Me babain … (Teuta Haxhijaj).
Teuta Haxhijaj, Gjermani
Me duket që mëngjesi ende nuk ishte zdritë mirë apo vetëm dukej kështu se po binte shi, nuk e di, por e di që kisha qenë n‘pikë t‘gjumit, i cili me doli kur e dëgjova zanin e naltë të babës nëpër oborr. Bash para dritares ku isha duke fjetur unë, e ku tjetër, baba nihej tu e thirrë dikë „ Mac, ku jeeee? Hajde ketu…hajdeeeee, ku jeeee…“
E frikësuar se çka ka mujtë me ndodhë n‘këtë mëngjes, se më dukej që ndoshta nuk e kam degju mirë, vrapova me dalë shpejtë n‘oborr me kqyrë çka u bo.
– Babë?! Kon je tu e thirrë?! Ku o nana?- e pyeta me një frymë.
– Fjetun e lash, mirë o edhe mirë ka fjetë- ma ktheu ai tuj kqyrë ndërkohë nër traktor.
– E…a bon me ditë çka po lypë, a kon je tu e lypë, a?
– Macën e vogël. Kerkun s’pe gjojë, u hupë. E kish harru dikush derën çelë, ajo ish dalë përjashta e tutna e kanë hangër qentë.
– Jo bre se nuk e kanë hangër, qitash e gjojmë… qe po veshi diçka e po dal edhe unë me lypë- i thash e shlirume që nana qenka mire e për macën…shnosh.
Nuk na u dashtë edhe gjatë me lypë dhe po e shoh macën tuj dalë nga shkallët e podrumit e me vrap shkoi direkt e te baba. Çfarë gëzimi ne ftyrën e tij.
– Eeee maca e keqe, ku je kanë, a? Ku je kanë… po fliste me të perderisa ajo i sillej kah këmbët.
U gëzova edhe unë se tash mund ta vazhdoja gjumin edhe pak.
Të nesermen pas dreke…
E piu kafen, u vesh, u mbath, e mori shtagen.
– Ku po don me shku, babë?
– Po dal deri n‘Bajë, edhe me ecë pak e edhe me ja ble macës do ushqim se nuk pe han keta qe po ia qesim.
– Macës do ushqim?! Po lodhesh more babë, qe shkojmë na dikush e ia blejmë mbasi s‘po hajka tjeter gjo kjo.
– Jo, shkoj vet se du me ecë.
E shikoj nga mbrapa. Ky burrë me çehre t‘randë që kurrë nuk i ka pëlqy dhe nuk i pelqen me folë dy herë, që është ende shumë i fortë, shumë i kthjellët nga mendja, punon gjithë ditën, ende i kërkojmë të tjerët këshillat e tij… i ishte dorëzu komplet ndjenjes se dashnisë qe kishte për nje macë të vogël e të pambrojtur.
Ky qe është i rrethuar me djem e vajza, nipër e mbesa, qe i falin aq shumë kohë, respekt e dashni, e mban në prehën dhe e trajton me aq dashni atë krijesë të vogël.
Ky qe është i rrethuar me djem e vajza, nipër e mbesa, qe i falin aq shumë kohë, respekt e dashni, e mban në prehën dhe e trajton me aq dashni atë krijesë të vogël.Ky burrë i cili, kur na ishim të vegjël, thojke duhet me hangër çka t‘qitet n‘sofër, s’ka me thanë këta e ha e këta se ha, tash po i blinte macës ushqim të veçantë, bile tu e kqyrë edhe për çfarë moshe se
E po shenjat e kijametit ndryshe s‘janë 
