Unë mendoj se kur unë buzëqesh, bëhem e bukur…

Hera e fundit që u gjenda në një grumbullim publik në vendin ku jetoj ,ishte ajo e 31 dhjetorit ,nata e ndërrimit të viteve .Ishte një natë tipike festive shqiptare, me këngëtarë e argëtim të pazakontë. Ajo çka konkludova atë natë ishte një konstatim shumëvjecar rreth gjinisë sonë që nga koha kur jetoja në Shqipëri , e më pas në një vend si Amerika me larmi komunitetesh .Gratë shqiptare buzëqeshin pak ose pothuaj aspak.I referohem grupmoshës sime më tepër a pak më lart se unë, për këtë.Ajo natë festive I vuri kapakun dyzimit të dikurshëm.Nje natë e ndezur nga muzikë e bukur, gra përkrah familjeve, veshur kaq hijshëm ,me pak fjalë nuk mungonte asgjë lumturisë,por çuditërisht ti sheh femra të cilat nuk buzëqeshin as në vallëzime, as përreth tavolinave, sikur dicka I mungon e mundon,sikur dicka i pengon buzëqeshjen. Fillimisht mendon se është dukuri deri diku e veçuar ,por jo. Fatkeqësisht eshte tipar,dmth konkretisht dicka që koha e ka gdhendur,mënyra e jetës dhe mentaliteti ia kanë shndërruar në tipar bashkëshoqërues të përhershëm.Shpesh nuk I kupton disa mangësi derisa të jepet një mundësi krahasimi apo një pikë referimi.Nëse do ti referohesha femrave amerikane më së shumti ,do thoja plot bindje se buzëqeshjen keto femra e kanë si një shqisë tepër në fytyrë.Përshëndetin duke buzëqeshur,urdhërojnë duke buzëqeshur.madje dhe kritikat I bëjnë duke buzëqeshur dhe komunikojnë duke buzëqeshur.E kundërta ndodh me ne,perfshirë dhe mua.Me zor buzëqeshim dhe në një festë, arritje a dasmë .U rritëm me frymën që nuk duhet buzëqeshur në ambjente publike se është turp,nuk duhet buzëqeshur para një mashkulli se I japim përshtypjen e femrës së lejtë,nuk duhet buzëqeshur kur na vjen apo kur kemi arsye , veçse kur kjo e qeshur nuk na krijon gjykime e paragjykime negative. Madje ditën më të lumtur të jetës sonë ,atë të dasmës duhet të qanim..A thua të jemi njerëz të vrazhdë,ftohtë ,apo një shoqëri e tërë na kushtëzoi e vrau buzëqeshjen që në gjenezë apo një mentalitet i tërë përcaktoi një staturë shabllon për ne. Unë mendoj se kjo e parafundit qëndron më shumë se na e kanë vrarë buzëqeshjen që në lindje sepse askush ne shoqërinë tonë nuk gëzonte se lindte një vajzë, na e vranë buzëqeshjen kur e barzavlerësuan atë tek femrat si nocion me nderin e moralin e saj ,që kur i skërmitnin dhëmbët nëse I kthente fjalën vëllait,babait apo më të rriturve dhe nëse kishte të drejtë, na e vranë që kur pas martese e përjashtojnë femrën nga shtëpia ku lindi sikur të mos ekzistonte, që kur i kornizonin ëndrrat apo i bënë ato vendimet të familjes për të .Na e vranë buzëqeshjen kur nuk e përgëzuan apo mbështetur në objektivat e saj duke përcaktuar të tjerë të mirën e saj.