Abedin Sutaj, Vjenë
Poezi
Koha e funit
__
Sa keq qe ke le ngjinin e ni veni t’pabes
se t’pabest pabesisht besen e kan tradhtu
me fjal t‘mdha shkojn bishtin tu e mlu
njani tjetrin si kafsht e kan ngul n’hu
*
E dashtun mos vajto pse n’fusha je dhunu
e zemra e jote nga qakejt asht shkerdhy
ku breg Drinit mas mrami t’pren me thik
beso, nuk t’vran anmiqt t’ka pre vllau i yt
*
Ty njerzit e tu t’kan vra, e harru
t’kan lig, e fik, e tradhtu
e n’funt t’paftyrt ni kang ta kan knu
*
Kur vjen koha me dek,
trupi doket se po t’kthehet n‘humner
heronjt e vertet kur desin nuk shkojn t’vetmum
mretnit n‘gropen e deks shkonin t’shoqnum
*
Ata qe ua kthejn jeten n’humner,
duhet t’jen gjithmon me ty
ti je shpija e tyne
ti je vorri i mallkum
***
Biri i jém i pa lem
__
Kur hupin shpresat te veni i yt
nis trupit me i ardh era dek
ni atdhe i vertet nuk ti nxjerr syt
e ntí nxjerrt, nuk osht ma atdheu i yt.
*
N’koft se t’njekun pej rrugve te tij
Ik, e mjelle jeten n ‘rrugt e botes
atje maroje pej anrrave ni shpi
larg çoje qashtu; si lapidarin e ikjes
*
Kurr mos lejo thmija i jem i pa lem
qe toka me u ba konop per fyt
se fyti asht ni rrug e jetes
e jeta t’mos t’vrahet nga tpabest
*
mos u ban fli e sunimtarve
e as mos t ‘hedhin premtimet n’leqe
Dasmort qe t’lajn pa nuse; jan veç anmiq
edhe n’koft se t ‘thrrasin per buk
e,
e kan n’kry ka î plis
edhe n’koft se e flasin guhen tane,
mos ju hungj n’sini
se ajo buk asht pej kelbaze gjarpish
*
Ata qe jan t’mashtrum t ‘mashtrojn
harroj fjalt e mdha qe i thon mashtruesit
e rrnojn veç me mush qat fyt
Fjal t‘mdha për atdhe flasin
edhe ata qe e hajn mishin e tij
***
Gdhenje n’gur
__
Veç timi i oxhaqéve i fal dashni nates
si flamuj paqeje t’qum permí kulme
pa za kallxojn funin e ni beteje
gjurmt e dites t’harrume.
*
Terri ka ra’ mi fusha n’qdo skut hini sonte
rrugt jan met si skica tgdhenuna ngur
trotuaret e vetmume, i perkdhel ftoft, era
kah perplaset neper muret e heshtuna.
*
(Poezi, nga Libri ‘Gdhenjet e Kohes’ Abedin Sutaj (Uliksi),
faqe 71, Lena Graphic, Shkurt, Prishtinë, 2019.)
