RIKTHIMI NË SHTËPI
Të jesh katolik nuk është vetëm një përkatësi fetare. Është një rrahje zemre që ndjek ritmin e qiellit. Është një mënyrë e të jetuarit me nder, një mënyrë e të dashuruarit me shpirt, një mënyrë e të falurit me hir. Është zgjimi i përditshëm me frymën e Zotit në mushkëri, me buzët që shqiptojnë “Falënderimi qoftë për Ty, o Krisht”, me sytë që kërkojnë dritën në çdo cep të errësirës. Është të ndjesh se nuk je vetëm—se një Zot i gjallë të njeh, të do dhe të pret.
Rikthimi në Kishën Katolike nuk është akt ndëshkimi për atë që ishe, por festë për atë që po bëhesh. Nuk është mohim i rrënjëve, por rilidhje me trungun. Nuk është kthim prapa, por marshim përpara drejt burimit të së vërtetës. Është zgjedhje e vetëdijshme për të ecur mbi gjurmët e martirëve tanë, për të ecur zbathur në një shteg të shenjtë që djeg krenarinë, por ndriçon shpirtin.
Vëllezër dhe motra, unë jam kthyer. Dhe ky kthim nuk është turp. Është lavdi. Është agim pas një nate të gjatë. Unë erdha pa zhurmë, me kokë ulur dhe me zemër të shqyer nga etja për të vërtetën. Dhe Zoti, si një At i mirë, nuk më gjykoi. Ai më hapi derën. Më përqafoi. Më dha një vend në tryezën e Tij, në sofrën e Eukaristisë, ku çdo copë bukë është një thirrje për paqe, dhe çdo pikë vere është gjaku i dashurisë që shlyen mëkatet.
Në rrëfimin e mëkateve, gjeta çlirim. Në Shkrimin e Shenjtë, gjeta fjalën që më ringjalli. Në bashkësinë e besimtarëve, gjeta familjen time të re. Këtu nuk gjeta një turmë, por një Kishë—një trup i gjallë i Krishtit që më pranoi me plagët e mia, më deshi pa kushte dhe më mësoi se jeta fillon kur e dorëzon veten te Ai.
Po, kjo rrugë kërkon guxim. Kërkon flijim. Kërkon të lësh pas paragjykimet, turmën, zërat që tallin, por nuk kuptojnë. Por mbi të gjitha, kërkon dashuri. Një dashuri që nuk blen e nuk shet, por e jep veten si Krishti në kryq.
Dhe si shqiptar, kjo dashuri ka një ngjyrë të veçantë. Ajo është ngjyra e gjakut të dëshmorëve tanë, që vdiqën me emrin e Krishtit në buzë. Ajo është aroma e kishave të gurta nëpër male, ku besimi u ruajt me gjak, jo me fjalë. Ajo është klithma e një kombi që u përpoqën ta zhveshin nga identiteti, por që nuk harroi rrënjët. Në çdo gur të rrënojave tona, ka një kryq të gdhendur. Në çdo këngë epike, ka një psherëtimë që shkon përtej tokës—drejt qiellit. Ne ishim katolikë përpara se të ishim shtet. Ne ishim të Krishtit përpara se të njihnim botën.
A thua do të qëndrojmë të heshtur? A do të vazhdojmë të humbasim vëllezërit tanë, të harrojmë shpirtin që na bëri të qëndrojmë përballë pushtimeve, ndarjeve e mohimeve? Jo! Ne do të ngrihemi! Do të rilindim me Krishtin dhe për Krishtin! Do të ringjallim frymën shqiptare që nuk i trembet të vërtetës, që nuk i nënshtrohet mashtrimit të përkohshëm.
Ky rikthim është thirrje për çdo zemër që endet pa drejtim, për çdo shpirt që s’e gjen paqen. Mos ki frikë, o vëlla. Mos u turpëro, o motër. Krishti nuk të do të përsosur, por të sinqertë. Ai nuk të thërret të ndryshosh historinë, por të shpëtosh shpirtin. Dhe aty nis gjithçka: nga shpëtimi i shpirtit lind edhe shpresa e një kombi.
Të jesh katolik sot është akt guximi. Në një botë që tall të shenjtën dhe feston zbrazëtinë, ti ngre kryqin mbi sup dhe marshon si ushtar i paqes, i së vërtetës dhe i dashurisë. Të jesh katolik është të duash familjen, tokën, flamurin, por mbi të gjitha të duash Zotin që na i dha ato.
Le të jemi vëllezër në besim, shqiptarë në zemër, dhe dëshmitarë të një drite që s’ka perëndim. Rrugëtimi im është thjesht një fillim. Thirrja është për ty. Kthehu. Shtëpia është ende aty. Kishat ende presin. Zoti është ende me krahë hapur.
Kthehu në shtëpi. Sepse shtëpia jote është në zemrën e Krishtit. Dhe atdheu yt rilind, kur ti rilind në Të.
