Bukra Hysenukaj Kastrati
Prej 45 vjetsh, nuk e kisha hup vjeshtën n’Malsi. Sivjet, mendova se e pata hup, e mrenda vetes ndiejsha nji boshllëk, sikur mozaikut tem t’kujtimeve vjeshtake, i mungojke nji gurë. Por jo… ! Duhesh me shkue e me pa, qysh kish pas mbet nji grimë vjeshtë, gati n’t’sosun, ku e mshefun qyshqeve, e ku e shpërfaqune, kam pret, e bindun se kam me i shkue. Qysh po kallxojke Lokja, shumë herë kish pas ra borë sivjet. E mlojke Shkelzenin, e rajke deri n’katund t’epërm, e u ndalke aty, si me pas dal dikush me i ba pritë. Ndërsa e ndigjojsha Loken, mendojsha se nuk mundej me shkue vjeshta pa u falë me mue. E ashtu bamë. U pamë, u takuem.
Edhe pse të dyja t’lodhuna e t’molizuna sivjet, prap gjetëm forcën sa me mujt me prapue dimnat, deri n’përqafjen tonë rituale. N’Malsinë teme, edhe stinët janë besnike.
