Prirro Prifti, Tiranë
Po dëgjojmë shpesh herë si zakonisht politikanë që kanë hyrë në partitë e mëdha për tu pasuruar, që partia i ngre në përgjegjësi duke i bërë drejtorë ministra, zv.kryeministra, të cilët kur largohen nga detyra fillojnë dhe shajnë e kritikojnë Partinë kur i largojnë nga detyra dhe e heqin vehten si të moralshëm, të pagabueshëm dhe më e bukura e heqin veten si filozofë dhe viktima, me deklarimet e tyre nëpër media apo ndër miqtë e tyre të cilët tashmë u largohen këtyre pafillove të politikës shqiptare.
Rast tipik ëshë Spiropali kohët e fundit sepse ka patur edhe të tjerë që kur Partia i largon nga detyrat e larta në vënd që të falenderojnë Partinë që i vendosi në një detyrë që në të shumtat e rasteve as nuk e meritonin dhe as nuk e kishin shkuar ndër mënd kur hynë në atë Parti fillojnë e kundërshtojnë si ato qentë e shtëpisë kur i braktis i zoti. Kjo ka ndodhur në të dy Partitë e mëdha si ajo Socialiste ashtu dhe ajo Demokratike, sepse përsa i përket partive të vogla ato janë parti private të Kryetarit të tyre dhe aty nuk ka as zbatim statuti dhe as demokraci.
Përse e them këtë? është e vërtetë se Spiropali ka qënë dikur një nga drejtueset e FRESSH, Drejtore e Doganave, dhe më vonë deputete, Kryetare Kuvendi, Ministre e Jashtme, poste këto që ja dha po ajo parti të cilën ajo deklaron se …. modeli që përdor kjo parti nuk janë të rregullta, dhe harrron që po ai model politik e vendosi atë në ato pozicione që ndoshta nuk i meritonte.
Harron ajo se në Ministrinë e Jashtme bëri gabime dhe nuk ishte drejtuese politike e rregullt, si dhe kur dilte jashtë shtetit dhe bisedonte më përfaqësues të BE nuk respektonte ato që janë detyrime të Këshillit të Ministrave, pra që duhet të zbatonte atë vijë politike që kërkohet nga Partia në fuqi.
Ç`kujton ajo, se kur është Ministre duhej të vepronte sipas mëndjes së saj në vënd që të zbatonte politikat e shtetit shqiptar dhe të qeverisë që e ka vendosur aty?
Shkelje të tilla sigurisht që të largojnë nga posti, por në vënd që të kërkonte ndjesë dhe të sqarohej për shkelje të tilla, fillon dhe hidhet në sulm duke kritikuar politikat e brëndëshme të Partisë e cila Parti e bëri të njohur dhe me pushtet madje edhe të pasur mesa thonë zërat.
Po ç`kërkon Spiropali me botimet në media dhe në portale më shprehjet alegorike si: “Qëndro para Dritës dhe Hijet do të mbeten pas“, apo -.…“më përjashto nga Partia“, apo frazat e thëna kur ishte në pushtet si `“Është e vështirë të jesh në politikë. Është ndër profesionet më luftarake, të jesh grua është edhe më e vështirë, sidomos në një shoqëri që ka ende tipare patriarkale. Një grua është lehtësisht më e sulmueshme, kryesisht nga ‘burrecët’, sepse burrat e vërtetë nuk sulmojnë gratë.”
Me sa po kuptoj Spiropali të kujton thënien e një dijetari që thotë se: “ “Njerëzit me dy fytyra zakonisht harrojnë se cilën maskë po mbajnë në një moment të jetës së tyre.” (Anthony T. Hincks), sepse në kohën kur ishte drejtuese mbante maskën e Militantes intelektuale, dhe tani që e larguan nga postet vendos maskën Viktimës që filosofon për padrejtësinë që i qënka bërë….Është e vërtetë ajo që u shpreh Erion Braçe se… `PS ja ka investuar tek ne – jo ne tek PS-ja`, e ngjashme me atë që i tha Edi Rama në mbledhje Spiropalit: “PS-ja dhe unë jemi investuar tek ti, ti nuk do të flasësh më”. Argumentat për këtë investim jo vetëm tek Spiropali por tek të gjithë drejtuesit e tjerë të PS të kaluar dhe të tanishëm janë të sakta, por ku qëndron problemi me këta njerëz ish drejtues që kur marrin detyra të larta shtetërore dhe Politike lavdërojnë Partinë dhe Modelin drejtues të saj dhe kur bien nga detyra -kryesisht për gabime apo shkelje të bëra, i kthehen Partisë apo drejtuesit të saj duke e sharë apo kritikuar apo duke e fajësuar?Kjo psikologji e këtyre militantëve partiake ka këtë këto kuptime:Së pari, duke qënë emëruar nga Partia jo si meritokratë por si besnikë të Partisë ata pësojnë sindromin e kadetit të dhj.rë Bigler tek romani i famshëm Ushtari i Mirë Shvejk, i cili kur u gradua u fry e u skuq si gjel sidomos kur dilte para të tjerëve dhe u mbante leksione idiote njerzve të cilët ishin profesionistë për atë punë, por se nuk kishin përkrahjen nga lart.Së dyti, partia socialiste duke zbatuar vendosjen e femrës në drejtim si pjesë e barazisë midis burrave dhe grave, ka vendosur me të drejtë shumë gra në drejtim, por sidoqoftë jo të gjitha kanë profesionalizmin dhe meritokracinë përkatëse përveç besnikërisë ndaj Partisë dhe programit të saj. Sidoqoftë gratë në përgjithësi janë më të rregullta në zbatimin e ligjeve sesa burrat.Së treti, Partia socialiste (ashtu si dhe ajo Demokratike), duhet të vendosin në drejtim njerëz profesionistë me përvojë dhe meritokratë në drejtim egzekutiv, parlamentar dhe lokal, dhe jo ti emërojnë njerëz rondokopë..
Së katërti vendosja e militantëve partiakë në raport me meritokratët, ka klanizuar partinë vetëm tek ata që favorizon personalisht Kryetari apo Klani i kryetarit, duke anash kaluar vlerat që mund të ketë në burime njerëzore vetë partia, por qejfmbetjet tek militantët janë të rrezikshme për partinë sepse ata nuk e kanë problem që të shkojnë tek partia kundërshtare apo të ndotin partinë dhe kolegët e tyre në raport me meritokratët të cilët e pranojnë gabimin dhe kërkojnë ndjesë.
Del Pyetja por përse nuk vendosen meritokratët dhe profesionistët në drejtim nga Partia (dhe partiët e mëdha)?
Kjo ndodh sepse një profesionist apo meritokrat nuk ka dy fytyra apo dy maska, por ka vetëm një, dhe kur e sheh se shkelet ligji – reagon dhe nuk firmos apo e thotë se cfarë problemi, por kjo frikëson drejtuesin kur kundërshtohet (nëse ai ka ndërmënt të bëjë diçka në kundërshtm me ligji), kështu që meritokratët dhe profesionistët nuk preferohen por preferohen të ashtuquajturit `besnikë të partisë`.
Sidoqoftë, këta `besnikë të partisë` kanë të keqen se reagojnë keq kur largohen për shkelje të ligjeve si rasti Ahmetaj, apo Bushati, apo dhe Spiropali, të cilët harrojnë kush i bëri drejtues dhe njerëz por reagojnë paradoksalisht, gjë që tregon se janë njerëz pa karakter, pa dinjitet dhe të pafytyrë, apo me dy ose më shumë maska, ashtu si thotë Anthony Hicks më sipër.
Së fundmi, dëmet morale dhe socialo-politike që i bëjnë Paritsë këta njerëz janë të rënda, prandaj Partive të mëdha u del detyrë që të heqin dorë nga emërimet aty për aty (p.sh., …se kjo femër është e bukur, apo ky është besnik, apo kjo është e filanit, etj, etj), pa i seleksionuar dhe pa bërë konkurs apo pa i paraqitur para një komisioni përpara se ti miratojnë. Më e mira është që Partitë e maëdha duhet ti kthehen Meritokratëve dhe profesionistëve me përvojë për ti vendosur në postet drejtuese, sesa këta Din-pakët që me ato gjysmë dijet e tyre kanë bërë çorap drejtimin legjislativ dhe egzekutiv të vëndit, pa mohuar arritjet e Shqipërisë brënda dhe jashtë vëndit.
