Deçani, djep Shqiptarie, poezi nga Prend Ndoja

DEÇANI DJEP SHQIPTARIE

__

-Kur na cenohen kultura e historia,
Deçan është e tërë shqiptaria-

*

Burra të kalitur në fushëbeteja,
në burgje të rënda, tortura përballuan
sfiduan përbuzjen e veglave të pushtuesve,
me dije nën flakën e qiririt u ndriçuan.

*

Të hijeshuar me petkun e atdheut,
akti i tyre, roman i pashkruar,
histori e heshtur, ku vetë heshtja flet,
kalitur durimin dhe kur s’duhet duruar.

*

Zemrën plot guxim, rrezikut përballë.
Deçani, histori e skalitur në gurë,
rreze e ngrohtë dielli mbi truallin shqiptar,
ata trima yje që nuk shuhen kurrë.

*

Ata janë burra të fjalës e të besës
shumë të hollë në kuvende e mbledhje,
në damar të kombit ushqyer janë,
aty në Deçan, rrëzë një bjeshke.

*

Tmerr të madh i shtinë armikut,
një me njëqind u matej trimëria
zjarr e flakë derdhën mbi pushtuesin,
gjersa ikën me turp mori Serbia.

*

Gëzim i madh lulëzoi në tokat tona,
u lirua vendi, mori fund robëria,
mbi gjak dëshmorësh mbin fara e së ardhmes,
me nipër e mbesa mbushet sërish shtëpia.

*

Por përmbi ballin e tharë të kombit,
vragë të reja duan të hapin si valë,
lirinë e paguar me gjak dëshmorësh
armiqtë duan ta zbehin, ta vdesin ngadalë.

*

Prej lindjes fryjnë erëra të pabesa,
në emër të fesë rrezikohet shqiptaria,
aty ku rrënjët ka fjala e ëmbël shqipe,
si kërpudha pas shiut e mbushi Arabia.

*

Ca arabë të ardhur, mbuluar në lesh,
me vështrim hienash, të quajtur misionarë,
me ca të shitur, të dalur prej nesh,
duan të përdhosin besimin shqiptar.

*

Në Moskë e Stamboll e marrin orientimin,
të na përbaltin gjuhë edhe kulturë,
t’i nxjerrin nga toka e t’i rivrasin heronjtë,
e t’ia nxjerrin sytë shqipes mbi flamur.

*

Në gjuhë të huaja e bëjnë predikimin,
thonë se arabisht dëgjon më mirë Zoti,
por Zoti në çdo gjuhë e bekon besimin
dhe shqipen e ka mbrojtur mot pas moti.

*

Ndaj rojet e atdheut u bashkuan në Deçan,
me shpatat ulur u betuan mbi flamur,
u mblodhën si vëllezër, të gjithë shqiptarë,
siç i pat mbledhur Gjergji në Lezhë dikur.

*

Fjalë për atdheun u thanë në kuvend,
vetëm në shqip t’i falemi Zotit përherë,
sa të ketë dritë mbi këto fusha e male,
një gjysmëhëne s’e shuan diellin mbi hapësirën shqiptare.

*

Do çelin në shekuj lule në fusha e livadhe,
Si zonjë mbi Ballkan, Shqipëria e madhe.