Kujtime e rrëfime për babain dhe jetën time

Foto e vitit 1960. Ky i gjati në anën e djathtë është babai im, porsa kishte filluar të zgjohet në këmbë pas torturave që pësoi nga UDB-ja. Fotoja është bërë në Sokobanjë, ku e kishte dërguar te një shokë i studimeve të tij, në rehabilitim Doktori i shquar shqiptar Ali Sokoli. Prej torturave të burgut babai im kishte dalë 75% i dëmtuar, andaj edhe ishte liruar nga shërbimi ushtarak. Në burgie e kishin spiunuar dhe dërguar ata “Të dijshmit në pushtetin e huaj”. Pas shërimit fillon prapë të punoi si mësues nëpër shkollat fillore të rrethit. Deri në vitin 1981 nuk kishte pasur ndonjë telashe të madhe me pushtetin. Me punën e tij, pa mohuar dhe ndihmën e axhës tim na rriten dhe bënë të mundshmen për të na shkolluar.

Pas demonstratave të studentëve në vitin 1981 ata “Të dijshmit u aktivizuan për ta mbrojtur sistemin shtetëror”. Ata në çdo mes i filluan diferencimet, ata e dinin se kush duhet të largohet prej pune! Ata e dinin se cilin duhet zgjedhur për ta larguar. Në mesin e të zgjedhurve për ta lënë pa punë, ishte edhe baba im. Një ditë me një vendim e kishin njoftuar se në vend të babës tim, e kishin pranuar postierin e fshatit. Vendimin e kishin marrë ish nxënësit e ti, dhe bashkëfshatarët! Baba ishte shqetësuar shumë, nuk dinte kah të ja mbante. U shqetësuam të gjithë, madje edhe në fëmijët. Unë isha fëmiu më i madh i tij. Në atë kohë vijoja studimet në Fakultetin Teknik, i ndiqja ligjëratat e vitit të dytë. Vëllezërit tjerë dhe motrat ishin më të vegjël se sa unë. Të gjithë ishim në shkollim, dhe vareshim prej punës së babës. Tërë familja u shqetësuam, nuk kishim vullnet as librat ti shfletonim.

Baba kërkojë të drejtën e tij në gjykatë. Për rreth dy vite e më shumë, falë angazhimit dhe sinqeritetit të Sahit Krasniqit, Fazli Sylës, Fazli Kllokoqit e tj, baba mbeti në vendin e punës. Të gjithë e pësuam, e pësova edhe unë. Shkova për ta kryer shërbimin ushtarak, me mendje se do te ju kthehem studimeve. Në shërbimin ushtarak nuk kaluam mirë. Ditën e fundit kur doja të kthehesha në shtëpi më ftuan për të dhënë raport para personelit ushtarak në kazermën e Vukovarit. Asgjë nuk s’kisha bërë! Qortohesha si nacionalist, të gjithë me piskamë suleshin ndaj meje. Nuk folja vetëm shikoja nga frika se a do të dal i gjallë. Derisa disa nga eprorët më akuzonin për sjellje jo të mirë, u dëgjua zëri i një kapiteni slloven kur tha: Ky është ndër ushtarët më të mirë dhe të sjellshëm që i kemi pasur në kazermën tonë. Kapitenin slloven, Shtampar nuk e kisha pasur epror timin, por për çudinë time më mbrojti si të isha familjar i tij. Mes eprorëve plasi një konflikt verbal, sa mua me një të qortime me zë të lartë më thanë që të dal nga salla. Nga salla dola asnjë ushtar nuk me ofrohej të gjithë me shikonin, qëndroja i vetmuar në mendime. Ishte vikend ditë e shtune, kur duhet të lirohesha. Te dielën komandanti me takoi në oborr me qortoi me zë të lartë, nuk dija pse! Të hënën pas orës 16, më ftuan ma dhanë lejen që të shkoj në shtëpi. U gëzova pa masë dola nga kazerma. Mu dukej se një piskamë e eprorëve po me vjen pas. U ktheva në shtëpi, sit ë vazhdoja studimet, ika për pak kohë në Zvicër e Gjermani. Punova shumë pak kohë. Isha në Cyrih të Zvicrës, kur vdiq Enver Hoxha. Në mesin ku unë qëndroja disa aktivist shqiptar më ftuan të marrë pjesë në një tubim ku u shfaq filmi “Shqipëria e Re”. Aty gjeta mjaftë shumë libra që i kishin sjellë nga Tirana. Pak para që i kisha fituar i bleva libra. Dola edhe në Gjermani qëndrova dy muaj, dhe më pas u ktheva në Prishtinë. Në Prishtinë kërkova punë si vizatues teknik në Entin Krahinor për Shëndetësi. Konkursi ishte shpallur për një serbë i cili nuk i plotësonte kushtet. Këshilli i punëtorëve më pranon mua, pasi që i kisha kryer disa vizatime teknike të projektit të shkollës në Shashkoc, Radashec dhe renovimin e kulmit të një shkolle fillore në Fushë Kosovë. Serbi ankohet dhe lënda kalon në gjykatë. Juristi i Entit Krahinor ishte një serbë që quhej Bllagoja. Pasi edhe unë kërkova të drejtën time në gjykatë, me Bllagojën u pamë në korridorin e gjykatës. Ai mu drejtua: A tip o donë të punësohesh në Ent! Sa unë të jem gjallë ti kurrë aty nuk ke me filluar punën me tha. Shkresat prej entit më vinin vetëm në gjuhën serbe. E fitova vendin e punës. Serbi sërish u ankua dhe shkalla e dytë e gjykatës e refuzoi kërkesën time. Unë bëra ankesë dhe e fitova vendin e punës. Ata u ankuan dhe Milutin Popara e shfuqizoj vendimin që ishte në favor timin.

Vendosa që të kthehem në Prishtinë. Vite më parë i kisha ndërpre studimet në fakultetin teknik, por e pata regjistruar më herët edhe fakultetin filozofik, drejtimin e historisë. U ktheva në fakultet i përfundova studimet në kohë shumë të vështirë. Pas luftës kur u hap magjistratura me propozim të Prof. Masar Rizvanollit, fillova studimet. Më vonë në vitin 2011, u regjistrova në studime të doktoratës në Fakultetin Filozofik, drejtimin Arkeologji/ Trashëgimi Kulturore në Universitetin e Tiranës. Studimet i përfundova në afat duke e marrë gradën Doktor. Pata fatin të jem student i një personeli akademik shembull për të mirë, pedagog dhe akademik të shkëlqyer. Udhëheqës dhe mentor në studimet e doktoratës e kisha akademikun e njohur Emin Riza.

Në vendin e punës si ekspert nuk u trajtuam mirë. Devijime dhe keqmenagjim të kësaj fushe pa fund. Natyrisht se kritikoja dukuritë negative. Mbeta i anashkaluar pas reagimeve të mia.

Unë krijuesi e për formuesi!