Autor: Jovan Golubovic
___
Është e rëndë të jesh dëshmitar i krimeve të luftës në një shtet ku e vërteta trajtohet si armik i kombit dhe i vetë shtetit.
Është e rëndë të jetosh në Serbi, ku krimineli fle i qetë, ndërsa dëshmitari jeton nën frikë.
Është e vështirë të jetosh në një vend ku drejtësia nuk i ndjek autorët e krimeve, por ata që guxojnë t’i dëshmojnë ato.
Prandaj arrestimi i Ranko Tepavcit në Kraljevë, nën akuzën për spiunazh, nuk është përjashtim. Ai është pasqyra e një sistemi ku rrëfimi i së vërtetës shihet si kërcënim më i madh se vetë krimi.
Sepse krimet mund të fshihen, të mohohen ose të relativizohen. Por dëshmitë mbeten. Ato mbijetojnë edhe atëherë kur pushteti përpiqet t’i varrosë bashkë me viktimat.
Këtë e di më mirë se shumë të tjerë, sepse edhe unë jam një nga dëshmitarët e atij krimi monstruoz.
Po Jovica Utviqin, a e keni arrestuar?
Apo ai vazhdon të ecë i lirë, ndonëse përballë tij janë ngritur akuza të rënda se ka vrarë shqiptarë të zënë rob, pasi më parë ua kishte marrë stolitë dhe paratë?
Ndoshta problemi nuk është krimi.
Ndoshta problemi është ai që e zbulon krimin.
Pastaj na thuhet se policia nuk ka marrë pjesë në masakër.
Sigurisht.
Ajo “vetëm” organizoi heshtjen.
“Vetëm” u kujdes që të vdekurit të mos kishin zë.
“Vetëm” ndihmoi që e vërteta të varrosej bashkë me viktimat.
Sa e përshtatshme!
Sepse ka nga ata që besojnë se, nëse varroset e vërteta, bashkë me të varroset edhe përgjegjësia.
Ministrja Paunović vazhdon të flasë, presidenti hesht, ndërsa ministri Daçić spiunë i quan ata që zbulojnë varrezat masive.
Kështu, sipas kësaj logjike të përmbysur, ai që tregon vendin ku prehen viktimat përfundon në burg, ndërsa ai që kërkon që viktimat të mbeten në harresë shpallet patriot, madje hero i kombit serb.
Kjo është një matematikë politike që nuk mësohet në universitete.
Ajo kultivohet vetëm në një sistem ku kujtesa konsiderohet armike, ndërsa harresa shpërblehet.
Të dashur studentë, mos kini frikë nga e vërteta.
Kini frikë nga shtetet që e burgosin atë.
Sepse një shtet që ndjek dëshmitarët në vend të autorëve të krimeve nuk mbron drejtësinë.
Ai mbron heshtjen.
Dhe heshtja që mbron krimin nuk është paqe.
Ajo është bashkëfajësi.
***
SRBIJA HAPSI ISTINU, UMESTO DA HAPSI RATNE ZLOČINCE
Autor: Jovan Golubović
Teško je biti svedok ratnih zločina u državi u kojoj se istina tretira kao neprijatelj naroda i same države.
Teško je živeti u Srbiji, gde zločinac mirno spava, a svedok živi u strahu.
Teško je živeti u zemlji u kojoj pravda ne progoni počinioce zločina, već one koji se usude da o njima svedoče.
Zato hapšenje Ranka Tepavca u Kraljevu, pod optužbom za špijunažu, nije izuzetak. Ono je ogledalo sistema u kojem je izgovorena istina veća pretnja od samog zločina.
Jer zločini se mogu sakriti, poricati ili relativizovati. Ali svedočanstva ostaju. Ona opstaju čak i onda kada vlast pokušava da ih sahrani zajedno sa žrtvama.
To znam bolje od mnogih drugih, jer sam i sam jedan od svedoka tog monstruoznog zločina.
A jeste li uhapsili Jovicu Utvića?
Ili on i dalje slobodno šeta, iako se protiv njega iznose teške optužbe da je ubijao zarobljene Albance, nakon što im je prethodno oduzimao nakit i novac?
Možda problem nije zločin.
Možda je problem onaj ko zločin razotkriva.
A onda nam govore da policija nije učestvovala u masakru.
Naravno.
Ona je „samo“ organizovala ćutanje.
„Samo“ se pobrinula da mrtvi nemaju glas.
„Samo“ je pomogla da istina bude sahranjena zajedno sa žrtvama.
Kako zgodno!
Jer ima onih koji veruju da će, ako se sahrani istina, zajedno s njom biti sahranjena i odgovornost.
Ministarka Paunović i dalje govori, predsednik ćuti, dok ministar Dačić špijunima naziva one koji otkrivaju masovne grobnice.
Tako, prema toj izvrnutoj logici, onaj ko pokaže mesto gde počivaju žrtve završava u zatvoru, dok se onaj ko želi da žrtve ostanu u zaboravu proglašava patriotom, pa čak i herojem srpske nacije.
To je politička matematika koja se ne uči na univerzitetima.
Ona se neguje samo u sistemu u kojem sećanje predstavlja neprijatelja, a zaborav nagrađuje.
Dragi studenti, ne plašite se istine.
Plašite se država koje je hapse.
Jer država koja progoni svedoke umesto počinilaca zločina ne štiti pravdu.
Ona štiti ćutanje.
A ćutanje koje štiti zločin nije mir.
Ono je saučesništvo.
