Kreu Blog

Fenomeni Botëror – Historik, Ushtria Çlrimitare e Kosovës 1994 – 1999

Drini.us
-
0
Fenomeni Botëror – Historik, Ushtria Çlrimitare e Kosovës 1994 – 1999

Akademik Hakif Bajrami, historian, Prishtinë

Është krenari kombëtare të mirresh me këtë temë-UÇK, që e ndryshoi konceptin historik të paleo luftës në tërë rruzullim toksor, duke e bërë realitet neoluftën!

Rusia e ka sot të vështirë luftën në Ukrainë sepse lufton me koncepte të Mesjetës

Sot kufijtë e shteteve, jo të kombeve në tërsi janë të njohur, parndaj në masën më të madhe dihet se cilat luftëra janë të drejta e cilat janë të denueshme. Nga ky koncept i verifikuar shkencor, Ukraina e ka më lehtë ta luftojë Rusinë si agrsore, se sa të ishin rrolet e luftës të kundërta.Realiteti që u krijuar pas Luftës së Ftoftë,e ka bërë Marrëveshjen e Helsinkut copë r grimë.Në Evropë vetëm Shqipëria ishte ajo që hapur e kundërshtoi Marrëveshjën për mosndryshimin e kufijëve më 1975.

Këto analiza janë të vështira nëse hulumtuesi provon për ta nxierr të vërtetën në shesh, sepse sado që shkenca mbështetët në drejtësi, në anën tjetër shkenca “nuk ka forcë” për ta mbrojtur. Kështu e kuptuar, hulumtuesi nuk ka mundësi në shumë raste për t` i dalluar deri ku shtrihën kufijtë e drejtësisë e deri ku arrin pesha përcaktuese e forcës. Natyrisht se në rastin konkret, forca në kuptimin ekstrem qëndron në anën e Rusisë. Por edhe drejtësia ukrainase disi po mbijeton sepse ditës është kah e amortizon forcën, moralisht.E nëse e amortizon atëherë lufta Ruso- Ukrainase le të kuptohët se kleptokracisë ruse i ka ardhur fundi. Dhe do t` i vinte shumë më shpejtë, por jetëgjatësinë po e siguroijnë faktorët që janë të llojit të njejtë, por që vargojtë e gjakut janë të shënuar në tokat tjera, ku të fuqishmit kanë interes për të dominuar ndaj të shtypurve dhe të shfrytëzuarëve.

Serbia e ka sot të vështirë të luftoi në Kosovë

Kosova në çdo luftë eventuale pas vitit 1999, nuk do të pajtohet kurrë për të zhvilluar luftë vetëm mbrojtëse. Prandaj, çdo lloj lufte nëse zhvillohet e impomuar nga Serbia, Kosova e ka më lehtë të luftojë Serbinë në kufijtë e saj të para 1 dhjetorit 1877, përkatsisht pas 17 shkurtit 2008.

Këto koncepte janë të komplikuara për elaborim sepse ende establishmeni evropian e mban Shqiptarinë si temë kujdestare të fajit, pse shqiptarët me shumicë e pranuan Islamin si rreligjion.Evropa madje më 1946 e “fali” Hitlerin,por u denuan eksponentët e tij. E vërtea, shqiptarinë Evropa e denoi në Berlin (1878), e denoi në Londër (1913), e denoi në Versaj (1919) e denoi në Paris më 1946. Në këtë drejtim duke mos patur më as fytyrë e as moral politik, Evropa disi në mars 1999 u rreshtua për ta mbrojtur drejtësinë (UÇK-ën) e jo forcën (AJ-ën, policën serbe dhe mercenarinë krishterë).Ky fenomen që ndodhi më 1999 kur NATO i doli krah UÇK-ës po mos të qëndronte prapa SHBA dhe Presidenti famëlartë Bil KLINTON, lufta do të mbaronte ndryshe.Dhe në bazë të këtyre faktorëve UÇK fitoi famë të paparë, sepse 78 ditë në anën e saj luftoi NATO, që njëherit paraqet një luftë të Tretë Botërore në aspektin specifik eksperimental.

Si ndodhi që nga fundi i qershorit 1999 të filloi Lufta e Ftoftë anti shqiptare?

Një pjesë, madje e atyre që e luftuan UÇK nga qershori 1999 do të ndrrojnë gëzof dhe siellje ndaj shqiptarisë.Sidomso Rusia post komuniste nuk do lerë guri pa lëvizuar për defaktorizimin e luftës heroike të UÇK-ës, fenomen ky që më së shumti e goditit pasllavizmin ruso-serbian të shkollës Danillevskit. Kësi soji tema UÇK  bërët edhe më e vështirë (!) për të shkruar me objektivitet, sepse kundër saj veprojnë me dhjeta shtete nën rrogoz, disa hapur siç është Rusia dhe sateliti i saj Serbia nazifashiste. E vërteta, me fajin e ndërkombëtarëve, tema UÇK gati është bërë në Kosovë temë tabu, sepse Fuqitë që vendosin fatin e popujve të vegjel, fenomenin të luftës shqiptare për liri dhe pavarësi, disi po i frikohën tejmase sepse po bërët model botëror.Dhe, ky fenomen i frikës ka gjallëruar nepër kancaleritë e fuqive të dikurshme evropiane.Prandaj pas shumë bredhjeve Brukseli dhe Nju Jorku, disi e gjetën çelsin për ta “plagosur” famën e UÇK në përmasa botërore. Ai çelës është patentuar në themelimin e Gjykatës Speciale për “hetimin e krimeve të UÇK-ës në Kosovë”, pra JO për hulumtimin e të gjitha krimeve, sepse sipas tyre “serbët jo që nuk kanë bërë gjenocid me deportimin e 1 milionë shqiptarëve nga Kosova, jo që dhunimet serbe të çdo lloji kanë qenë dukuri në Kosovë për dhjetë vite (1989-1999); jo që dieg-jet e shtëpive dhe grabitjet e çdo lloji as që po i përmed ndokush nga ndërkombëtarët. Ky realitet do t` i mvishet historisë me turp. Kështu historia do ta ketë të vështirë për ta përmirësuar themelimin e Specialës!Prandaj temë tabu në Kosovë, janë bërë dëshmitarët e mbrojtur.Për këtë shtresë njerëzish të “hunit e konopit” askush nuk guxon të flasi. E vërteta, mundet ndonjë shkencëtar ta lakojë ndonjë emër, por ai që i zë në gojë ‘të mbrojturit’ do ta bartë pasoja penale. Sipas këtij realiteti më “së miri” është për shkencën në Kosovë me UÇK-ën mos me u marr fare (?!). Dhe është mëkat se si “drejtësinë”, kur është në pyetja historia e Kosovës disi e ka mbuluar kleptokracia (kanceri politik).

Lexuesi i vëmendëshëm nëse provon për të mësuar më tepër për historinë e UÇK-ës, për luftën e saj heroike dhe të drejtë, patjetër duhët ta bëjë një krahasim: sa ka zgjatë hetimi dhe denimi i kriminelëve nazistë, e sa po zgjatë hetimi i drejtuesëve politik dhe ushtarak të UÇK-ës. E të mirret me mend se Gjykata Speciale për Kosovën është themeluar nga Kuvendi i Kosovës, por nga themelimi e deri me sot Gjykata dhe hetuesit me advokatët mbrojtës nuk i kan raportuar Kuvendit Republikës Kosovës.Ky rast në histori është i pa presedan sepse edhe kur është denuar shqiptarizmi nepër kongrese e konferenca “paqesore”, rasti i shqiptarëve ka qenë presedan. Lidhur me këtë po e ilustrojmë vetëm një detal që del nga goja e Eduard Greit më 1913: “E sakrifikuam Shqipërinë, por e vëndosëm paqën në Ballkan”. E “paqa” u tregua sa vlen nëse varet nga Serbia e cila më 1914, e kurdisi Luftën e Parë Botërore, me qëllim që ta okupojë edhe Bosnje e Hecegovinën, pasi që e kishte okupuar Kosovën dhe Maqedoninë më 1912. Pra Serbia disi nuk mundet për të gjallëruar pa luftëra kriminale. Për to ka program të përgatitur nga Hamjakovi, Danillevski dhe Nikolla Pasiqi.

UÇK ka kaluar provim pas provimi dhe ka ngadhnjyer

Faktori tjetër për ta parë se si ka “notuar” lufta e UÇK-ës në dekadën e fundit të shekullit XX, duke kaluar nepër disa akuza si: ‘fundamentalist islamik’,në “terrorist”,në “trafikant organësh njerzore”, “trafikantë droge” e çka jo që shënojnë një histori në vete.Kjo propogandë ka notur lirëshëm në Lindje sidomos me prapavi, që lufta e pastër e UÇK-ës të njollosët dhe mos ta marrë epitetin e fenomenit në histori.

Për ta defaktorizuar UÇK-ën sot në Gjykatën Speciale në Hagë po komponohën gjithëfar intrigash.Së pari, nga roja e burgut, personi i “mbrojtur” avansohët në gardian burgu e nga kjo pozitë emrohët në detyrë speciale të njërit ndër prokurorët.Së dyti, pas pesë vjet hetimesh dhe përpiekjesh që të “materializohën” edhe provat e rrrejshme, sot Gjykata Speciale e shtyn akt gjykimin nga 20 korriku për 16 shtator 2026,vetëm sa për të blerë kohë, sepse Gjykata është në hall me vetvetën.Së treti, Gjykata në fjalë është duke u kompromituar me sielljet e dëshmitarëve të mbrojtur. Ata në vendet ku janë strehuar gati janë vetzbuluar.Por ata maskarenjë, për rrethanat në Kosovë nuk paraqesin kurrfar problemi. Në fakt, për ata që i kanë ngritur deri në atë nivel është problem, sepse autorët e ngritjës kanë menduar se me shqiptarë do të sillën sikurse me qytetarët e Afrikës. Kështu fenomeni UÇK po zbulon rrugë të reja nepër glob dhe shumë Lëvizje kombëtare e kanë pelqyer luftën e UÇK-ës si model që i sherben kauzës së tyre, për çlirim.Pra UÇK me luftën e saj ka shënuar në histori rrol botëror të dyfisht: e ka çliruar vendin dhe është bërë model për çdo lëvizje rrevolucionare; është bërë forcë që i rrënon Bastilat deri në themel.Ndërsa, famën e KATËRSHËS që është izoluar në Hagë vetëm sa po ua rritë namin sepse ka mundësi që fati i Bastilës së sotme në Evropë të shndërohet në pengesë të triumfit të rrevolucioneve për çlirim kudo nepër botë.

A do ta ndryshoi 16 shtatori 2026 kahjën e historisë Republikës Kosovës?

Sot populli shqiptar në Republikën e Kosovës është para një provimi historik. Ky konstatim shënohet si titullar për faktin se më 9 shtatator duhët të zhbllokohën institucionet e Kosovës dhe të hapër rruga për perspektivë shtetërore. Lidhur me këtë dominon mëndimi si partitë që kanë bllokuar deri me tash, duhët të largohën nga istikamet dhe t` i përvishën punës për aprovimin e ligjeve që presin me prioritet. E vërteta, çdo tentim që të shkohët në zgjedhje të reja vetëm sa do ta kompromitonte tërë këtë histori që është ndertuar me mundime deri me tash. Prandaj është koha që hapur të nominohën akterët e bllokimit, sepse frazave politike u ka ardhur fundi.

Së dyti më 16 shtator 2026 i tërë kombi shqiptar pret që akuzat ndaj UÇK-ës të marrin fund, sepse Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Jakup Krasniqi dhe Rexhep Selimi janë mbajtur në burgun special qe pesë (5) vite në bazë të akuzave të montuara nga politika ruse dhe serbe, krejtë me prapavi që të defaktorizohet lufta e UÇK-ës dhe të rrelativizohët së pakut shpallja e pavarësisë Kosovës më 17 shkurt 2008.

Mbi të gjitha këto ditë u shënua një fillim historik. U ngrit akuza ndaj sulmit barabar kundër Familjës Jashari në Prekaz më 5, 6 dhe 7 mars 1998.Akuza u ngrit ndaj atyre që tani për tani nuk janë në Kosovë, por që janë strehuar nepër Serbi si “parajsë” e kriminelëve.Shpresojmë se organet e drejtësisë tani nëse themelohën institucionet shtetërore do ta kanë më të lehtë për t` i ngritur akuzat e reja, bje fjala për ata që bartën kufoma shqiptare dhe i strehuan nepër Serbi.Ose të hapën akuzat ndaj atyre që dhunuan, dogjën, pren e grinë civilë shqiptarë pa asnjë faj.

Mjaftë pra kemi vuaj si popull, mjaftë kemi kaluar shekuj e dekada në robëri, ka ardhur koha që drita e lirisë, drita e UÇK-ës t` i kanqë edhe ata që nuk kanë luftuar për liri.Pra edhe ata që nuk kanë luftuar e kanë shansën historike që të largohën nga spiunimi dhe të pushojnë se janë lodhë duke u sherbyer armiqëve.Shpresoj që Gjykata e Hagës më 16 shtator 2026 do të qëndrojë mbi bazat e drejtësisë dhe lirimi i luftetarëve do të shënohet në Kosovë me dinjitet.

Shkrimi i kushtohët:Të gjithë dëshmorëve të rënë për çlirimin e Kosovës!

Më 4 korrik 2026

Kosova në udhëkryq: Ndërmjet rrënjëve europiane dhe rrezikut të tjetërsimit identitar

Drini.us
-
0
Kosova në udhëkryq: Ndërmjet rrënjëve europiane dhe rrezikut të tjetërsimit identitar

Nga: Gjon Keka

Sot, Kosova gjendet përpara një dileme ekzistenciale që do të përcaktojë të ardhmen e saj gjeopolitike: A do t’i rikthehet ajo përfundimisht familjes së përbashkët europiane – së cilës i përket historikisht, kulturalisht, shpirtërisht dhe gjeografikisht – apo do të lejojë tjetërsimin e saj përmes modeleve sulltaniste që nuk kanë asgjë të përbashkët me qenien tonë kombëtare?

Rruga jonë kombëtare u projektua saktë dhe pa ekuivoke nga Gjergj Kastrioti dhe, në historinë moderne, nga Ibrahim Rugova. Vizioni i tyre gjenial buronte nga një vetëdije e thellë: rrënjët e popullit shqiptar janë të ngulitura fort në qytetërimin e kontinentit të vjetër. Për këto figura emblematike, orientimi euroatlantik nuk ishte thjesht një aleancë pragmatike apo taktike e momentit, por një përkatësi e natyrshme dhe e paluajtshme në familjen e madhe të kombeve europiane.

Megjithatë, realiteti i sotëm dëshmon një kthesë shqetësuese. Po vërehet një simbiozë gjithnjë e më e dukshme mes strukturave të caktuara pushtetare, subjekteve politike dhe udhëheqjes së Bashkësisë Islame të Kosovës (BIK). Kjo aleancë ideologjike, e ushqyer nga agjenda joperëndimore, rrezikon ta kthejë vendin në një hapësirë të huaj dhe të pajetueshme për dardanët e vërtetë – trashëgimtarët shpirtërorë dhe politikë të idealit të Gjergj Kastriotit (Skënderbeut), Pjetër Bogdanit, Idriz Seferit dhe Ibrahim Rugovës.

Ky kurs po e katandis Kosovën në pozitat e një shteti pa perspektivë integruese, ngjashëm me ngecjen disadekadëshe të Turqisë. Bashkimi Europian kërkon standarde demokratike, sekularizëm, sundim të ligjit dhe zhvillim institucional. Ai nuk mund të arrihet përmes investimeve që synojnë ndryshimin e identitetit tonë kulturor e arkitekturor përmes xhamive, hamameve apo fondeve me agjenda të dyshimta që vijnë Lindja. Me këtë qasje, shanset tona për anëtarësim mbeten zero.

Si pushtetarët e mëparshëm, ashtu edhe tani eksponentët që erdhën në krye të shtetit, të prirë nga Albin Kurti me bashkëpunëtorët e tij, po ndjekin politika eksperimentale që cenojnë të ardhmen e secilit qytetar që refuzon që atdheu dardan-arbëror të shndërrohet në një provincë të stilit të Kandaharit. Kosova ka nevojë urgjente të kthehet në shtratin e saj natyral gjeopolitik dhe të mbrojë vlerat e familjes së saj europiane, ashtu sikurse i mbrojtën paraardhësit tanë – nga Gjergj Kastrioti, Pjetër Bogdani, Idriz Seferi e deri te Ibrahim Rugova – pra, vlerat perëndimore që na lidhin shpirtërisht dhe fizikisht.

O tempora, o mores! E mjera Dardani, në çfarë duarsh ka rënë dhe si po tentohet të tjetërsohet nga mendësitë neo-otomane dhe anakronike. Zoti e shpëtoftë Kosovën nga kjo krizë e brendshme identitare. Është koha që të triumfojë liria e vërtetë – ajo për të cilën ka aq shumë etje ky atdhe i përvuajtur nga pushtuesit e ndryshëm dhe i keqmenaxhuar nga politikanë të papërgjegjshëm, renegatë e pa vizion shtetformues. Me pak fjalë, rruga e vetme e Kosovës është drejt Perëndimit dhe Bashkimit Europian. Çdo devijim nga ky kurs, qoftë përmes ndikimeve ideologjike të Lindjes apo politikave eksperimentale, shihet si rrezik i hapur për qenien tonë kombëtare.

Regjisori dhe shkrimtari Reshat Sahitaj thotë se “ceremonia e pritjes së çlirimtarëve, është kundërproduktive”, dhe jep vërejtjen se “shtetet e civilizuara Perëndimore, nuk shantazhohen”

Drini.us
-
1
Regjisori dhe shkrimtari Reshat Sahitaj thotë se “ceremonia e pritjes së çlirimtarëve, është kundërproduktive”, dhe jep vërejtjen se “shtetet e civilizuara Perëndimore, nuk shantazhohen”
Reshat Sahitaj, Prishtinë
____
CEREMONIA E PRITIJES SË CLIRIMTARËVE ËSHTË KUNDËRPRODUKTIVE
____
Organizimi i pritjes së lirmit nga Haga të katër çlirimtarëve siç e kanë shkruar PDK-¨ja, është një akt i naivitetit të kryesisë së PDK-së, që do të prodhojë më shumë anti pati se simpati për të burgosurit. Ceremonia dhe deklaratat e nxituara e të pamatura se do ta kallim Kososvën, do trajtohen si KËRCËNIM, si imponim dhe kushtëzim nga pala jonë, që ata nuk guxon askush t’i denojë, ngase në të kundërtën ne do e ndezim luftën.
Sa për informimin e disave që kurrë nuk kanë kuptuar e as nuk duan të kuptojnë, se shtetet e civilizuara Perëndimore, nuk shantazhohen as nga kërcënimet e as nga imponimet dhe kurrë gjermë sot, nuk kanë bashkêpunuar me kërcënuesit qoftë të organizatave apo të shteteve armike.
Shtetët perëndimore, gjyqësinë e konsiderojnë tê shenjtë, pavarësisht se ka raste të njê anshme, por ato respektohen si psh kryetari i Frances Nikola Sarkozi u denua dhe askush nuk protestoi. Kryetari tjeter i Frances Zhak Shiraku u denue per një biletë te aeroplanit qe ia kishte paguar vajzes se tij ne një udhëtim zyrtar.
Asnjëri nga katër çlirimtarëve nuk ka shansa të lirohet i pafajshëm, sepse nëse lirohen të pafajshëm duhet të paguhen miliona e miliona euro për mbajtjen e tyre në burg qe disa vite.
Organizimi i pritijës nuk është DIPLOMACI – është budallaki !
PS/ Me kaq, kam treguar shumë për ata qe kuptojnë.

Dje Beogradi u shndërrua në vend pelegrinazhi për të nderuar një turp dhe krim me përmasa rrëqethëse

Drini.us
-
0
Dje Beogradi u shndërrua në vend pelegrinazhi për të nderuar një turp dhe krim me përmasa rrëqethëse
Elisa Spiropali, Tiranë
____
Mijëra njerëz, ministra, ushtarakë dhe klerikë u mblodhën për ta përcjellë si hero kriminelin Ratko Mladiç. Trupi iu soll me aeroplan qeveritar, arkivoli iu mbulua me flamuj, nderimet ushtarake iu kushtuan një të dënuari me burgim të përjetshëm për gjenocid, krime kundër njerëzimit dhe krime lufte.

Mladiçi nuk ishte viktimë e asnjë padrejtësie. Ishte organizatori i gjenocidit në Srebrenicë dhe i rrethimit të Sarajevës. Ai u fsheh për gjashtëmbëdhjetë vjet nga drejtësia. Serbia “e gjeti” vetëm pasi nuk mundi ta fshihte më, ndërsa sot po e varros si të ishte ajo viktima dhe jo mijëra njerëzit që mbetën në varre pa emër, për shkak të saj.

Pas tetë ditësh, në Hagë do të shpallet aktgjykimi i shkallës së parë ndaj Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit. Ata nuk u fshehën nga drejtësia, nuk u arrestuan pas gjashtëmbëdhjetë vjetësh arrati dhe nuk po gjykohen për gjenocid.
Me himnin ultranacionalist serb “Tamo daleko” (“Atje larg”), varrosja e kriminelit Ratko Mlladiq, dje, në Topqider të Beogradit, me nderime ushtarake…!

Serbia zyrtare nuk ka autoritet moral, as juridik, të na japë leksione për drejtësinë. Nuk mund ta kthesh një të dënuar për gjenocid në shenjtor kombëtar dhe, në të njëjtën frymë, të kërkosh dënimin e njerëzve ndaj të cilëve ende nuk është shqiptuar vendimi i parë.

Një shoqëri nuk gjykohet vetëm nga kriminelët që ka prodhuar. Gjykimi i saj i vërtetë fillon kur faktet janë provuar dhe ajo duhet të vendosë nëse do vajtojë viktimat apo do adhurojë vrasësit.

Serbia dje e bëri zgjedhjen e saj.

Ajo nuk varrosi vetëm Ratko Mladiçin.

Varrosi edhe turpin e vet duke nderuar krimet.

A po shfaqet imperializmi kulturor turko-arab në Kosovë?

Drini.us
-
0
A po shfaqet imperializmi kulturor turko-arab në Kosovë?
Basri Beka, Prishtinë
____
A po ndërtohen struktura të jashtme që, nën maskën e investimeve fetare islame, po importojnë gradualisht kulturë, norma dhe orientim shoqëror të huaj?
Në Kosovë, kapitali arab – veçanërisht ai i Katarit që po financon objekte të mëdha të Bashkësisë Islame që nuk mbeten thjesht xhami. Ato shndërrohen në qendra arsimore, kulturore dhe sociale. Ky është kanali kryesor i ndikimit.
Shembulli më i qartë erdhi më 8 shtator 2026 në Gjilan: u inaugurua objekti katërkatësh i Këshillit të Bashkësisë Islame, mbi 5 mijë metra katrorë, mbi 2 milionë euro, i financuar tërësisht nga Shteti i Katarit. Në ceremoni ishin Krytari I BIK, kryetari i komunës dhe zyrtarë të Katarit. Objekti u prezantua hapur si hapësirë për veprimtari fetare, arsimore, kulturore dhe shoqërore. Krytari i BIK theksoi se Bashkësia “nuk kufizohet brenda mureve të xhamisë”.
Kjo nuk është filantropi e thjeshtë. Është ndërtim i infrastrukturës që edukojnë, formësojnë dhe normalizojnë. Kur një shtet i huaj financon hapësirat ku mësohet, diskutohet dhe organizohet jeta e komunitetit, ai po influencon drejtpërdrejt preferencat, normat dhe identitetin kulturor. Kultura e huaj hyn jo me dhunë, por me para, me objekte dhe me programe që paraqiten si “shërbim ndaj besimtarëve”.
Po ky polic, pse e ka ngritë dorën lartë në shenjë përshëndetjeje…? Me gjestin e tij antikushtetues e antishtetëror, ky i shërben islamit politik dhe synimeve të tij kombshkatërruese.
Kur këto investime shumëfishohen pa transparencë të plotë – kush financon, çfarë përmbajtjeje arsimore dhe kulturore zhvillohet, çfarë modelesh sociale promovohen – atëherë kemi të bëjmë me imperializëm kulturor të butë, por të qëndrueshëm.
Kosova është shtet laik dhe evropian. Identiteti i saj nuk mund të blihet me objekte të financuara nga Doha apo nga çdo kryeqytet tjetër. Mund të bashkëpunosh, mund të pranosh ndihmë, por jo të lejosh që struktura të jashtme të përcaktojnë çfarë është “normale”, “moderne” apo “autentike” për brezat e ardhshëm.
Përgjigjja nuk është izolimi. Përgjigjja është kontroll i rreptë, transparencë e plotë dhe një kulturë shqiptare e fortë, laike e të sigurt në vetvete. Mos lejo që investimet fetare të bëhen kanal i zëvendësimit të identitetit.

Serbia nderon xhelatin Ratko Mlladiqin, por poshtëron viktimat dhe sfidon drejtësinë ndërkombëtare

Drini.us
-
0
Serbia nderon xhelatin Ratko Mlladiqin, por poshtëron viktimat dhe sfidon drejtësinë ndërkombëtare

Luan – Asllan Dibrani, Gjermani

Varrimi i Ratko Mlladiqit me nderime ushtarake dëshmoi se ideologjia e luftërave dhe e gjenocidit ende gëzon mbështetje në majat e shtetit serb

Beogradi nuk varrosi vetëm një kriminel lufte. Ai organizoi një demonstrim politik dhe institucional në nderim të ideologjisë që dogji qytete, rrethoi Sarajevën, ndërtoi kampe përqendrimi, dëboi popullsi të tëra dhe kreu gjenocidin e Srebrenicës.

Ratko Mlladiqi nuk ishte një “gjeneral i keqkuptuar”, as një figurë historike për të cilën mund të ketë dy të vërteta. Ai vdiq duke vuajtur dënimin me burgim të përjetshëm, i shpallur fajtor nga drejtësia ndërkombëtare për gjenocid, krime kundër njerëzimit dhe krime lufte. Megjithatë, më 7 shtator 2026, në Beograd iu organizua një ceremoni me elemente shtetërore dhe ushtarake, sikur të varrosej një hero e jo njëri nga përgjegjësit kryesorë të tragjedisë më të madhe evropiane pas Luftës së Dytë Botërore.

Pranë arkivolit të tij qëndruan pjesëtarë të Ushtrisë së Serbisë. U vendosën shpata, dekorata, kurora me ngjyrat e flamurit serb dhe simbole ushtarake. Ceremoninë fetare e drejtoi patriarku serb Porfirije, ndërsa në homazhe morën pjesë disa ministra të Qeverisë së Serbisë, Aleksandar Vulin, Milorad Dodik, ambasadori rus në Beograd dhe Danilo Vuçiqi, djali i presidentit Aleksandar Vuçiq. Këto pjesëmarrje janë dokumentuar nga mediat ndërkombëtare dhe rajonale. (Reuters, Vijesti/BETA)

Danilo Vuçiqi nuk mban post shtetëror, por prania e tij në këtë ceremoni, krahas ministrave dhe figurave më të larta të nacionalizmit serb, nuk mund të shihet thjesht si një veprim privat. Ajo merr peshë të qartë politike, veçanërisht kur presidenti Aleksandar Vuçiq nuk e dënoi madhërimin publik të një njeriu të dënuar për gjenocid.

Prania e ministrave serbë ishte edhe më rënduese. Ministri i Mbrojtjes, ministri i Drejtësisë, ministri i Kulturës dhe përfaqësues të tjerë të pushtetit nuk shkuan për të nderuar një viktimë, por një të dënuar me burgim të përjetshëm për gjenocid dhe krime kundër njerëzimit. Kur përfaqësuesit e shtetit përkulen para arkivolit të një krimineli, atëherë problemi nuk është vetëm te i vdekuri—problemi është te politika e të gjallëve.

Nga Srebrenica deri te ideologjia që goditi edhe Kosovën

Mlladiqi u dënua për gjenocidin në Srebrenicë, ku në korrik të vitit 1995 u vranë mbi tetë mijë burra dhe djem boshnjakë. Ai u shpall përgjegjës edhe për rrethimin dhe terrorizimin e Sarajevës, për përndjekje, vrasje, dëbime dhe marrje peng të pjesëtarëve të OKB-së.

Duhet të jemi të saktë: dënimi i tij lidhet drejtpërdrejt me krimet në Bosnjë dhe Hercegovinë, jo me luftën në Kosovë. Por ideologjia politike, ushtarake dhe kishtare që ai përfaqësonte ishte pjesë e së njëjtës makineri nacionaliste që prodhoi luftëra, spastrim etnik dhe shkatërrime në Kroaci, Bosnjë e Hercegovinë dhe, më vonë, në Kosovë.

Uniformat dhe emrat mund të kenë ndryshuar, por projekti i dhunës mbeti i njëjtë: territore të zgjeruara me forcë, popullsi të dëbuara, varreza masive dhe më pas mohimi i krimeve.

Prandaj, nderimi i Mlladiqit nuk është vetëm një fyerje ndaj nënave të Srebrenicës. Ai është kërcënim ndaj kujtesës së të gjitha viktimave të luftërave në ish-Jugosllavi dhe paralajmërim për të gjithë popujt e rajonit.

Kisha serbe përkrah arkivolit të krimit

Veçanërisht tronditës ishte qëndrimi i patriarkut Porfirije, i cili foli për “mirënjohjen” që një pjesë e popullit serb ndien ndaj Mlladiqit. Një institucion fetar që duhet të predikojë pendim, paqe dhe përgjegjësi morale, në këtë rast u shfaq si mbrojtës shpirtëror i një figure të dënuar për gjenocid.

Ku mbeti fjala për fëmijët e vrarë?

Ku mbeti lutja për nënat që ende kërkojnë eshtrat e bijve të tyre?

Ku mbeti pendimi për Sarajevën e rrethuar dhe për mijëra civilët e masakruar?

Besimi që hesht para krimit e humbet autoritetin moral. Ndërsa institucioni fetar që e zbukuron kriminelin me fjalë lavdie bëhet pjesë e përpjekjes për rehabilitimin e krimit.

Prania ruse – një mesazh politik kundër Perëndimit

Pjesëmarrja e ambasadorit rus Aleksandar Bocan-Harçenko nuk ishte e rastësishme. Ajo simbolizoi aleancën politike ndërmjet nacionalizmit serb dhe politikës ruse në Ballkan. Në këtë ceremoni nuk u nderua vetëm e kaluara kriminale; u dërgua edhe një mesazh kundër drejtësisë ndërkombëtare, kundër pajtimit rajonal dhe kundër vlerave evropiane.

Aleksandar Vulin, njëri nga zërat më të hapur pro-rusë në Serbi, kishte kërkuar publikisht që Mlladiqit t’i organizohej varrim shtetëror dhe ushtarak. Pjesëmarrja e tij në ceremoni e përforcoi karakterin politik të kësaj shfaqjeje.

Nuk duhet fajësuar çdo serb—por duhet gjykuar shteti që madhëron kriminelin

Do të ishte e padrejtë që përgjegjësia t’i ngarkohej kolektivisht çdo qytetari serb. Edhe në Serbi ka njerëz të guximshëm, gazetarë, aktivistë dhe organizata që e kanë kundërshtuar mohimin e gjenocidit dhe madhërimin e kriminelëve të luftës.

Por shteti, qeveria, ushtria, kisha dhe zyrtarët që morën pjesë duhet të mbajnë përgjegjësi politike dhe morale.

Kur mijëra njerëz brohorasin emrin e një të dënuari për gjenocid dhe kur përfaqësuesit e shtetit qëndrojnë pranë arkivolit të tij, kjo tregon se Serbia zyrtare ende nuk është përballur ndershmërisht me të kaluarën. Ajo vazhdon t’i paraqesë autorët si viktima dhe viktimat si pengesë për mitologjinë e saj nacionaliste.

Një shtet që kërkon anëtarësim në Bashkimin Evropian nuk mund të marshojë drejt Brukselit duke mbajtur portretin e Mlladiqit në duar.

Bashkësia ndërkombëtare nuk duhet të mjaftohet me deklarata

Drejtuesit e Bashkimit Evropian e dënuan ceremoninë. Presidentja e Komisionit Evropian, Ursula von der Leyen, i quajti tronditëse pamjet nga varrimi, ndërsa u paralajmërua se madhërimi i kriminelëve të luftës mund t’i dëmtojë seriozisht perspektivat evropiane të Serbisë. Bosnja dhe Hercegovina reagoi edhe diplomatikisht, duke dëbuar dy diplomatë serbë. (Reuters, Associated Press)

Srebrenica

Por deklaratat nuk mjaftojnë.

Bashkimi Evropian dhe Shtetet e Bashkuara duhet t’i kërkojnë Beogradit përgjegjësi konkrete për përdorimin e strukturave shtetërore dhe ushtarake në madhërimin e një krimineli të dënuar. Procesi i integrimit evropian dhe fondet e destinuara për Serbinë duhet të kushtëzohen me njohjen e vendimeve të drejtësisë ndërkombëtare, ndalimin e propagandës gjenocidale dhe largimin e simboleve që lavdërojnë kriminelët e luftës.

Nuk mund të ketë paqe pa të vërtetën.

Nuk mund të ketë pajtim pa pendim.

Nuk mund të ketë Evropë për një pushtet që i jep nderime ushtarake një njeriu të dënuar për gjenocid.

Varrimi i Ratko Mlladiqit tregoi se trupi i kriminelit u fut në tokë, por ideologjia e tij ende ecën nëpër institucionet e Beogradit. Pikërisht kjo ideologji duhet të dënohet, të izolohet dhe të çrrënjoset, përpara se Ballkani të përballet përsëri me pasojat e saj.

Lavdia nuk u takon xhelatëve. Ajo u takon viktimave dhe atyre që mbrojnë të vërtetën.

Asllan Dibrani – Luani
Ish-i burgosur politik krijues, publicist dhe veprimtar
Gjermani, 8 shtator 2026

Çfarë mësova duke ecur nëpër jetë

Drini.us
-
0
Çfarë mësova duke ecur nëpër jetë
Ismet M. Hasani, Suedi
 
Çfarë mësova duke ecur nëpër jetë (1)
*Jeta i ngjanë anijes kozmike, ku prej pikënisjes çdo gjë shënohet, e në fund ai shënim lexohet.
*Mendimet i ngjajnë prashutës, i cila, përderisa rri e mbyllur, nuk shërben për asgjë, e pasi të hapet – (ta) shpëton jetën!
*Tri gjëra janë të vështira në jetë: të dëgjosh, të shohësh dhe të heshtësh!
*Tri gjëra nuk kanë kthim mbrapa: fjala e folur, fisheku i zbrazur dhe koha e shkuar!
*S’ka njeri që di çdo gjë, por s’ka as njeri që s’di asgjë!
*Dituria e cila nuk plotësohet, e njejta çdoherë zvogëlohet!
*Shkencëtarët shohin diçka atje ku  të tjerët nuk shohin kurgjë.
Përshëndetje për Stafin dhe Redaksinë e këtij portali si dhe lexuesit, veçmas për ata që me kujdes e vëmendje të përqëndruar lexojnë këtë shkrim dhe  pa përtesë edhe ua përcjellin edhe të tjerëve që nuk e kanë lexuar. I mirëpres komentet.
Të dashur miq!
Përshëndetja është gjest afrimi ndër njerëz, andaj duhet pranuar dhe respektuar në mënyrën më të mirë.
Ua drejtoj përshëndetjet më të përzemërta, duke ju dëshiruar shëndet të plotë, harmoni e lumturi në familje, mbi ju të mbizotëroi Qetësia Absolute Shiprtërore, në krijimtarinë e juaj të arrini suksese të mëdha, me qëllim të ngjitjes drejt majave më të larta të artit, shkencës, kulturës dhe përparimit të mendimit njerëzor.
*
Njeriu, gjatë tërë jetës se vet, merret me mësim e dituri:
  • në fazën  e femijërisë dhe rinisë, gjërat i mëso për vete,
  • në fazën e pjekurisë, gjërat e mësuara në rini, i vë në zbatim, i futë në jetë; ndërkaq,
  • në fazën e pleqërisë, i mëso të tjerët.
Me një fjalë, gjatë tërë jetës, njeriu është edhe nxënës, edhe mësues – mëso për vete dhe i mëso të tjerët.
Mendoj se, njeri mendje shëndosh është ai i cili, para se gjithash, di ta dallojë dhe ta ndajë të mirën nga e keqëja.
A mjafton vetëm kjo?
Kur njeriu e ndanë të mirën nga e keqëja, të keqën e menjanon dhe merret vetëm më të mirën, të cilën duhet ta ndajë në:
  • të rëndësishme, dhe
  • jo të rëndësishme
Jo të rëndësishmën e menjanon dhe merret me të rëndësishëm, të cilën e ndanë në:
  • të dobishme, dhe
  • jo të dobishme
dhe mëpastaj merret vetëm me të dobishmën.
Dituria, deri diku është inteligjenca, e cila matet me kooeficientët. Kooeficientët më të lartë janë cca 180, ndërkaq më të ultët, janë përshkrues: ”i vonuar” dhe ”shumë i vonuar” (i marrë).
Është e shënuar së dituria nuk ka kufijë. Për arritjen e diturisë, njeriu posedon 3% talent, ndërsa 97%  të tjera i arrinë përmes ushtrimeve.
Filozofi grek Sokrati (jetoi para 2 500 vjetësh), kur arriti kulmin e diturisë e tha këtë aksiomë: ”Tash di një gjë, që nuk di asgjë!”, e cila e tronditi botën e civilizuar, e prej të cilës del se atë që njeriu e di është shumë më e pakët sesa ajo që njeriu nuk e di. Pra, ajo që njeriu e di është sa një pikë uji në oqean.
Kur e kam fjalën të Sokrati, po e theksoj edhe një aksiomë të tij, e cila thotë: ”Njih vetveten!”. Edhe kjo tronditi mendjet e njerëzve inteligjentë, e prej së cilës rrjedh që gjëja më e rëndësishme për njeriun është të njoh veten e tij; lufta më e vështirë, është lufta me vetveten, por edhe fitorja më e ëmbël është ajo kur të fito mbi vetveten.
Qëndron një mendim se: ”Në botë ka shumë, shumë njerëz të marrë, e të diturit nuk po ia dalin që t’i përmirosjnë ata!” Tmerr.
Lidhur me këtë, të themi shkurt: “Njerëzit e ditur, dijetarët, shkencëtarët, gjenitë, shohin diçka atje ku të tjerët nuk shohin asgjë.
Të elaboroj pak shprehjen njeri i ditur, njeri i mençur!?
Më ka intersua shumë të di: cili është njeriu i ditur, e cili është njeriu i mençur!?
Kam hasur në shumë mendime esenciale, të cilat e dallojnë njeriun e mençur nga njeriu i ditur. Ky mendim më ka lënë përshtypje të thella:
”I dituri flet gjithëherë, i mençuri flet vetëm atëherë kur e lypë nevoja!”
Prandaj, kjona obligon që, sa herë të duam të flasim, fjalën ta matim mirë e mirë dhe ta qesim me vend.
Në qoftë se fjalën e qesim pa vend, i mençuri nuk ta vlerëson, e i marri mund të të ofendon.
Kur  jam të fjala e folur, po e theksoj se janë tri gjëra të cilat nuk kanë kthim mbrapa, e ato janë:
  • Fjala e folur,
  • Fisheku i zbrazur nga gryka e armës, dhe
  • Koha e kaluar (shkuar, e humbur).
Fjala e folur, nuk ka kthim mbrapa, nuk mund të përbihet. E vetmja gjë që na mbetët, është që, nëse me fjalën e folur kemi gabuar, dikë e kemi fyer, ofenduar, të pëndohemi dhe të kërkojmë falje. Kërkimi i faljës është gjest i njerëzve të ditur dhe të mençur. Kërkimi i faljes është aq u fuqishëm sa që vazhdon e vazhdon dhe në fund ia arrin qëllimit, kështu që me kërkim falje, janë arritur pajtime edhe në rastet e kryerjes se veprave më të rënda.
Kur e kam fjalën të vepra apo veprimi i mirë, më duhet të theksoj se:
  • Veprat vlerësohen në bazë të qëllimit,
  • Veprat gjykohën, sanksionohen dhe dënohen, në bazë të pasojave.
Edhe pak fjalë për veprën e mirë
Për momentin m’u kujtua ky tregim interesant:
Mbreti i Persisë (Irani i sotëm) e pat në mendjen e vet se ”kur është gjendje e mjerueshme për njeriun?” Pasi  nuk munid ta marrë përgjigjen nga oborrtarët e tij, i thirri dijetarët dhe njerëzit më të mençur të vendit dhe ua parashtroj këtë pyetje, në të cilën, të gjithë dijetarët e ftuar dhanë mendime të ndryshme, por në fund u pajtuan për një mendim unik, që gjendja e mjerueshme për njeriun, është ajo kur njeriu e kaplon:
  • Pleqëria,
  • Sëmundja, dhe
  • Skamja (varfëria).
Dhe, këtë mendim të përbashkët, ia lanë  mbretit të shkruar në letër, të cilën mbreti e futi në sefin (dollapin) e vet.
Mirëpo, kjo nuk përfundon me kaq! Mbreti e kishte të vetmin djalë, e për edukimin e tij e kishte angazhuar një mësues, dhe mbreti mendoj: unë  thirra dhe i pyeta të gjithë dijetarët e vendit tim, por do bëja gabim në qoftë se nuk e pyes edhe mësuesin e trashëgimtarit tim, dhe e thirri mësuesin duke kërkuar prej tij mendimin se cila është gjendja e mjerueshme për njeriun – natyrisht duke mos ia treguar përgjigjen e dijetarëve  të vendit. Mësuesi reagoi pak ca, por insistimi i mbretit ishte i pathyeshëm dhe mësuesi  kështu iu përgjigj mbretit:
“Lartëmadhëri! Sipas mendimit tim, njeriu gjatë jetës se vet, ka momente kur ndalet dhe në vetmi, mendon në vete, e në ato momente nuk ia përkujton vetës asnjë vepër të mirë që e ka bërë gjatë jetës se vet. Dhe e ndjen veten shumë keq, e ndjen veten të mjeruar. Por, edhe pas vdekjes,  këtë njeri nuk e merr në gojë asnjë i afërm e askush nuk e merr në gojë për t’ia përmendur ndonjë vepër të mirë që e ka bërë gjatë jetës së tij. Pra, ky është njeriu i mjerueshëm. Njeriu që nuk ka bërë vepra të mira. Njeriu, të cilit, as pas vdekjes nuk i përmendet emri për ndonjë vepër të mirë që do ta ketë bërë”.
Mbretit, nuk e mbet gjë tjetër, vetëm se ta falenderon mësuesin e djalit të tij dhe pasi e urdhëroi të shkoi, e nxuer nga sefi letrën e firmosur nga dijetarët e vendit (që ia kishin lënë pak më parë) dhe mendoi në vete: ”Nuk paskan të drejtë absolute dijetarët e vendit tim kur thanë se gjendje e mjerueshme për njeriun na qenka pleqëria, sëmundja dhe skamja, sepse këto vijnë vetëvetiu, janë të natyrshme…!” dhe e grisi (shqeu) letrën e dijetarëve, duke pranuar fjalët e mësuesit të djalit të tij se njeri i mjerë qenka ai i cili nuk paska bërë vepra të mira, e i cili, nuk përmendet as për së gjalli e as për së vdekuri”.
Pra, vepra e mirë është ajo e cila e lartëson njeriun, e bën të madh, e bën të njohur, e bën që më lehtë të integrohet në çdo shoqëri e në çdo rrethanë,   e me të cilen njeriu krenohet. E me këtë arrihet edhe qëllimi i ardhjes se njeriut në këtë jetë:
  • Të adhurojë Krijuesin, dhe
  • Të bëjë vepra të mira!
Vepër e mirë është dhe një fjalë e mirë, një këshillë e mirë, e cila është dhënë krejt me qëllim të mirë, e për të cilën njeriu lavdërohet nga të tjerët.
*
Njeriu, si krijesa më e përsosur, është i furnizuar me të gjitha vetitë dhe cilësitë e njeriut: me të menduarit, me intelekt, me gjykim – llogjikë,  me përgjegjësi.
Lidhur me këtë, ja një anekdotë:
Atdhetari i mirënjohur Tahir Berisha bie në burg dhe i afrohej dita e gjykimit. Pritej dënim i rëndë. Një natë para se të dali në gjykim, ndalet dhe mendon që për ndihmë t’i drejtohet Jezu Krishtit, nga i cili merr përgjigje se sikur t’ishe në fenë e krishterë, do të ndihmoja, e pasi nuk je, nuk mund të ndihmoj. Pas kësaj vendos t’i drejtohet për ndihmë profetit të Zotit, Muhamedit, nga i cili merr përgjigje: sikur të ishe përjashta, do të ndihmoja, aty ku je nuk depërton ndihma ime. Pak sa i zhgënjyer, nuk e humbë durimin dhe i drejtohet për ndihmë Perëndiut, prej të cilit merr këtë përgjigje:
  • Dëgjo o njeri! Trupin tënd e kam furnizua me të gjitha të mirat, si asnjë krijesë tjetër, prandaj fut në funksion të menduarit, intelektin, llogjikën (gjykimin), përgjegjësinë dhe do gjesh rrugëdalje!”
Kështu, Tahir Berisha, duke përdorë imagjinatën, gjatë tërë natës, i vetmuar në dhomën e burgut, herë ”dilte në anën e të akuzuarit”, herë ”dilte në anën e prokurorit”, herë ”dilte në anën e gjykatësit” e herë-herë ”dilte në anën e mbrojtësit/avokatit” dhe, e përgatiti veten aq mirë sa, të nesërmën, në gjykatore, i la ”pa koment” gjykatësin, prokurorin, mbrojtësin/avokatin si dhe masen e vogël të të pranishmëve dhe  në fund, gjykata e  SHPALLË TË PAFAJSHËM!
*
Mendimet e njeriut janë sikurse pika uji me të cilat mbushet pusi, lumi, deti, oqeani. Po që se mendimet janë të mira (pozitive), njeriu lundron qetë mbi sipërfaqen e lumit, detit, oqeanit. Po që se mendimet janë negative, njeriu do të fundoset shpejt në thellësinë e lumit, detit, oqeanit.
Njeriu që ka llogjikë, këto i gjykon vetë dhe është përgjegjës për të gjitha.
O njeri, mendo mirë, si në rast kur e lavdëron dikë, si në rastin kur e përgjo’ tjetrin, për të dyja, ti e mban përgjegjësinë!
Mos të harrojmë se: Mendimet i ngjajnë parashutës, e cila, përderisa rri e mbyllur, nuk shërben për asgjë, e pasi të hapet – ta shpëton jetën.
Jeta i ngjanë anijes kozmike, ku prej pikënisjes çdo gjë shënohet, e në fund ai shënim lexohet.1)                                                                                                                                                                                                 1) – kutia e zezë në aeroplan, raketa…
Jeta, të gjithëve na sjell në një tabelë shahu: kur njeni sulmon, tjetri mbrohet, të gjithë luftojnë për Mbretin Suprem!
Përfundoj pjesa 1
                                      (v a z h d o n )

Propaganda serbe përpiqet të paraqitet si mbrojtëse e xhamive, hoxhallarëve dhe praktikave fetare në “Kosovë e Metohi”

Drini.us
-
0
Propaganda serbe përpiqet të paraqitet si mbrojtëse e xhamive, hoxhallarëve dhe praktikave fetare në “Kosovë e Metohi”

Luan Dibrani,

Propaganda serbe me petkun e “mbrojtjes së islamit” – një skenar i vjetër për përçarjen e shqiptarëve

Karikatura që po paraqes sot nuk është thjesht një ilustrim politik. Ajo është një pasqyrë ironike dhe therëse e një skeme të vjetër serbe, e cila historikisht ka ditur të luajë me ndasitë fetare për të dobësuar trungun kombëtar shqiptar. Sot këtë e shohim në një formë sa të pacipë, aq edhe të rrezikshme: Serbia paraqitet si “mbrojtëse” e xhamive, e hoxhallarëve, e predikimeve islame dhe e popullit të besimit islam në Kosovë, madje duke e quajtur pa asnjë turp Kosovën ende me termin kolonialist e politik “Kosovo i Metohija”.

Kjo nuk është mbrojtje.
Kjo është propagandë.
Kjo është përvetësim politik i fesë.
Dhe mbi të gjitha, kjo është përpjekje e qëllimshme për t’i përçarë shqiptarët nga brenda.

Serbia, e cila për dekada të tëra ka ushqyer projekte për dëbimin, nënshtrimin dhe shuarjen e qenies shqiptare në trojet tona, sot mundohet të vishet si “kujdestare” e myslimanëve shqiptarë. Kjo është po aq absurde sa edhe fyese për kujtesën historike të këtij populli. Që nga projektet famëkeqe të Vasa Çubriloviqit e deri te linjat shoviniste të politikës serbe dhe qarqeve kishtare serbe, shqiptarët janë parë si problem për t’u dobësuar, shpërndarë e përçarë. Dhe një nga mjetet më të përdorura ka qenë pikërisht feja.

Kur Serbia thotë: “Do t’i mbrojmë xhamitë tuaja, do t’i mbrojmë hoxhallarët tuaj, do t’i mbrojmë predikimet islame, do ta mbrojmë popullin tonë mysliman në Kosovë e Metohi”, ajo nuk po flet si mbrojtëse e lirive fetare. Ajo po flet si pretendente mbi territorin e Kosovës dhe si regjisore e një skenari të vjetër politik: ta paraqesë shqiptarin mysliman si të afërt me Serbinë, ndërsa shqiptarin katolik, intelektualin shqiptar, gazetarin shqiptar dhe shtresën qytetare si armiq të islamit.

Ky është thelbi i mashtrimit.

Pra, sipas kësaj propagande, xhamitë në Kosovë nuk qenkan më xhami të qytetarëve të Republikës së Kosovës, por gjoja “pasuri” që Serbia duhet t’i ruajë. Hoxhallarët nuk qenkan më prijës fetarë të komuniteteve të tyre, por njerëz që duhet të jenë nën “ombrellën mbrojtëse” të Beogradit. Besimtarët myslimanë nuk paraqiten më si pjesë organike e kombit shqiptar dhe e shtetit të Kosovës, por si një “trup” i veçuar, që Serbia paskësh të drejtë ta përdorë si mjet ndikimi.

Kjo është një fyerje e dyfishtë:
së pari ndaj shqiptarëve myslimanë, sepse i trajton si masë të manipulueshme;
së dyti ndaj vetë shtetit të Kosovës, sepse nënkupton se Serbia ka ende të drejtë të sillet si zot shtëpie në tokën tonë.

Në këtë lojë të ndyrë, Serbia përpiqet të ngrejë një mur mes shqiptarëve: nga njëra anë t’i vendosë myslimanët, nga ana tjetër katolikët; nga njëra anë hoxhallarët, nga ana tjetër intelektualët; nga njëra anë fenë, nga ana tjetër kombin. Dhe aty ku gjen terren të përshtatshëm, futet edhe islamizmi politik, i cili shpesh, me vetëdije ose jo, bëhet vegël e kësaj skeme. Sepse në çastin kur çdo kritikë ndaj radikalizmit fetar shpallet “sulm ndaj islamit”, atëherë propaganda serbe e ka më të lehtë të thotë: “Ja pra, ne duhet t’ju mbrojmë nga shqiptarët e tjerë.”

Sa e ulët, aq edhe e rrezikshme!

Kjo propagandë nuk mbron fenë islame. Ajo e përdor fenë islame. Nuk mbron myslimanët. I instrumentalizon myslimanët. Nuk mbron xhamitë. I përdor xhamitë si dekor politik për të futur thikën e përçarjes në trupin kombëtar shqiptar. Dhe njëkohësisht, duke përdorur termin “Kosovo i Metohija”, Serbia e zbulon vetë fytyrën e saj të vërtetë: ajo ende nuk është çliruar nga mendësia e vjetër pushtuese dhe nga etja për ta trajtuar Kosovën si pronë të saj.

Kjo duhet thënë hapur dhe pa asnjë druajtje:
Askush nuk ka të drejtë ta quajë popullin mysliman të Kosovës “populli ynë” në kuptimin shtetëror e politik, përveç vetë Republikës së Kosovës.
Askush nuk ka të drejtë të pretendojë se do t’i mbrojë “territoret e veta” në Kosovë nën maskën e mbrojtjes së fesë.
Dhe askush nuk duhet të lejojë që propaganda serbe ta kthejë besimin në flamur të pretendimeve territoriale.

Shqiptarët kanë jetuar e mbijetuar ndër shekuj pikërisht sepse nuk e kanë lënë fenë të bëhet kazmë kundër kombit. Myslimanë, katolikë e të tjerë kanë qenë pjesë e së njëjtës plagë, të së njëjtës qëndresë dhe të së njëjtit ideal kombëtar. Kushdo që sot mundohet ta shkëpusë një pjesë të shqiptarëve nga pjesa tjetër, qoftë në emër të kishës, qoftë në emër të xhamisë, qoftë në emër të politikës së ditës, është duke punuar kundër unitetit kombëtar.

Prandaj karikatura serbe që paraqet Beogradin si “rojtar” të xhamive, të hoxhallarëve e të myslimanëve në Kosovë, duhet lexuar si një akt i pastër shovinizmi propagandistik. Ajo synon të thotë: “Kosova ende është nën hijen tonë; myslimanët atje janë të tanët; ne do t’i mbrojmë ata nga vetë shqiptarët.” Kjo është një tezë helmuese, fyese dhe politikisht agresive.

Shqiptarët duhet ta lexojnë drejt këtë mesazh.
Jo si debat fetar.
Jo si “ndjeshmëri” ndaj islamit.
Por si përpjekje e vjetër serbe për të futur ndarje, për të krijuar aleatë të brendshëm dhe për ta zgjatur hijen e ndikimit të saj mbi Republikën e Kosovës.

Feja është e lirë.
Xhamitë janë të nderuara.
Hoxhallarët, priftërinjtë dhe çdo prijës fetar duhet respektuar në misionin e tyre shpirtëror.
Por feja nuk guxon të bëhet pronë e Serbisë, as instrument i islamizmit politik, as urë për pretendime ndaj tokës sonë.

Kosova është Republikë.
Nuk është “Metohi”.
Myslimanët e saj janë bij të këtij vendi, jo plaçkë propagande.
Dhe kush tenton t’i ndajë shqiptarët në emër të fesë, le ta dijë: po prek një nga themelet më të shenjta të mbijetesës sonë kombëtare.

Luan – Asllan Dibrani

Gjermani, shtator 2026
_____
Politika shtetërore e Serbisë e vazhdon forcimin e Islamit gjithandej. Shembull i madh është Mevludin Dudiq, kryetar i Mesihatit të Serbisë. Mevludini është shqiptar i boshnjakizuar, tashmë i islamizuar. Ka qenë medresistë i Alaudinit në fillim të viteve ’80-ta. Pastaj Jetish Bajrami, që ishte kryetar i Mesihatit të ish-Jugosllavisë, ua hapë medresen në Novi Pazar, ku i islamizon tërësisht banorët e atyshëm e pastaj e hapë medresën në Tutin.

Kur historia e komunizmit hyn në klasat amerikane

Drini.us
-
0
Kur historia e komunizmit hyn në klasat amerikane
Nga Frank Shkreli
____
Florida në krye të një nisme të re arsimore – nga kujtesa e viktimave te mësimi i historisë, ideologjisë dhe pasojave të komunizmit
____
 Prej disa vitesh, në Shtetet e Bashkuara po zhvillohet një debat gjithnjë e më i rëndësishëm mbi mënyrën se si duhet t’u mësohet brezave të rinj historia e shekullit XX.  Në qendër të këtij debati është edhe një pyetje që për shumë vite është lënë në plan të dytë: sa dhe çfarë duhet të dinë nxënësit amerikanë për historinë e komunizmit, ideologjinë e tij, regjimet që u ngritën në emër të tij dhe miliona viktimat që la pas? Shteti Florida ka dhënë një përgjigje të qartë: kjo histori duhet të mësohet në shkolla. Kështuqë, duke filluar nga viti shkollor 2026–2027, shkollat publike të Floridës do të kenë detyrimin të japin mësim mbi historinë e komunizmit, në mënyrë të përshtatshme për moshën dhe zhvillimin e nxënësve. Kjo nuk është më thjesht një temë që mund të përfshihet rastësisht në një kurs historie; ajo është bërë pjesë e kërkesave të përcaktuara me ligj në sistemin arsimor të shtetit.
Vendimi është rezultat i një procesi që nisi më herët. Në vitin 2022, Florida krijoi edhe “Victims of Communism Day” – Ditën e Viktimave të Komunizmit, që shënohet më 7 nëntor. Që nga viti shkollor 2023–2024, nxënësit e shkollave të mesme që ndjekin kursin e qeverisjes amerikane duhet të marrin të paktën 45 minuta mësim mbi këtë temë.   Nga një ditë përkujtimore u zhvillua një program i plotë historik.  Në vitin 2024, Senati i Floridës miratoi “SB 1264 – History of Communism”, duke e zgjeruar në mënyrë të konsiderueshme kërkesën për mësimin e kësaj historie. Ligji përcakton se mësimi duhet të përfshijë historinë e komunizmit në Shtetet e Bashkuara dhe lëvizjet komuniste vendase, mizoritë e kryera nën regjimet komuniste, krahasimin e komunizmit dhe totalitarizmit me parimet e lirisë dhe demokracisë, si dhe zhvillimet politike e ekonomike që paraprinë revolucionet komuniste.  Ligji kërkon që nxënësit të kuptojnë si lindin ideologjitë, si shndërrohen ato në sisteme politike dhe çfarë ndodh kur pushteti përqendrohet në duart e një partie ose të një udhëheqësi dhe eliminohen mekanizmat e kontrollit demokratik.  Duke parë nevojën për standardet e reja mësimi, në nëntor 2025, Bordi i Arsimit i Floridës miratoi standardet e reja për Historinë e Komunizmit, të cilat do të zbatohen nga viti shkollor 2026–2027. Departamenti i Arsimit i Floridës e përshkruan këtë si një përpjekje për t’u dhënë nxënësve një kuptim më të thellë të historisë, ideologjisë dhe ndikimit të komunizmit në Shtetet e Bashkuara dhe në botë.  Madje, Florida ka krijuar edhe kurse të posaçme, “History of Communism 1” dhe “History of Communism 2”, si pjesë e përditësimit të kurikulës së studimeve shoqërore.  Në prill 2026, Departamenti i Arsimit njoftoi se po përgatitej për zbatimin e standardeve të reja në klasat 6–12 duke filluar nga viti shkollor 2026–2027.  Pra, Florida nuk po ndërmerr një veprim simbolik. Ajo po ndërton një program të institucionalizuar të edukimit mbi historinë e komunizmit. Po çfarë do të mësojnë, mund të jetë pyzetja më e rëndësishme në këtë mes.  Të mësosh historinë e komunizmit nuk do të thotë vetëm t’u tregosh nxënësve se çfarë ndodhi në Rusi në vitin 1917. Një edukim serioz duhet të nisë nga rrënjët intelektuale të ideologjisë, nga Marksi dhe zhvillimi i marksizmit, të kalojë te Lenini dhe revolucioni bolshevik, të shpjegojë krijimin e Bashkimit Sovjetik dhe më pas të analizojë përvojat e vendeve të ndryshme që u vunë nën regjime komuniste.  Duhet të mësohet historia e Stalinit, kolektivizimit dhe terrorit; gulagët dhe spastrimi politik; Holodomori dhe represioni në Ukrainë; Revolucioni Kulturor në Kinë; regjimi i Koresë së Veriut; Kamboxhia e Pol Potit; Kuba e Fidel Kastros; regjimet komuniste në Europën Lindore dhe në Ballkan.
Dhe këtu historia shqiptare ka një vend të rëndësishëm.  Sepse Shqipëria ishte një prej diktaturave më të izoluara dhe më shtypse komuniste të Europës. Për dekada, shqiptarët jetuan nën një sistem ku partia-shtet kontrollonte politikën, ekonominë, arsimin, kulturën, fenë dhe jetën publike. Burgjet politike, internimet, kampet e punës, persekutimi fetar, lufta kundër pronës private dhe izolimi ndërkombëtar, janë pjesë e kësaj historie.  Për këtë arsye, historia shqiptare mund të shërbejë edhe si një rast studimi për mënyrën se si një ideologji politike mund të shndërrohet në një sistem totalitar.  Pse kjo histori është e rëndësishme për Amerikën dhe nxënsit e saj është fakti se Shtetet e Bashkuara nuk kanë  përjetuar historinë e komunizmit. Por edhe për arsyen se Lufta e Ftohtë ishte një prej përplasjeve më të mëdha politike, ushtarake dhe ideologjike të shekullit XX. Për afro gjysmë shekulli, Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Sovjetik u përballën në një konflikt global që ndikoi në Europë, Azi, Afrikë dhe Amerikën Latine. NATO, Lufta e Koresë, Lufta e Vietnamit, kriza e raketave në Kubë, gara bërthamore, Berlini, Europa Lindore dhe rënia e Murit të Berlinit, të gjitha këto janë pjesë e historisë amerikane po aq sa janë pjesë e historisë europiane.  Prandaj, një qytetar amerikan që nuk e njeh historinë e komunizmit e ka më të vështirë të kuptojë edhe historinë e politikës së jashtme amerikane të shekullit XX.
Ashtuqë,  kjo nismë ka një rëndësi të veçantë edhe për komunitetin shqiptar në Shtetet e Bashkuara,  Shumë prej shqiptarëve që jetojnë në Amerikë janë pasardhës të familjeve që e kanë njohur nga afër diktaturën komuniste. Ka familje që kanë humbur të afërm në burgje, kampe internimi ose për shkak të përndjekjes politike e fetare. Ka të tjerë që u larguan nga Shqipëria pikërisht për t’i shpëtuar sistemit komunist.  Këto histori janë pjesë edhe të historisë amerikane.  Nëse brezat e rinj shqiptarë-amerikanë do të mësojnë në shkollat amerikane historinë e komunizmit, ata do të kenë edhe një mundësi për të kuptuar më mirë historinë e prindërve dhe gjyshërve të tyre.  Por kjo kërkon edhe një përgjegjësi nga komuniteti shqiptar që të ruajë dokumentet, dëshmitë, kujtimet dhe historitë personale të atyre që e përjetuan diktaturën.  Historia shqiptare nuk duhet të mbetet vetëm në kujtesën familjare. Ajo duhet të dokumentohet. Mësimi i komunizmit nuk është luftë kundër historisë – është mbrojtje e saj, sepse në një shoqëri demokratike mund dhe duhet të diskutohet për çdo ide politike. Mund të diskutohet edhe për komunizmin si doktrinë politike, për marksizmin, për historinë e lëvizjeve të majta dhe për debatet sociale që kanë shoqëruar zhvillimin e tyre.  Por nuk mund të ketë debat serioz pa njohjen e fakteve. Dhe këtu qëndron rëndësia e nismës së Floridës.  Në vend që komunizmi të mbetet një fjalë e largët në një libër historie, nxënësit do të kenë mundësi të studiojnë se si u zhvillua kjo ideologji, si u aplikua në vende të ndryshme dhe cilat ishin rezultatet konkrete për shoqëritë që jetuan nën regjimet komuniste.  Një qytetar i lirë duhet të dijë jo vetëm çfarë është liria, por edhe çfarë ndodh kur liria humbet.
Si një mësim për brezat e ardhshëm, nisma e Floridës duhet parë edhe në një kontekst më të gjerë. Se demokracia nuk mbrohet vetëm me kushtetuta dhe ligje. Ajo mbrohet edhe me kujtesë.  Një brez që nuk njeh historinë mund të jetë më i ekspozuar ndaj propagandës. Një brez që nuk e di se çfarë ndodh kur shtypet fjala e lirë mund ta marrë lirinë e shprehjes si diçka të garantuar përgjithmonë. Një brez që nuk njeh pasojat e diktaturës mund të mos e kuptojë sa e rëndësishme është ndarja e pushteteve, pluralizmi politik, zgjedhjet e lira, prona private dhe liria e besimit.  Prandaj, mësimi i historisë së komunizmit nuk duhet të jetë thjesht një betejë mes së majtës dhe së djathtës amerikane, ose shqiptare.  Duhet të jetë, para së gjithash, një përpjekje për të ruajtur kujtesën historike dhe për të edukuar qytetarë që dinë të mendojnë në mënyrë kritike. Florida ka hapur një kapitull të ri.  Tennessee po ndjek një rrugë të ngjashme. Dhe debati amerikan mbi mënyrën se si duhet të mësohet historia e komunizmit sapo ka filluar.  Për shqiptarët kudo, ky debat duhet të ketë një jehonë edhe më të fortë. Ne vijmë nga një vend ku komunizmi nuk është një kapitull abstrakt i një libri historie. Komunizmi është një përvojë e gjallë dhe e hidhur e prindërve, gjyshërve dhe familjeve tona.  Prandaj, kur Amerika vendos t’u mësojë nxënësve historinë e komunizmit, kjo është edhe një mundësi që zëri i viktimave shqiptare të dëgjohet më larg, përtej kufijve të vendit ku ata vuajtën. Sepse kujtesa nuk është hakmarrje. Kujtesa është përgjegjësi.  Dhe një demokraci që e njeh të kaluarën e saj është më e përgatitur për të mbrojtur të ardhmen.
*Shënim për saktësinë: Artikulli mbështetet në tekstin aktual të Statutit të Floridës, dokumentet e Departamentit të Arsimit të Floridës dhe burime të tjera, si më poshtë: — Frank Shkreli : Një muze i ri në Washington, kushtuar 100 milionë viktimave të komunizmit në botë | Gazeta Telegraf

Disa hoxhallarë të BIK-ut vjellin vrer kundër shqiptarëve, në veçanti kundër shqiptarëve katolikë…!

Drini.us
-
0
Disa hoxhallarë të BIK-ut vjellin vrer kundër shqiptarëve, në veçanti kundër shqiptarëve katolikë…!

Shih videon ku analizon Blerim Nika:

Hoxhallarët e BIK-ut që vjellin vrer kundër shqiptarëve, e në veçanti kundër shqiptarëve katolikë, sipas vetë deklarimeve të tyre, janë përçarës me profesion!

(4) Facebook

123...1,722Faqja 1 nga 1,722