetare ndër ne shqiptarët në Kosovë. Prandaj fryrja e zjarrit të përçarjes nga këto organizata, sidomos nga “Lëvizja për Rikthim “ dhe “Lëvizja e Deçanit”, vërtet duhet të trajtohet si problem i sigurisë më shumë se sa si problem fetar. I vetmi problem i paqartë në këtë mes mbetet roli mund të ketë Ipeshkiva e Kosovës në raport me ato shoqata hibride dhe me veprimet e tyre. Veprimi kishtar (fjala vjen pagëzimi i ndokujt që konvertohet) është tjetër gjë nga promovimi që u bëhet aktiviteteve dhe figurave të atyre shoqatave tmerrësisht antiislame.
Sa i përket vetë krizës së katolicizmit e krishterimit në tërësi në Perëndim, ka disa shkaqe, po studiues të shumtë mendojnë se shkaku kryesor është konflikti i Krishterimit me shkencën. Nuk është rasti këtu të diskutohet kjo çështje. Po e përmend vetëm njërën nga pasojat e saj dramatike-transhumanizmin. Transhumanizmi paraqet një shkëputje të frikshme jo vetëm nga traditat fetare po edhe nga ato qytetërimore e morale të Perëndimit e të botës. Trans-humanizmi projekton një njeri tjetër, njeri të ri, i cili do të tejkalojë edhe kufijtë e vet biologjikë, me ndihmen e shkencës e Intelegjences Artificiale. Njeriu i tillë do të shkëpuett tërësisht nga e kaluara e vet, pra edhe nga tradita kristiane. “Njerëzit do t’i bashkojnë mendjet e tyre në një memorie artificiale (intelegjence koshere’/ hive mind/, duke krijuar një super intelegjencë të përbashkët. Do të shfaqet një njësi e vetme (singularity) që mund të përshkruhet me shprehjen: “Njëri për të gjithë, të gjithë për njërin.”Teknologjia do të arrijë Nirvanen. Si përfundim, njeriu do të përfitojë pothuajse cilësi hyjnore. Këto janë pretentimet themelore të trans-humanizmit në të ardhmen.” (Kose: 374) Bile ka autorë si Neil McArthur, që thonë se do të lind një religjion ri: “jemi dëshmitar të lindjes së një lloji të ri feje. Në vitet ose muajt e ardhshëm, do të shohim sektet e kushtuara adhurimit të Intelegjencës Artificiale.”
Në kuadër të këtyre zhvillimeve marramendëse e të paekuilibruara të shkencës a fantashkencës në Perëndim dhe presionit që i bëhet katolicizmit e krishterimit në tërësi, idetë për konvertimin e shqiprarëve muslimanë të Kosovë, duken krejt idiotike. Nuk e di nga cilat qendra financohen e nxiten, por cilat do që të jenë, janë donkishoteskle dhe idiotike. Shqiptarët vetë janë europianë dhe nuk kanë asnjë impuls fetar e kulturor antiperëndimor. Janë ashtu si ka thënë Xhorxh W. Bushi kur pati vizituar Shqipërinë në vitin 2007, “muslimanë paqesorë.” Prandaj nuk është interes i Perëndimit të nxitet konflikt me këta shqiptarë europianë e paqesorë. Betejat e krishterimit në Perëndim janë me Transhumanizmin dhe nusproduket e tij, sekularizimin galopant, në rend të parë. Sikundër pohon Dennet-La Scola, “nëse vazhdon kjo prirje, përqindja e të rinjve që besojnë në Bibel do të bjerë deri në 4%.“ Pra, Perëndimi e sidomos Vatikani ka problemet e veta fetare e nuk ka asnjë problem me përkatësinë islame të shumicës së shqiptarëve të Kosovës. Rrjedhimisht nuk duhet të nxitë sherre në këtë raport. Në sferën fetare ka dhe i teprojnë problemet e veta.
28 korrik 2026
